II SA/Kr 1588/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 września 2024 r., znak WI-I.7840.28.9.2023.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego A. R. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta L. decyzją z dnia 24 lutego 2023 r. nr 45/2023 znak: BA.OZ.6740.3.84.2022 zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielił R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodną, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, dwoma stanowiskami postojowymi, miejscem gromadzenia odpadów stałych i studnią kopaną na działce nr ewid.[...] obręb ew. P. W., jednostka ew. gmina N., powiat l. , województwo małopolskie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na dzień wydawania decyzji na terenie objętym pozwoleniem na budowę obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy N. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy N. nr XVIII/142/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. Projektowany budynek leży na terenach oznaczonych symbolem 1.4.MN/ML/o – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem rekreacyjnej. Przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu i wymaganiami ochrony środowiska. Starosta L. na wniosek A. R. z dnia 28 kwietnia 2023 r., będącego właścicielem działki nr [...] położonej w P. W. bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora nr [...], na podstawie art.145 § 1 pkt 4 K.p.a., wznowił postępowanie zakończone w/w decyzją. Następnie decyzją z dnia 3 lipca 2023 r. nr BA.OZ.6740.3.84.2022, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 24 lutego 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania A. R. powołał się na brak dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej oraz podniósł, że powinien być stroną postepowania o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż wyżej położona działka inwestora znajduje się w obszarze terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1.4MN/ML/o), ale o podwyższonym ryzyku budowlanym z powodu zagrożenia procesami erozyjno-osuwiskowymi. Starosta wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśnił, że w projekcie budowlanym oznaczono kierunek spływu wód opadowych oraz zawarto informację, że wody opadowe z dachu projektowanego budynku będą odprowadzane na teren własny inwestora, zanikowo do gruntu. Nie przewiduje się zanieczyszczenia wód opadowych oraz nie przewiduje się spływu wód opadowych na działki sąsiednie. Z projektowanych skarp woda opadowa będzie odprowadzana zanikowo do gruntu, bez szkody dla właścicieli sąsiednich działek. Nadto, dokumentacja projektowa zawiera ekspertyzę geologiczno-inżynierską dla projektowanej inwestycji potwierdzającą zakwalifikowanie projektowanego budynku do l kategorii geotechnicznej w prostych warunkach gruntowych. Ustosunkowując się do uwag wnioskującego o wznowienie organ stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia 24 lutego 2023 r. zawiera pismo z urzędu Gminy N. z 12 stycznia 2023 r., z którego wynika, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej od strony południowo-zachodniej poprzez działkę nr [...]. Na tej podstawie organ ocenił, że działka nr [...], będąca własnością A. R., nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dlatego też, skoro nie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania , zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł A. R. wskazując, że projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W części rysunkowej na terenie przylegającym do budynku zaznaczono strzałki, które prawdopodobnie oznaczają kierunek spadków. Brak jest jednak naniesienia rur spustowych oraz rzędnych projektowanych utwardzenia terenu wokół budynku (w opisie wskazano, że utwardzenie nie jest objęte wnioskiem), co nie pozwala na ustosunkowanie się do rozwiązań w zakresie odwodnienia budynku. Zdaniem odwołującego się brak dostępu działek nr [...] do drogi publicznej i związane z tym żądanie ustanowienia drogi koniecznej usytuowanej na działce skarżącego (które aktualnie jest przedmiotem postępowania sądowego) jednoznacznie wskazuje, że inwestycja może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, gdyż ograniczenie uzasadniające status strony może wynikać z prawa cywilnego. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 30 września 2024 r. znak WI-I.7840.28.9.2023.SM utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a jej wydanie jest następstwem ustalenia przez organ administracji braku podstaw wznowieniowych. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie wykazało, że wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony, gdyż działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. Powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne podkreślił, że do uznania, iż dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej nie wystarczy stwierdzenie, że będzie ona faktycznie wpływała na sąsiednie działki, lecz niezbędne jest wskazanie normy prawnej, która reguluje taki wpływ przedsięwzięcia na otoczenie. Okoliczności te muszą mieć charakter obiektywny, ponieważ wyłącznie subiektywne przekonanie o oddziaływaniu zamierzenia budowlanego na sąsiednie tereny jest niewystarczające w świetle art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy ustalił, że działka wnioskodawcy nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji tj. z działkami nr [...] (granica południowa) i nr [...] (część granicy wschodniej). Na dzień wydania spornego pozwolenia na budowę działka wnioskodawcy była zabudowana budynkiem mieszkalnym. Projektowana inwestycja znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr XVIII/142/2004 Rady Gminy N. z dnia 30 czerwca 2004 r., zmienionym uchwałą nr XVI/118/2015 w terenie oznaczonym symbolem 1.4MN/ML/o (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem rekreacyjnej). W § 19 planu wskazano, że symbolem "/o" oznaczono tereny podwyższonego ryzyka budowlanego zagrożone procesami erozyjno - osuwiskowymi. Adaptacja, modernizacja, rozbudowa istniejących obiektów oraz realizacja nowych obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej wymagają sporządzenia ekspertyzy geologiczno-inżynierskiej, która określi sposób posadowienia oraz konstrukcję obiektu. W zagospodarowaniu działek szczególną uwagę należy zwrócić na właściwe odwodnienie terenu (zapobiegające stagnacji wód). Organ wyjaśnił, że na stronach od 10 do 18 projektu budowlanego znajduje się "Ekspertyza geologiczno-inżynierska dla projektowanej inwestycji na dz. [...] w miejscowości P. W. gmina N.", w której podano, że przedmiotowy rejon zaliczyć można do I kategorii geotechnicznej (proste warunki gruntowe). W przedmiotowym projekcie budowlanym, zgodnie z zaleceniami uprawnionego geologa, projektant przyjął I kategorię obiektów budowlanych. Zatem podniesiony przez skarżącego zarzut nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że projektowany budynek oddalony jest od granicy z działką nr [...] o 9,03 m. Natomiast wysokość projektowanego budynku wynosi 8,67 m. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy". Projektowany budynek bezsprzecznie spełnia powyższe wymagania i będzie usytuowany w odległości znacznie większej nim minimalna, co stanowi o braku konieczności objęcia działki skarżącego obszarem oddziaływania. W związku z tym, że analiza zacienienia i nasłonecznienia nie została opracowana zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia organ pismem z dnia 9 lipca 2024 r., wezwał inwestora do: 1) przedłożenia analizy nasłonecznienia z uwzględnieniem również budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] (rzut padającego cienia w głąb tej działki należy zwymiarować), w formie opisowej i graficznej, obejmującej dni równonocy wiosennej przypadającej na 20 marca i jesiennej przypadającej na 23 września oraz 2) wykazania, że nie ulegnie zmianie ukształtowanie terenu, mogące powodować spływ wód opadowych na działkę skarżącego, a to w związku z zarzutem skarżącego dotyczącym możliwości zalewania jego działki nr [...] wodami opadowymi z projektowanego tarasu przy budynku mieszkalnym oraz utwardzeniem terenu (wyłączonego do odrębnego postępowania). Inwestor przesłał analizę nasłonecznienia zgodną z przepisami wykonaną w dniach 20 marca i 22 września wraz z wymiarowaniem cienia padającego na działkę skarżącego nr [...] oraz mapę z naniesionymi rzędnymi (istniejącymi i projektowanymi) wraz z kierunkami spływu wód opadowych na działkach inwestycyjnych nr [...] Jak wynika z przedłożonej analizy w dniach równonocy pomiędzy godz. 7.00 a godz. 8. 00 zacienienie wynika z naturalnego zacieniania przez górę wznosząca się nad przedmiotowymi działkami. Natomiast cień projektowanego budynku mieszkalnego pada w bardzo ograniczonym stopniu na działkę skarżącego nr [...] w południowo-wschodnim narożniku o godz. 9.00 w maksymalnej długości 2,13 m wzdłuż granicy południowej i około 2,5 m wzdłuż granicy wschodniej. Wartości te są takie same dla równonocy wiosennej i jesiennej. Dodatkowo w dniu równonocy jesiennej o godz. 11 na działkę skarżącego pada cień rzucany przez szczyt dachu, niemniej jednak w bardzo minimalnym zakresie tj. od 0,11 m do 0,36 m. Takie zacienienie nie będzie miało wpływu na ewentualną zabudowę działki nr [...] zgodnie z warunkami technicznym, w szczególności w odniesieniu do możliwości usytuowania budynku mieszkalnego z otworami skierowanymi w kierunku granicy z działkami inwestycyjnymi. Organ zauważył również, że w projekcie zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 2 miejsca postojowe, usytuowane od strony wschodniej projektowanego budynku w odległości około 21 m (pomiar własny) od granicy z działką nr [...]. Również zaprojektowane miejsce do gromadzenia odpadów stałych nie będzie wprowadzało ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działek skarżącego tj. dz. nr [...] oraz dz. nr [...]. Zostało ono zlokalizowane w odległości około 26 m (pomiar własny) od granicy z działką nr [...] oraz w odległości około 41 m (pomiar własny) od budynku mieszkalnego skarżącego posadowionego na tej działce. W odniesieniu do zbiornika na nieczystości ciekłe organ wskazał, że został on wyłączony z zakresu przedmiotowego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, do odrębnego trybu tj. zgłoszenia, zatem nie ma podstaw do merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącego w tym zakresie. Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe zaprojektowanego dla przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, że w projekcie zagospodarowania terenu została zaznaczona droga dojazdowa do przedmiotowego budynku. Stanowi ją istniejące utwardzenie terenu na działce nr [...]. Przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi publicznej od strony południowo-zachodniej poprzez działkę ew. nr [...], zgodnie z dołączonym pismem o dostępie do drogi w załącznikach do niniejszego opracowania. W ww. załączniku tj. piśmie Urzędu Gminy N. z dnia 12 stycznia 2023 r. jednoznacznie wskazano, że działka o nr ewidencyjnym [...] położona w P. W. posiada dostęp do drogi publicznej o nr ewidencyjnym [...] położonej w P. W.. Ponadto w piśmie z dnia 9 czerwca 2023 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że dostęp do drogi publicznej dla dz. ew. nr [...] jest zapewniony od strony południowozachodniej poprzez działkę nr [...]. Zatem przedmiotowa inwestycja ma zapewnione dojście i dojazd do drogi publicznej. Na chwilę obecną droga zlokalizowana na dz. ew. nr [...] nie jest urządzona, jednakże inwestor oświadczył, iż jest w stanie na własny koszt doprowadzić drogę do stanu umożliwiającego bezproblemowy dostęp, przejazd i przejście do działek nr [...] (działki objęte postępowaniem) poprzez tamte tereny. Ponadto działka nr [...] jest wskazana jako droga publiczna, oznaczona jako "dr" oraz znajdują się przy niej inne budynki mieszkalne, co wskazuje, że jest ona użytkowana przez inne osoby. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania dostępu do drogi publicznej działek inwestycyjnych. Po wezwaniu organu inwestor przedłożył mapę z naniesionymi rzędnymi terenu (istniejące i projektowane) oraz z kierunkami spływu wód opadowych na działkę nr [...]. Jak wynika z analizy dokumentów, wody opadowe będą kierowane na teren działek inwestycyjnych oraz w kierunku potoku, spadki tarasu znajdującego się przy przedmiotowym budynku zostały oznaczona jako 1,5 % w kierunku południowozachodnim, czyli przeciwnym do kierunku w który znajduje się działka skarżącego. Natomiast różnice w rzędnych terenu istniejącego a projektowanego wynoszą od 0,5 m do 0,10 m, zatem są to nieznaczne różnice, nie mogące spowodować zmiany kierunku spływu wód opadowych w stopniu zagrażającym zalewaniem działki Skarżącego. Tym samym nie zostaną zmienione stosunki wodne mogące mieć wpływ na możliwość zabudowy działki skarżącego. Odnosząc się do informacji zawartej w odwołaniu o trwającym postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej dla działki nr [...], toczącym się z przed sądem rejonowym w L. z wniosku R. P., organ odwoławczy stwierdził, że toczące się sprawy na gruncie prawa cywilnego nie stanowią podstawy do podważania przedłożonych dokumentów urzędowych. Ponadto organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do oceny innych postępowań, w tym w szczególności cywilnoprawnych, toczących się pomiędzy uczestnikami sporu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. R. zarzucając naruszenie: 1) art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia, czy działki objęte pozwoleniem na budowę mają odpowiedni dostęp do drogi publicznej, zaniechanie ustalenia, czy zawarta w projekcie budowlanym "Ekspertyza geologiczno-inżynierska dla projektowanej inwestycji na dz. [...] w miejscowości P. w gminie N." spełnia wymogi przewidziane przez obowiązujące przepisy prawa, jak również brak ustalenia, czy posadowienie projektowanego budynku w pobliżu potoku, nie naruszy stateczności brzegu, 2) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 14-16 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie za prawidłowe wydania pozwolenia na budowę, mimo iż nieruchomość objęta decyzją nie ma zapewnionego odpowiedniego dostępu i dojścia do drogi publicznej, 3) art. 35 ust. 1 pkt 1, 3 i 3 lit. a ustawy z dnia 7c lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie za prawidłowe wydania pozwolenia na budowę mimo, iż zawarta w dokumentacji projektowej dokumentacja geologiczno – inżynierska jest niepełna i nie spełnia prawem przewidzianych wymogów, w tym wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez uznanie za prawidłowe wydanie pozwolenia na budowę mimo braków w dokumentacji w zakresie projektu zagospodarowania terenu polegającej na braku sporządzenia przekroju terenu, który jest niezbędny ze względu na szczególne warunki ukształtowania terenu, 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 19 uchwały Rady Gminy N. nr XVI11/142/2004 z dnia 30 sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. polegające na uznaniu za prawidłowe pozwolenia na budowę mimo niezachowania przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego odległości zabudowy od linii brzegowej potoku, 6) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne, a co najmniej przedwczesne (wskutek niewyjaśnienia wskazanych wyżej istotnych okoliczności sprawy) przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zgodnie z § 14-16 rozporządzenia działka budowlana musi mieć zapewnione odpowiednie dojście i dojazd do drogi publicznej. W niniejszej sprawie w projekcie zagospodarowania terenu znalazła się informacja, że przedmiotowa nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej od strony południowo-zachodniej poprzez działkę nr [...]. Niewątpliwie odpowiedni dojazd do drogi publicznej to dojazd istniejący w rzeczywistości, a nie tylko zaznaczony na mapie. Zapewnienia inwestorki o urządzeniu drogi na własny koszt mogłyby być uwzględnione gdyby ustalono, że urządzenie takie jest w ogóle możliwe, a przede wszystkim, gdyby inwestorce przysługiwało prawo do działki umożliwiającej urządzenie drogi. Żadna norma prawna nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku zbadania rzeczywistego stanu faktycznego w tym zakresie i nie upoważnia go do poprzestania na ustaleniach wynikających z map i informacji właściwej gminy. Jest to tym bardziej istotne, że kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla uznania skarżącego za stronę postępowania, bowiem zgodnie z poglądem powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych interes prawny, od którego zależy status strony może być oparty również na normie prawa cywilnego, którą w sprawie jest art. 145 Kodeksu cywilnego, a potwierdzeniem tej okoliczności jest toczące się przed Sądem Rejonowym w L. postępowanie w przedmiocie ustanowienia drogi koniecznej, która miałaby przebiegać przez nieruchomość skarżącego. Niewątpliwie w przypadku ustanowienia takiej drogi na podstawie przytoczonej normy, dojdzie do prawnego ograniczenia możliwości zagospodarowania działki skarżącego. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie rozważań wskazać należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4) k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Po wznowieniu postępowania, jeżeli organ stwierdzi, że istnieje podstawa do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art.145 § 1 k.p.a., dla wybrania właściwego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności musi ustalić, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w art.146 k.p.a. Jeżeli w wyniku dokonania takiej oceny organ stwierdzi, że pomimo zaistnienia przyczyny wznowienia w sprawie zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, winien wydać rozstrzygnięcie na podstawie art.151 § 2 kpa w związku z art.146 § 2 k.p.a. Dopiero w sytuacji, gdy wynikiem przeprowadzonego rozumowania będzie konstatacja organu, że w postępowaniu zwykłym powinna być wydana decyzja nie odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zajdzie konieczność wydania decyzji w trybie art.151 § 1 pkt 2 k.p.a. Z kolei, jeżeli we wznowionym postępowaniu organ oceni, że podstawa wznowienia rzeczywiście nie wystąpiła, nie przechodzi do wskazanego wyżej etapu postępowania, w którym merytorycznie ocenia kwestionowaną decyzję wydaną w postepowaniu zwykłym. Po dokonaniu stwierdzenia, że w sprawie nie ziściła się przesłanka wznowienia, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Reasumując, stosownie do treści art.151 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 może wydać trzy równoważne rozstrzygnięcia: 1) decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b albo 2) decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. albo 3) decyzję, w której ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (§ 2). Organy, uznając że nie ziściła się podstawa wznowienia określona w art.145 § 1 pkt 4) k.p.a., gdyż A. R. nie przysługiwał w postępowaniu zwykłym zakończonym kwestionowaną decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę przymiot strony, nie przeszły do etapu kontroli merytorycznej tej decyzji. Nie mogły więc naruszyć wskazanych przepisów prawa materialnego. Rzeczą Sądu nie było zatem zbadanie zgodności z prawem decyzji Starosty L. z dnia 24 lutego 2023 r. nr 45/2023 znak: BA.OZ.6740.3.84.2022, lecz prawidłowości decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 24 lutego 2023 r., wobec ustalenia, że przesłanka wznowieniowa z art.145 § 1 pkt 4) k.p.a. nie wystąpiła, gdyż nieruchomość wnioskującego o wznowienie nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę. Kontrolowana decyzja wydana została w ramach postępowania wznowieniowego, dotyczącego decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W myśl jednolitego orzecznictwa, niezależnie od procesowych i materialnych cech postępowania o pozwolenie na budowę oraz postępowania o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, we wznowionym postępowaniu, po wszczęciu postępowania wznowieniowego, wprost znajdują zastosowanie przepisy art. 28 ust. 2-4 Prawa budowlanego (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2023 r., II OSK 1075/22). Status strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę determinowany jest zakresem oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego. O ile jednak projekt budowlany powinien zawierać informacje o obszarze oddziaływania (art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b.), to ustalenia projektanta w tym zakresie nie są dla organów wiążące. Prawidłowe ustalenie stron postępowania wymaga ostatecznego określenia tego obszaru przez organy orzekające, które nie mogą powoływać się w tym względzie jedynie na fakt ustalenia obszaru oddziaływania w projekcie budowlanym i we własnym zakresie zobowiązane są do jego zweryfikowania. Stosownie do art.28 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 t.j) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Do dnia 19 września 2020 r. (wejścia w życie ustawy z 13.02.2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. poz. 471) przez obszar oddziaływania obiektu należało rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. Od dnia 19 września 2020 r., zgodnie z definicją z art.3 pkt 20) Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Z powyższego wynika, że cytowana nowelizacja zawęziła definicję "obszaru oddziaływania obiektu". Obszar oddziaływania obiektu stanowi bowiem teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. "Zabudowa" mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia zagospodarowania, lecz jednocześnie jest pojęciem węższym. Każdy rodzaj zabudowy stanowi zagospodarowanie terenu, ale nie każde zagospodarowanie terenu jest jego zabudową. W celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować, czy na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, istnienia interesu faktycznego, czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż formalnie zdefiniowany treścią art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Prawnie relewantna jest jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę. Status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest bowiem wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Obszar oddziaływania ustala się zatem na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenu. Źródłem interesu prawnego osób wnioskujących o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę muszą być przepisy prawa materialnego. Chodzi o takie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zabudowie terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Mogą być to zarówno akty wykonawcze do prawa budowlanego, jak i ustawy szczególne wraz z aktami wykonawczymi, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, akty prawa miejscowego. Należy zaznaczyć, że organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne na potrzeby konkretnej inwestycji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2024 r. (sygn. II OSK 1829/24, LEX nr 3778663) "sęk w tym aby w oparciu o te normy ustalić, czy przedmiotowa inwestycja rzeczywiście wpływa na sposób zabudowy sąsiedniej nieruchomości, ale tylko przez pryzmat indywidualnego interesu wnioskodawców". W rozpoznawanej sprawie indywidualny interes skarżącego związany jest z prawem własności działki nr [...] położonej w P. W., która to działka bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestora nr [...]. Należy zgodzić się z poglądem wyrażanym w doktrynie, że dla objęcia nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu budowlanego wystarczy samo potencjalne oddziaływanie na tę nieruchomość, mieszczące się w granicach norm prawa – nie jest konieczne, aby objęcie nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu było uzależnione każdorazowo od zakładanego przekroczenia dopuszczalnych norm przez sam ten obiekt bądź jego przyszłe użytkowanie. Odmienne rozumowanie prowadziłoby do stwierdzenia, że o oddziaływaniu obiektu budowlanego można byłoby mówić wówczas, gdyby doszło do naruszenia przepisów. Tymczasem dla inwestycji niezgodnej z przepisami nie powinna zostać w ogóle wydana decyzja zezwalająca na budowę Zauważyć także należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest związany obszarem oddziaływania obiektu wyznaczonym przez projektanta w projekcie budowlanym. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ prawidłowo przeanalizował kwestie związane z odległością projektowanego budynku od granicy działki skarżącego w kontekście przepisów § 12, § 13, § 60, § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przeanalizował również usytuowanie miejsc postojowych, miejsca do gromadzenia odpadów stałych oraz studni kopanej w świetle przepisów § 19, § 23 i § 31 rozporządzenia. Niezrozumiałym jest natomiast odniesienie zaprojektowanego miejsca gromadzenia odpadów stałych do działek skarżącego nr [...] oraz dz. nr [...]. Z akt nie wynika, aby skarżący był właścicielem tych działek. Organ nie analizował natomiast, czy usytuowanie zbiornika na nieczystości ciekłe może stanowić o przyznaniu wnioskodawcy statusu strony, gdyż został on wyłączony z zakresu przedmiotowego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę do odrębnego trybu zgłoszenia. Zdaniem organu nie ma zatem podstaw do merytorycznego odniesienia się do zarzutów skarżącego w tym zakresie. Wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmuje szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe zaprojektowanego dla przedmiotowej inwestycji. Stanowisko to należy uznać za błędne. Przypomnieć zatem należy, że decyzją z dnia 24 lutego 2023 r. nr 45/2023 Starosta L. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu. Zgodnie z art.33 ust.1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U.2021.2351 t.j.) pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art.33 ust.1a p.b., obowiązującym od dnia 10 sierpnia 2022 r., pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może nie obejmować przyłączy wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 23 p.b., czyli przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Tak więc możliwość ta nie obejmuje zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. Nadto, jak wynika z § 14 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679 t.j.) część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu powinna zawierać m.in. projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym: urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny, sposób dostępu do drogi publicznej, ukształtowanie terenu w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej, jak również informacje i dane o rodzaju ograniczeń lub zakazów w zabudowie i zagospodarowaniu tego terenu wynikających z aktów prawa miejscowego. W myśl § 15 rozporządzenia część rysunkowa projektu zagospodarowania działki lub terenu winna m.in. określać usytuowanie projektowanych obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych z nimi związanych, rzędne terenu istniejącego i projektowanego, układ komunikacji wewnętrznej terenu przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, ukształtowanie terenu, z oznaczeniem zmian w stosunku do stanu istniejącego, a w razie potrzeby przekroje pionowe terenu, jak również zasięg obowiązywania nakazów, ograniczeń i uwarunkowań, o których mowa w § 14 pkt 5 lit. a, c i d. Niezbędnym elementem rysunku PZT jest również układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych oraz określający sposób odprowadzania wód opadowych, z podaniem niezbędnych spadków, przekrojów przewodów oraz charakterystycznych rzędnych, wymiarów i odległości. Gdyby zatwierdzony, kwestionowaną we wznowionym postępowaniu decyzją projekt budowlany zawierał wszystkie te elementy, organ mógłby na jego podstawie dokonać oceny w zakresie posiadania przez wnioskującego o wznowienie przymiotu strony. Tymczasem, w części opisowej PZT podano, że projektuje się szczelny zbiornik na nieczystości ciekle, według zgłoszenia z dnia 3.08.2022 r. Jak już wcześniej wskazano szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe nie mieści się w katalogu wyjątków określonych w art.33 ust.1a p.b. Jak wynika z legendy rysunku PZT wokół projektowanego budynku oznaczono skośną kratką w kolorze pomarańczowym planowane utwardzenie terenu (nie objęte wnioskiem), łączące się z oznaczoną na mapie "drogą ziemną". Na rysunku PZT liczbą "6" oznaczono projektowany szczelny zbiornik na nieczystości ciekłe. Na projekcie nie oznaczono jednakże dostępu do tego zbiornika celem jego opróżniania. Zastrzeżenia budzi natomiast ocena organu w zakresie nieprzyznania skarżącemu przymiotu strony, dokonana na podstawie ustaleń dotyczących kierunków spływu wód opadowych oraz położeniem nieruchomości inwestycyjnej i stanowiącej własność skarżącego w terenach podwyższonego ryzyka budowlanego zagrożonego procesami erozyjno – osuwiskowymi. Zgodnie z przepisem § 6 ust. 5 uchwały Nr XVIII/142/2004 Rady Gminy N. z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. (Dz. U. Woj.Małop.2021, poz. 5837) na terenie objętym planem wprowadza się obowiązek ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. (Dz. U. Nr 126 poz. 839). Obowiązek taki wprowadza się również w przypadku projektowania robót ziemnych na stokach, związanych z budową dróg lub urządzeniem tras narciarskich. W przypadkach szczególnych może być nałożony obowiązek sporządzenia opinii geologiczno-inżynierskiej, obejmującej obszar przyległy do terenu inwestycji w uzasadnionym warunkami miejscowymi zasięgu. W obrębie terenów potencjalnie osuwiskowych, wyznaczonych na rysunku planu niezbędne jest wykonanie przed przystąpieniem do procesu inwestycyjnego opinii geologiczno-inżynierskiej. Stosownie zaś do § 19 uchwały, zawierającym ustalenia terenów o szczególnych uwarunkowaniach realizacyjnych, oznaczonych - oprócz symbolu indentyfikacyjnego wymienionego w § 5 ust. 9 - dodatkowo symbolem literowym "/o" – są one terenami podwyższonego ryzyka budowlanego zagrożone procesami erozyjno - osuwiskowymi. Adaptacja, modernizacja, rozbudowa istniejących obiektów oraz realizacja nowych obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej wymagają sporządzenia ekspertyzy geologiczno-inżynierskiej, która określi sposób posadowienia oraz konstrukcję obiektu. Zabudowa nie może być posadowiona bliżej niż 20,0 m od linii brzegowej cieku jeżeli mogłoby to naruszyć stateczność brzegu. Wyklucza się realizację gazociągów wysokociśnieniowych, magistralnych wodociągów oraz magistralnych kolektorów kanalizacyjnych (nie dotyczy sieci rozdzielczej i przyłączy do posesji). W zagospodarowaniu działek szczególną uwagę należy zwrócić na właściwe odwodnienie terenu (zapobiegające stagnacji wód). Lokalizowanie obiektów kubaturowych oraz dróg dojazdowych w sposób nie wymagający wykonania większych robót ziemnych i nie powodujących podcięcia stoków. Zdaniem organu sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami w/w planu, co wynika z "Ekspertyzy geologiczno-inżynierska dla projektowanej inwestycji na dz. [...] w miejscowości P. W. gmina N.", znajdującej się na stronach 1- 18 przedłożonego projektu budowlanego. Stanowisko należy uznać za wadliwe. Ekspertyza została wykonana w lipcu 2017 r. Jej załącznik graficzny (k.14) sporządzono na mapie z 2015 r. Jak wynika z jej treści została wykonana "celem określenia warunków hydrogeologicznych i geologiczno-inżynierskich w związku z określeniem parametrów geotechnicznych podłoża gruntowego w miejscowości N.. ma to na celu stwierdzenie właściwości geotechnicznych warstwy gruntu, w której projektuje się wykonanie posadowienia obiektu oraz określenie zalegania zwierciadła wód gruntowych". W ekspertyzie podano, że spływ wód gruntowych i powierzchniowych odbywa się w kierunku N i NW. W kontrolowanej sprawie projekt budowlany sporządzony został sierpniu 2022 r. Pozytywnie oceniona przez organ ekspertyza nie posiada w związku z tym waloru aktualności. Nie spełnia również wymogu planu miejscowego, statuującego obowiązek sporządzenia ekspertyzy geologiczno-inżynierskiej, która określi sposób posadowienia oraz konstrukcję obiektu. Zauważyć należy, że zgodnie z § 3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463 z dnia 2012.04.27) ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega m.in. na zaprojektowaniu odwodnień budowlanych. Rację należy przyznać skarżącemu, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym nie naniesiono przebiegu rur spustowych mających odprowadzać wody opadowe na teren własny inwestora oraz rzędnych projektowanych utwardzenia terenu wokół budynku (w opisie wskazano, że utwardzenie nie jest objęte wnioskiem), co nie pozwalało na ustosunkowanie się do rozwiązań w zakresie odwodnienia budynku (niewątpliwie mogących mieć wpływ na ustalenia w zakresie przysługującego skarżącemu lub nie przymiotu strony). Wadliwa jest również ocena organu odwoławczego w zakresie zmian ukształtowania terenu, mogących powodować spływ wód opadowych na działkę skarżącego. Na podstawie materiałów uzupełniających przedłożonych przez projektanta organ uznał, że nie nastąpi zmiana kierunku spływu wód opadowych w stopniu zagrażającym zalewaniem działki skarżącego, a zatem nie zostaną zmienione stosunki wodne mogące mieć wpływ na możliwość zabudowy działki skarżącego nr [...]. Zauważyć zatem należy, że na stronie 9 zatwierdzonego projektu budowlanego podano, że działka jest zlokalizowana w terenie o niewielkim spadku w kierunku północnym (obrazuje to mapa ze strony 24 projektu - uwaga Sądu) oraz że ziemia z wykopów zostanie rozplantowana na terenie działki. W części opisowej PZT nie odniesiono się do treści § 6 i § 19 m.p.z.p. Na stronie 11 projektu wskazano także, że wody opadowe z dachu projektowanego budynku będą odprowadzane na teren własny inwestora, zanikowo do gruntu. W żadnej części projektu nie podano jednakże w których miejscach będą kierowane do gruntu i w jaki sposób. Nadto projektant podał, że "z projektowanych skarp woda opadowa będzie odprowadzana zanikowo do gruntu, bez szkody dla właścicieli działek sąsiednich". Sęk w tym, że na rysunku PZT nie oznaczono "projektowanych skarp", a kierunek spływu wód opadowych zaznaczono jedynie w obrębie terenu utwardzonego wokół domu. Zauważyć zatem należy, że jak wynika z mapy na karcie 14 projektu budowlanego (będącej częścią ekspertyzy geologiczno-inżynierskiej) południowa część działki nr [...] położona jest na wysokości: 522,92, 526,33 i 525,69 m.n.p.m. Teren usytuowany na południe od projektowanego domu ma wysokość 505,94 i 506,02 m.n.p.m. W obrysie projektowanego budynku zaznaczono wysokość terenu na 505,22 m.n.p.m. Przy studni usytuowanej na działce skarżącego nr [...] teren położony jest na wysokości 504,58, a bliżej budynku mieszkalnego na wysokości 504,25. Tak więc widoczny jest spadek terenu w kierunku północnyno-wschodnim – w stronę działki skarżącego. Na projekcie zagospodarowania terenu (k.25 projektu) wysokość terenu przy studni skarżącego określono na 504,9 m.n.p.m. Poziom posadowienia parteru w przedmiotowym budynku określono na 505,75 m.n.p.m., czyli ma nastąpić podwyższenie terenu. Podkreślenia także wymaga, że na wezwanie organu projektant przy piśmie z dnia 18 lipca 2024 r. przedłożył mapę z naniesionymi rzędnymi terenu (istniejące i projektowane), które nie są zaznaczone na zatwierdzonym PZT (uwaga Sądu) oraz z kierunkami spływu wód opadowych na dz. ew. nr [...] Dodatkowo na linie kierunkowe ukazujące spływ wód opadowych z tarasu zewnętrznego projektowanego budynku naniesiono spadki procentowe. Lokalizacja, rzut i przekrój zostały ukazane na rys. 0-1 i 0-2 (strona 155 akt elektronicznych organu II instancji). Zauważyć w związku z tym należy, że oznaczone na tej mapie (rysunek oznaczony numerem 1, sporządzony w lipcu 2024 r.) istniejące rzędne terenu różnią się od rzędnych wskazanych na rysunku z karty 14 i 25 projektu. Na omawianym rysunku projektant podał również, że "zostanie spełniony art.234 Prawa Wodnego ponieważ nie zmienia się kierunku i natężenia odpływu wód opadowych lub roztopowych ani kierunku wód ze źródeł oraz wody nie będą odprowadzane na grunty sąsiednie po zakończeniu inwestycji, nie zmieni się stan wody na gruncie" (uwaga 6). "Po zakończeniu inwestycji nie zwiększy się spływ wód opadowych w stosunku do istniejącego stanu. Zostanie on częściowo zniwelowany poprzez odprowadzenie wód opadowych z projektowanego tarasu celem ominięcia spływu wód na tereny dz. ew. nr [...] – zgodnie z niniejszą mapą i oznaczeniami" (uwaga 7). Na mapę naniesiono lokalizację podmurówki ogrodzenia pływającego, które zniweluje naturalny spływ wód opadowych na dz. ew. nr [...]". (uwaga 8). Tymczasem, ani takich projektowanych rzędnych terenu, ani ogrodzenia nie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany. Reasumując tę część rozważać zaakcentować należy, że analizę, czy wnioskującemu o wznowienie przysługiwał przymiot strony organ przeprowadził na podstawie zmienionego projektu zagospodarowania terenu, co było niedopuszczalne. Zauważyć również należy, że zgodnie z § 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. wzdłuż cieków wodnych ustanawia się pasy ochronne o szerokości 15 m, licząc od górnej krawędzi skarpy brzegowej. Pasy ochronne - z wyjątkami określonymi w rysunku planu - podlegają zakazowi realizacji nowej zabudowy kubaturowej oraz ogrodzeń trwałych. Wszelkie inne - dopuszczone w ustaleniach planu działania, podlegają uzgodnieniu z administratorem cieku. Organy nie zauważyły również, że jak wynika z pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 18 października 2022 r., Wody Polskie nie zaakceptowały zaprojektowanego dojazdu do budynku, który znajduje się zbyt blisko nieumocnionego prawego brzegu potoku P. . Należy je poprowadzić w odległości nie mniejszej niż 10 m, licząc od górnej krawędzi prawego brzegu. Mając powyższe na uwadze Sąd wyraża pogląd, że ze względu na omówione wyżej zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, niewyjaśnioną w zatwierdzonym projekcie budowlanym kwestię odprowadzania wód opadowych z dachu do gruntu inwestora, spływu wód w związku ze zmianą rzędnych terenu (jak wynika z części opisowej zatwierdzonego PZT) oraz niewyjaśnienie sposobu wywozu nieczystości ciekłych z działki inwestora istnieje potencjalna możliwość ograniczenia zabudowy działki nr [...]. Dlatego też w ocenie Sądu skarżącemu przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty L. z dnia 24 lutego 2023 r. nr 45/2023 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielającej R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid.[...], [...] w P. W.. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, ocenić należy, że w zakresie naruszenia przez organy art. 35 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 3 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 14-16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz w zw. z § 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - poprzez uznanie za prawidłowe wydanego pozwolenia na budowę - są one niezasadne. W sytuacji kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę ma walor decyzji ostatecznej, a stronie skarżącej nie może być przyznany przymiot strony w postępowaniu, w wyniku którego decyzja ta została wydana, to w postępowaniu wznowieniowym, na etapie przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia i uznania, że przyczyna ta nie zachodzi, to zarówno organ, jak i Sąd nie może weryfikować zgodności z prawem ostatecznej decyzji, której dotyczy wznowienie. Z tych przyczyn, w kontrolowanym postępowaniu zarzuty skarżącego w zakresie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę niezgodnie z prawem, pozostają bezprzedmiotowe, gdyż w niniejszym postępowaniu nie mogą być merytorycznie oceniane. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).