V SA/Wa 1660/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania do zwrotu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z.R. (dalej: skarżący", "strona lub beneficjent), jest decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej: Minister GMŻŚ, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w imieniu którego działał Dyrektor L. Oddziału ARiMR w G. W. (dalej: Prezes ARiMR lub organ I instancji) z [...]kwietnia 2019 r. nr [...] określającą kwotę przypadającą do zwrotu. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] (dalej umowa), zawartej w dniu [...]listopada 2012 r., skarżący zobowiązał się do realizacji operacji pt. "Działania wodno – środowiskowe". Zgodnie z umową Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR lub Agencji), zobowiązała się do wypłacenia stronie rekompensaty w wysokości 101.890,00 zł. Warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" uregulowane są w krajowych i unijnych przepisach prawnych. Do krajowych aktów prawnych należy rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1073, dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 3 ust. 5 pkt 1 umowy o dofinansowanie, realizacja operacji w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" obejmuje "wykonywanie i udokumentowanie przez beneficjenta zobowiązań określonych w Deklaracji pakietów, stanowiących załącznik do umowy o dofinansowanie, przez 5 lat od dnia 1 stycznia 2012 r." Ponadto, § 7 ww. umowy zobowiązuje beneficjenta "do przedstawienia w terminie do dnia 31 maja każdego roku następującego po każdym roku realizacji operacji dokumentów potwierdzających wypełnianie zdeklarowanych pakietów, wynikających z załącznika nr 3 do rozporządzenia do osi priorytetowej 2". Mając na uwadze powyższe zapisy rozporządzenia krajowego oraz umowy o dofinansowanie, beneficjent w celu rozliczenia realizacji zobowiązań wodno-środowiskowych za rok 2016, dostarczył m.in. pozwolenie wodnoprawne wydane na podstawie ostatecznej decyzji z [...] marca 2017 r. nr [...] oraz decyzje z[...] lutego 2016 r. nr [...] i z [...]października 2016 r. nr [...] opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Natomiast wraz z wnioskiem o dofinansowanie, strona dostarczył decyzję z [...] października 2005 r. nr [...] udzielającą jej pozwolenia wodnoprawnego na okres do 31 października 2015 r. W toku weryfikacji ww. dokumentacji ARiMR uznała, że skarżący nie posiadał w ciągłości w roku 2016 r. pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ w dniu 31 października 2015 r. wygasła decyzja z[...] października 2005 r. nr [...], natomiast nowa decyzja wodnoprawna została wydana w dniu[...] lutego 2016 r. nr [...] i następnie w wyniku jej uchylenia decyzją z [...] czerwca 2016 r. znak [...] kolejna decyzja została wydana w dniu [...] października 2016 r. W związku z tym Agencja przyjęła, że skarżący nie posiadał aktualnego pozwolenia wodnoprawnego: od 1 stycznia do 2 lutego 2016 r. tj. przez 33 dni oraz od 10 czerwca do 27 października 2016 r., tj. przez 139 dni, co dało łącznie 172 dni bez aktualnego pozwolenia wodnoprawnego w 2016 r. Zdaniem ARiMR beneficjent nie zachował ciągłości obowiązujących pozwoleń wodnoprawnych, co oznacza, że w ww. okresie nie stosował podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej, określonych w § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia. Pismem z [...] grudnia 2018 r. Prezes ARiMR wezwał skarżącego do zapłaty zadłużenia w kwocie 9.576,44 zł wraz z odsetkami. Wobec braku zwrotu środków organ I instancji pismem z [...]kwietnia 2019 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu środków i następnie decyzją z [...] kwietnia 2019 r. określił skarżącemu kwotę w wysokości 9.576,44 zł przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż od dnia 1 stycznia do 2 lutego 2016 r. oraz od 10 czerwca do 27 października 2016 r. skarżący nie spełniał warunku stosowania podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej określonych w § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia. Prezes ARiMR przywołał treść § 52 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia i wskazał, że okres w jakim nie były stosowane podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej za rok 2016 to 172 dni. W związku z powyższym zwrotowi podlega kwota rekompensaty wypłacona za rok 2016 na realizację zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie. W wyniku rozpoznania odwołania Minister GMŻŚ decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że nie ma żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do dyspozycji wyrażonej w § 10 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia i podkreślił za orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że termin "aktualny" oznacza taki, który dotyczy teraźniejszości, jest ważny w czasie obecnym. Zatem w ocenie organu odwoławczego skarżący w 2016 r. nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku posiadania aktualnego pozwolenia wodnoprawnego w łącznym okresie 172 dni, przez co nie został spełniony warunek stosowania podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej określony w § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia. Pismem z [...] sierpnia 2019 r. strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego: 1) zastosowanie ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. z 2018 r. poz. 466 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu), jak i § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia pomimo ich niezgodności z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego; 2) § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia w zw. z art. 138 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez ich nieprawidłową interpretację i przyjęcie, iż w przepisie chodzi o pozwolenie wodnoprawne wyłącznie w znaczeniu materialnoprawnym, a nie również w znaczenia formalnoprawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga, analizowana w świetle powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że analogiczne sprawy do niniejszej, były już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd administracyjny nieprawomocnymi wyrokami z 17 maja 2018 r. (V SA/Wa 1370/17 i V SA/Wa 1371/17) skargi skarżącego oddalił. Skład sądzący przedmiotową sprawę w całej rozciągłości podziela stanowisko sądu I instancji wskazane w powołanych wyżej wyrokach. Należy podkreślić, że na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...], zawartej w dniu [...]listopada 2012 r., skarżący zobowiązał się do realizacji operacji pt. "Działania wodno - środowiskowe", a Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - do wypłacenia stronie w formie rekompensaty pomocy w wysokości 101.890,00 zł. W trakcie realizacji zobowiązań okazało się, że w okresie od 1 stycznia do 2 lutego 2016 r. i od 10 czerwca do 27 października 2016 r. strona nie posiadała pozwolenia wodno-prawnego bowiem w dniu 31 października 2015 r. wygasła decyzja z [...] października 2005 r. nr [...], natomiast nowa decyzja wodnoprawna nr [...] została wydana przez Starostę G. w dniu [...] lutego 2016 r. Decyzja ta, następnie została uchylona przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. decyzją z [...]czerwca 2016 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpoznania Starosta G. wydał kolejną decyzję z [...] października 2016 r. Zarówno decyzji z [...] lutego 2016 r. jak i decyzji z [...] października 2016 r. nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia poprzez podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego. To jest warunkiem otrzymania wsparcia. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyrokach z 17 maja 2018 r., że przez "aktualne pozwolenie wodnoprawne" należy rozumieć pozwolenie ważne w czasie obecnym, obowiązujące w danej chwili. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo PWN, t. 1, strona 19) jako "aktualne" określa się to, co istnieje lub dzieje się w chwili, w której lub o której mówimy. Dlatego też nie można uznać, że pozwolenie z [...] października 2005 r., z terminem ważności [...] października 2015 r., posiada cechę aktualności. Zasadny w tym stanie rzeczy jest więc wniosek, że w okresie od 1 stycznia do 2 lutego 2016 r. skarżący nie posiadał uregulowanego stanu prawnego w zakresie gospodarki wodnej na obiekcie stanowiącym miejsce realizacji operacji. Słusznie organ przyjął, że skarżący posiadał uregulowany stan prawny od[...] lutego 2016 r., gdyż w tym dniu została wydana decyzja przez Starostę G., której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Stan uregulowania trwał do dnia uchylenia tej decyzji w dniu [...] czerwca 2016 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dopiero w dniu [...] października 2016 r. została wydana kolejna decyzja przez Starostę G. udzielająca stronie pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja ta została częściowo zmieniona (decyzja w części został uchylona i organ w tym zakresie orzekł na nowo) przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...]. Skarga na ww. decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 września 2017 r., IV SA/Po 536/17 i następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 listopada 2018 r. II OSK 302/18 oddalił skargę kasacyjną. Tym samym słusznie organy przyjęły, że przez okres 172 dni skarżący nie legitymował się aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym. Zgodnie z art. 135 pkt 1 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm., dalej: Prawo wodne) pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Skutek w postaci wygaśnięcia wynikających z pozwolenia wodnoprawnego uprawnień następuje z mocy samego prawa i stanowisku temu nie stoi na przeszkodzie przepis art. 138 Prawa wodnego stanowiący, że stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony w drodze decyzji. Decyzje administracyjne mogą mieć charakter konstytutywny bądź deklaratoryjny. Akt deklaratoryjny nie tworzy, nie znosi i nie zmienia istniejącego stosunku prawnego lecz potwierdza istniejące prawa i obowiązki jego adresata. W sposób prawnie wiążący stwierdza on o istnieniu określonego stanu prawnego, który istnieje niezależnie od wydawanego aktu. Wskazać przy tym należy, że akt deklaratoryjny wywołuje skutki prawne ex tunc, a więc z mocą wsteczną, od daty zmiany stanu prawnego. Natomiast akt konstytutywny to akt prawnokształtujący, który tworzy nowe prawa i obowiązki adresata, do którego jest skierowany; wywołuje on skutki prawne ex nunc, w momencie jego wydania bądź uprawomocnienia się. Norma art. 138 Praw wodnego przewiduje trzy rodzaje rozstrzygnięć o różnym charakterze: - stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, - cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, - ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego. Decyzje o cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia wodnoprawnego mają charakter kształtujący sytuację prawną beneficjenta decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Zmieniają one bowiem zakres czasowy lub przedmiotowy wydanej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym i wywołują skutki na przyszłość, po dacie wydania takich decyzji. Natomiast decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego ma charakter deklaratywny, nie kształtuje ona w żaden sposób zakresu uprawnień wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, potwierdza jedynie fakt braku tych uprawnień, wobec wygaśnięcia wydanego pozwolenia. Decyzja ta stwierdza określony stan z datą wsteczną od daty rzeczywistego wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 135 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli: 1) upłynął okres, na który było wydane; 2) zakład zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu; 3) zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 3 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne; 4) inwestor, w ramach realizacji przedsięwzięcia w zakresie dróg publicznych, nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie 6 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych urządzeń stało się ostateczne. Deklaratywna decyzja stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego winna potwierdzać datę rzeczywistego wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego. W przypadku określonym w art. 135 pkt 1 Prawa wodnego winna ona zatem wskazywać jako datę wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym datę w jakiej upłynął okres, na który wydano pozwolenie. Decyzja ta nie wywoła skutków od daty jej wydania, lecz potwierdzi zaistniały przed jej wydaniem stan prawny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono stanowisko, że upływ terminu, na jaki wydane zostało pozwolenie, powoduje, z mocy prawa, wyłącznie skutek materialnoprawny, polegający na wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego uprawniającego podmiot korzystający ze środowiska do zgodnej z prawem eksploatacji urządzenia. Natomiast samo wygaśnięcia uprawnienia wypływającego z uprzednio udzielonego pozwolenia wodnoprawnego nie wyczerpuje jeszcze hipotezy przepisu art. 292 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) "bez wymaganego pozwolenia", zwrot ten swym znaczeniem obejmuje bowiem zarówno skutek materialnoprawny (wygaśnięcie uprawnienia), jak i procesowy (brak decyzji o pozwoleniu) i ziszczenie się jednego tylko elementu tej hipotezy jest niewystarczające do nałożenia przez organ podwyższonych opłat. Wskazano, że użyte w przepisie art. 292 tej ustawy sformułowanie "bez wymaganego pozwolenia" należy odnosić do podmiotu, któremu w ogóle nie udzielono pozwolenia albo któremu wydano wprawdzie w przeszłości takowe, ale w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia tego pozwolenia Podkreślić należy, że przywołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 422/11 (LEX nr 821574), w którym zaprezentowano powyższe stanowisko, dotyczył decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego wydanego na gruncie ustawy Prawo wodne z 1974 r., wydanej na podstawie art. 205 ustawy Prawo wodne z 2001 r. W wyroku tym stwierdzono, że pozwolenie wodnoprawne wywołuje skutki dopóty, dopóki nie zostanie wydana ostateczna decyzja o stwierdzeniu jego wygaśnięcia. Przepis art. 205 wspomnianej ustawy stanowi, że pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód do celów rybackich, wydane na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230, z późn. zm.) wygasają w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie ustawy; wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego stwierdza, w drodze decyzji, wojewoda. Unormowanie to ma inny charakter niż unormowanie z art. 135 pkt 1 ustawy Prawo wodne. Przewiduje ono bowiem wyjątkowe wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, wprowadzone przez ustawodawcę w drodze aktu generalnego, który stanowił ingerencję w istniejący stosunek prawny. W przypadku wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego wskutek upływu czasu, wydanie takiej decyzji (stwierdzającej wygaśnięcie) może być uzasadnione okolicznościami danej sprawy, w tym zaistnieniem dyspozycji art. 138 ust. 2 Prawa wodnego, który stanowi, że decyzją o wygaśnięciu lub cofnięciu można nałożyć obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku. Nie jest ono jednak niezbędne do zaistnienia skutków w postaci wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego. W niniejszej sprawie należy przyjąć, że beneficjent nie posiadał aktualnego pozwolenia, gdyż upłyną termin obowiązywania zezwolenia wydanego decyzją z [...]października 2005 r. A co dalej idzie - nie można przyjąć, iż po dniu 31 października 2015 r. - uprawnienia wynikające z tej decyzji są nadal aktualne. Konsekwencją powyższego jest także przyjęcie, że po uchyleniu decyzji z [...]lutego 2016 r. (decyzja z [...] czerwca 2016 r.) udzielającej stronie pozwolenie wodnoprawne, skarżący także do wydania kolejnej decyzji nie legitymował się aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym. Sąd orzekający, tak jak i skład orzekający w dniu 17 maja 2018 r. podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie V SA/Wa 2448/13, że "aktualność" pozwolenia wodnoprawnego nie odnosi się jedynie do chwili składania wniosku, ale do całego okresu, na który wnioskujący o pomoc podejmuje zobowiązanie. W tym miejscu podkreślenia także wymaga, że powyższa argumentacja jest zbieżna ze zmianą rozporządzenia. Mianowicie rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U. z 2012 r. poz. 751), które weszło w życie 3 lipca 2012 r., a więc obowiązywało w dniu naboru wniosków (wniosek wpłynął do organu 20 września 2012 r.), w ramach którego wniosek złożył skarżący, prawodawca zmienił załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przede wszystkim zmienił pkt 7 ust. 2 tego załącznika i obecnie treść jego brzmi: cyt. "7) aktualne pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w przepisach prawa wodnego - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji". Do dnia zmiany tego zapisu brzmiał on cyt. "7) aktualne pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w przepisach prawa wodnego, lub potwierdzenie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego". Tym samym do 2 lipca 2012 r. prawodawca za dokument równoważny aktualnemu pozwoleniu wodnoprawnemu uważał także wniosek o wydanie takiego pozwolenia. Po tej dacie prawodawca wymaga już wyłączne aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, które musi być aktualne przez cały okres 5 letni liczony od 1 stycznia 2012 r. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, że zarówno ustawa o wspieraniu jak i rozporządzenie są jedynie aktami wykonawczymi do rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu rybackiego (EFR) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego, a zatem nie mogą być z nimi sprzeczne i, w odróżnieniu od dyrektyw ustalających minimalne standardy, nie mogą zawierać rozwiązań bardziej rygorystycznych należy podkreślić, że zapewnienie należytych gwarancji technicznych operacji stwierdza się na podstawie m.in. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, o których mowa w przepisach prawa wodnego, jeżeli takie pozwolenie jest wymagane w związku z realizacją operacji (§ 33 pkt 2 rozporządzenia). Przytoczony przez skarżącego art. 30 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 stanowi, że "W celu uzyskania rekompensaty na podstawie niniejszego artykułu jej beneficjenci muszą zobowiązać się do przestrzegania przez okres co najmniej pięciu lat wymogów dotyczących środowiska wodnego, które wykraczają poza zwykłe stosowanie dobrych praktyk w dziedzinie akwakultury." Natomiast, art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 498/2007 stanowi "Dla celów art. 30 ust. 3 rozporządzenia podstawowego "zwykła dobra praktyka w sektorze akwakultury" oznacza zgodność z obowiązującym prawem, w odniesieniu zarówno do kwestii zdrowotnych i weterynaryjnych, jak i związanych ze środowiskiem, oraz stosowanie protokołów produkcji zapobiegających marnotrawieniu zasobów oraz emisji zanieczyszczeń, której można uniknąć". Rację ma zatem organ podnosząc w odpowiedzi na skargę, że strona ubiegając się o dofinansowanie w ramach środka 2.2, powinna przestrzegać przez okres co najmniej pięciu lat wymogów dotyczących środowiska wodnego, które wykraczają poza zwykłe stosowanie dobrych praktyk w dziedzinie akwakultury, co niewątpliwie zgodne jest z § 9 ust. 1 rozporządzenia. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w powołanym rozporządzeniu ustalił w § 10 ust. 2 zasady dobrej praktyki rybackiej, zgodne z obowiązującym prawem, zatem zgodnie zarówno z rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 oraz z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 498/2007, których przestrzeganie jest niezbędne do uzyskania wsparcia: w tym między innymi posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego. W związku z powyższym, w ocenie sądu, zarzut sprzeczności postanowień prawa krajowego z postanowieniami rozporządzeń unijnych nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu, pomocą pobraną nienależnie jest w szczególności pomoc wypłacona beneficjentowi, który nie wykonuje zobowiązań związanych z przyznaniem pomocy. W ust. 3 wskazanego wyżej przepisu wynika, że do pomocy pobranej nienależnie lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62) dotyczące zwrotu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej i innych środków pochodzących ze źródeł zagranicznych, które nie podlegają zwrotowi. Tak więc pomoc finansowa przyznana stronie na mocy umowy o dofinansowanie jest nienależna w części, w jakiej skarżący nie wypełnił zobowiązań z niej wynikających. Zasadnie więc, w tej sytuacji organ, wydał decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych. Mając powyższe na względzie, zarzuty skargi oraz działając z urzędu sąd nie stwierdzi takich naruszeń praw, które nakazywałyby usunięcie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. Ponieważ wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.