II SA/Sz 850/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] r., Nr [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. P. kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Starosta K. (dalej: "Starosta", "organ I instancji") decyzją z dnia 26 lutego 2024 r., nr B/119/2024, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm., dalej: "u.p.b.") w związku z art. 104 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") zmienił swoją decyzję z dnia 22 czerwca 2021 r., nr B/610/2021 o pozwoleniu na budowę zespołu trzech budynków usługowo-mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi – etap II – budynek nr 3 na działkach nr [...], [...], [...] w obrębie S. oraz zatwierdził zamienny projekt budowlany. Odwołanie od tej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w S. (dalej: "Wspólnota", "skarżąca"), po rozpatrzeniu którego, decyzją z dnia 21 sierpnia 2024 r., nr K-AP-2.7840.26.2024.PP(9) Wojewoda Zachodniopomorski (dalej: "Wojewoda", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że Starosta decyzją z dnia 22 czerwca 2021 r., nr B/610/2021 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków usługowo-mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi, etap II - budynek nr 3 na działkach nr [...], [...] i [...] w m. S. , w gm. M.. Wnioskiem z dnia 21 sierpnia 2023 r. B. sp. z o.o. sp. k. w S. (dalej: "Spółka", "inwestor") wystąpiła o zmianę powyższego pozwolenia na budowę. W załączeniu do wniosku Spółka przedłożyła projekt budowlany zamienny. Wojewoda wskazał, że budowa zespołu trzech budynków usługowo-mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi - Etap II - obejmuje budowę budynku nr 3 na działce nr [...], budowę infrastruktury technicznej towarzyszącej oraz zagospodarowanie terenu. Zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy zmiany obszaru oddziaływania inwestycji poprzez zwiększenie jej zakresu o nowe działki, tj. [...], [...] i [...], mającej na celu budowę drogi dojazdowej do terenu inwestycji wraz z budową chodników, miejsc postojowych oraz niezależnego oświetlenia drogowego, w tym w szczególności zmianę liczby miejsc postojowych. Ponadto zmianie podlega ilość lokali w budynku nr 3, projektowanym na działce nr [...] - przy ul. [...] (zwiększenie z 12 do 14 lokali), aranżacja wnętrza budynku nr 3, a także podział lokali na mieszkalne i usługowe (zmiana z 10 lokali usługowych i 2 lokali mieszkalnych na 9 lokali usługowych i 5 lokali mieszkalnych). Odwołując się do treści art. 36a ust. 1 u.p.b. Wojewoda wskazał, że wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę podlega w zakresie wnioskowanej zmiany tym samym rygorom, co wydanie pozwolenia na budowę. Zatem w przypadku spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b. – stosownie do art. 35 ust. 4 u.p.b. – organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania takiej decyzji. Dokonując analizy złożonej dokumentacji projektowej Wojewoda ustalił, że dla przedmiotowego terenu obowiązują ustalenia uchwały Nr [...] Rady M. M. z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębie ewidencyjnym S. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 11 kwietnia 2017 r. poz. [...], dalej: "m.p.z.p"). Wskazał również, że ustalenia planu składają się z przepisów ogólnych, ustaleń ogólnych dotyczących całego terenu, a także z ustaleń szczegółowych dla poszczególnych terenów. Dla każdego terenu obowiązują równocześnie ustalenia ogólne i szczegółowe. Integralną częścią uchwały jest rysunek planu stanowiący załącznik nr I, II, III i IV. Nieruchomość objęta inwestycją znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem I.33.UM przeznaczonym pod zabudowę usługowo-mieszkalną, na którym dopuszcza się wydzielenie dojazdów do działek. Ustalenia szczegółowe dla tego terenu zawarto w § 36 m.p.z.p. Zgodnie z jego zapisami zabudowę mieszkaniową dopuszcza się w formie budynków wolno stojących lub lokali wbudowanych w budynkach o funkcji usługowej, która to funkcja ma charakter towarzyszący funkcji usługowej, nie przekraczający 30 % sumy powierzchni użytkowej budynków na działce (zaprojektowano 24,4 %). Wskaźnik powierzchni zabudowy nie przekracza dopuszczalnych 30 % ( jest 29,97 %). Powierzchnia biologicznie czynna jest wyższa od dopuszczalnych 40 % (jest 65,47 %). W zapisach ogólnych planu przedstawiono ponadto ogólne zasady dotyczące zapewnienia miejsc parkingowych (§ 16 ust. 8 m.p.z.p.), poprzez określenie minimalnych wskaźników zaspokojenia potrzeb parkingowych w ilości: 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie w zabudowie jednorodzinnej i wielorodzinnej, 1 miejsce postojowe na 1 pokój gościnny lub apartament w obiektach hotelowych i pensjonatowych, a także dla posiadaczy kart parkingowych - 1 miejsce postojowe na 1 budynek usługowy. Obowiązuje ponadto zaspokojenie potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku, o ile ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów nie stanowią inaczej. Inwestor przewidział realizację 51 miejsc postojowych, w tym 3 miejsc dla niepełnosprawnych. Organ II instancji wskazał, że ponowna analiza złożonego wniosku o zmianę pozwolenia na budowę potwierdziła, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów wskazanych w odwołaniu dotyczących braku faktycznego zapewnienia miejsc postojowych dla właścicieli lokali w granicach działki Wojewoda zauważył, że inwestor przewiduje wykonanie miejsc postojowych w części na działkach, na których projektowane są przedmiotowe budynki, a częściowo na działkach należących do Gminy M. . W tym celu zawarto umowę pomiędzy Gminą M. a Spółką w sprawie przebudowy łącznika ulic [...] i [...], położonego na działce nr [...] z dowiązaniami na dz. nr [...] i [...] w S. . Zgodnie z § 1 umowy z dnia 2 marca 2023 r. przedsięwzięcie jest wynikiem realizacji przez inwestora inwestycji nie drogowej, tj. budowy trzech budynków usługowo-mieszkalnych na dz. nr [...], [...] i [...] w S. . W § 10 wskazano ponadto, że ww. umowa stanowi dla inwestora podstawę do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami o nr [...], [...] i [...] na cele budowlane. Ponadto w umowie wskazano, że po przekazaniu Gminie przebudowanej drogi konieczne będzie zawarcie z Gminą umowy dzierżawy gruntów w pasie drogowym, zajętych przez nowopowstały parking na dz. nr [...] i [...], której warunki zostaną określone w umowie. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wojewody inwestycja wypełnia zapisy dotyczące zaspokojenia potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku (§ 16 ust. 8 pkt 2 m.p.z.p.). Wymóg wynikający z przepisów planu miejscowego dotyczący zapewnienia miejsc postojowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku nie odnosi się wyłącznie do działki, na której planowane jest posadowienie budynku. Treść § 16 ust. 8 pkt 2 m.p.z.p ani treść innych przepisów m.p.z.p. nie wyjaśnia, jak należy rozumieć użyte przez lokalnego prawodawcę sformułowanie "w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku". Według organu II instancji konieczności realizacji miejsc parkingowych na działce objętej inwestycją nie potwierdza również § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2561/16 Wojewoda wskazał, że wykładnia § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna, wystarczające jest zagwarantowanie przez inwestora możliwości postoju na cudzym gruncie. Wojewoda wskazał przy tym, że nie wykazano jednocześnie aby możliwym było zrealizowanie miejsc postojowych na działce objętej przedmiotowym pozwoleniem, zaś kwestia ewentualnych opłat, z jakimi wiązać się może korzystanie z nieruchomości stanowiących własność Gminy M. nie ma znaczenia. Konkludując, organ II instancji stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ II instancji wskazał, że analizowana w niniejszym postępowaniu zmiana sposobu zagospodarowania terenu oraz budowa drogi wraz z chodnikami i miejscami postojowymi jest ściśle związana z prowadzonym przez Starostę postępowaniem dotyczącym I etapu budowy obejmującej realizację zespołu trzech budynków usługowo-mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], w obrębie S., zakończonym decyzją pozwolenia na budowę z dnia 26 lutego 2024 r., nr B/120/2024, podlegającym również ocenie organu II instancji w postępowaniu prowadzonym pod nr K-AP-2.7840.27.2024. Postępowanie to obejmuje swym zakresem m.in. zmianę projektu zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji miejsc postojowych oraz realizacji drogi dojazdowej do nieruchomości zlokalizowanych na działkach nr [...], [...] i [...], objętego niniejszym postępowaniem. Wojewoda wskazał przy tym, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr 27/2023 z 4 maja 2023 r., nr PINB.5121.24.2023.PP udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku oznaczonego nr 2 na działce nr [...] przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych, tj. m.in. zakończeniem robót budowlanych związanych z wykonaniem docelowego zagospodarowania terenu działek nr [...], [...] i [...], obejmujących realizację miejsc postojowych oraz zapewnienie możliwości korzystania z miejsca do gromadzenia odpadów stałych. W odniesieniu do kwestii projektowanego pomieszczenia do składowania odpadów w budynku nr 3, stanowiącym jedyne miejsce gromadzenia odpadów dla zespołu wszystkich 3 projektowanych budynków Wojewoda wyjaśnił, że podstawowym dokumentem regulującym kwestie dotyczące zasad projektowania miejsc na gromadzenie odpadów stałych jest rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, które w § 22-24 mówi m. in. o wyodrębnieniu pomieszczeń w budynku, mających posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mających ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie. Takie pomieszczenie o powierzchni 14,55 m˛ zostało zaprojektowane na parterze budynku nr 3, na działce nr [...]. W praktyce problemem jest określenie wielkości przestrzeni potrzebnej na miejsce składowania odpadów i co się z tym wiąże liczby pojemników na odpady. Przepisy dotyczące miejsc gromadzenia odpadów stałych, zawarte w dziale II, rozdziale 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ani inne przepisy nie wskazują konkretnych wymiarów ani wielkości tych pomieszczeń. Brak jest również wymogu realizacji takich miejsc odrębnie dla każdego projektowanego budynku. Częstotliwość odbioru odpadów należy natomiast uzgodnić z ich odbiorcą, który będzie obsługiwał nieruchomość. Wojewoda wskazał ponadto, że projektowana inwestycja nie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zwrócił również uwagę, że przedmiotowa działka znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu "Koszaliński Pas Nadmorski", stwierdzając jednocześnie, że planowana inwestycja nie narusza obowiązujących dla tego terenu zapisów uchwały Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (t.j. Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 13 maja 2021 r., poz. 2091). Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany zamienny nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wskazał przy tym, że projekt dotyczący zmiany pozwolenia na budowę sporządzili projektanci uprawnieni w specjalnościach architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej oraz drogowej, którzy ponoszą odpowiedzialność za jego merytoryczną zawartość. Mają oni również obowiązek dołączyć do projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu dołączono takie oświadczenia. Podkreślił także, że organ administracji architektoniczno-budowlanej został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Za przyjęte rozwiązania projektowe odpowiada projektant. Ponadto Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, podlegający zatwierdzeniu decyzją o zmianie pozwolenia na budowę, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Do projektu dołączono informację BIOZ. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej. W związku z powyższymi ustaleniami organ II instancji stwierdził, że inwestor spełnił wymagania wynikające z przepisów u.p.b., a przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesu prawnego wnoszącej odwołanie Wspólnoty. Tym samym Wojewoda uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji Starosty o zmianie pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła reprezentowana przez adwokata Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji a także decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 16 ust. 2 pkt 2 mp.z.p., dla terenów oznaczonych jako I.33UM (dz. nr [...], [...], [...]), [...] (dz. nr [...]) oraz I.05.KDD (dz. nr [...]) poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo niespełnienia przez inwestora ustawowego obowiązku trwałego zapewnienia stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, co najmniej jednego dla każdego z projektowanych lokali; - § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że ustawowy obowiązek zagospodarowania działki budowlanej, którą należy urządzić stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy, uwzględniając stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, inwestor w każdym przypadku, bez szczególnych okoliczności, może wypełnić przez wykorzystanie nieruchomości innego podmiotu; - § 18 rozporządzenia w sprawie warunków w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że złożenie przez inwestora oświadczenia prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest równoznaczne z wypełnieniem ustawowego obowiązku trwałego zapewnienia stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo dla inwestycji objętej pozwoleniem na budowę; - § 22 i § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez wydanie pozwolenia na budowę pomimo tego, że wskazane przez inwestora miejsce składowania odpadów nie odpowiada wymogom formalnym i prawnym dla tego typu miejsca, w szczególności poprzez brak zaprojektowania odpowiedniej wielkości pomieszczenia, które ma służyć do gromadzenia odpadów dla trzech budynków nr [...], [...] i [...] czyli co najmniej 51 lokali, jego wentylacji, odpowiedniego dojazdu i obsługi, bez zachowania wymaganej odległości od budynków położonych przy ul. [...]. 2. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy: a) art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania; b) art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez brak należytej i pełnej weryfikacji materiału dowodowego sprawy, nieprzeprowadzenie wszechstronnego postępowania w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, które powinny stanowić podstawę wydania decyzji organu I i II instancji; według skarżącej: - organ błędnie przyjął, że umowa zawarta w dniu 2 marca 2023 r. pomiędzy Gminą M. a inwestorem stanowi tytuł prawny pozwalający na wyłączne korzystanie z gruntu objętego umową celem zapewnienia trwałego użytkowania miejsc parkingowych koniecznych do spełnienia przez inwestora wymogu ustawowego, podczas gdy przedmiotowa umowa dotyczy szczegółowych warunków przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...], położonej na dz. nr [...] z dowiązaniami na dz. nr [...], [...] w S. zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, spowodowanej inwestycją niedrogową tj. budową trzech budynków usługowo-mieszkalnych na dz. nr [...], [...], [...] w S. wraz z parkingami i nie stanowi tytułu do korzystania z gruntu na cele parkingowe, tylko na okres przebudowy odcinka drogi gminnej, - organ błędnie przyjął, że ww. umowa stanowi podstawę do oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania gruntem dla zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych, podczas gdy zgodnie z zapisem § 10 umowy stanowi podstawę jedynie do oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania gruntem pasa drogowego na cele budowlane, oznaczonym jako dz. nr [...], [...],[...] dla inwestycji przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...] położonej na dz. nr [...] z dowiązaniami na dz. nr [...], [...] w S. , - organ błędnie przyjął, że inwestor mając zawartą umowę z Gminą M. zrealizuje inwestycję objętą pozwoleniem na budowę wraz z wybudowaniem wymaganej prawem ilości miejsc parkingowych, podczas gdy zgodnie z § 6 ust. 6 umowy inwestor zobowiązał się do przekazania przebudowanego obiektu drogowego w terminie 12 miesięcy licząc od dnia uzyskania-pozwolenia na użytkowanie inwestycji niedrogowej zrealizowanej na działkach nr [...], [...], [...] w S. , tym samym organ prawidłowo powinien przyjąć, że inwestor nie ma możliwości zrealizowania inwestycji i uzyskania pozwolenia na użytkowanie bez zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych, bowiem one mają powstać dopiero 12 miesięcy później, przy czym dodatkowo mają mieć one charakter ogólnodostępny, co nie wypełnia warunku z §18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych; powyższe w sposób jednoznaczny potwierdza, że Gmina nie założyła nawet, że miejsca parkingowe w pasie drogowym oznaczonym jako dz. nr [...], [...], [...] są przewidziane jako stanowiska postojowe wyłącznie dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo dla budynków położonych przy ul. [...], [...], co również potwierdza treść pisma Burmistrza M. nr GN.680.20.2024.1 IR.7226.P.30-1.2023.2 z dnia 4 kwietnia 2024 r., - organ nie zbadał czy inwestor w sposób trwały zapewni wystarczającą ilość stanowisk postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo dla przewidzianej w zmienionej decyzji pozwolenia na budowę ilości lokali, bowiem z ww. umowy wynika dla inwestora jedynie zobowiązanie do przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...] przez inwestora, co też potwierdza, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bez wątpienia dotyczy jedynie przebudowy drogi, - organ pominął zupełnie fakt, że działki objęte umową z Gminą M. nr [...] z dowiązaniami na dz. nr [...], [...] stanowią odcinek drogi gminnej nr [...], na której nie można wybudować miejsc postojowych tylko dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w nieruchomościach położonych przy ul. [...], tym samym nawet gdyby przyjąć korzystanie z nieruchomości Gminy M. , to nie doprowadzi ono do zapewnienia w sposób trwały możliwości korzystania w sposób określony przepisami prawa, z miejsc parkingowych dla lokali w budynkach [...] co potwierdza treść pisma Burmistrza M. nr GN.680.20.2024.1 IR.7226.P.30-1.2023.2 z dnia 4 kwietnia 2024 roku, - organ błędnie przyjął, że treść pisma z dnia 12 grudnia 2023 r., podpisanego przez Zastępcę Burmistrza M. , stanowi potwierdzenie zawarciu umowy dzierżawy, podczas gdy treść tego pisma potwierdza, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji inwestor nie dysponuje prawem do korzystania z nieruchomości celem zaspokojenia potrzeb parkingowych (dzierżawa ma dotyczyć zdarzenia przyszłego niepewnego, co potwierdza § 10 ust. 7 umowy), ponadto treść tego pisma jest niezgodna z treścią późniejszego pisma Burmistrza M. nr GN.680.20.2024.1 IR.7226.P.30-1.2023.2 z dnia 4 kwietnia 2024 r., w którym Burmistrz M. wskazał wprost, że miejsca parkingowe położone na działkach obejmujących dz. nr [...], [...], [...] przy uwzględnieniu dzierżawy gruntu Gminy M. , będą miały charakter ogólnodostępny, a to stoi w sprzeczności z kodeksową definicja umowy dzierżawy, tj. art. 693 k.c., która wymaga wydania gruntu do wyłącznego korzystania, - organ pominął zupełnie treść pisma Burmistrza M. nr [...] [...] z dnia 4 kwietnia 2024 r., stanowiącego wyjaśnienie i przekazanie intencji Gminy M. towarzyszących zawarciu umowy z inwestorem, w którym wskazano wprost, że miejsca parkingowe położone na działkach nr [...], [...], [...] przy uwzględnieniu dzierżawy gruntu Gminy M. , będą miały charakter ogólnodostępny, co potwierdza, że inwestor nie wypełnia obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla ilości zaprojektowanych lokali, objętych zmienioną decyzją pozwolenia na budowę, - organ pominął, że inwestor sprzedając lokale w budynkach [...] i [...], nie zapewnił służebności miejsc parkingowych w zakresie wszelkich działek objętych decyzją pozwolenia na budowę, dającej możliwość korzystania poszczególnym członkom Wspólnot z całości terenu objętego pozwoleniem na budowę, tym samym już na tym etapie Inwestor nie wypełnił obowiązku zapewnienia miejsc parkingowych dla lokali w budynkach [...], co skutkowało wydaniem jedynie warunkowego pozwolenia na użytkowanie; dotychczasowe działanie inwestora przemawia za przyjęciem, że po wybudowaniu budynku przy ul. [...], mieszkańcy i goście Wspólnot [...] i [...] zostaną całkowicie pozbawieni możliwości korzystania z miejsc parkingowych, - organ pominął, że to działania inwestora bezpośrednio doprowadziły do braku możliwości wybudowania miejsc parkingowych dla trzech budynków objętych decyzją "pierwotnym" pozwoleniem na budowę na działkach inwestora objętych budową, bowiem inwestor dokonał sprzedaży lokali na parterze budynku przy ul. [...] wraz z prawem do wyłącznego korzystania z "ogródków", które zostały w sposób bezprawny przez inwestora wydzielone, na gruncie przeznaczonym w pierwotnym pozwoleniu na budowę na miejsca parkingowe dla pierwszego budynku, tym samym naganne, bezprawne działania inwestora nie mogą korzystać z ochrony prawnej i nie stanowią przypadku szczególnego, uzasadniającego możliwość wybudowania miejsc parkingowych na "obcym" gruncie, - organ pominął, że bezpodstawne zapewnienie miejsc parkingowych poza terenem inwestycji podczas gdy żaden budynek na analizowanym obszarze nie ma funkcji mieszkalno-usługowej z dopuszczeniem miejsc postojowych poza granicami działki inwestycyjnej, stanowi nieuprawnione zawłaszczenie jedynie na potrzeby działalności gospodarczej inwestorów przestrzeni ogólnodostępnej, - organ pominął, że umowa z Gminą przewiduje okres co najmniej 12 miesięcy od uzyskania przez inwestora decyzji pozwolenia na użytkowanie na wybudowanie drogi (z możliwością przedłużenia tego okresu), co niweczy możliwość zapewnienia w tym czasie miejsc parkingowych dla potrzeb trzech budynków, - organ pominął, że obecna ilość wyznaczonych miejsc tymczasowych parkingowych na wszystkich trzech działkach objętych decyzją - pozwoleniem na budowę jest wystarczająca dla realizacji potrzeb parkingowych dla Wspólnot [...], [...] tym samym ewentualna dzierżawa gruntu od Gminy M. jest uzasadniona tylko dla budynku [...], bowiem ten budynek, wobec bezprawnych działań inwestora, nie ma zapewnionych miejsc parkingowych, natomiast zgodę na zawarcie umowy dzierżawy gruntu, jako czynność przekraczającą zwykły zarząd, muszą wyrazić wszyscy właściciele lokali w budynkach [...] i współwłaściciele gruntu, a nie tylko inwestor, a na zawarcie takiej umowy brak jest zgody współwłaścicieli, co oznacza brak możliwości zawarcia w przyszłości umowy z Gminą i tym samym brak możliwości zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych, - organ pominął, że w zakresie odbioru budynku położonego przy ul. [...] Nadzór Budowlany w K. wydał jedynie decyzję - warunkowe pozwolenie na użytkowanie zobowiązując inwestora do zapewnienia tymczasowych miejsc parkingowych, oraz wyznaczenia niezapewnionego dotychczas miejsca składowania odpadów, tym samym docelowe miejsce składowania odpadów w budynku położonym przy ul. [...] objętym zmienioną decyzją pozwolenia na budowę, musi zapewniać warunki techniczne do składowania odpadów dla trzech budynków - trzech Wspólnot, a nie jednego, - poprzez zaniechanie przez organ dalszego prowadzenia postępowania, po uzyskaniu niejednoznacznego pisma Gminy M. z dnia 12 grudnia 2023 r., nieadresowanego do Starostwa tylko do inwestora, zawierającego informację jedynie w zakresie, że umowa dzierżawy przewiduje wyłączność w zakresie dzierżawcy, w celu uzupełnienia koniecznych dowodów i materiałów, a tym samym niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z własnymi zaleceniami organu I instancji kierowanymi do inwestora z postanowienia z dnia 7 września 2023 r. w zakresie usunięcia przez inwestora nieprawidłowości i zobowiązując go w szczególności do zaspokojenia potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku, a nie na drogach należących do Gminy M. . Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2025 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z umowy zawartej w dniu 2 marca 2023 r. pomiędzy Gminą M. a inwestorem oraz pisma Burmistrza M. z dnia 4 kwietnia 2024 r., nr GN.680.20.2024.1 IR.7226.P.30-1.2023.2, zaznaczając, że powinny się one znajdować w aktach sprawy. Na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej Wspólnoty oświadczył, że podtrzymuje skargę wskazując jednocześnie, że zarzut naruszenia § 16 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. został podniesiony omyłkowo. Ponadto podtrzymał zgłoszone wnioski dowodowe. Z kolei reprezentujący Spółkę prezes zarządu wniósł o oddalenie skargi wskazując, że miejsca parkingowe są zagwarantowane oraz że w trzecim budynku przewidziano duże pomieszczenie na odpady. Wskazał, że problem dotyczy 5 miejsc postojowych, które zostały zastąpione ogródkami. Jednak dostępnych jest 55 miejsc postojowych ogólnodostępnych. Miejsca postojowe nie były przypisywane do poszczególnych lokali. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez Wspólnotę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia 21 sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 26 lutego 2024 r., którą to Starosta zmienił swoją decyzję z dnia 22 czerwca 2021 r. o pozwoleniu na budowę zespołu trzech budynków usługowo-mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi, dotyczącego etapu II, obejmującego budowę budynku nr 3 na działce nr [...] w obrębie S., gmina M. . Wskazać zatem należy, że stosownie do art. 36a ust. 1 u.p.b. uzyskanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę jest konieczne w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie projektowana zmiana polegająca na zwiększeniu obszaru oddziaływania inwestycji oraz zmianie aranżacji wnętrza i ilości lokali mieszkalnych i usługowych w budynku kwalifikowana jest jako istotna (art. 36a ust. 5 pkt 1 i 4 u.p.b.). Zgodnie z art. 36a ust. 3 u.p.b. w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Oznacza to, że wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę podlega w zakresie zmiany tym samym rygorom, co wydanie pozwolenia na budowę. Tym samym organ architektoniczno-budowlany zobowiązany był m.in. do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b.) oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2). Organy obu instancji stwierdziły, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 u.p.b. a zatem brak było podstaw do odmowy wydania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Według skarżącej wydanie decyzji było nieuprawnione, bowiem inwestor nie dopełnił obowiązku trwałego zapewnienia miejsc postojowych dla inwestycji objętej pozwoleniem na budowę (miejsca te nie częściowo są położone na innych działkach niż inwestycyjne i będą miały charakter ogólnodostępny), a ponadto miejsce do gromadzenia odpadów nie spełnia wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W kwestii miejsc postojowych organ I instancji stwierdził, że z treści umowy z dnia 2 marca 2023 r. na przebudowę łącznika ulic [...] i [...] (dz. nr [...]) wynika, że po zrealizowaniu budowy drogi wraz z miejscami postojowymi, zostanie zawarta umowa dzierżawy gruntów w pasie drogowym, zajętych przez nowopowstały parking na działkach nr [...] i [...], natomiast z pisma Urzędu Miejskiego w M. znak: IR.7226.P.30-1.2023.2 wynika, że wyłącznym dzierżawcą terenu, na mocy umowy dzierżawy będzie Spółka oraz że dzierżawiony teren służył będzie potrzebom zabezpieczenia miejsc parkingowych. Organ stwierdził, że wobec złożonych dokumentów oraz możliwości zarządcy drogi publicznej wynikających z art. 13 b ust. 6 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi może wyznaczać w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo – przyp. Sądu), inwestor zapewnił miejsca postojowe na potrzeby inwestycji w obu jej etapach, na terenie przynależnym do budynków. Według organu I instancji przynależność wynika z przedstawionych przez inwestora pism i umów z Gminą M. Z kolei organ II instancji wskazał, że w celu wykonania miejsc postojowych w części na działkach, na których projektowane są przedmiotowe budynki, a częściowo na działkach należących do Gminy M. w dniu 2 marca 2023 r. zawarł z Gminą umowę w sprawie przebudowy łącznika ulic [...] i [...], położonego na dz. nr [...] z dowiązaniami na dz. nr [...] i [...]. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 1 umowy przedsięwzięcie jest wynikiem realizacji przez inwestora inwestycji niedrogowej, tj. budowy trzech budynków usługowo-mieszkalnych na dz. nr [...], [...] i [...] w S. ; w § 10 wskazano, że umowa stanowi dla inwestora podstawę do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami o nr [...], [...] i [...] na cele budowlane; ponadto w umowie wskazano, że po przekazaniu Gminie przebudowanej drogi konieczne będzie zawarcie z Gminą umowy dzierżawy gruntów w pasie drogowym, zajętych przez nowopowstały parking na dz. nr [...] i [...], której warunki zostaną określone w umowie. W związku z tym zdaniem organu II instancji inwestycja wypełnia zapisy m.p.z.p. dotyczące zaspokojenia potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku, sam zaś wymóg zapewnienia miejsc postojowych nie odnosi się wyłącznie do działki, na której planowane jest posadowienie budynku. Wskazać zatem należy, na treść § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodnie zaś z § 18 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W przepisach ogólnych m.p.z.p. w § 16 ust. 8 określono ogólne zasady dotyczące zapewnienia miejsc parkingowych. Zgodnie z § 16 ust. 8 pkt 2 m.p.z.p. obowiązuje zaspokojenie potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku, o ile ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu o ile - wbrew stanowisku skarżącej - miejsca postojowe dla obsługi projektowanego budynku nie muszą być urządzone na tej samej działce budowlanej co budynek (por. np. wyroki NSA: z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2561/16; z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1774/15; z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1736/14) - w rozpatrywanej sprawie taka możliwość wynika nie tylko z interpretacji § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ale i zapisu m.p.z.p., z którego wynika, że miejsca postojowe mogą być zlokalizowane w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku. Niemniej jednak w ramach obowiązków przewidzianych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.b. rzeczą organów architektoniczno-budowlanych jest sprawdzenie czy dokumentacja złożona przez inwestora dowodzi tego, że urządzenie miejsc postojowych na innej działce ma charakter trwały i rzeczywisty (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1078/18), na co słusznie zwróciła uwagę skarżąca. Wydzielenie miejsc parkingowych nie może być ani prowizoryczne ani hipotetyczne lecz ma realnie służyć użytkownikom realizowanej inwestycji. Podkreślić przy tym należy, iż to inwestor ma zagwarantować odpowiednią ilość miejsc parkingowych na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę czy też tak jak w niniejszej sprawie zmiany pozwolenia w zakresie zmiany lokalizacji tych miejsc. Jednocześnie niezbędne jest aby w przypadku urządzenia miejsc parkingowych na innej działce niż inwestycyjna inwestor dysponował stosownym tytułem prawnym do tego terenu. W tym miejscu zauważyć należy, że przepisy m.p.z.p. nie definiują pojęcia "posesja", natomiast zgodnie ze słownikiem Języka Polskiego PWN przez posesję należy rozumieć "wydzielony teren, zwykle z budynkiem mieszkalnym, stanowiący czyjąś własność". Zdaniem Sądu za posesję przynależną do budynku można uznać wyodrębnioną geodezyjnie działkę ewidencyjną lub jej część, gdy jest ona częścią nieruchomości, na której stoi budynek, przy czym użytkownicy czy też mieszkańcy tego budynku mogą w sposób wyłączny i nieograniczony z tej części nieruchomości korzystać. Słusznie podnosi skarżąca, że umowa zawarta w dniu 2 marca 2023 r. pomiędzy inwestorem a Gminą M. nie stanowi tytułu prawnego pozwalającego na wyłączne korzystanie z gruntu objętego umową celem trwałego urządzenia i zapewnienia miejsc parkingowych. Rzeczona umowa dotyczy szczegółowych warunków przebudowy odcinka drogi gminnej nr [...], położonej na działce nr [...] z dowiązaniami na dz. nr [...], [...] w S. . Taki przedmiot umowy (przebudowa układu drogowego) wprost wskazuje jej § 1. Umowa ta nie stanowi zatem tytułu do korzystania z gruntu na cele parkingowe. Słusznie podnosi skarżąca, że przedmiotowa umowa nie jest umową dzierżawy i nie stanowi podstawy do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania gruntem dla zapewnienia miejsc parkingowych, zgodnie bowiem z zapisem § 10 ust. 5 umowy stanowi jedynie podstawę do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania gruntem pasa drogowego na cele budowlane, oznaczonym jako dz. nr [...], [...] i [...]. Wskazać również należy, że z § 6 umowy, w szczególności jego ust. 1 i ust. 7, wynika, że po przebudowie układu drogowego (w ramach której wybudowane mają zostać miejsca parkingowe), całość przebudowanego obiektu inwestor przekaże Gminie M. . W § 10 wskazano jedynie, że po przekazaniu Gminie przebudowanej drogi konieczne będzie zawarcie z Gminą umowy dzierżawy gruntów w pasie drogowym zajętych przez nowopowstały parking na dz. nr [...] i [...], w której to zostaną szczegółowo określone warunki dzierżawy. Co prawda w piśmie z dnia 12 grudnia 2023 r., nr IR.7226.P.30-12023.2 Burmistrz M. oświadczył, że wyłącznym dzierżawcą terenu stanowiącym część działki nr [...] i część działki nr [...] będzie inwestor a dzierżawiony teren służył będzie potrzebom zabezpieczenia miejsc parkingowych. Jednak z przedłożonego przez skarżącą na etapie postępowania odwoławczego późniejszego pisma Burmistrza M. z dnia 4 kwietnia 2024 r., nr GN.680.20.2024.1, IR.7226.P. 30-1.2023.2 wynika, że mający podlegać dzierżawie grunt nie będzie miał zastrzeżenia wykorzystania miejsc parkingowych dla budynków objętych inwestycją. Prowadzi to do wniosku, że użytkownicy tych budynków będą mogli korzystać z utworzonych miejsc parkingowych na takich samych zasadach jak wszyscy inni użytkownicy drogi a inwestor jak i użytkownicy budynków objętych inwestycją nie będą mieli do przedmiotowych miejsc parkingowych żadnego tytułu prawnego. Słusznie przy tym skarżąca zarzuca, że organ II instancji w ogóle do tej okoliczności się nie odniósł. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że miejsca postojowe zostały zaplanowane w części na terenie działek nr [...], która położona jest na terenie elementarnym I.33.UM oraz nr [...], która położona jest na terenie elementarnym I.06.KDD. Z treści uzasadnień decyzji obu instancji nie wynika aby organy analizowały przepisy szczegółowe m.p.z.p. obowiązujące dla ww. terenów elementarnych. Zwrócić należy zatem uwagę, że dla terenu I.06.KDD ustalono m.in. "dostępność: bez ograniczeń" (§ 94 ust. 2 pkt 4 m.p.z.p.) Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej w odniesieniu do projektowanego pomieszczenia przeznaczonego na gromadzenie odpadów. Stosownie do § 22 rozporządzenia w sprawie warunków na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji (ust. 1). Miejscami takimi mogą być: 1) zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi; 2) wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie; 3) utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi; 4) utwardzone place z nadziemnymi otworami wrzutowymi i podziemnymi lub częściowo podziemnymi kontenerami. Takie pomieszczenie, stosownie do § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zostało zaprojektowane na parterze budynku nr 3, na działce nr [...]. Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie określają wymiarów ani wielkości takich pomieszczeń czy też wymogu realizacji takich miejsc odrębnie dla każdego projektowanego budynku. Brak jest również wymogu zapewnienia odpowiedniego dojazdu do miejsca gromadzenia odpadów – w § 22 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest mowa o zapewnieniu utwardzonego dojścia, umożliwiającego przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub na wózkach, między wejściami do pomieszczeń lub placów przeznaczonych do gromadzenia odpadów a miejscem dojazdu pojazdów wywożących odpady. Trudno uznać aby zaprojektowane na parterze budynku pomieszczenie było niedostępne dla osób niepełnosprawnych (§ 22 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Z kolei odległości uregulowane w § 23 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczą miejsc do gromadzenia odpadów, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, nie dotyczą zatem pomieszczeń zaprojektowanych wewnątrz budynku. Ponadto poza oceną w toku postępowania o zmianę pozwolenia na budowę pozostaje zgodność zaprojektowanego pomieszczenia do gromadzenia odpadów z treścią decyzji o pozwoleniu na użytkowanie etapu I inwestycji. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznać należało za naruszające art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. w związku z § 16 ust. 8 pkt 2 m.p.z.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku). Ponownie rozpatrując sprawę organ powinien kompleksowo ocenić dokumenty przedłożone przez inwestora jak i przez skarżącą, zweryfikować czy zaproponowane rozwiązania w zakresie zapewnienia miejsc postojowych są zgodne z postanowieniami m.p.z.p. oraz czy w istocie gwarantują realną realizację potrzeb parkingowych, przy czym dla uznania zagwarantowania przez inwestora możliwości parkingowych zasadne jest zbadanie czy inwestor posiada stosowny tytuł prawny gwarantujący korzystanie z miejsc parkingowych przez użytkowników realizowanej inwestycji w sposób odpowiednio trwały. Orzeczenie o kosztach postępowania (punkt II sentencji wyroku) zostało wydane w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzone od organu koszty postępowania obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) w kwocie 480 zł. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej, bowiem w aktach administracyjnych znajdowała się zarówno umowa z dnia 2 marca 2023 r. zawarta pomiędzy Gminą M. a inwestorem jak i pismo Burmistrza M. z dnia 4 kwietnia 2024 r., nr GN.680.20.2024.1, IR.7226.P.30-1.2023.2. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe w odniesieniu do dowodów nowych, nie zaś znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy. Orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.