I GSK 809/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C." Sp. z o.o. w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 500/25 w sprawie ze skargi "C." Sp. z o.o. w A. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia 24 stycznia 2025 r. nr MJWPU.WOD.420-03RI/24 w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "C." Sp. z o.o. w A. na rzecz Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 13 marca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 500/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w A. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (MJWPU) z 24 stycznia 2025 r., nr MJWPU.WOD.420-03RI/24 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. C. Spółka z o.o. złożyła wniosek nr FEMA.05.02-IP.01-03RI/24 o dofinansowanie projektu pn. "Dostosowanie szkół ogólnodostępnych w gminie G. do potrzeb uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021-2027, Priorytet: Fundusze Europejskie dla wyższej jakości życia na Mazowszu, Działanie: Dostępność szkół dla osób ze specjalnymi potrzebami w ZIT, w ramach naboru nr FEMA.05.02-IP.01-026/24. Przedmiotem projektu było dostosowanie Niepublicznej Szkoły Podstawowej w A. dla potrzeb uczniów ze specjalnymi potrzebami poprzez rozbudowę szkoły podstawowej w gminie G. w miejscowości A.. Pismem z 19 sierpnia 2024 r. MJWPU wezwała spółkę do uzupełnienia i poprawy wniosku w zakresie kryteriów formalnych. Spółka pismem z 23 sierpnia 2024 r. ustosunkowała się do wezwania. Pismem z 26 grudnia 2024 r. MJWPU poinformowała skarżącą, że projekt nie przeszedł etapu oceny merytorycznej. Organ wskazał, że projekt otrzymał negatywną ocenę w kryteriach dostępu: • Budowa nowych obiektów w zakresie infrastruktury edukacji ogólnodostępnej (dotyczy projektów zakładających budowę nowych obiektów); • Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) (dotyczy projektów obejmujących TIK); oraz w kryteriach merytorycznych ogólnych: • Wykonalność finansowa; • Wykonalność organizacyjna(kadrowa), techniczna i technologiczna; • Efektywność projektu. Odnośnie kryterium merytorycznego ogólnego - "Wykonalność finansowa", wskazano, że cyt.: "Dane w sprawozdaniu finansowym za 2023 r. wskazują na stratę wnioskodawcy. Analogicznie, jak w latach 2022 i 2021. W opisie własnych środków finansowych, we wniosku o dofinansowanie wnioskodawca wskazuje na źródła wkładu własnego, wnoszonego w formie pieniężnej w wysokości [...]. Pokrycie wkładu własnego zapewnione zostanie z części kosztów z bieżącej działalności oraz zaciągnięcia pożyczki. W związku z wykazanymi stratami rok do roku, w opinii oceniającego, istnieje wysokie ryzyko braku zabezpieczenia finansowego planowanej inwestycji oraz faktyczny brak zdolności podmiotu do uzyskania pożyczki". Wskazano również, iż koszty poszczególnych zadań zostały przedstawione we wniosku o dofinansowanie oraz w studium wykonalności w sposób ogólny. Wnioskodawca nie przedstawił przykładowego kosztorysu inwestycji. Brak jest tym samym możliwości oceny efektywności i racjonalności planowanych wydatków. Wnioskodawca nie przedstawił harmonogramu rzeczowo-finansowego. W opinii oceniającego, sytuacja finansowa wnioskodawcy nie zapewnia zdolności do realizacji projektu. Odnośnie kryterium merytorycznego ogólnego – "Efektywność projektu", wskazano, że cyt.: "Wnioskodawca założył wszystkie wymagane Regulaminem wskaźniki, które pozwolą na ocenę stopnia ich osiągnięcia. W ramach wskaźnika produktu nr 1 wnioskodawca nie określił wartości ogółem. W ramach wskaźnika produktu nr 3 brak jest informacji o sposobie oszacowania jego wartości. Zgodnie z definicją przedmiotowego wskaźnika należy podać liczbę osób objętych projektami wspieranymi przez fundusze w ramach strategii zintegrowanego rozwoju terytorialnego. Zgodnie z zapisami SzOP należy podać liczbę ludności gminy na obszarze, której realizowany będzie projekt. Dane z SzOP wskazują, że na terenie gminy G. jest [...] mieszkańców. W ramach pomiaru wskaźnika produktu nr 4 wnioskodawca w ogólny sposób odwołuje się do dokumentów księgowych spółki. Brak jest szczegółowego wskazania dokumentów. W ramach pomiaru wskaźnika produktu nr 6 wnioskodawca przedstawia ogólne odwołanie dokumentów poświadczających wykonanie wskaźnika: zamówienia i dokumenty księgowe spółki. Prawidłowym jest monitorowanie stopnia osiągnięcia wskaźnika poprzez m.in. protokoły odbioru poszczególnych składowych wyposażenia szkoły. W ramach wskaźnika rezultatu nr 1 brak jest szczegółowego określenia weryfikowanych w ramach pomiaru wskaźnika dokumentów księgowych. W ramach wskaźnika rezultatu nr 2 brak jest szczegółowego określenia weryfikowanych w ramach pomiaru wskaźnika dokumentów poświadczających udział użytkowników." Odnośnie kryterium dostępu – "Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) (dotyczy projektów obejmujących TIK)", wskazano, że cyt.: "W opisie studium wykonalności Wnioskodawca deklaruje, że przedmiotowe kryterium nie ma zastosowania ze względu na brak wsparcia w obszarze TIK. Jednocześnie zapisy diagnozy wskazują na planowany zakup tablic interaktywnych, które wpisują się w technologię TIK". Wnioskodawca nie zawarł przy tym we wniosku informacji stwierdzających, że projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Spółka złożyła protest od powyższej informacji, nie zgadzając się z oceną w zakresie wszystkich ww. kryteriów. Pismem z 24 stycznia 2025 r. MJWPU poinformowała, że protest nie został uwzględniony. Organ za spełnione uznał kryterium "Budowa nowych obiektów w zakresie infrastruktury edukacji ogólnodostępnej (dotyczy projektów zakładających budowę nowych obiektów)", kryterium "Wykonalność organizacyjna(kadrowa), techniczna i technologiczna" oraz uznano słuszność argumentacji skarżącej co do wskaźnika produktu nr 1, 2, 4 i 6 kryterium "Efektywność projektu". Organ podtrzymał negatywną ocenę odnośnie spełnienia kryterium "Wykonalność finansowa". Wskazał, że wnioskodawca w przedstawionych danych finansowych prezentuje ujemne i do tego rosnące w stronę ujemną kapitały własne. Dane w przedstawionych sprawozdaniach finansowych za lata 2021, 2022 i 2023 wskazują na rosnące z roku na rok straty wnioskodawcy. Zaznaczył, iż załączonych do protestu dokumentów za zakończony rok obrotowy 2024 nie można brać pod uwagę, ponieważ wnioskodawca na etapie protestu nie może składać żadnych dodatkowych dokumentów. Wskazane we wniosku pokrycie wkładu własnego z części kosztów z bieżącej działalności oraz zaciągnięcia pożyczki zostało prawidłowo zakwestionowane przez oceniającego. Wskazany w opinii oceniającego brak możliwości zaciągnięcia pożyczki w przedstawionej sytuacji finansowej wnioskodawcy jest jak najbardziej uzasadniony. Wnioskodawca w aktywach bilansu nie przedstawił żadnych znaczących środków trwałych mogących być zabezpieczeniem pożyczki. Ponadto wnioskodawca mógł umowę pożyczki, bądź jej bezwarunkową promesę załączyć do dokumentacji aplikacyjnej, czego nie uczynił. Dodatkowo, zdaniem oceniającego, koszty poszczególnych zadań przedstawione we wniosku o dofinansowanie oraz w studium wykonalności przedstawione zostały ogólnie przez co brak jest możliwości oceny efektywności i racjonalności planowanych wydatków. Wnioskodawca był zobowiązany przedłożyć właściwe dokumenty na etapie aplikowania i wtedy był czas na konsultacje dotyczące zakresu odpowiednich dokumentów do złożenia w ramach wniosku. Bazując na przedstawionych dokumentach aplikacyjnych ocena merytoryczna kryterium została przeprowadzona prawidłowo - w opinii oceniającego sytuacja finansowa wnioskodawcy nie zapewnia zdolności do realizacji projektu i rozpatrując złożony protest, MJWPU opinie taką podtrzymała. Organ podtrzymał także negatywną ocenę kryterium "Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) (dotyczy projektów obejmujących TIK)" podkreslając, że wnioskodawca nie zapewnił spójności w przedstawionej dokumentacji. Powoływanie się na omyłkę i zapis, który znalazł się błędnie w dokumentacji (Studium wykonalności str. 21) wskazuje na prawidłowość dokonanej oceny merytorycznej. Dodatkowo argumentacja zawarta w Studium wykonalności potwierdza zaplanowanie kupna tablic i tym samym powinna być na tej podstawie włączona do kosztów projektu. Oznacza to, że deklaracje wnioskodawcy, iż przedmiotowe kryterium nie ma zastosowania ze względu na brak wsparcia w obszarze TIK są niespójne z zapisami dokumentacji aplikacyjnej. Oceniający wskazał ponadto, że wnioskodawca nie zawarł we wniosku informacji stwierdzających, że projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO), przez co kryterium w każdym przypadku nie mogło zostać uznane za spełnione. Zdaniem organu należało również podtrzymać negatywną ocenę co do co do wskaźnika produktu nr 2 kryterium "Efektywność projektu". Odnosząc się do argumentacji skarżącej organ wskazał, że faktyczna liczba mieszkańców będzie możliwa do określenia po zakończeniu realizacji projektu jednakże, jak w przypadku wszystkich innych wskaźników, należy podać wartość na dzień złożenia wniosku. Tym samym ocena merytoryczna w zakresie przedmiotowego wskaźnika została przeprowadzona prawidłowo. Na powyższą informację MJWPU z 24 stycznia 2025 r. spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie zaskarżając informację w zakresie oceny: - kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 (tj. "Wykonalność finansowa"), - kryterium merytorycznego ogólnego nr 3 (tj. "Efektywność projektu") dot. wskaźnika produktu nr 3, - kryterium dostępu nr 6 (tj. "Wsparcie w obszarze technologii informacyjno- komunikacyjnych (TIK"). Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie: a) art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez brak rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku o dofinasowanie, dokonanie fragmentarycznej analizy wniosku o dofinansowanie, niekierowanie się brzmieniem kryteriów wyboru, stawianiu wnioskodawcy wymagań niewynikających z kryteriów oceny i dokumentów konkursowych oraz dokonaniu dowolnej oceny wniosku o dofinansowanie, w szczególności w zakresie: - kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 (tj. "Wykonalność finansowa") polegającym na uznaniu, że: istnieje wysokie ryzyko braku zabezpieczenia finansowego planowanej inwestycji oraz faktyczny brak zdolności podmiotu do uzyskania pożyczki, koszty poszczególnych zadań zostały przedstawione zbyt ogólnie, wnioskodawca nie przedstawił kosztorysu oraz harmonogramu rzeczowo-finansowego, nie jest możliwe przeprowadzenie oceny efektywności i racjonalności planowanych wydatków, podczas gdy organ nie ma kompetencji do oceny zdolności kredytowej wnioskodawcy, zaś pożyczka nie musi być udzielona przez podmiot, który poddaje ocenie zdolność finansową pożyczkobiorcy (np. pożyczka dokonana przez wspólnika spółki), poszczególne wydatki zostały wprost wskazane we wniosku o dofinansowanie oraz studium wykonalności (np. Część I Wniosku o dofinansowanie - Budżet); w Regulaminie konkursu oraz w Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu nie zawarto obowiązku załączenia kosztorysu oraz harmonogramu rzeczowo-finansowego, na podstawie przedstawionych danych było możliwe przeprowadzenie oceny efektywności i racjonalności planowanych wydatków, a jednocześnie wnioskodawca nie był w stanie zawrzeć wszystkich wymaganych informacji z uwagi na limit znaków obowiązujących przy wypełnianiu wniosku o dofinansowanie (limit 1500 znaków), w związku z czym kompleksowe wyjaśnienie wątpliwości MJWPU co do aspektu finansowego było możliwe dopiero na etapie złożenia protestu; - kryterium merytorycznego ogólnego nr 3 (tj. "Efektywność projektu") dotyczące wskaźnika produktu nr 3 polegające na uznaniu, że wnioskodawca nie zawarł we wniosku o dofinansowanie informacji o sposobie oszacowania jego wartości, ponieważ należało rzekomo podać liczbę ludności, co ma wynikać z definicji tego wskaźnika zawartej SzOP, podczas gdy definicja tego wskaźnika nie zawiera jednoznacznego polecenia wskazania konkretnej liczby ludności, w uwagach w SzOP do tego wskaźnika położono nacisk na wskazanie gminy/gmin jako miejsce realizacji projektu, zaś z jednej strony podanie liczby ludności następuje automatycznie - poprzez pobranie z właściwego arkusza przedmiotowej informacji, a tym samym nawet niewskazanie wprost liczby ludności przez wnioskodawcę w przedmiotowym fragmencie wniosku o dofinansowanie nie świadczy o niespełnieniu przedmiotowego kryterium, ponieważ wnioskodawca zawarł we wniosku o dofinansowanie kluczową daną, jaką jest miejsce realizacji projektu, natomiast liczba ludności stanowi jedynie pochodną, a z drugiej strony wnioskodawca załączył do wniosku o dofinansowanie "Diagnozę potrzeb i deficytów w odniesieniu do poziomu dostępności i wykorzystania infrastruktury szkół ogólnodostępnych dostosowanych do potrzeb osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi (z wyłączeniem edukacji przedszkolnej), uwzględniającej trendy demograficzne w gminie G., przeprowadzonej na potrzeby Niepublicznej Szkoły Podstawowej w A., prowadzonej przez skarżącą spółkę, zawierającą szczegółowe dane dotyczące liczby ludności, w tym również daną rzekomo brakującą; - kryterium dostępu nr 6 (tj. "Wsparcie w obszarze technologii informacyjno- komunikacyjnych (TIK)") polegającym na uznaniu, że wnioskodawca deklarując w Studium wykonalności zakup tablic interaktywnych otrzyma wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK), a tym samym powinien złożyć oświadczenie, że projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w KPO, podczas gdy nie można uznać, że zakup samych tablic interaktywnych, tj. bez odpowiedniego oprogramowania (zwłaszcza, że we wniosku o dofinansowanie oraz Studium wykonalności wskazano wyłącznie zakup wyposażenia sal lekcyjnych) - stanowi wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych, ponieważ samo urządzenie (bez właściwego oprogramowania, które nie zostało przewidziane we wniosku o dofinansowanie) nie może stanowić technologii informacyjno-telekomunikacyjnej, a tym samym wnioskodawca nie musiał przedkładać stosownego oświadczenia; co w konsekwencji spowodowało błędne i bezzasadne uznanie, że projekt nie spełnia kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 i 3 oraz kryterium dostępu nr 6, podczas gdy właściwie dokonana ocena wniosku o dofinansowanie powinna skutkować uznaniem, że wniosek o dofinansowanie wnioskodawcy spełnia wszystkie wymagania niezbędne do przyznania dofinansowania; b) art. 45 ust. 1-2 ustawy wdrożeniowej oraz art. 73 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 24 czerwca 2021 r., nr 2021/1060 w zw. z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez brak zapewnienia wnioskodawcy przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie projektu, w tym w szczególności: - brak rzeczywistej weryfikacji wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na spełnienie przez wnioskodawcę wszystkich spornych kryteriów; - dokonanie wykładni dokumentacji konkursu w sposób nakładający na wnioskodawcę wymagania, które nie wynikają z kryteriów oceny, podczas gdy MJWPU nie może obniżać punktacji za kwestie, które wprost nie wynikają z dokumentacji konkursowej; - uznanie, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych ogólnych i Kryteriów dostępu, podczas gdy rzekome uchybienia stanowią jedynie kwestie poboczne oraz niewynikające z dokumentacji konkursowej i które wnioskodawca mógłby uzupełnić, gdyby na podstawie dokumentacji konkursowej wiedział, czego dokładnie oczekuje organ przy ocenie przedmiotowych kryteriów i w oparciu o jakie precyzyjne wytyczne jest dokonywana ta ocena, co w konsekwencji powoduje brak precyzyjnej, starannej, rzetelnej, całościowej i właściwie dokonanej analizy wniosku o dofinansowanie przez MJWPU, podczas gdy ocena wniosku o dofinansowanie dokonana zgodnie z literalnym brzmieniem dokumentów konkursowych i w oparciu o kryteria oceny z nich wynikające powinna skutkować uznaniem, że wszystkie kryteria konkursowe zostały spełnione, a projekt powinien zostać przeznaczony do dofinansowania, c) art. 67 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zachowania rzetelności, przejrzystości i prawidłowości przy rozpoznaniu protestu przez organ, w szczególności: - powieleniu argumentów eksperta poczynionych w ramach pierwotnej oceny wniosku o dofinansowanie i niedostrzeżeniu ewidentnych uchybień merytorycznych w dokonanej ocenie, co skutkuje nierozpoznaniem protestu przez MJWPU, zwłaszcza w sytuacji, w której ocena projektu dokonana została z naruszeniem przepisów prawa i Regulaminu konkursu, na co wskazywał wnioskodawca w proteście, - uwzględnieniu przez organ części zarzutów wnioskodawcy co do wadliwości przeprowadzonej oceny, ale jednocześnie odstąpienie przez organ od zmiany oceny wniosku o dofinansowanie w tym zakresie, co w konsekwencji powoduje, że Instytucja Pośrednicząca działała niezgodnie z procedurą wyboru projektów i naruszyła przepisy odnoszące się do procedury odwoławczej, którą przeprowadziła bez należytej staranności oraz z naruszeniem ww. zasad wynikających z ustawy wdrożeniowej. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa. Na rozprawie 13 marca 2025 r. sąd oddalił wniosek skarżącej spółki o dopuszczenie jako dowodów zdjęć zawartych w treści skargi oraz wymienionych na stronie 24 skargi zrzutów z ekranu obrazującego rachunek bankowy strony skarżącej z 25 lutego 2025 r. oraz z oświadczenia M. sp. z o.o. z 5 lutego 2025 r. Wskazanym na wstępie wyrokiem z 13 marca 2025 r. WSA w Warszawie oddalił skargę podnosząc, że zgodnie z pkt 9 Regulaminu wyboru projektów, złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej i merytorycznej, zgodnie z zapisami SZOP. Zasady przeprowadzania oceny wniosków określa regulamin pracy KOP. Ocena wniosków prowadzona jest w oparciu o kryteria wyboru projektów, będące załącznikiem do niniejszego regulaminu. Systematyka stosowanych kryteriów: - kryteria formalne - 0/1, ocena KOP - pracownik MJWPU, etap oceny formalnej; - kryteria dostępu - 0/1, ocena KOP - ekspert, etap oceny merytorycznej; - kryteria merytoryczne ogólne - 0/1, ocena KOP - ekspert, etap oceny merytorycznej; - kryteria merytoryczne szczegółowe - punktowe (wśród nich kryteria rozstrzygające), ocena KOP - ekspert, etap oceny merytorycznej. Ocena 0/1 oznacza, że niespełnienie któregokolwiek z wymaganych kryteriów wyklucza projekt z dalszej oceny. Sąd podkreślił, że zgodnie z Regulaminem, w trakcie oceny merytorycznej, jeżeli zostało to przewidziane w danym kryterium, wnioskodawca ma możliwość jednokrotnej poprawy lub uzupełnienia wniosku na danym etapie oceny merytorycznej, w zakresie wskazanym przez MJWPU, w terminie 7 dni od dnia następującego po dniu wysłania wezwania. Przez uzupełnienie wniosku należy rozumieć złożenie dodatkowych informacji lub wyjaśnienie wątpliwości KOP. Ewentualne zmiany treści wniosku o dofinansowanie, będące konsekwencją złożonych wyjaśnień, mogą mieć wyłącznie charakter porządkowy i doprecyzowujący. Wyjaśnienia nie mogą również odnosić się do kwestii całkowicie pominiętych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie. Jeśli wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku w wyznaczonym terminie, MJWPU ocenia projekt na podstawie wersji wniosku, która została przekazana do uzupełnienia lub poprawienia. Jeśli wnioskodawca uzupełni lub poprawi wniosek niezgodnie z zakresem określonym w wezwaniu, MJWPU ocenia projekt na podstawie wersji wniosku uwzględniającej dokonane uzupełnienia lub poprawę, pomimo że są niezgodne z zakresem wezwania. Ponadto, w myśl pkt 10 Regulaminu wyboru projektów każdemu wnioskodawcy, którego projekt wybierany w trybie konkurencyjnym otrzymał negatywną ocenę, przysługuje prawo wniesienia protestu. Protest może dotyczyć każdego etapu oceny projektu, a więc zarówno oceny formalnej, jak i merytorycznej, a także sposobu dokonania oceny (w zakresie ewentualnych naruszeń proceduralnych). Na etapie wnoszenia/rozstrzygania protestu, wnioskodawca nie może wnosić dodatkowych dokumentów, których nie przedstawił w trakcie oceny projektu, a które mogłyby rzutować na jej wynik. Protest nie może służyć uzupełnieniu treści wniosku o dofinansowanie. Sąd podniósł, iż projekt skarżącej otrzymał negatywną ocenę ocenianych 0/1, obligatoryjnych kryteriów, tj.: - kryterium dostępu "Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) (dotyczy projektów obejmujących TIK) - kryterium merytoryczne ogólne "Wykonalność finansowa"; - kryterium merytoryczne ogólne "Efektywność projektu". Odnosząc się do kryterium "Wykonalność finansowa" Sąd wskazał, że zgodnie z treścią Kryterium wyboru wnioskodawca winien przedstawić wiarygodne analizy wskazujące, że: a) wskazane koszty są zasadne do realizacji projektu i osiągnięcia jego celów; b) analiza finansowa i ekonomiczna jest poprawna, założenia do analizy, w szczególności - analizy przychodów, są uzasadnione i rzetelne (ocena uwzględnia sytuację finansową Wnioskodawcy); c) sytuacja finansowa Wnioskodawcy gwarantuje zdolność do realizacji projektu; d) harmonogram rzeczowo-finansowy projektu jest czytelny i realny do przeprowadzenia, umożliwia prawidłową i terminową realizację przedsięwzięcia. Kryterium uznaje się za spełnione w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie ww. warunki. W ocenie Sądu w zaskarżonej informacji organ błędnie wskazał, że "wnioskodawca mógł umowę pożyczki, bądź jej bezwarunkową promesę załączyć do dokumentacji aplikacyjnej, czego nie uczynił." W Regulaminie wyboru projektów jako dokumenty niezbędne do oceny finansowej kondycji wnioskodawcy wskazano, że w przypadku podmiotów, na których ciąży obowiązek sporządzania bilansu oraz rachunku zysku i strat zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz. 120) - a skarżąca spółka jest takim podmiotem - bilans i rachunek zysków i strat za trzy ostatnie lata obrachunkowe (lub w przypadku krótszego okresu działalności - ostatnie zamknięte okresy obrachunkowe). W przypadku podmiotów, które nie zamknęły żadnego roku obrachunkowego, należy przedstawić bilans otwarcia. W przypadku, gdy załączone do wniosku o dofinansowanie dokumenty finansowe są niewystarczające do oceny kryterium merytorycznego ogólnego pn. "Wykonalność finansowa", wnioskodawca może zostać poproszony dodatkowo o przedstawienie dokumentów potwierdzających zabezpieczenie finansowych środków na realizację przedsięwzięcia. W świetle powyższych zapisów Regulaminu wnioskodawca był zobowiązany załączyć do wniosku bilans i rachunek zysków i strat za trzy ostatnie lata obrachunkowe (co też uczynił), które to dokumenty są wymagane, aby ekspert KOP ocenił kondycję finansową wnioskodawcy, natomiast nie był zobowiązany do załączenia umowy pożyczki lub jej bezwarunkowej promesy. Do dodatkowych dokumentów można było wnioskodawcę wezwać, gdy dokumenty finansowe są niewystarczające do oceny kryterium merytorycznego ogólnego pn. "Wykonalność finansowa". W ocenie sądu, pomimo tego uchybienia, prawidłowa jest ocena organu, a w szczególności ocena eksperta KOP zawarta w karcie oceny projektu, że dane w sprawozdaniach finansowych lata 2021, 2022 i 2023 wskazują na stratę wnioskodawcy (odpowiednio [...]) Natomiast w opisie własnych środków finansowych, we wniosku o dofinansowanie, wnioskodawca wskazuje na konieczność wniesienia wkładu własnego w formie pieniężnej w wysokości [...], które ma być zapewnione zostanie z części kosztów z bieżącej działalności oraz zaciągnięcia pożyczki. Sąd w pełni podzielił stanowisko oceniającego, że w związku z wykazanymi stratami rok do roku istnieje wysokie ryzyko braku zabezpieczenia finansowego planowanej inwestycji oraz faktyczny brak zdolności podmiotu do uzyskania pożyczki. Odnosząc się do dokumentów załączonych przez spółkę do protestu, wskazujących na posiadanie środków finansowych na koncie bankowym (tj. kwoty [...]) oraz potwierdzających przelewy dla firm realizujących rozbudowę szkoły, jak i chęć zawarcia umów pożyczki przez inne podmioty gospodarcze, jak też zysk jaki spółka uzyskała w 2024 r., to zdaniem Sądu są one irrelewantne dla oceny kryterium, albowiem po pierwsze dotyczyły sytuacji finansowej spółki na chwilę obecną, a nie na datę składania wniosku, a po drugie, do protestu wnioskodawca nie może wnosić dodatkowych dokumentów, których nie przedstawił w trakcie oceny projektu, a które mogłyby rzutować na jej wynik. Protest nie może służyć uzupełnieniu treści wniosku o dofinansowanie. Dlatego, zdaniem Sądu prawidłowa jest ocena, że nie zostało spełnione pozytywnie kryterium "Wykonalność finansowa", ponieważ sytuacja finansowa wnioskodawcy na dzień złożenia wniosku nie gwarantowała zdolności do realizacji projektu. Zdaniem Sądu prawidłowa jest także ocena kryterium dostępu "Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) (dotyczy projektów obejmujących TIK). Z treści opisu kryterium wynika, że w ramach kryterium ocenie podlega, czy w przypadku inwestycji obejmującej wyposażenie w sprzęt, systemy informatyczne lub pomoce multimedialne, projekt spełnia łącznie poniższe warunki: - zakup ww. wyposażenia nie stanowi jedynego elementu projektu, - wsparcie TIK jest możliwe wyłącznie w zakresie edukacji włączającej, - projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Projekt, który otrzyma lub otrzymał wsparcie z KPO to projekt, który został już wybrany do dofinansowania z KPO, tj. znajduje się na liście projektów wybranych do dofinansowania lub podpisana została umowa o jego dofinansowanie (warunek musi być spełniony najpóźniej w momencie złożenia wniosku o dofinansowanie niniejszego projektu). Zaplanowana interwencja w zakresie TIK musi być komplementarna z działaniami realizowanymi w KPO w obszarze Transformacja cyfrowa, w zakresie wyposażenia szkół/instytucji w odpowiednie urządzenia i infrastrukturę TIK. Spełnienie kryterium będzie oceniane na podstawie oświadczenia wnioskodawcy dołączonego do wniosku o dofinasowanie. Słusznie, w ocenie Sądu organ ustalił, że w opisie studium wykonalności wnioskodawca deklaruje, że przedmiotowe kryterium nie ma w jego przypadku zastosowania ze względu na brak wsparcia w obszarze TIK, a jednocześnie zapisy diagnozy wskazują na planowany zakup tablic interaktywnych, które wpisują się w technologię TIK. Nie można zatem za prawidłową uznać argumentacji spółki, jakoby planowano zakupić tablice interaktywne bez oprogramowania, a więc niewpisujące się w technologię TIK, gdyż po pierwsze zakup tablic bez oprogramowania byłby nieracjonalny, a po drugie, jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, w Studium wykonalności zaplanowano jednak zakup oprogramowania wspomagającego dla tablic. Także i w tym przypadku słusznie organ uznał, że kryterium dostępu nie zostało spełnione. Odnosząc się natomiast do kryterium merytorycznego ogólnego nr 3 dotyczącego wskaźnika produktu nr 3 polegającego na uznaniu, że wnioskodawca nie zawarł we wniosku o dofinansowanie informacji o sposobie oszacowania jego wartości, ponieważ należało rzekomo podać liczbę ludności, co ma wynikać z definicji wskaźnika zawartej w Szczegółowym Opisie Priorytetów, to Sąd uznał, iż ze względu na niewielki stopień wadliwości zapisów wniosku, nic nie stało na przeszkodzie, aby organ skorzystał z możliwości wezwania spółki do poprawy wniosku w tym zakresie. Uchybienie to, ze względu na niespełnienie obligatoryjnych kryteriów nr 1 i 6, Sąd ocenił jednak jako bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu zachowana została zasada przejrzystości reguł oceny i zasada równości. Kryteria oceny zostały sformułowane w sposób jasny, jednoznaczny, precyzyjny i były dostępne dla wszystkich wnioskodawców. Ocena projektu została zatem przeprowadzona zgodnie z ustawą wdrożeniową i Regulaminem, w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik C. Spółka z o.o. z siedzibą w A. I. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: A. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, ogólnikowy oraz wewnętrznie sprzeczny, a także nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącej, tj.: a) WSA w Warszawie błędnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie badał postępowanie PARP, podczas gdy organem kontrolowanym jest MJWTU (s. 14 zaskarżonego Wyroku); b) WSA w Warszawie rozpatrując kryteria oceny uznał, że w przypadku Kryterium merytorycznego nr 3 dot. wskaźnika produktu nr 3 organ powinien był wezwać wnioskodawcę do uzupełniania treści wniosku, podczas gdy przy kontroli Kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 oraz Kryterium dostępu nr 6 (tj. Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych TIK) - WSA odmiennie stwierdził, że MJWPU już nie była zobowiązana do wzywania wnioskodawcy, mimo analogicznych rzekomych uchybień; c) WSA w Warszawie bezrefleksyjnie wskazał, że wnioskodawca miał możliwość uzupełnienia wniosku o dofinasowanie po wezwaniu organu, podczas gdy wbrew temu twierdzeniu w przedmiotowej sprawie MJWPU nie wzywała beneficjenta do uzupełnienia wniosku w zaskarżonym zakresie; d) WSA w Warszawie co prawda przyznał, że organ w zakresie wykładni dokumentacji Konkursu nałożył na wnioskodawcę wymagania, które nie wynikają z dokumentacji konkursowej, jednak wbrew temu twierdzeniu, nie wpłynęło to na ostateczne rozstrzygnięcie sądu; e) WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie odniósł się do zarzutu, że organ rozpoznając protest, powielił argumenty eksperta poczynione w ramach pierwotnej oceny wniosku o dofinansowanie i niedostrzeżeniu ewidentnych uchybień merytorycznych w dokonanej ocenie; co doprowadziło do sytuacji, iż Sąd I instancji dokonał wewnętrznie sprzecznej kontroli ocenianych kryteriów wyboru oraz nie odniósł się do wszystkich zarzutów skarżącej, a w konsekwencji nie rozpoznał istoty skargi; B. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego ze zdjęć zawartych w treści skargi oraz wymienionych na str. 24 skargi zrzutów z ekranu obrazującego rachunek bankowy strony skarżącej z 25 lutego 2025 r. oraz oświadczenia M. Sp. z o.o. z 5 lutego 2025 r., podczas gdy przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co doprowadziło do sytuacji, iż Sąd I instancji zaniechał wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących sytuacji finansowej skarżącej, z których to bezpośrednio wynikało, że na dzień złożenia wniosku ocena finansowa wnioskodawcy dokonana przez organ była wadliwa; C. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 45 ust. 1-2, art. 55 ust. 1 i 2, art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej oraz art. 67 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi mimo, że organ nie zapewnił skarżącej przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie projektu, w tym w szczególności: i. WSA w Warszawie pominął, że MJWPU nie przeprowadziła rzeczywistej weryfikacji wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na spełnienie przez wnioskodawcę wszystkich spornych kryteriów, zwłaszcza w świetle nieprecyzyjnych postanowień dokumentacji konkursowej; ii. WSA w Warszawie pominął, że organ błędnie przyjął, iż projekt nie spełnia Kryteriów merytorycznych ogólnych i Kryteriów dostępu, podczas gdy rzekome uchybienia stanowią jedynie kwestie poboczne oraz niewynikające z dokumentacji konkursowej, a które to wnioskodawca mógłby uzupełnić, gdyby na podstawie dokumentacji konkursowej wiedział, czego dokładnie oczekuje organ przy ich ocenie i w oparciu, o jakie wytyczne jest dokonywana ta ocena; iii. WSA w Warszawie pominął, że organ rozpoznając protest, powielił argumenty eksperta poczynione w ramach pierwotnej oceny wniosku o dofinansowanie i nie dostrzegł ewidentnych uchybień merytorycznych w dokonanej ocenie, co skutkuje nierozpoznaniem protestu przez MJWPU, zwłaszcza w sytuacji, w której ocena projektu dokonana została z naruszeniem przepisów prawa i Regulaminu Konkursu, na co wskazywał wnioskodawca w proteście, iv. WSA w Warszawie pominął, że organ rozpoznając protest, mimo uwzględnienia przez organ części zarzutów wnioskodawcy co do wadliwości przeprowadzonej oceny - odstąpił od zmiany oceny wniosku o dofinansowanie w tym zakresie, co w konsekwencji powoduje, że WSA w Warszawie pominął, że organ zaniechał precyzyjnej, starannej, rzetelnej, całościowej i właściwie dokonanej analizy wniosku o dofinansowanie oraz rozpoznania protestu, w związku z czym WSA powinien był uwzględnić skargę z uwagi na naruszenia proceduralne popełnione przez MJWPU. Naruszenie ww. przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ, prawidłowe sporządzenie uzasadnienia i rozpoznanie sprawy, w szczególności rozpoznanie istoty wszystkich zarzutów skargi wniesionej przez skarżącą prowadziłoby do jej uwzględnienia, co w sytuacji ilości uchybień w procesie oceny jej projektu czyni stwierdzone uchybienia przepisom procesowym doniosłymi. II. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. pełnomocnik zarzucił również naruszenie prawa materialnego: D. art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniosek o dofinasowanie skarżącej otrzymał negatywną ocenę w zakresie: a) Kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 (tj. Wykonalność finansowa) polegającym na: i. zaniechaniu przeprowadzenia kompleksowej analizy zdolności finansowej skarżącej i ograniczeniu się wyłącznie do oceny wybranych, niekorzystnych wskaźników wynikających ze sprawozdań finansowych, co skutkowało przyjęciem błędnego założenia o istnieniu ryzyka, braku zabezpieczenia finansowego planowanej inwestycji oraz rzekomego braku zdolności podmiotu do uzyskania finansowania zewnętrznego, podczas gdy treść dokumentacji finansowej potwierdza, że skarżąca wykazała zarówno (i) skokowy charakter generowanych przychodów, jak i (ii) utrzymanie wysokiego poziomu własnych środków pieniężnych, co łącznie świadczy o istnieniu realnej i wystarczającej zdolności do zabezpieczenia finansowania planowanej inwestycji, a tym samym - o spełnieniu kryterium "wykonalności finansowej"; ii. przyjęciu błędnego założenia, że wnioskodawca nie posiadał faktycznej zdolności do uzyskania finansowania zewnętrznego w formie pożyczki, co skutkowało wadliwym stwierdzeniem, jakoby skarżąca nie spełniła kryterium Wykonalności finansowej, podczas gdy (i) stanowisko to pozostaje w sprzeczności z treścią dokumentów finansowych przedłożonych przez skarżącą, przy czym (ii) WSA całkowicie pominął możliwość uzyskania finansowania w formule niekomercyjnej - w szczególności pożyczek udzielanych przez wspólników spółki lub środków pozyskanych w drodze dopłat do kapitału zakładowego; iii. błędnym uznaniu, że dokumenty przedłożone przez skarżącą na późniejszym etapie postępowania (potwierdzające jej zdolność finansową) pozostają bez znaczenia dla oceny spełnienia kryterium wykonalności finansowej, przez co WSA pominął przy tym istotną okoliczność, iż na etapie oceny wniosku o dofinansowanie: (i) skarżąca nie została wezwana do uzupełnienia dokumentacji, ani (ii) nie została poinformowana o jakichkolwiek wątpliwościach dotyczących jej zdolności finansowej, podczas gdy skarżąca de facto została pozbawiona możliwości odniesienia się do zarzutów dotyczących jej sytuacji finansowej w ramach uzupełnienia wniosku o udzielenie dofinansowania, co ma szczególne znaczenie wobec przyjętego podejścia do analizy wykonalności inwestycji metodą DCF, potwierdzającej jej opłacalność i racjonalność; b) Kryterium dostępu nr 6 (tj. Wsparcie w obszarze technologii informacyjno- komunikacyjnych TIK) polegającym na uznaniu, że wnioskodawca deklarując w Studium wykonalności zakup tablic interaktywnych otrzyma wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK), a tym samym powinien złożyć oświadczenie, że projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (dalej "KPO"), podczas gdy przedmiotowe uchybienie ma charakter czysto formalny, a tym samym MJWPU powinna wezwać wnioskodawcę do przedłożenia przedmiotowego oświadczenia (analogicznie, jak w przypadku Kryterium merytorycznego nr 3, gdzie WSA wprost wskazał, że brak podania liczby ludności powinien zostać uzupełniony poprzez wezwanie organu); co w konsekwencji spowodowało, że WSA w Warszawie błędnie skontrolował proces oceny wniosku o dofinansowanie, uznając, że projekt nie spełnia Kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 oraz Kryterium dostępu nr 6, a co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przez Sąd I instancji ww. przepisów i uznanie, że projekt zasadnie został negatywnie oceniony wbrew uzasadnionym zarzutom skarżącej; E. art. 45 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ramowego w zw. z art. 2 TUE poprzez błędną wykładnię i uznanie, że pierwszeństwo (przed zagwarantowaniem równego, bezstronnego i przejrzystego dostępu do możliwości skorzystania ze środków unijnych, które to gwarancje zostały uregulowane ustawowo) ma "szczególna formuła przedmiotowej procedury" oraz obowiązek aktywnej roli samego wnioskodawcy, podczas gdy działania organu były wprost sprzeczne z zasadą przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie wniosku o dofinasowanie oraz przeprowadzania oceny wniosków w sposób bezstronny, ponieważ: a) organ zaniechał rzeczywistej weryfikacji wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, b) organ dokonał wykładni dokumentacji Konkursu w sposób nakładający na wnioskodawcę wymagania, które nie wynikają z kryteriów oceny, c) rzekome uchybienia stanowią jedynie kwestie poboczne oraz niewynikające z dokumentacji konkursowej i które wnioskodawca mógłby uzupełnić, gdyby na podstawie dokumentacji konkursowej wiedział, czego dokładnie oczekuje organ przy ocenie przedmiotowych kryteriów i w oparciu o jakie precyzyjne wytyczne jest dokonywana ta ocena; co w konsekwencji spowodowało, że WSA w Warszawie dokonał błędnej wykładni przepisów regulujących wybór wniosków o dofinansowanie, a w konsekwencji wbrew uzasadnionym zarzutom co do naruszenia zasad wyboru projektów do dofinansowania, nie stwierdził wadliwej oceny wniosku o dofinasowanie skarżącej. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez ustalenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny w zakresie: a) Kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 (tj. Wykonalność finansowa), b) Kryterium dostępu nr 6 (tj. Wsparcie w obszarze technologii informacyjno - komunikacyjnych (TIK) ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, a w razie rozpoznania skargi również kosztów postępowania przed Sądem I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw i zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na rzecz MJWPU kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być zatem dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć (1) na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (2) na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania powinna zatem zawierać wskazania, w jakiej postaci przejawia się naruszenie prawa procesowego oraz uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem procesowym a rozstrzygnięciem sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 1402/22; opublik. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe orzeczenia tamże). Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W związku z takim zakresem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy zarzutów o charakterze procesowym stwierdza, że są one bezzasadne. W ramach podstawy kasacyjnej unormowanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono Sądowi pierwszej instancji w pkt I.A petitum skargi kasacyjnej naruszenie wzorców normatywnych w zakresie uzasadnienia wyroku - art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wyłącznie w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków, natomiast autor skargi kasacyjnej nie powiązał naruszenia art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. z naruszeniem przez Sąd innych przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że powyższy zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny, gdyż zaskarżony wyrok zawiera wszystkie ww. niezbędne elementy normatywne. Celem wprowadzenia ustawowego wzorca dla sporządzanych przez sądy administracyjne uzasadnień nie było stworzenie dodatkowej podstawy prawnej do kwestionowania trafności rozstrzygnięcia (ustaleń faktycznych sprawy), lecz umożliwienie zapoznania się przez stronę i sąd wyższej instancji z motywami sądu pierwszej instancji, które doprowadziły ten sąd do podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Tak więc, jeśli uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym zawartym w art. 141 § 4 p.p.s.a., a w konsekwencji umożliwia: zapoznanie się ze stanowiskiem Sądu, prześledzenie przebiegu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego oraz toku rozumowania Sądu, który doprowadził do zajęcia zaprezentowanego w tym wyroku stanowiska, a dalej – sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej tego wyroku, co miało miejsce w tej sprawie, to nie można uznać tego zarzutu za trafny. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy stanowisko to zostało umotywowane w stopniu wystarczającym, aby poddać je merytorycznej kontroli w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą kasacyjną. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni, bądź zastosowania prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 4286/17 Legalis Nr 2399269). Podkreślić w tym miejscu należy, że zarówno z petitum, jak i z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie - poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kwestionuje argumentację przedstawioną przez Sąd pierwszej instancji w zakresie dokonanej przez ten Sąd oceny postępowania organu z perspektywy obowiązujących reguł postępowania konkursowego. W tym obszarze WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo opisał powyższą problematykę i przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie. Podkreślić należy, że Sąd pierwszej instancji wskazał na uchybienia w zakresie kontrolowanej judykacyjnie procedury konkursowej stwierdzając, że w zakresie kryterium merytorycznego ogólnego nr 3 dotyczącego wskaźnika produktu nr 3, ze względu na niewielki stopień wadliwości zapisów wniosku, nic nie stało na przeszkodzie, aby organ skorzystał z możliwości wezwania spółki do poprawy wniosku w tym zakresie. Uchybienie to jednak, ze względu na niespełnienie dwóch obligatoryjnych kryteriów (tj.nr 1 i 2), Sąd ocenił jako bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd uzasadnił również w wystarczający sposób, dlaczego w przypadku pozostałych kryteriów, tj. Wykonalność finansowa i Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) nie zaistniały przesłanki do wzywania skarżącej do poprawy wniosku. Okoliczność, że na stronie 14 uzasadnienia WSA, zamiast opisania organu skrótem "MJWPU" Sąd użył omyłkowo skrótu "PARP" w żaden sposób nie świadczy o tym, iż Sąd pierwszej instancji kontrolował działanie innego organu, niż Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych, skoro treść tego uzasadnienia w oczywisty sposób odnosi się do dokonanej przez Sąd weryfikacji postępowania związanego z oceną przez MJWPU wniosku o dofinansowanie nr FEMA.05.02-IP.01-03RI/24 ("Dostosowanie szkół ogólnodostępnych w gminie G. do potrzeb uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi"), złożonego przez C. z o.o. z siedzibą w A. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Fundusze Europejskie dla Mazowsza 2021-2027. Niewątpliwie jest to oczywista omyłka pisarska w uzasadnieniu wyroku WSA, pozostająca bez jakiegokolwiek wpływu na wynik rozstrzyganej sprawy. W odniesieniu do zarzutu zawartego w pkt I.B petitum skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu uzupełniającego ze zdjęć zawartych w treści skargi oraz wymienionych na str. 24 skargi zrzutów z ekranu obrazującego rachunek bankowy strony skarżącej z 25 lutego 2025 r., jak również z oświadczenia M. Sp. z o.o. z 5 lutego 2025 r., to NSA uznał ten zarzut za bezpodstawny. Należy wskazać, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania. Wynikają z tego dwie kwestie natury zasadniczej. Po pierwsze sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w sprawie, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej odpowiadają prawu. Po drugie sąd administracyjny rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego (procesowego) istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu decyzji ostatecznej zasadniczo nie podlega uwzględnieniu (zob. wyrok NSA z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt III FSK 1251/22). Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 473/21). W świetle powyższych regulacji podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Sąd zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów ze zdjęć zawartych w treści skargi oraz wymienionych na str. 24 skargi zrzutów z ekranu obrazującego rachunek bankowy strony skarżącej z 25 lutego 2025 r., jak również oświadczenia M. Sp. z o.o. z 5 lutego 2025 r., skoro były to materiały powstałe po dacie wydania zaskarżonej informacji MJWPU, jak również nie mogły mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonej informacji, gdyż w ramach kryterium Wykonalność finansowa oceniana była sytuacja finansowa wnioskodawcy na podstawie informacji wynikających ze złożonego wniosku o dofinansowanie w zakresie sprawozdań finansowych za lata 2021-2023. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez WSA art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 45 ust. 1-2, art. 55 ust. 1 i 2, art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej oraz art. 67 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi mimo, że organ nie zapewnił skarżącej przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie projektu (tj. pkt I.C petitum skargi kasacyjnej). Zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ramowego w zw. z art. 2 TUE poprzez błędną wykładnię podniesiony został również w pkt. II. E petitum skargi kasacyjnej, co daje podstawę do ich komplementarnego rozpoznania. Art. 73 ust. 8 ustawy wdrożeniowej wskazuje na rozstrzygnięcia, które może wydać sąd rozpoznający skargę. Przepis ten normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom postępowania. W rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie jest naruszeniem przepisów postępowania (p.p.s.a.) zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka określonego w ustawie – art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa, mającego istotny wpływ na wynik oceny projektu. Art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej stanowi o regułach przeprowadzenia postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania. W myśl ust. 1 właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Regulacja z art. 45 ustawy wdrożeniowej jest zatem zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki spójności obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jest to ustalenie z zakresu faktów. WSA w Warszawie przyjmując ustalenia faktyczne dokonane przez MJWPU zaakceptował ocenę projektu dokonaną przez komisję oceny projektów w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, ocenę zatwierdzoną przez właściwą instytucję. Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji wyraził prawidłową ocenę prawną w omawianym zakresie: "Zasada przejrzystości reguł oceny projektów, wymieniona w art. 45 ust. 1 przywołanej ustawy, ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjętych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Zarazem nie sposób tracić z pola widzenia, że formuła przedmiotowej procedury jest szczególna, tj. nastawiona na przeprowadzenie swoistej kalkulacji. Nieprzypadkowo do postępowania w sprawie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 59 ustawy wdrożeniowej). Istotą bowiem i zasadniczym celem procedury takiej, jak kontrolowana w przedmiotowym przypadku, zaliczanej do tzw. procedur trzeciej generacji, nie jest - w przeciwieństwie do procedur typu jurysdykcyjnego - konkretyzacja praw lub obowiązków, lecz optymalizacja wyniku pewnego cyklu działań (w tym przypadku absorpcji środków unijnych), zwłaszcza poprzez dokonanie podziału posiadanej puli środków finansowych na zasadach konkurencji uczestników postępowania (konkursu) (szerzej np. Z. Kmieciak, Idea procedur administracyjnych trzeciej generacji (na przykładzie postępowania w sprawach dofinansowania projektów w ramach programów operacyjnych), Państwo i Prawo 2015, nr 5, s. 11 i n.). Tym samym ma ona charakter autonomiczny względem "klasycznego" modelu jurysdykcyjnego, zbliżając administrowanie w omawianym zakresie do modelu responsywnego, zorientowanego na uzgadnianie interesów różnych kategorii zainteresowanych, a przez to niepoddające się prostej kwalifikacji w ramach instytucji strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. A. Wegner-Kowalska, Idea governance a współczesne kierunki rozwoju prawa, Państwo i Prawo 2016, nr 2, s. 16). W tej optyce relacje między administracją publiczną a podmiotami administrowanymi kształtowane są co do zasady w sposób kooperacyjny, wykorzystujący alternatywne w stosunku do decyzji metody załatwienia sprawy (przykładowo w przypadku przedmiotowej procedury rozstrzygnięcie Instytucji Pośredniczącej stanowi podstawę do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu - art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). To właśnie z tej perspektywy postrzegać należy gwarancje procesowe wnioskodawcy, który uczestniczy w procesie na zasadzie partycypacji i partnerstwa, tj. aktywnego uczestnictwa, nie zaś podmiotu, który dysponuje określonym interesem prawnym, czy tym bardziej prawem podmiotowym podlegającym ochronie w ujęciu kodeksowym. Konsekwentnie w takim ujęciu należy wykładać formułę sądowej kontroli rozstrzygnięć takich, ok będące przedmiotem skargi. W ocenie Sądu założenia wynikające z przytoczonych wyżej aktów normatywnych oraz wykonawczych względem nich, jak też ich realizację, należy postrzegać z uwzględnieniem specyfiki tego typu procedury, a w szczególności aktywnej roli samego wnioskodawcy. Mając to na względzie skład orzekający uznaje, że zasady te nie zostały naruszone przez organ, który - biorąc pod uwagę nałożone nań obowiązki - zrealizował gwarancje strony postępowania w przedmiotowej sprawie." WSA w Warszawie nie naruszył art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej przyjmując, że postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania zostało przeprowadzone przez właściwą instytucję w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu nie jest trafny i uzasadniony. Art. 55 ustawy wdrożeniowej, w ust. 1 i 2 reguluje zasady dotyczące uzupełnienia lub poprawienia wniosku o dofinansowanie projektu, stanowiąc, iż na wezwanie właściwej instytucji wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić wniosek o dofinansowanie projektu w zakresie określonym w wezwaniu, zgodnie z regulaminem wyboru projektów. Właściwa instytucja w trakcie uzupełniania lub poprawiania wniosku o dofinansowanie projektu zapewnia równe traktowanie wnioskodawców. Wezwanie, o którym mowa w ust. 1, przekazywane jest drogą elektroniczną. Termin określony w wezwaniu liczy się od dnia następującego po dniu przekazania wezwania. WSA nie mógł naruszyć omawianego przepisu, ponieważ jego dyspozycja odnosi się do wnioskodawcy, a stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż brak było podstaw do wzywania wnioskodawcy do przedłożenia dodatkowych dokumentów finansowych dla oceny spełnienia kryterium Wykonalność finansowa, gdyż przedłożone przez spółkę dokumenty były w tym zakresie wystarczające znajduje oparcie w zapisach Regulaminu konkursu, z których wynika, iż uzupełnienie wniosku nie jest instrumentem stosowanym automatycznie i nie służy uzupełnieniu wniosku tylko wyjaśnieniu wątpliwości oceniających. Zgodnie bowiem z zapisem zawartym w pkt 9.26 Regulaminu, przez uzupełnienie wniosku należy rozumieć złożenie dodatkowych informacji lub wyjaśnienie wątpliwości KOP. Ewentualne zmiany treści wniosku o dofinansowanie, będące konsekwencją złożonych wyjaśnień, mogą mieć wyłącznie charakter porządkowy i doprecyzowujący. Wyjaśnienia nie mogą również odnosić się do kwestii całkowicie pominiętych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie. Skoro zatem oceniający nie mieli wątpliwości dokonując oceny spełnienia przez spółkę kryterium Wykonalność finansowa, czy też Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) to zarzut naruszenia art. 55 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej uznać należy za bezpodstawny. Przepisy ustawy wdrożeniowej ani zapisy Regulaminu wyboru projektów nie zobowiązywały bowiem oceniających do wzywania do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie mieli oni wątpliwości odnoszących się do danego kryterium, jak również nie były im potrzebne do oceny żadne dodatkowe informacje. Nie doszło również do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 56 ust. 7 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, iż w przypadku negatywnej oceny, o której mowa w ust. 5 i 6, informacja, o której mowa w ust. 4, zawiera uzasadnienie wyniku oceny, a w przypadku projektów wybieranych w sposób konkurencyjny także pouczenie o możliwości wniesienia protestu na zasadach i w trybie, o których mowa w art. 64 (...). Naruszenia tego przepisu skarżący kasacyjnie upatruje w fakcie pominięcia przez Sąd, iż organ rozpoznający protest powielił argumenty eksperta poczynione w ramach pierwotnej oceny wniosku i nie dostrzegł ewidentnych uchybień merytorycznych w dokonanej ocenie. Zauważyć również należy, że jeżeli organ zgadza się z argumentacją eksperta, może dokonując rozstrzygnięcia przywołać stanowisko eksperta i wskazać, że je aprobuje. Organ rozpoznający protest, dokonując oceny zasadności wniesionego protestu, może bowiem podczas tej oceny dojść do przekonania, że ustalenia faktyczne czy ocena z tymi ustaleniami związana, jest prawidłowa oraz że wskazana argumentacja jest trafna, a wtedy ma pełne prawo do powielenia stanowiska eksperta. Tym bardziej także w przypadku, gdy dochodzi podczas oceny protestu do tych samych rezultatów. Nie dochodzi w takim przypadku, w ocenie NSA, do naruszenia prawa. Jeśli argumentacja jest trafna, a organ rozpoznający protest dochodzi do tych samych wniosków, to ma pełne prawo taką argumentację w pełni przywołać. Trzeba również podkreślić, iż MJWPU do rozpatrywania protestu powołała kolejnego eksperta, zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt. 3 ustawy wdrożeniowej. Przy rozpatrywaniu protestu organ uwzględnił zarzuty zawarte w proteście skarżącej i za spełnione uznał kryterium merytoryczne ogólne Wykonalność organizacyjna (kadrowa), techniczna i technologiczna oraz kryterium dostępu Budowa nowych obiektów w zakresie infrastruktury edukacji ogólnodostępnej (dotyczy projektów zakładających budowę nowych obiektów), a zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem spółki, że organ powielił argumenty eksperta poczynione w ramach pierwotnej oceny wniosku i nie dostrzegł uchybień merytorycznych w ramach pierwotnej oceny. W związku z powyższym nie doszło także do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 67 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż organ zaniechał rzeczywistej weryfikacji wniosku o dofinansowanie i analizy całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, czy też, że organ dokonał wykładni dokumentacji Konkursu w sposób nakładający na wnioskodawcę wymagania, które nie wynikają z kryteriów oceny. Należy zaznaczyć, że przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają reguł określonych w ustawie oraz dokumentach regulujących nabór. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny i przyznanej punktacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 4048/17). W ocenie NSA ocena wniosku skarżącej nastąpiła zgodnie z przepisami ustawy wdrożeniowej i zapisami Regulaminu wyboru projektów FEMA.05.02-IP.01-026/24 oraz z kryteriami wyboru projektów, stanowiącymi załącznik do tego Regulaminu. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby organ nakładał na spółkę wymagania, które nie wynikały z kryteriów oceny. Podnoszona przez KOP w ramach oceny poszczególnych kryteriów argumentacja, dotycząca m.in. tego, iż spółka mogła załączyć do wniosku dodatkowe dokumenty, takie jak: umowa pożyczki lub promesa jej zawarcia, czy też kosztorys, znajduje oparcie w pkt 16.1.19 Regulaminu, z którego wynika, że wnioskodawca wraz z wnioskiem jest uprawniony do złożenia innych dokumentów istotnych z punktu widzenia wnioskodawcy. Z powyższego nie wynika obowiązek złożenia dokumentów, które nie zostały wymienione w opisie poszczególnych kryteriów, a wyłącznie uprawnienie. Skoro wnioskodawca uczestniczy w postępowaniu, w którym przyznanie dofinansowania zależy od spełnienia poszczególnych kryteriów, to winien przy sporządzaniu wniosku zadbać o to, aby z jego treści wynikało, że wszystkie kryteria zostały spełnione, chociażby poprzez załączenie dodatkowych dokumentów, potwierdzających argumentację wnioskodawcy i mających wpływ na pozytywną ocenę każdego kryterium. Nie można zarzucać oceniającym, że nie wezwali wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w zakresie oceny danego kryterium poprzez załączenie dodatkowych dokumentów, czy oświadczeń, skoro na podstawie informacji zawartych we wniosku ocenili przedmiotowe kryterium negatywnie. Wezwanie wnioskodawcy w takiej sytuacji do uzupełnienia wniosku naruszałoby zapis cytowanego wyżej pkt 9.26 Regulaminu wyboru projektów FEMA.05.02-IP.01-026/24. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniosek o dofinasowanie skarżącej otrzymał negatywną ocenę w zakresie: a) Kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 (tj. Wykonalność finansowa) oraz b) Kryterium dostępu nr 6 (tj. Wsparcie w obszarze technologii informacyjno- komunikacyjnych TIK). NSA zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż ocena dokonana w zakresie powyższych kryteriów przez KOP oraz organ rozpoznający protest była prawidłowa. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie nie został naruszony art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniosek o dofinasowanie C. Sp. z o.o. z siedzibą w A. otrzymał negatywną ocenę w zakresie Kryterium merytorycznego ogólnego nr 1 (tj. Wykonalność finansowa). W zakresie oceny tego kryterium, WSA w Warszawie podkreślił, podzielając stanowisko MJWPU, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy na dzień złożenia wniosku nie gwarantowała zdolności do realizacji projektu, wskazując argumenty, które w ocenie Sądu są wystarczające do takiej konstatacji. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie są to kwestie poboczne, lecz zasadnicze. WSA stwierdził m.in., że: "prawidłowa jest ocena organu, a w szczególności ocena eksperta KOP zawarta w karcie oceny projektu, że dane w sprawozdaniach finansowych lata 2021, 2022 i 2023 wskazują na stratę wnioskodawcy (odpowiednio [...]). Natomiast w opisie własnych środków finansowych, we wniosku o dofinansowanie, wnioskodawca wskazuje na konieczność wniesienia wkładu własnego w formie pieniężnej w wysokości [...], które ma być zapewnione zostanie z części kosztów z bieżącej działalności oraz zaciągnięcia pożyczki. Sąd w pełni podzielił stanowisko oceniającego, że w związku z wykazanymi stratami rok do roku istnieje wysokie ryzyko braku zabezpieczenia finansowego planowanej inwestycji oraz faktyczny brak zdolności podmiotu do uzyskania pożyczki. Odnosząc się do dokumentów przedkładanych przez spółkę do protestu, wskazujących na posiadanie środków finansowych na koncie bankowym (tj. kwoty [...]) oraz potwierdzających przelewy dla firm realizujących rozbudowę szkoły, jak i chęć zawarcia umów pożyczki przez inne podmioty gospodarcze, jak też zysk jaki spółka uzyskała w 2024 r., to zdaniem sądu są one irrelewantne dla oceny kryterium, albowiem po pierwsze dotyczyły sytuacji finansowej spółki na chwilę obecną, a nie na datę składania wniosku, a po drugie, do protestu wnioskodawca nie może wnosić dodatkowych dokumentów, których nie przedstawił w trakcie oceny projektu, a które mogłyby rzutować na jej wynik". Powyższa argumentacja Sądu pierwszej instancji jest w pełni uzasadniona z uwagi na opis odnoszący się do oceny kryterium Wykonalność finansowa. Podnoszona przez stronę skarżącą zarówno w skardze, jak i skardze kasacyjnej okoliczność, że za rok 2024 spółka wykazała zysk pozostaje bez wpływu na ocenę projektu dokonaną w przedmiotowej sprawie, ponieważ zgodnie z pkt 16.1.12.2 Regulaminu naboru, dokumenty niezbędne do oceny finansowej kondycji wnioskodawcy należy przedstawić cyt.: "w przypadku podmiotów, na których ciąży obowiązek sporządzania bilansu oraz rachunku zysku i strat zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.) - bilans i rachunek zysków i strat za trzy ostatnie lata obrachunkowe". W momencie dokonywania oceny w 2024 r. były to zatem sprawozdania finansowe spółki za lata 2021, 2022, 2023 i to one podlegały analizie oraz są istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko oceniającego, w związku z wykazanymi stratami rok do roku istnieje wysokie ryzyko braku zabezpieczenia finansowego planowanej inwestycji oraz faktyczny brak zdolności podmiotu do uzyskania pożyczki. Trafnie zauważył też WSA w Warszawie, że do protestu wnioskodawca nie może wnosić dodatkowych dokumentów, których nie przedstawił w trakcie oceny projektu, a które mogłyby rzutować na wynik tej oceny. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wniosek o dofinasowanie skarżącej otrzymał negatywną ocenę w zakresie Kryterium dostępu nr 6, tj. Wsparcie w obszarze technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK). W zakresie tego kryterium, WSA w Warszawie zasadnie potwierdził poprawność ustaleń poczynionych przez MJWPU. Nie bez znaczenia dla oceny tego kryterium jest fakt, iż spółka zmieniała swoje stanowisko w zakresie przedmiotowego kryterium na poszczególnych etapach postępowania sądowoadministracyjnego oraz przed organem. W proteście skarżąca deklarowała, iż zakup tablic interaktywnych był omyłką pisarską, w skardze do WSA w Warszawie utrzymywała, że jednak planuje je nabyć, lecz bez oprogramowania, natomiast gdy MJWPU wskazała w odpowiedzi na skargę, iż ze złożonych dokumentów wynika, iż oprogramowanie ma również zostać zakupione, w skardze kasacyjnej spółka podniosła zarzut, iż kryterium oceny jest niejednoznaczne. Należy podkreślić za organem, iż to wnioskodawca sporządza wniosek o dofinansowanie i odpowiada za jego treść, jak również to na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny i odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę i brak jest podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających, czy pośredniczących aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. Z opisu omawianego kryterium jasno wynika, iż w ramach kryterium ocenie podlega, czy w przypadku inwestycji obejmującej wyposażenie w sprzęt, systemy informatyczne lub pomoce multimedialne, projekt spełnia m.in. warunek: "projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO)", a "spełnienie kryterium będzie oceniane na podstawie oświadczenia wnioskodawcy dołączonego do wniosku o dofinansowanie". Tymczasem mimo, że w studium wykonalności spółka zadeklarowała, iż przedmiotowe kryterium nie ma zastosowania ze względu na brak wsparcia w obszarze TIK, to zapisy diagnozy i studium wykonalności potwierdzają planowany zakup w ramach projektu interaktywnych tablic oraz ich oprogramowania. Spółka nie zawarła przy tym we wniosku oświadczenia, że "projekt nie powiela zakresu, na który dany wnioskodawca otrzyma lub otrzymał wsparcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO)". Nie ulega zatem wątpliwości, iż prawidłowo omawiane kryterium uznane zostało za niespełnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).