II SA/Kr 24/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwów K. B., S. B., K. Sp. z o.o. z siedzibą w K., K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 9 grudnia 2024 r. znak: WI-I.7840.2.57.2022.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciwy. Decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r. znak: WI-I.7840.2.57.2022.MO, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.i art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2024 poz. 725) Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu w ramach ponownie prowadzonego postępowania w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 801/19, uchylającym decyzję Wojewody Małopolskiego z 26 kwietnia 2019 r., znak: Wl-1.7840.2.9.2019.EM, odwołań A. G.-K., podtrzymanego przez J. M. (nowego właściciela działki nr [...]) oraz E. W.-K. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr 1465/6740.2/2018 z 27 grudnia 2018 r., znak: AU-01-1.6740.2.1301.2018.KPA o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Inwestorowi: K. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Nadbudowa wraz z rozbudową istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o budynek mieszkalny jednorodzinny - docelowo w zabudowie bliźniaczej, z garażem podziemnym na dz. nr [...] i [...] obr[...] K. w K. wraz z przebudową istniejących instalacji zewnętrznych: wod.-kan., wentylacji mechanicznej, gazu, C.O., elektrycznymi, ETAP X - budowa garażu podziemnego wspólnego dla budynków A i B na dz. nr [...] i [...], budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego B na dz. nr [...] i [...] o powierzchni zabudowy 98.72 m2, przebudowa instalacji gazowej dla budynku A i B na dz. nr [...] i [...], przebudowa instalacji wodnej dla budynku A i B na dz. nr [...] i [...], przebudowa instalacji kanalizacyjnej dla budynku A i B na dz. nr [...] i [...], przebudowa instalacji elektrycznej dla budynku A i B na dz. nr [...] i [...], budowa instalacji wewnętrznych: CO, CCW, gazu, elektrycznej, wod.-kan., wentylacji mechanicznej w budynku B, ETAP Y - nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 137,31 m2, budowa instalacji wewnętrznych: CO, CCW, gazu, elektrycznej, wód.-kań., wentylacji mechanicznej w budynku B" uchylił w całości decyzje organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Inwestor - K. Sp. z o.o. złożył 8 października 2018 r. wniosek o pozwolenie na budowę ww. inwestycji w organie l instancji. Wniosek Inwestora o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji został złożony w okresie ważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr AU-2/6730.2/1035.2017 z 22 sierpnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy, znak: AU-02-7.MCU.7331-1696-09. Decyzją Nr 1465/6740.2/2018 z 27 grudnia 2018 r., znak: AU-01-1.6740.2.1301.2018.KPA Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia budowlanego. Od ww. decyzji A. G.-K. (ówczesna właścicielka działki nr [...], graniczącej z terenem inwestycji) i E. W.-K. wniosły odwołania. Decyzją z 26 kwietnia 2019 r., znak: Wl-1.7840.2.9.2019.EM Wojewoda Małopolski uchylił decyzję organu I instancji w części sentencji i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w części dotyczącej etapu Y inwestycji - nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 137,31 m2, budowy instalacji wewnętrznych: CO, CCW, gazu, elektrycznej, wod.-kan., wentylacji mechanicznej w budynku A w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. Wyrokiem z 8 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 801/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego. Sąd podniósł, że Inwestor jest osobą prawną - spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego tej spółki "do składania oświadczeń woli w imieniu spółki (wymaga się) współdziałania dwóch członków zarządu albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem". Spółka nie ustanowiła prokury. Wniosek o pozwolenie na budowę oraz dalsze pisma zostały podpisane jednoosobowo przez M. B., również pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki dla K. L. zostało podpisane wyłącznie przez M. B.. Dlatego wszystkie oświadczenia złożone w ten sposób w imieniu spółki są nieskuteczne. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję przyjmując, że udzielenie pozwolenia na budowę na wniosek złożony nieskutecznie stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd doszedł do wniosku, że jest to brak formalny wniosku o pozwolenie na budowę, który może być uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, a zatem nie ma potrzeby uchylania również decyzji organu l instancji. Zgodnie, bowiem z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (karty nr 5-6). Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2189/20 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne w związku z wycofaniem skargi kasacyjnej. Organ odwoławczy podał, że prowadząc ponownie postępowanie, zobowiązany jest do uwzględnienia zaleceń prawomocnego wyroku sądu, a także aktualnego stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Wojewoda ustalił, że w czasie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym uchwalono nowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica-Sikornik" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 31 grudnia 2019 r., poz. 10021), zwany dalej mpzp, obowiązujący od 15 stycznia 2020 r. Zgodnie z jego ustaleniami teren inwestycji znajduje się obecnie w jednostce strukturalnej MN.38 -tereny zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub układzie bliźniaczym. Ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego różnią się od ustaleń decyzji WZ, na podstawie której został opracowany zatwierdzony projekt budowlany, a parametry inwestycji różnią się od parametrów w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z ustaleń mpzp. Wykonując zalecenia WSA w Krakowie, organ odwoławczy uzupełnił braki formalne wniosku dot. prawidłowej reprezentacji Inwestora oraz pozyskał prawidłową dokumentację potwierdzającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności osób sporządzających dokumentację projektową wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Inwestor, wraz z pismami z: 28 lipca 2022 r., 2 sierpnia 2022 r., 3 sierpnia 2022 r. i 12 sierpnia 2022 r. przedłożył dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osoby sporządzające projekt budowlany przedmiotowej inwestycji Kopie ww. dokumentów zostały potwierdzone notarialnie. Przedłożona dokumentacja obejmuje potwierdzenie zawodowych uprawnień budowlanych dla osób w wymaganych specjalnościach projektu budowlanego, tj. T. N. (opinia geotechniczna), M. W. (informacja dotycząca planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz ekspertyza techniczno-konstrukcyjna), R. P. (informacja dotycząca planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia), S. M. (instalacja elektryczna) oraz potwierdzenia aktualnych zaświadczeń przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego: S. M. i Z. G. (Małopolska Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa). Organ odwoławczy przedstawił przebieg toczącego się równocześnie postępowania przez organem nadzoru budowlanego i wskazał, że postanowieniem z dnia 9 grudnia 2022 r. zawiesił postępowania z urzędu do czasu ostatecznego zakończenie postępowania toczącego się przed ww. organem nadzoru budowlanego. Z kolei postanowieniem z dnia 29 lipca 2024 r. Wojewoda Małopolski podjął zawieszone z urzędu postępowanie odwoławcze. Oceniając materiał dowodowego w kontekście zmiany stanu prawnego i faktycznego - uchwalenia planu miejscowego oraz wyniku postępowań prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego Wojewoda wyjaśnił, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 27 grudnia 2018 r. oraz decyzja Wojewody Małopolskiego z 26 kwietnia 2019 r. zostały wydane na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 22 sierpnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Dnia 18 grudnia 2019 r. uchwalono na terenie objętym przedmiotową inwestycją mpzp, obowiązujący od 15 stycznia 2020 r. Zatem wyrok WSA w Krakowie z 8 listopada 2019 r. zapadł przed wejściem w życie mpzp, a jego uprawomocnienie nastąpiło po wejściu w życie mpzp. Mając powyższe na uwadze pismem z 17 października 2024 r. zwrócił się do PINB o przekazanie informacji, dotyczących szczegółowego określenia zakresu robót już wykonanych i zaakceptowanych ww. rozstrzygnięciami organów nadzoru budowlanego (zrealizowanych w oparciu o decyzję WZ) oraz wskazanie pozostałych do wykonania robót budowlanych, a wynikających z zatwierdzonego projektu budowlanego, zrealizowanego w oparciu o ustalenia decyzji WZ. W odpowiedzi organ uzyskał informację PINB (pismo z 12 listopada 2024 r.), że w ramach ww. decyzji pozwolenia na budowę inwestor wykonał roboty budowlane obejmujące etap "X" realizowanej inwestycji, czyli w zakresie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oznaczonego literą "B" na załączniku graficznym zagospodarowania terenu, tj. wykonano: ściany konstrukcyjne i elementy żelbetowe w poziomie garażu podziemnego, parteru, l piętra budynku oraz cześć murowanych ścian kolankowych i ściany szczytowej od strony pn.-wsch. w poziomie kondygnacji poddasza budynku; monolityczne żelbetowe stropy wszystkich kondygnacji budynku; rozpoczęto roboty przy wykonaniu wewnętrznych instalacji wod.-kan. i instalacji elektrycznych; rozpoczęto montaż ślusarki aluminiowej. Robót budowalnych w zakresie etapu "Y", czyli w zakresie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oznaczonego litera "A" na załączniku graficznym zagospodarowania terenu, nie rozpoczęto. Z kolei w ramach robót zabezpieczających wykonano: nadmurowanie ścian kolankowych oraz ściany szczytowej wraz z żelbetowym wieńcem spinającym w poziomie poddasza budynku; nadproże żelbetowe na całej długości ściany szczytowej od strony pd.-zach. W poziomie kondygnacji poddasza budynku; montaż murłaty na ściankach kolankowych wraz z konstrukcją więźby dachowej; pokrycie dachu z papy stanowiącego zabezpieczenie ostatniej kondygnacji budynku wraz z rynnami i rurami spustowymi; żelbetowy bieg wewnętrznej klatki schodowej z poziomu parteru na l piętro budynku; monolityczny mur oporowy w poziomie garażu wraz z izolacją płyty nad garażem oraz zasypem pod taras zlokalizowany od strony pd.-wsch. budynku; murek oporowy z pustaków szalunkowych wypełnionych betonem wzdłuż pn.- wsch. granicy działki nr [...], na długości od bramki do docelowego wejścia do bud. "B"; montaż pozostałej do wykonania ślusarki aluminiowej; montaż oświetlenia nad dojściem do budynku oznaczonego lit. "A"; po wschodniej stronie budynku "B" utwardzenie z kostki na długości pochylni stanowiącej dojście do użytkowanego budynku [...] (bud. lit. "A") wraz z odwodnieniem liniowym u podnóża pochylni; utwardzenie terenu od bramy wjazdowej do wjazdu do garażu za pomocą kostki, ze spadkiem w kierunku garażu; odwodnienie liniowe wzdłuż wjazdu do garażu; studnię zbiorczą z kręgów betonowych o głębokości ok. 2,0 m (w studni umieszczono pompę); rury PVC Dn 1000 mm stanowiące odprowadzenie wód opadowych z ww. koryt odwadniających; rurociąg tłoczny PEHD Dn 70 mm stanowiący odprowadzenie wód opadowych z ww. studni zbiorczej do rowu odparowującego zrealizowanego po stronie pd.-zach. bud. "B". Organ odwoławczy wyjaśnił, że z projektu budowlanego z 2018 r. wynika, że teren inwestycji stanowią działki nr [...] i [...], które łącznie mają powierzchnię 763 m2 i mają kształt zbliżony do prostokąta. Na terenie tych działek znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch kondygnacjach nadziemnych, przekryty dachem kopertowym. Budynek ten ma około 8,1 m wysokości, a w rzucie jego wymiary to około 11 m x 13,5 m. Na projekcie zagospodarowania terenu budynek ten oznaczony jest literą "A". W ramach planowanej inwestycji, realizowanej w dwóch etapach, opisanych jako "X" i "Y" (przy czym inwestor nie wystąpił z odrębnymi wnioskami na każdy z tych etapów) przewidziano: nadbudowę istniejącego budynku "A" wraz z jego rozbudową oraz realizację nowego budynku w zabudowie bliźniaczej "B". Dodatkowo, przewidziano budowę garażu podziemnego pod budynkiem "B". Według opisu zawartego w projekcie budowlanym (karta 87) nadbudowa istniejącego budynku "A" ma zostać zrealizowana w ramach etapu "Y", a budowa budynku "B" wraz z budową garażu podziemnego ma być realizowana w ramach etapu "X". Oba budynki mają być podpięte do (istniejącej w terenie i obsługującej budynek "A") przydomowej oczyszczalni ścieków. W każdym z budynków zaplanowano po dwa niezależne lokale mieszkalne. W przedmiotowej sprawie, Inwestor wykonał ww. roboty budowlane, obejmujące etap "X" realizowanej inwestycji, tj. w zakresie budynku mieszkalnego jednorodzinnego "B" (w tym także ww. roboty budowlane zabezpieczające). Powyższe wynika z decyzji PINB z 11 kwietnia 2024 r. Roboty budowlane w zakresie etapu "Y", czyli w zakresie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oznaczonego - "A" (istniejącego) nie zostały rozpoczęte. Wojewoda wskazał, że z uwagi na datę złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, zastosowanie znajdują, co do zasady, przepisy ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji z 2020 r. ze względu na art. 25 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 13 lutego 2020 r., Dz.U. z 2020 r. poz. 471), która weszła w życie 19 września 2020 r. Powyższe ma znaczenie z uwagi na brzmienie przepisu art. 37 Pr. bud., który uległ zmianie w ramach nowelizacji. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana jest na zasadach ogólnych, po spełnieniu wymogów określonych w art. 32 ust. 4, art. 33, art. 34 oraz art. 35 Pr. bud. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei zgodnie z unormowaniami ustawy projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Immanentną częścią decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę jest zatwierdzenie projektu budowlanego. Ustawodawca od zasady tej przewidział tylko jeden wyjątek: decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego wydana już została uprzednio. Jak z kolei wynika z przepisu art. 37 ust. 3 Pr. bud., w przypadku o którym mowa w art. 36a ust. 2 Pr. bud. (uchylenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o pozwoleniu na budowę na skutek wydania przez organ nadzoru budowlanego, wobec stwierdzenia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego) - wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4. Stosownie do tej regulacji organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Dla każdego obiektu musi więc istnieć zatwierdzony projekt budowlany, albo projekt budowlany zamienny. W sytuacji, gdy pozwolenie na budowę zostało uchylone po wykonaniu w całości lub w części obiektu budowlanego powstaje stan, w którym wykonane roboty budowlane nie mają oparcia w legalnie istniejącej dokumentacji. Decyzja z art. 28 ust. 1 ustawy Pb musi obejmować zatwierdzenie projektu budowlanego. Wobec powyższego decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana w trybie art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Pr. bud. powinna zatwierdzać projekt budowlany dla całego zakresu robót objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, w tym również już zrealizowanych, gdyż nie może istnieć legalnie obiekt budowlany bez zatwierdzonego projektu budowlanego. W przypadku konieczności dokończenia procesu inwestycyjnego, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, organ winien zażądać od Inwestora projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane, który uwzględniać będzie także wykonane już roboty. Następnie organ winien dokonać oceny tego projektu i oceny wykonanych robót budowlanych oraz ustalić, czy może być wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na dokończenie/ kontynuację budowy. Fakt wykonania części robót budowlanych, będących przedmiotem postępowania nadzorowego nie zwalnia Inwestora od obowiązku przedłożenia całościowego i kompletnego projektu budowlanego. Funkcją decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 2 Pr. bud. jest bowiem m.in. zatwierdzenie projektu budowlanego - dokumentu stanowiącego część dokumentacji budowy, o której mowa w art. 3 pkt 13 Pr. bud. Na poparcie swoich twierdzeń organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 553/24 . Mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz zakres postępowania uzupełniającego sprowadzający się dokwestii mających bezpośredni wpływ na treść decyzji (m. in. zmieniły się akty planistyczne, z którymi badamy zgodność projektu: przed organem l instancji decyzja WZ, przed organem II instancji mpzp; zakres robót do wykonania uległ zmianie; zachodzi konieczność uwzględnienia rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego), organ doszedł do wniosku, że wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, doprowadziłoby do sytuacji, w której sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji. Dlatego w ocenie organu odwoławczego, przedmiotowa sprawa winna być rozpatrzona w toku ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ l instancji, który winien zweryfikować zakres niewykonanych robót budowlanych (wynikających z zatwierdzonego projektu budowlanego zrealizowanego w oparciu o WZ) i jego zgodność z obowiązującym mpzp oraz wydać stosowne rozstrzygniecie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na dokończenie/kontynuację budowy dla robót, które nie zostały jeszcze zrealizowane (tutejszy organ opowiada się za taką wykładnią art. 37 ust. 2 Pr. bud. w kontekście przepisów przejściowych nowelizujących ustawę Prawo budowlane w 2020 r.). Organ odwoławczy zauważył przy tym, że inwestycja została zaprojektowana w oparciu o decyzję WZ, której ustalenia różnią się od ustaleń mpzp (minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: mpzp: 60%, WZ: 50%, projekt: <60%; wskaźnik intensywności zabudowy: mpzp:0,1-0,6; WZ: brak, projekt: brak informacji; kąt nachylenia dachów dwuspadowych: mpzp: 30°- 45°, WZ: 23°- 45°, projekt: 28° i 34°). Powyższe skutkuje koniecznością wezwania Inwestora, w trybie art. 35 ust. 3 Pr. bud. do doprowadzenia projektu do zgodności z ustaleniami mpzp - co może zostać zrealizowane wyłączanie w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego. Odpowiadając na zarzuty odwołania Wojewoda powtórzył, że odległość ściany istniejącego budynku nr [...] (objętego nadbudową) do granicy działki nr [...] jest mniejsza niż 4 m, z projektu zagospodarowania wynika, że odległość ta wynosi 2,97 do 3,31 m. Z analizy projektu budowlanego wynika, że projektowana ściana bez otworów okiennych nadbudowanego budynku zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 4 m do granicy działki skarżącej nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że ściana tego budynku zlokalizowana jest w odległości 2,97 do 3,31 m do granicy działki nr [...] oraz 8,13 m do ściany budynku nr [...] istniejącego na tej działce. Bez znaczenia jest czy odległość istniejącego budynku (nadbudowywanego ścianą bez otworów okiennych) do granicy wynosi 2,97 do 3,31 m czy też 2,90 do3 ,20 m, gdyż dopuszczalna jest nadbudowa tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację ze ścianą bez otworów okiennych. Nie stwierdzono zatem naruszenia przepisu § 12 ust. 3 pkt 3 ww. wt. Odnosząc się do zarzutów odwołania o naruszeniu przepisów postępowania (art. 7, 8 i 77 k.p.a.) organ podał, że stronom postępowania umożliwiono zapoznanie się z aktami sprawy jak i ze zgromadzonym materiałem dowodowym (pismo z 9 listopada 2018 r), ponadto odwołująca się działając przez pełnomocnika zapoznała się 28 listopada.2018 r. z aktami sprawy. Również zarzut o sprzeczności inwestycji z ustaleniami decyzji WZ nie znalazł on potwierdzenia co opisano wyżej. Nie znajduje potwierdzenia argument odnoszący się do braku oceny prawidłowości złożonego przez Inwestora oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z tym, że działka nr [...] jest obciążona ograniczonymi prawami rzeczowymi związanymi z innymi nieruchomościami (służebnością drogi koniecznej i przeprowadzenia mediów). Zgodnie z załączoną do akt postępowania odwoławczego (mapą postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 16 kwietnia .1996 r. sygn. akt [...] przedstawiającą przebieg służebności gruntowej opisanej w księgach wieczystych działki nr [...] i nr [...] - pasem szerokości 3 m wzdłuż wschodniej i południowej granicy działki nr [...]. Oświadczenie Inwestora jest prawidłowe a projektowana inwestycja nie uniemożliwi korzystania z ww. służebności gruntowej. Ponieważ potwierdził się argument, iż w sentencji skarżonej decyzji organ l instancji, w zakresie etapu X jak i etapu Y wskazał: budowę instalacji wewnętrznych: CO, CCW, gazu, elektrycznej, wod.-kan., wentylacji mechanicznej w budynku B, decyzję tę należało w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym zreformować. Stwierdzono bowiem, iż stanowi to ewidentny błąd organu, gdyż zarówno we wniosku Inwestora jak i z załączonego projektu budowlanego wynika, że w etapie Y ma być realizowana nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego A o powierzchni zabudowy 137,31 m2, budowa instalacji wewnętrznych: CO, CCW, gazu, elektrycznej, wod.-kan., wentylacji mechanicznej w budynku A, a nie jak podano w budynku B. W odniesieniu do zarzutów i uwag inwestora organ wskazał, że postępowanie odwoławcze znak: Wl-l.7840.2.57.2022.MO, prowadzone było w sposób standardowy, jak pozostałe sprawy, mające na celu rozpatrzenie istotnych i znaczących kwestii dla potrzeb wydania stosownego końcowego rozstrzygnięcia Podsumowując organ podał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ l instancji powinien uwzględnić: skutki uchwalenia mpzp oraz wydanych rozstrzygnięć nadzorowych; stopień realizacji robót budowlanych; zmianę stanu własnościowego działek objętych obszarem oddziaływania oraz samego terenu inwestycji. Dodatkowo, należy prawidłowo określić zakres inwestycji (w uchylonej przez sąd decyzji skorygowano wyrzeczenie poprzez właściwe wskazanie, że etap Y dotyczy budynku oznaczonego "A", a nie "B"). Od powyższej decyzji sprzeciwy wnieśli: K. B., S. B., K. Sp. zoo i K. C. [...] sp. z o.o. K. B. (sygn. akt II SA/Kr 24/25) wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2024 r. i zobowiązanie organu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub odmowy jej wydania bez dalszej zwłoki, która tworzy wieloletnią sytuację niepewności prawnej. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podał, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski posiadał komplet materiałów do wydania decyzji merytorycznej udzielającej bądź odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego zaskarżona sprzeciwem decyzja narusza art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono, że nie stwierdzono wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której wydana została decyzja organu I instancji. S. B. (sygn. akt II SA/Kr 25/25) wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2024 r. i zobowiązanie organu do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 listopada 2019 r. , II SA/Kr 801/19 i wydania decyzji zgodnie z art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu sprzeciwu podał, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski posiadał komplet materiałów do wydania decyzji merytorycznej udzielającej bądź odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego zaskarżona sprzeciwem decyzja narusza art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślił, że nie stwierdzono wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie której wydana została decyzja organu I instancji. Zdaniem skarżącego Wojewoda Małopolski usiłuje podważyć wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2019 r., II SA/Kr 801/19. K. sp. z o.o. z siedzibą w K. (sygn. akt II SA/Kr 54/25) wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2024 r. i zobowiązanie organu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub odmowy jej wydania bez dalszej zwłoki, która tworzy wieloletnią sytuację niepewności prawnej. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca podała, że pomimo posiadania wszystkich dokumentów umożliwiających podjęcie decyzji, Wojewoda Małopolski nie podjął decyzji merytorycznej. Jest to kolejne zaniechanie ze strony organów administracji publicznej w sprawie zagospodarowania działki nr [...], która trwa od momentu złożenia wniosku o wydanie decyzji WZiZT 16 lat temu. Decyzja WZIZT została wydana po 9 latach i jest nadal prawomocna. Jej uchylenie po 7 latach, mimo, że część robót została już zrealizowana zgodnie z ostatecznym pozwoleniem na budowę i zgłoszeniem do Nadzoru Budowlanego, w sytuacji gdy istnieje komplet dokumentów do wydania decyzji merytorycznej, jest jaskrawym naruszeniem prawa i chęcią przedłużenia postępowania. Skarżąca wskazuje, że 16-letnie oczekiwanie na rozstrzygnięcie może stanowić podstawę do wniesienia sprawy do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC), ponieważ system prawny w Polsce jest tak skonstruowany, że nie daje możliwości zagospodarowania własnej nieruchomości. Tak długi okres trwania postępowania narusza nie tylko Konstytucję, ale także podstawowe prawa człowieka, w tym prawo do sprawiedliwego procesu, który powinien zakończyć się w racjonalnym terminie (art. 6 Konwencji), oraz prawo do ochrony prawnej (art. 1 Protokołu nr 1). Zauważalnym problemem jest to, zdaniem skarżącej, że w toku postępowaniach w wielu przypadkach gubi się istotę sprawy. K. sp. z o.o. z siedzibą w K. (sygn. akt II SA/Kr 55/25) wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z 9 grudnia 2024 r., której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie się przez organ II instancji od rozstrzygnięcia merytorycznego i miast tego uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo niespełnienia przesłanek wydania decyzji kasatoryjnej, wyrażające się w szczególności w: 1. tym, że decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania - gdyż w szczególności: a) nie jest naruszeniem procedury przez organ I instancji oparcie się przez ten organ na decyzji WZ, a nie na planie miejscowym, który w dacie wydania decyzji jeszcze nie istniał, b) nie są naruszeniem procedury przez organ I instancji mające później miejsce czynności organów nadzoru budowlanego, c) organ II instancji sam odnotowuje, że doszło do usunięcia uchybień stwierdzonych przez tut. Sąd w wyroku z 08.11.2019 r., II SA/Kr 801/19, d) z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż zarzuty naruszenia prawa podniesione w odwołaniach są bezpodstawne – a takie naruszenie procedury musi wystąpić kumulatywnie wraz z drugą przesłanką (istotny wpływ koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy na jej rozstrzygnięcie), aby uprawnione było wydanie decyzji kasacyjnej, przy cz5mi organ II instancji nawet nie wskazuje na jakiekolwiek uchybienia przepisom procedury administracyjnej na etapie postępowania przed organem I instancji; 2. wadliwym przyjęciu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co jest wynikiem wadliwego przyjęcia, że konieczne jest dostosowanie projektu budowlanego do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica - Sikomik" , podczas gdy to decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/1035/2017 z dnia 22 sierpnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Nadbudowa wraz z rozbudową istniejącego budynku o budynek mieszkalny jednorodzinny docelowo budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej z garażem podziemnym na dz. nr [...] i dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. w K.", pozostająca w obrocie prawnym, tworzy właściwy punkt odniesienia w postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę pomimo wejścia w życie w/w planu miejscowego, i to zgodność z tą decyzją, a nie zgodność z planem miejscowym powinna być przesłanką rozstrzygnięcia sprawy, na co zresztą inwestor zwracał organowi uwagę w piśmie z dnia 16 stycznia 2023 r., do którego organ nie odniósł się w treści decyzji. Postanowieniami z dnia 23 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy ze sprzeciwów S. B., K. sp. z o.o., K. C. C. sp. z o.o., do wspólnego rozpoznania i rozpatrzenia ze sprawą ze sprzeciwu K. B. prowadzoną do sygn. II SA/Kr 24/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu – co do zasady, ilekroć jest uruchamiana skargą na decyzję lub postanowienie – polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu ma uproszczony charakter względem postępowania ze skargi, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji rozpatrując sprawę nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Wskazać należy również, że konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Znacząco ograniczona jest możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej, nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w którym akcentuje się, że oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego przepisy art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, WSA z 5 listopada 2019 r., II OSK 3238/19, WSA w Krakowie z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 695/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach sprawy przywołać należy również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W przedmiotowej sprawie wyrokiem z 8 listopada 2019 r., II SA/Kr 801/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z 26 kwietnia 2019 r., znak: Wl-1.7840.2.9.2019.EM, którą organ ten uchylił decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w części sentencji i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w części dotyczącej etapu Y inwestycji - nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 137,31 m2, budowy instalacji wewnętrznych: CO, CCW, gazu, elektrycznej, wod.-kan., wentylacji mechanicznej w budynku A w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniach organu, polegającej, po pierwsze, na niewyjaśnieniu kwestii reprezentacji inwestora w postępowaniu przed organem I instancji, który jest osobą prawną. Zgodnie z danymi w Krajowym Rejestrze Sądowym do składania oświadczeń woli w imieniu spółki wymagane było współdziałanie dwóch członków zarządu albo jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Tymczasem wniosek o pozwolenie na budowę oraz dalsze pisma w sprawie podpisywane były jednoosobowo, co oznaczało, że oświadczenia złożone w imieniu spółki były nieskuteczne. Za zasadne Sąd uznał również zarzuty odnoszące się do braku kompletnej dokumentacji w zakresie uprawnień osób sporządzających projekt budowlany oraz braku dokumentacji w formie przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania. Bezsporne pozostaje w okolicznościach sprawy, że braki wytknięte poprzednio przez Sąd zostały usunięte, co wykazano szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest to kwestia sporna. Zarzuty sprzeciwów ogniskują się wokół tego, że Wojewoda Małopolski stwierdził, iż zaistniała zmiana staniu prawnego wywołała konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu stwierdzona przez Wojewodę okoliczność uzasadniała zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Jak bowiem ustalił Wojewoda Małopolski, w toku postępowania odwoławczego, po wydaniu ww. wyroku WSA w Krakowie weszła w życie uchwała nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica-Sikornik" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 31 grudnia 2019 r., poz. 10021). Plan ten obowiązuje od 15 stycznia 2020 r. Wojewoda ustalił, że teren inwestycji znajduje się w jednostce strukturalnej MN.38 - tereny zabudowy jednorodzinnej w układzie wolnostojącym lub układzie bliźniaczym, a nadto stwierdził, że postanowienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego różnią się od postanowień decyzji WZ, na podstawie której został opracowany projekt budowlany, a parametry inwestycji różnią się od parametrów w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z planu miejscowego. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z treści tego przepisu wynika, że wejście w życie planu miejscowego jest w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę okolicznością relewantną prawnie. Co się tyczy organu odwoławczego, jego rola polega na ponownym rozpoznaniu tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu w stosunku do orzeczenia organu I instancji, wobec tego organ odwoławczy nie może ograniczać się więc do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania, w tym zaistniałą zmianę prawa (por. wyrok WSA w Białymstoku z 17.07.2007 r., II SA/Bk 265/07; wyrok NSA z 22.03.1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997/1, poz. 35). Konieczność uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego i prawnego sprawy musi być też uwzględniona przy wykładni art. 138 § 2 k.p.a. i art. 136 k.p.a. określającego ramy dopuszczalnego uzupełniającego postępowania dowodowego. Literalne brzmienie art. 138 § 2 k.p.a. sugeruje, że uzasadnieniem dla uchylenia decyzji organu pierwszej instancji może być wyłącznie sytuacja, w której organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, wiążącego się ze skutkami, których dotyczy druga przesłanka. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, uzasadnione jest wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy również wtedy, gdy w wyniku istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego sprawy, zaistniałej po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, konieczne staje wyjaśnienie zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym razie organ odwoławczy naraziłby się na zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), w której chodzi o dwukrotne merytoryczne przeprowadzenie postępowania i dwukrotną ocenę dowodów i stanu faktycznego sprawy. Oczywiście, pominięcie pewnych okoliczności faktycznych lub prawnych przez organ pierwszej instancji nie musi zawsze prowadzić do uchylenia decyzji tego organu. Rzecz jednak w tym, że kwestia zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym albo decyzją o warunkach zabudowy jest jedną z podstawowych kwestii badanych przez organ architektoniczno-budowlany, a zarazem przesłanek wydania tej decyzji. W konsekwencji zgodzić się trzeba z Wojewodą, że jeśli konieczne jest zbadanie przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego od nowa, ze względu na inne normy odniesienia (normy generalne w planie miejscowym zamiast indywidualnej normy wynikającej z decyzji o warunkach zabudowy), to uzasadnione jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, który orzekał w innym stanie prawnym i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji powyższych stwierdzeń zarzuty sformułowane w sprzeciwach nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, nie uzasadnia uwzględnienia sprzeciwów długi czas trwania postępowania odwoławczego. Kwestia zachowania terminów rozpatrzenia sprawy, zachowania zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) nie ma bezpośredniego związku z zakresem rozpoznania i orzekania przez sąd administracyjny w sprawie wywołanej sprzeciwem. Ponownie podkreślić trzeba, że w sprawie tej sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Po drugie, nie uzasadniało uwzględnienia sprzeciwów związaniem wyrokiem WSA w Krakowie z 8 listopada 2019 r. Z przywołanego wcześniej art. 153 P.p.s.a. wynika, że związanie to ma ograniczony zakres. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą bowiem w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tej sprawie Wojewoda Małopolski orzekł kasacyjnie ze względu na zmianę prawa polegającą na wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego, stanowi prawo powszechnie obowiązujące. Po trzecie, nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji argumentacja oparta na twierdzeniu, zgodnie z którym to decyzja Prezydenta Miasta Krakowa nr AU-2/6730.2/1035/2017 z dnia 22 sierpnia 2017 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Nadbudowa wraz z rozbudową istniejącego budynku o budynek mieszkalny jednorodzinny docelowo budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej z garażem podziemnym na dz. nr [...] i dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...]. w K.", pozostająca w obrocie prawnym, tworzy właściwy punkt odniesienia w postępowaniu w przedmiotowej sprawie pomimo wejścia w życie planu miejscowego, i to zgodność z tą decyzją, a nie zgodność z planem miejscowym powinna być przesłanką rozstrzygnięcia sprawy. Również w tym kontekście dostrzec trzeba, że rolą Sądu postępowaniu wywołanym sprzeciwem nie jest ocena merytorycznego stanowiska Wojewody Małopolskiego co do wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ale odpowiedź na pytanie, czy podana przez organ odwoławczy przyczyna mogła uzasadniać uchylenie decyzji organu odwoławczego. Na tak postawione pytanie Sąd udzielił odpowiedzi twierdzącej. Nie jest jednak dopuszczalne ferowanie stanowiska merytorycznego Sądu, które wiązałoby na dalszym etapie sprawy, ze względu na ograniczony zakres orzekania przez sąd administracyjny w sprawie ze sprzeciwu, jak i nieobecność w niej pozostałych stron postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodziła podstawa do wydania decyzji zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. i na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., Sąd oddalił sprzeciwy.