I SA/Go 13/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. M. K.-S. (dalej jako: skarżąca, strona, podatnik) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik, organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego tego organu z [...] r. nr [...]. W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny. W dniu [...] r. M. K.-S. złożyła deklarację VAT-7 za grudzień 2022 r., w której wykazała podatek do zapłaty w wysokości [...] zł, następnie [...] r. złożyła korektę deklaracji. Kwota podatku podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego nie uległa zmianie. W związku z brakiem zapłaty podatku w terminie do [...] r. Naczelnik skierował do strony [...] r. upomnienie z prośbą o uregulowanie należności w kwocie [...] zł, tytułem podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r., wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia. W dniu [...] r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A. S.A. został doręczony skarżącej 7 sierpnia 2024 r. Zawiadomieniem z [...] r., nr [...] organ egzekucyjny dokonał następnie zajęcia wynagrodzenia skarżącej za pracę w E. sp. z o.o. Pismem z [...] r. strona wniosła do Naczelnika zarzuty na prowadzoną egzekucję. Postanowieniem z [...] r. nr [...] organ I instancji oddalił zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i § 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a.") w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] r., obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. W ww. postanowieniu Naczelnik rozpoznał wniesione zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku i określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wnikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Natomiast w zakresie wskazanych przez stronę, w ramach zarzutu "określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku", okoliczności dotyczących podania nieprawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku oraz sporządzenia tytułu wykonawczego wg archiwalnego wzoru niezgodnego z wzorem obowiązującym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił skarżącej, że w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r. ww. okoliczności nie mogą być podstawą zarzutu w postępowaniu. Jednocześnie wskazał, że w tym zakresie pismo strony rozpatrzy organ egzekucyjny. W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z [...] r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, DIAS nie stwierdził uchybień, uzasadniających wycofanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia z [...] r. w przedmiocie oddalenia zarzutów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie bezzasadności zarzutu określonego w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku w części tj. w zakresie kwoty odsetek, która została określona w tytule wykonawczym z [...] r. organ odwoławczy zauważył, że wskazana w ww. tytule wykonawczym wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2022 r. w kwocie [...] zł została określona w prawidłowej wysokości. W dalszej części uzasadnienia postanowienia organ II instancji podkreślił, że podatek od towarów i usług jest daniną publiczną unormowaną i wykonywaną na prawnej zasadzie samoobliczenia podatku. W związku z powyższym podatnik uprawniony i zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia, zadeklarowania i zapłacenia podatku w zgodnej z prawem wysokości oraz w terminie i w sposób wskazany przez prawo. Odsetki od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług posiadają taki sam charakter: świadczenia unormowanego i realizowanego na prawnej zasadzie samoobliczenia. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że nie istnieje obowiązek wskazania w tytule wykonawczym podstawy prawnej odsetek naliczanych od należności pieniężnej. Ponadto organ podkreślił, że jeżeli prowadzone przez stronę samoobliczenie odsetek od zaległości podatkowej wskazywać może na uwzględnienie przez organ egzekucyjny w obliczaniu odsetek podatkowych przewidzianych przez prawo np. błędnych stawek odsetek za zwłokę, może wnieść zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej odnośnie do nieistnienia w określonej części obowiązku egzekwowanego świadczenia w zakresie odsetek od zaległości podatkowej - na podstawie art. 33 § 1 i art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Odpowiadając na zarzut wskazany w art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a., tj. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku organ I instancji uznał wniesiony zarzut za bezzasadny. Wskazał, że dochodzony obowiązek podatkowy powstał z mocy prawa na podstawie złożonej przez skarżącą deklaracji podatkowej VAT-7 za grudzień 2022 r. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji odniósł się również do zarzutu określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, poprzez wskazanie w tytule wykonawczym "Deklaracja VAT-7", a nie "struktura JPK_VAT," wskazał, że "w polskiej terminologii sformułowania "podatek od wartości dodanej", "podatek VAT" oraz "podatek od towarów i usług", czy skrót "VAT-7" są traktowane jako synonimy. Również w samej ustawie o podatku od towarów i usług ustawodawca posługuje się skrótem VAT (np. podatnik \/AT, rachunek VAT, deklaracja VAT, faktura VAT). Także sądy w swoich wyrokach stosują określenie "podatek VAT" w odniesieniu do podatku od towarów i usług nie zaś "struktura JPK_VAT." W ocenie DIAS podstawa prawna, na jakiej skarżąca oparła przedmiotowy zarzut, wraz z podniesioną na jego poparcie argumentacją, nie mogły prowadzić do jego uwzględnienia. DIAS zatem uznał wniesiony zarzut w oparciu o art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. za nieuzasadniony. Jak stwierdził organ II instancji, podstawę prawną obowiązku wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] stanowiła należność z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. wynikająca z deklaracji N/AT-7 złożonej przez skarżącą. Odnosząc się do dokonanego w tytule wykonawczym zapisu "podatek VAT z okresów miesięcznych" DIAS stwierdził, że nie budzi on wątpliwości co do rodzaju należności i jest zgodny z powszechnie używanym nazewnictwem. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że wierzyciel pismem z [...] r. nr [...] przekazał wniosek strony, w części w zakresie wskazanych okoliczności dotyczących podania nieprawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku oraz sporządzenia tytułu wykonawczego według archiwalnego wzoru niezgodnego z wzorem obowiązującym na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, do organu egzekucyjnego celem wydania rozstrzygnięcia. Dokonując oceny w zakresie zarzutów określonych w art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, organ II instancji w ww. zakresie podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu organu I instancji o bezzasadności wskazanych zarzutów. Końcowo DIAS uznał, że wniesione zarzuty w kontekście całości przebiegu postępowania prowadzonego wobec skarżącej wypełniają przesłankę, o której mowa w art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Na powyższe postanowienie pismem z [...] r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 przez błędne i sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu przyjęcie przez organ, że prowadzenie egzekucji należności pieniężnej bez określenia w treści tytułu wykonawczego prawidłowych stawek odsetek powstałych z tytułu niezapłaconej należności w terminie, nie skutkuje określeniem obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, co skutkowało naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: "K.p.a.") w zw. z art. 138 § 2 ww. ustawy i art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe i błędne zastosowanie wskutek błędnej oceny stanu faktycznego zarówno przez organ I jak i II instancji, co w konsekwencji spowodowało wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem istotnych okoliczności (w zakresie wadliwego określenia stawek odsetek obowiązujących w okresie objętym tytułem wykonawczym). 2) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. i art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz w związku z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 19 marca 2024 r. (Dz. U. poz. 431) w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej będzie miało pierwszeństwo przed ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyrażenie akceptacji dla tytułu wykonawczego sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa, 3) art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 przez błędne i sprzeczne z literalnym brzmieniem przepisu przyjęcie przez organ, że prowadzenie egzekucji należności pieniężnej bez określenia w treści tytułu wykonawczego pełnej i prawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, nie skutkuje określeniem obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a tym samym naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 ww. ustawy i art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe i błędne zastosowanie wskutek błędnej oceny stanu faktycznego zarówno przez organ I jak i II instancji, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem istotnych okoliczności (w zakresie braku określenia podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku), 4) art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że obowiązek istnieje w kwocie wskazanej w tytule wykonawczym, podczas gdy w stanie faktycznym obowiązek nie istnieje w części - w zakresie kwoty odsetek, która została określona w błędnej - zbyt wysokiej wartości, 5) art. 7 i art. 77 K.p.a. w związku z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c i art. 27 § 1 u.p.e.a. poprzez niezbadanie czy tytuł wykonawczy został wystawiony w sposób prawidłowy, podczas gdy tytuł zawiera istotne uchybienia i nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a., 6) art. 124 § 1 i § 2, art. 126 w zw. 107 § 3 oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez brak zawarcia w treści postanowienia wyczerpującego uzasadnienia w zakresie podniesionych przez stronę zarzutów naruszenia 33 § 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej na pytanie Sądu wskazał, że kwestionuje wysokość odsetek wskazanych w tytule wykonawczym, na chwilę obecną nie potrafił wskazać ich poprawnej wysokości. Pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje istnienia należności pieniężnej wskazanej w pkt D.2 tytułu wykonawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Kontroli Sądu podlega postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Należy przypomnieć, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzut ten, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutu (podstawa zarzutu) enumeratywnie wymienia art. 33, zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym jest środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nim okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, a co za tym idzie jej późniejszej kontroli sądowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 99/24, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidziano zamknięty katalog sytuacji, stanowiących podstawę do wniesienia zarzutów. Jak już wskazano wyżej, postępowanie w przedmiocie zarzutu egzekucyjnego jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale te, które są wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzut, jaki zarzut sformułować oraz jak go uzasadnić, przy czym katalog jego podstaw stanowi enumeratywny zbiór zawarty w art. 33 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Jak wynika z powyższych przepisów w obecnym kształcie, zarzut w sprawie egzekucji jest środkiem o jednolitym charakterze, którego celem jest wyłącznie podważenie samej istoty prowadzenia egzekucji. Może dotyczyć jej przedmiotowych, podmiotowych lub temporalnych wad, które negują możliwość prowadzenia egzekucji w nadanym przez organ kształcie. Za jego pomocą można kwestionować: istnienie samego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), to czy egzekwowany obowiązek jest tym, który ma zostać egzekwowany (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), podmiot, który jest zobowiązany (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), przedwczesność lub spóźnienie egzekucji (art. 33 § 1 pkt 4-5 u.p.e.a.), brak podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego z uwagi na brak wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Zarzut nie może natomiast dotyczyć innych naruszeń takich jak np. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Kwestie te mogą być podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zatem zarzuty skargi dotyczące niewskazania w treści tytułu wykonawczego wszystkich stawek odsetek oraz pełnej i prawidłowej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, czy też wystawienia tytułu wykonawczego według nieaktualnego wzoru, są poza granicami niniejszej sprawy. Dotyczą bowiem elementów tytułu egzekucyjnego wskazanych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Z urzędu Sądowi jest wiadome, że do tut. Sądu wpłynęła skarga skarżącej odnośnie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, która została zarejestrowana i prowadzona jest pod sygnaturą akt I SA/Go 75/25. Powyższe kwestie będą rozpatrywane we wskazanej sprawie. Natomiast po rozpoznaniu zarzutów, które mogą być podniesione w niniejszej sprawie, Sąd nie dostrzegł aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Skarżąca zgłosiła zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 lit. c) u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku należy wyjaśnić, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych. Przyjmuje się, że podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydanie aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22). Sąd podzielił stanowisko DIAS, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie mają wpływu na ocenę prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W szczególności Sąd podziela stanowisko organów, że podatek od towarów i usług jest daniną publiczną unormowaną i wykonywaną na prawnej zasadzie samoobliczenia podatku. W związku z powyższym podatnik uprawniony i zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia, zadeklarowania i zapłacenia podatku w zgodnej z prawem wysokości oraz w terminie i w sposób wskazany przez prawo. Z kolei odsetki od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług posiadają taki sam charakter: świadczenia unormowanego i realizowanego na prawnej zasadzie samoobliczenia (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. akt III FSK 114/22). Natomiast brak odnotowania w tytule wykonawczym podstawy prawnej stosowania odsetek pozostaje bez wpływu na możliwość ich prawidłowej identyfikacji i naliczenia. Obowiązek ich uiszczenia bez wątpienia istniał i został określony zgodnie z treścią art. 53 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2024 r., poz. 2383 ze zm.). Dlatego nie jest zasadny zarzut nieprawidłowego ustalenia wysokości odsetek. W tytule wykonawczym precyzyjnie wskazano wysokość odsetek, zostały one określone zgodnie z obowiązującymi przepisami i według prawidłowych stawek. Wysokość odsetek wskazana w tytule wykonawczym wynosi [...] zł. Została ona obliczona za poszczególne okresy: od [...] r. do [...] r. ze stawką 16,50% w kwocie [...] zł, od [...] r. do [...] r. ze stawką 15,00% w kwocie [...] zł, od [...] r. do [...] r. ze stawką 14,50% w kwocie [...] zł. To, że w tytule wykonawczym wskazano tylko jedną z trzech zastosowanych stawek (14,50%), pozostaje bez wpływu na to, że wysokość odsetek jest prawidłowa. Reasumując egzekwowany obowiązek (należność główna i odsetki) istnieje i w tym zakresie a zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie naruszono art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Podstawą prawną egzekwowanego obowiązku jest deklaracja, o której mowa w art. 3a § 1 ustawy, tj. deklaracja składana zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.). Jak już wspomniano obowiązek wynika ze złożonej przez skarżącą deklaracji VAT-7 za grudzień 2022 r., w której wykazała podatek do zapłaty w wysokości 1.050.509,00 zł. Z uwagi na brak zapłaty podatku w terminie do [...] r., Naczelnik skierował do strony [...] r. upomnienie z prośbą o uregulowanie należności. Z kolei w dniu [...] r. Naczelnik wystawił tytuł wykonawczy, którego odpis wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego został doręczony skarżącej 7 sierpnia 2024 r. Na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej nie zakwestionował istnienia należności pieniężnej wskazanej w pkt D.2 tytułu wykonawczego. Tym samym trafne jest stanowisko organów, że na dzień wystawienia ww. tytułu wykonawczego istniał obowiązek objęty tym tytułem wykonawczym oraz precyzyjnie wskazano okres, którego dotyczy należność. W ocenie Sądu nie można zatem stwierdzić, że doszło do jakiegokolwiek zniekształcenia pomiędzy dochodzoną należnością a należnością wynikającą z deklaracji. Również określenie w tytule wykonawczym rodzaju należności pieniężnej jako "niezapłacony podatek VAT z okresów miesięcznych (VAT-7)" oraz identyfikacji podstawy prawnej obowiązku jako "deklaracja VAT-7" w połączeniu, ze wskazaniem okresu, którego dotyczy należność pieniężna "do dnia 2022-12-01 do dnia 2022-12-31" nie budzi wątpliwości Sądu co do prawidłowej identyfikacji obowiązku. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 124 § 1 i § 2, art. 126 w zw. 107 § 3 oraz art. 7, art. 8 § 1p, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez brak zawarcia w treści postanowienia wyczerpującego uzasadnienia w zakresie podniesionych przez stronę zarzutów naruszenia 33 § 2 pkt 2 lit. c w związku z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W ocenie Sądu postanowienie to odnosi się do wszystkich zarzutów zażalenia, a skąpość argumentacji wynika ze wspomnianej wyżej konieczności rozdzielenia postępowań na te dotyczące zarzutu w sprawie egzekucji oraz umorzenia postępowania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.