IV SA/Po 975/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 6 marca 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej spółki kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy K. postanowieniem z 06.03.2024 r. nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte na wniosek spółki N. sp. z o.o. (dalej jako skarżąca) w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych) w zabudowie bliźniaczej na części działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym R. , gmina K., w związku z podjęciem przez Radę Miasta i Gminy K. Uchwały nr [...] z dnia 25 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła skarżąca podnosząc m.in., że zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego byłoby możliwe wyłącznie w przypadku, gdy realnym byłoby to, że w okresie zawieszenia rada gminy uchwali plan miejscowy. Zdaniem skarżącej zawieszając postępowanie administracyjne z powodu toczącej się procedury planistycznej, organ powinien wykazać prawdopodobieństwo uchwalenia planu w ciągu 18 miesięcy od złożenia wniosku. Tymczasem – jak podniosła skarżąca – w sprawie uchwalenia planu miejscowego nie dzieje się nic istotnego i znaczącego od 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) postanowieniem z 02.10.2024 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej jako: u.p.z.p.). Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji wskazał, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy daje organowi prowadzącemu to postępowanie podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kolegium wyjaśniło, że bezsporne pozostaje to, że w dniu 25 października 2017 r. Rada Miasta i Gminy w K. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...], gmina K.. Zdaniem Kolegium wskazane okoliczności są wystarczające do stwierdzenia występowania przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego. Skargę na powyższe postanowienie wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie m.in.: 1. art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 103 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji wydanego w przedmiocie bezzasadnego zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie warunków zabudowy, ze względu na procedurę planistyczną mającą na celu uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zainicjowaną uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z 25 października 2017 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...] (dalej jako: "Uchwala Inicjująca" lub "Uchwała z 2017 r."), czym doprowadzono do naruszenia: - art. 12 § i § 2 k.p.a. w postaci zasady szybkości postępowania administracyjnego, dla której wyjątkiem jest możliwość, jaką daje zawieszenie postępowania, także z przyczyny podanej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p.; - art. 6 ust. 2 u.p.z.p. w postaci prawa do zabudowy, a to poprzez uniemożliwienie zagospodarowania terenu, do którego skarżąca ma tytuł prawny, skoro dla nieruchomości nie ma ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś organ wstrzymuje się od wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; - art. 8 § 1 k.p.a. w postaci zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a to poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, skoro: a) w procedurze planistycznej nic się nie dzieje w zakresie dotyczącym przedmiotowej nieruchomości od 2017 r. i nie ma widoków na to, że przed upływem 18 miesięcy zostanie uchwalony plan, b) w granicach przedmiotowej procedury planistycznej uchwalono tylko, w ostatnim czasie, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części terenu, tj. uchwałę nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z dnia 26 czerwca 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...] - etap I (Dz. Urz. Województwa W. z 15 lipca 2024 r. poz. [...]) i na chwilę obecną nadal w Urzędzie Miasta i Gminy K. nie dzieje się nic w sprawie dalszych prac nad resztą planu; c) budzi wątpliwości i stanowi przejaw nadużycia prawa przez organ władzy publicznej praktyka tego rodzaju, że nie został uchwalony, pomimo upływu prawie 7 lat, zainicjowany plan miejscowy, a mimo to, z powołaniem się na Uchwałę Inicjującą, utrudnia się właścicielowi możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; d) w Uchwale Inicjującej wprost wskazano, że planowane przeznaczenie dla nieruchomości polega na tym, że dla terenu organ przewiduje się zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną uzupełnioną usługami (zapowiadając także, że równocześnie z procedurą opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego toczy się procedura zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., gdzie docelowo ustalenia studium nie będą pozostawały w sprzeczności nawet z projektowanym przeznaczeniem terenu), a o czym świadczy uzasadnienie do uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z 25 października 2017 r.; e) nieruchomość jest już objęta ustaleniami innej decyzji o warunkach zabudowy, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie maksymalnie dwunastu budynków mieszkalnych dwulokalowych, a wiec za gołosłowne uznać należy twierdzenia, że istnieje realna szansa na to, że plan miejscowy uchwalony w ramach Uchwały Inicjującej, będzie przewidywał przeznaczenie rolne dla nieruchomości; f) inwestycja, dla której skarżąca stara się uzyskać decyzję o warunkach zabudowy jest zgodna z treścią Uchwały Inicjującej; g) zgodnie z pismem Burmistrza Miasta i Gminy K. z 21 czerwca 2023 r., postępowania o ustalenie warunków zabudowy procedowane na terenie gminy K. są zawieszane z urzędu w sytuacji braku zgodności wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z projektem planu miejscowego lub w przypadku zaawansowania stopnia prac planistycznych i spodziewanego przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (organ wydając zaskarżone postanowienie postąpił inaczej, aniżeli zadeklarował w tym piśmie, a co świadczy o naruszeniu art. 8 § 2 k.p.a.); h) w załączniku graficznym do uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z dnia 26 sierpnia 2020 r. zaznaczono nieruchomość kolorem, który symbolizuje przewidywane przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, i) procedura planistyczna rozpoczęta uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z 25 października 2017 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...] nadal jest niezakończona; j) w ramach działań zmierzających do przygotowania projektu planu organ postanowił wprowadzić korektę w tytule planu dodając "etap I" a co jest spowodowane tym, że organ planuje uchwalić w najbliższym czasie plan jedynie dla fragmentu terenu objętego procedurą planistyczną, tj. stanowiącą działki o numerach [...],[...],[...], [...], [...], [...] i [...], a zatem dla terenu, który nie jest przedmiotem niniejszego postępowania; k) stanowisko organu - przedstawione w piśmie z 16 stycznia 2024 r. potwierdza, że w najbliższym czasie nie ma szans na to, aby dla terenu objętego niniejszym postępowaniem administracyjnym, miał być uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zawieszenie postępowania o wydanie warunków zabudowy, w sytuacji gdy m.in.: - przygotowany projekt zagospodarowania terenu nieruchomości nawiązuje do zastanego, realizowanego oraz przewidywanego w bezpośrednim sąsiedztwie charakteru zabudowy (mieszkalnictwo jednorodzinne), głównie w zabudowie bliźniaczej, a zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie będzie godzić w zastany ład architektoniczny i przestrzenny tej części R. ; - w związku z wydaniem wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy nie zaistnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu, a koncepcją przyjmowaną w uchwale o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; a zatem - w ocenie skarżącej - za niezasadne należy uznać zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została dawno temu przerwana, zaś prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, nie tylko opierający się na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy; 3. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia w sposób dowolny i z całkowitym pominięciem norm zawartych w k.p.a. i celu, dla którego ustawodawca przewidział instytucję, o jakim mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (organ postąpił względem skarżącej i jej sprawy w taki sposób, że zastosował przepisy instrumentalnie, pomijając ich rzeczywisty sens i cel, jak też swoją praktykę orzeczniczą), co w rezultacie doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego; 4. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w świetle art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zw. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez wprowadzenie nadmiernie dolegliwej formy ograniczenia prawa własności do nieruchomości, poprzez uniemożliwienie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (kształtującej treść wykonywania prawa własności) z powołaniem się na procedurę planistyczną nieskutecznie procedowaną od prawie 6 lat, gdzie naruszenie polegało na bezrefleksyjnym przyjęciu przez organ, iż wystarczająca jest sama procedura planistyczna w toku, tj.: niezależnie od tego jak długo ona trwa, na jakim jest etapie jej uchwalanie, jak też jakie przeznaczenie zapowiada się w dokumencie publicznym, jakim jest Uchwała Inicjująca; 5. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od własnej praktyki rozstrzygania tego typu postępowań przez organ odwoławczy, skoro analogiczne sprawy - tj. dotyczące sąsiednich nieruchomości, dla których sprawy o wydanie warunków zabudowy także były zawieszane przez Burmistrza Miasta i Gminy K. ze względu na Uchwałę z 2017 r. - SKO rozpoznało zupełnie inaczej, w uzasadnieniu tych rozstrzygnięć podzieliło argumentację wyrażoną w zażaleniu, a nie miały miejsce żadne zmiany w sferze stanu faktycznego lub stanu prawnego tych spraw; 6. art. 8 § 1 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, albowiem podnoszenie w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, że Burmistrz Miasta i Gminy K. wznowił pracę nad miejscowym planem prowadzą do trudnego do odparcia odczucia, że organ działa niesprawiedliwie i w sposób krzywdzący, bowiem: - od 2017 r. do 2023 r. nic nie robił w sprawie planu miejscowego; - godząc w interesy skarżącej, przyśpieszył procedowanie nad planem wtedy, gdy skarżąca (nie widząc widoków na uchwalenie planu) złożyła w 2023 r. wniosek o wydanie warunków zabudowy, a to wszystko, aby, nadużywając przysługującego mu władztwa publicznego, pokrzywdzić skarżącą. Skarżąca złożyła wniosek na zasadzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) o przeprowadzenie dowodu z dokumentów szczegółowo wymienionych w skardze. W uzasadnieniu skargi skarżąca uszczegółowiając argumentację wskazała, że zawieszając postępowanie administracyjne z powodu toczącej się procedury planistycznej, organ powinien wykazać prawdopodobieństwo uchwalenia planu w ciągu 18 miesięcy od złożenia wniosku. W ocenie skarżącej analiza akt procedury planistycznej o znaku [...] wskazuje, że nie ma takich szans. Skarżąca podniosła, że organ przez wiele lat (ponad 5) nic nie robił w sprawie. Dalej podkreśliła, że organ, o ile wznowił prace nad planem, to uczynił to celowo, aby zablokować możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy skarżącej. Jej zdaniem jest to niesprawiedliwe i stanowi nadużycie władzy i świadectwo cynicznego podejścia do obywatela. Co innego, gdyby organ przez te 5 lat robił coś w sprawie uchwalenia planu miejscowego, lecz z przyczyn od niego niezależnych, planu uchwalić nie dałoby się. Taka argumentacja byłaby w ocenie skarżącej zrozumiała i do zaakceptowania. W sytuacji zaś, gdy w procedurze planistycznej nie dzieje się nic, to nadużyciem instrumentu pozwalającego na zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie warunków zabudowy jest działanie, gdy specjalnie procedurę wznawia się, gdy właściciele lub inwestorzy podejmują określone staranie względem nieruchomości, co do których utracili nadzieję, że plan kiedykolwiek powstanie. W przekonaniu skarżącej organ I instancji naruszył przysługujące jej prawo do zabudowy, ponieważ dla nieruchomości nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo upływu prawie 6 lat, procedura planistyczna jest w toku, a ponadto obecnie organ zawiesza postępowania administracyjne w sprawie o wydanie warunków zabudowy. Organ rozszerzająco zastosował przepis, który pozwala na zawieszenie postępowania administracyjnego, bowiem oparł się wyłącznie na formalnym obowiązywaniu Uchwały Inicjującej, całkowicie pomijając to, na jakim etapie zaawansowania jest procedura planistyczna. Tym samym - zdaniem skarżącej - za niezasadne należy uznać zawieszenie postępowania w sprawie warunków zabudowy, jeśli procedura planistyczna jest na wstępnym etapie albo została dawno temu przerwana, zaś prawdopodobieństwo uchwalenia planu przed upływem okresu zawieszenia postępowania powinno być badane przez organy odwoławcze w sposób obiektywny, a nie opierający się wyłącznie na oświadczeniu organu sporządzającego plan miejscowy, który jest zarazem organem orzekającym w sprawie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt, iż Kolegium w innym składzie orzekało w sposób odmienny od zaskarżonego postanowienia nie oznacza, że orzeczenia jednego składu wiążą inny skład. Pismem z dnia 04.02.2025 r. skarżąca uzupełniła argumentację przedstawioną w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z 02.10.2024 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia z 06.03.2024 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwulokalowych) w zabudowie bliźniaczej na części działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym R. , gmina K., w związku z podjęciem Uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z dnia 25 października 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...]. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Wskazaną kompetencję organu prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do zawieszenia prowadzonego postępowania, należy łączyć z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, uwzględniając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu - to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 czerwca 2017 r.; sygn. akt II OSK 2685/15, z 17 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 866/22, wyroki WSA w Gdańsku z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 281/23, sygn. akt II SA/Gd 897/23, sygn. akt II SA/Gd 899/23, wyrok WSA w Kielcach z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 390/20, publ. Baza NSA). Inaczej jednak oceniać należy przypadek, gdy prace nad planem miejscowym znajdują się dopiero w początkowym stadium. W takiej sytuacji, znając sekwencję koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność, nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, niezbędnej w procesie inwestycyjnym. W konsekwencji rozważenie przez organ administracji wstrzymania toku prowadzonego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Granicę tego uznania wyznacza tak dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym. W rozpoznawanej sprawie teren objęty wnioskiem inwestora znajduje się w obszarze objętym uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy K. z 25 października 2017 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi R., w rejonie ulicy [...]. Pomimo upływu ponad 7 lat od daty podjęcia powyższej uchwały, z akt sprawy oraz z treści wydanych postanowień, nie wynika, na jakim etapie są dalsze prace zmierzające do przyjęcia planu miejscowego. Nie wyjaśniono zatem, na jakim etapie jest procedura planistyczna. Skoro przez ponad 7 lat nie wskazano nawet terminu uchwalenia planu miejscowego, nie było podstaw do uznania, że nastąpi to w terminie 18 miesięcy od daty złożenia przez skarżącą wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak ustaleń co do aktualnego etapu prac planistycznych, a także określenia kiedy w ogóle plan mógłby wejść w życie - w kontekście planów skarżącej - nie uzasadnia zajętego w kontrolowanym postanowieniu Kolegium oraz poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji stanowiska dopuszczającego możliwość zawieszenia postępowania. Zdaniem Sądu "zaawansowanie prac planistycznych" ograniczające się do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego w 2017 r. nie uzasadniało konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślenia wymaga, że postanowienie wydawane na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użycie w przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. W niniejszej sprawie ustaleń w tym przedmiocie zabrakło. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do uwzględnienia wykładni zawartej w niniejszej wyroku, przy uwzględnieniu faktu, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zawieszenie postępowania jest możliwe na okres 18 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).