II SA/Gl 1409/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 sierpnia 2024 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1602/2024/14183 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Burmistrz R. decyzją z dnia 25 lipca 2024 r. przyznał E. O. ("strona", "skarżąca") prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem B. O. w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2026 r. w kwocie 2.988,00 zł miesięcznie. Jednocześnie w tej samej decyzji organ odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem okresie od 1 marca 2023 r. do31 grudnia 2023r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że 31 maja 2024 r. wpłynęły dwa wnioski strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem. Pierwszy na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., a drugi na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. Jednak na prośbę strony postępowanie dotyczące pierwszego wniosku zostało umorzone. Organ I instancji zaznaczył, iż w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. Strona co prawda złożyła wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności syna w dniu 1 marca 2023 r. i dotrzymała wszelkich terminów, które umożliwiałyby ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca złożenia tego wniosku ale pod warunkiem spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów wówczas obowiązujących. Tymczasem w dniu 1 marca 2023 r. strona pozostawała w zatrudnieniu, a zatem nie spełniała podstawowej przesłanki rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia, jaka warunkowała przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Dlatego należało odmówić przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W odwołaniu od powyższej decyzji strona nie zgodziła się z odmową przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Podniosła przy tym, że zrezygnowała z pracy w dniu 21 kwietnia 2023 r., aby opiekować się synem; tak więc od tego dnia spełnia przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 22 sierpnia 2024 r. utrzymało jednak w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczyło i omówiło podstawę prawną rozstrzygnięcia. Kolegium zwróciło uwagę na to, że dopiero na skutek odwołania strony Sąd Rejonowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] r. stwierdził, iż jej syn wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Według wcześniej wydanego orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r. jej syn wymagał jedynie konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast w orzeczeniu tym nie stwierdzono konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Podobnie takiej konieczności nie stwierdził Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w orzeczeniu wydanym na skutek odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu. Kolegium zaakcentowało, że od 1 stycznia 2024 r. nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym. Zgodnie zaś z art. 63 ust 1 tej ustawy w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Jeżeli zatem wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony do 31 grudnia 2023 r., to wówczas mają zastosowanie dotychczas obowiązujące przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem skarżąca złożyła wniosek o świadczenie pielęgnacyjne dopiero w dniu 31 czerwca 2024 r. Bez znaczenia jest przy tym, że o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności dla syna skarżąca ubiegała się od dnia 1 marca 2023 r. Do dnia 31 grudnia 2023 r. nie spełniała ona bowiem wszystkich kryteriów do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego albowiem orzeczenie o zaliczeniu syna strony do osób niepełnosprawnych wraz ze wskazaniem, że wymaga on konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji zostało wydane przez Sąd Rejonowy dopiero w dniu [...] r. Ponadto wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia złożony został w nowym stanie prawnym. Kolegium odnotowało także, że dnia 31 maja 2024 r. do organu I instancji wpłynęły dwa wnioski strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem. Pierwszy na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., a drugi na zasadach od 1 stycznia 2024 r. Jednak potem zgodnie z wolą strony sprawa dotycząca pierwszego wniosku została umorzona. Według Kolegium oczywistym jest, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r., o co wnioskowała strona, jest możliwe najwcześniej od dnia 1 stycznia 2024 r. czyli od daty kiedy weszły w życie nowe regulacje prawne odnośnie przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjnego przyznawane na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., mimo zbieżności nazwy, nie jest tym samym świadczeniem pielęgnacyjnym, które jest przyznawane na podstawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. Skoro zatem strona ww. wnioskiem zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r., to przyznanie jej tego uprawnienia jest możliwe najwcześniej za okres od 1 stycznia 2024 r. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, oceny dowodów i braku wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu w ocenie dowodu z rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 19 czerwca 2024 r. oraz informacji uzyskanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego ZUS potwierdzających okoliczności, że skarżąca od 21 kwietnia 2023 r. zakończyła umowę zlecenie i nie pozostawała w zatrudnieniu z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad synem B. O., co stanowiło przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 roku; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy organ odwoławczy powinien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy; 3. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca spełniała przesłanki prawa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach określonych w tym przepisie i obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 roku; 4. art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o świadczeniu wspierającym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie zgodnie z tym przepisem zastosowanie miały przepisy dotychczasowe, gdyż prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do dnia 31 grudnia 2023 roku; 5. art. 9 k.p.a. poprzez udzielanie skarżącej przez organ I instancji błędnych, niepełnych i niejasnych informacji dotyczących stanu prawnego związanego z przedmiotowym postępowaniem administracyjnym, co w konsekwencji doprowadziło do złożenia przez skarżącą wniosku o umorzenie postępowania w sprawie wniosku o przyznanie oświadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. wskutek czego skarżąca poniosła istotną szkodę z powodu nieznajomości prawa i niekorzystne skutki prawne, które dotknęły również bezpośrednio niepełnosprawnego syna skarżącej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Wniosła również o uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Ponadto jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I, w której organ ten, co prawda, przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad synem w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 sierpnia 2026 r. w kwocie 2.988,00 zł miesięcznie, jednak zarazem odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Właśnie ta odmowa jest kwestionowana przez stronę, a kwestia zasadności tej odmowy stanowi istotę sporu w kontrolowanej sprawie. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowił przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych. Począwszy od 1 stycznia 2024 r. przepisy tej ustawy uległy istotnej zmianie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. (zgodnie z brzmieniem obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r.) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługiwało: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast od 1 stycznia 2024 r. art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka, 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego - jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wskazana regulacja dotyczy zatem obecnie opiekunów osób w wieku do ukończenia 18. roku życia. W dniu 1 stycznia 2024 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm.). To na mocy art. 43 pkt 4 lit. "a" tej ustawy nadano nowe, przytoczone powyżej, brzmienie art. 17 ust. 1 u.ś.r. W realiach rozpoznawanej sprawy podstawą rozstrzygnięcia organy uczyniły art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. W ocenie zaś Sądu było to działanie w pełni uzasadnione. Przemawia za tym data złożenia wniosku tj. 31 maja 2024 r. Ponadto, składając go, skarżąca wyraźnie wskazała, że składa go na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. Co prawda, równolegle został przez nią złożony jeszcze jeden wniosek, w którym z kolei skarżąca wskazała, że składa go na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Jednak postępowanie administracyjne zainicjowane tym wnioskiem zostało umorzone na jej prośbę. Organy nie mogły zastosować art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu dotychczasowym nie tylko ze względu na treść wniosku skarżącej i zawartego w nim wyraźnego wskazania dotyczącego zastosowania obecnie obowiązującego brzmienia tego przepisu ale także ze względu na treści regulacji intertemporalnej zawartej w przepisach przejściowych wspomnianej wyżej ustawy o świadczeniu wspierającym (u.ś.w.). Chodzi tutaj o art. 63 ust. 1 u.ś.w. stanowiący, że w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 u.ś.w. (tj. ustawie o świadczeniach rodzinnych) w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przesądza zaistnienie wymaganych przez prawo przesłanek w chwili złożenia wniosku (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 190/24). Oznacza to, że w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne złożonego przed dniem 1 stycznia 2024 r. (tj. przed wejściem w życie art. 43 pkt 4 lit. "a" u.ś.w. zamieniającego art. 17 u.ś.r.) organy administracji rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane są ustalić i ocenić, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego określone w przepisach u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt IV SA/Po 105/24, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 632/24). O powstaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego można natomiast mówić jedynie w takim wypadku, gdy osoba ubiegająca się o jego przyznanie, przed wskazanym dniem spełniła wszystkie wymagane przepisami u.ś.r. warunki, a jedynie organ nie zdążył przed tą datą wydać decyzji przyznającej świadczenie. Zatem regulacja z art. 63 u.ś.w. umożliwia przyznanie świadczenia tym osobom, które przed zmianą przepisów złożyły kompletny wniosek, ale organy nie zdążyły go do dnia 31 grudnia 2023 r. rozpoznać (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 291/24). Zgadzając się z powyższym stanowiskiem podkreślić zatem należy, że stosowanie ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. uzależnione jest nie tylko od spełnienia wymagań warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjne w tamtym okresie, ale również warunkowane jest złożeniem wniosku przed zmianą przepisów, a więc przed 1 stycznia 2024 r. Skoro wniosek skarżącej pochodzi z dnia 31 maja 2024 r., to także z tego powody nie mógł być on rozpatrzony przy uwzględnieniu zasad obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Skoro podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r., to świadczenie przyznane na jego podstawie nie mogło obejmować okresu przypadającego przed tą datą. Stąd organ mógł przyznać wnioskowane świadczenie najwcześniej od 1 stycznia 2024 r., a wniosek o przyznanie tego świadczenia za okres wcześniejszy musiał spotkać się z odmową. Wynikające z zastosowanego przez organy brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r. normy prawne zaczęły bowiem obowiązywać w systemie prawnym dopiero od 1 stycznia 2024 r., co oznacza, że przed tą datą nie dawały one skarżącej uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei normy dotychczas obowiązujące, które mogłyby dawać takie uprawnienie, straciły swoją moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a ich stosowanie po tej dacie zostało dopuszczone jedynie wtedy, gdy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony przed 31 grudnia 2023 r. a jedynie jego rozpatrzenie następowało po 1 stycznia 2024 r. Nic w powyższym zakresie nie mógł zmienić art. 24 ust. 2a u.ś.r. Co prawda przepis ten stanowi, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W realiach zaś rozpoznawanej sprawy dopiero Sąd Rejonowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] r. stwierdził, iż syn skarżącej wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jednak działanie art. 24 ust. 2a u.ś.r., choć dotyczy okresu sprzed złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, to jednak nie może sięgać wcześniej niż początek obowiązywania normy materialnoprawnej z której wynika uprawnienie do teo świadczenia. Tym samym art. 24 ust. 2 u.ś.r. pozwolił organowi na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres przypadający przed datą złożenia wniosku o przyznanie tego świadczenia. Jednak mogło to dotyczyć jedynie okresu od 1 stycznia 2024 r. gdyż, jak już wyżej wskazano, dopiero od tej daty obowiązuje brzmienie art. 17 ust. 1 u.ś.r., stanowiące jedyną możliwą do zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy podstawę rozstrzygnięcia o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo, pomijając część dowodów. Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 § 3 k.p.a.). Nie zostały również naruszone zasady: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji RP). Skoro zaś nie doszło do naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 17 ust. 1, 24 ust. 2a u.ś.r., art. 63 ust. 1 – 3 u.ś.w., ani też innych przepisów, w tym wyżej przywołanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, to tym samym nie mogła ona odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.