IV SAB/Po 91/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz – Grochowska Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 08 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. N. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta do załatwienia sprawy z wniosku R. N. o ustalenie warunków zabudowy w terminie miesiąca od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego R. N. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. N., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, pismem z dnia 12 marca 2025 roku, wystąpił do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie bezzasadnie pozostawionego bez rozpoznania podania o wydanie warunków zabudowy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 6, art. 8, art. 64 § 1-2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 52 ust. 2-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zażądał: - zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, - stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności z jednoczesną oceną, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zarzutu bezczynności skarżący wskazał, że organ: - bezzasadnie uznał, iż może wymagać, dla wszczęcia postępowania, przedłożenia opinii w zakresie możliwości zaopatrzenia planowanej inwestycji w media (woda) wydanej przez gestora, skoro wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. wpływa na możliwość wydania decyzji pozytywnej, a nie w ogóle wszczęcie postępowania administracyjnego; - nie zważył, iż inwestor wskazał i udokumentował, że woda pitna będzie z własnego ujęcia, gdyż obecnie nie ma sieci wodociągowej i na ten moment brak widoków na jej wybudowanie; - pominął, że wniosek został uzupełniony w pkt 7.9 i doprecyzowano załącznik A w zakresie infrastruktury technicznej, gdyż wnioskodawca od początku prezentował stanowisko, że w przypadku rzeczonej inwestycji zaopatrzenie w wodę odbywać się będzie ze studni wody pitnej (ujęcie własne), gdzie studnia jest już nawet zinwentaryzowana i co wykazano we wniosku i załączniku do wniosku; - żądanie z punktu 3 wezwania było niezasadne, skoro wnioskodawca mógł nie potrafić tego określić, ani nie miał takiego obowiązku, bo rzeczą organu jest to, aby ustalić na jaki obszar oddziałuje inwestycja oraz jak to przekłada się na krąg stron postępowania, chociaż także temu żądaniu wnioskodawca sprostał. Burmistrz Miasta zażądał oddalenia skargi, a w przypadku uznania jej za zasadną przyjęcia, że bezczynność nie miała charakteru rażącego. W uzasadnieniu żądania oddalenia skargi organ wyjaśnił, że celem skargi jest zbadanie prawidłowości zastosowania instytucji przewidzianej w art. 64 § 2 K.p.a. nie zaś ustalenie bezczynności organu. Skarżący poddaje w wątpliwość podstawy prawne jakimi kierował się organ wzywają do usunięcia braków formalnych wniosku oraz zasadności samego wezwania. Skarżący nie wykazał, że organ dopuścił się uchybienia terminowi do załatwienia sprawy bądź niepodjęcia jakichkolwiek działań mających na celu załatwienie sprawy. Organ uznał, że pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia), dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - tj. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (postanowienie NSA z 2.03.2011 r., II FSK 2624/10). W konsekwencji Burmistrz wyjaśnił, że wykonał wszystkie ustawowo wymagane czynności. Na skutek nieuzupełnienia braków formalnych pozostawiono wniosek bez rozpoznania o czym strona została pouczona w piśmie/wezwaniu z dnia 7 lutego 2025 roku. O pozostawieniu sprawy bez rozpoznania skarżący został zawiadomiony pismem z dnia 24 lutego 2025 roku, zatem proces administracyjny został przeprowadzony i zakończony. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2025 roku zatytułowanym "Replika na odpowiedź Burmistrza Miasta skarżący podniósł, że organ dopuścił się rażącego naruszenia elementarnych norm prawnych wynikających z przepisów: - art. 64 § 2 K.p.a. poprzez jego zastosowanie do wniosku niewykazującego braków formalnych, - art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez działanie niezgodne z zasadami legalizmu oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, - art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez żądanie dokumentów, które nie stanowią warunku wszczęcia postępowania, gdyż każdy wie, że ocena, czy nieruchomość ma dostęp do właściwego uzbrojenia np. w zakresie wody, dokonywana jest w decyzji administracyjnej, a nie w piśmie pozostawiającym podanie bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267). Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 roku o sygn. akt I OPS 2/13, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Ponaglenie (dokument elektroniczny) zostało skierowane do właściwego organu (Samorządowe Kolegium Odwoławcze), opatrzone jest datą 10 marca 2025 roku i wypłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w [...] w dniu sporządzenia (k. 35-38 akt administracyjnych). Sprawy ze skarg w przedmiocie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skarga okazała się uzasadniona. W świetle treści art. 64 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej w skrócie "K.p.a.") jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeśli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Ustalenie warunków zabudowy dokonywane jest na wniosek inwestora, co jednoznacznie wynika z art. 64 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 1 ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p"). Zgodnie natomiast z treścią art. 52 ust. 2 pkt 1-2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci elektronicznej albo papierowej; 2) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 3) charakterystykę inwestycji, obejmującą: - określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, - określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, - określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi natomiast, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: - co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; - teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; - teren ma dostęp do drogi publicznej; - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; - zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Analiza dokumentów złożonych do akt administracyjnych ujawnia następujące okoliczności faktyczne kontrolowanej sprawy, które Sąd przyjmuje jako własne ustalenia w sprawie. Podaniem z dnia 4 lutego 2025 roku, sporządzonym na urzędowym formularzu wniosku, skarżący wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki numer ewidencyjny [...] przy ulicy [...] w miejscowości U. , gmina [...]. Pismem z dnia 7 lutego 2025 roku, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., inwestor został zobowiązany do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania poprzez: - przedłożenie opinii w zakresie możliwości zaopatrzenia planowanej inwestycji w media (woda) wydanej przez gestora dokumentującej, iż istniejące bądź projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla określonego we wniosku zamierzenia budowlanego lub umów w sytuacji gdy brak odpowiedniego uzbrojenia terenu – zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., gdyż załączona do wniosku opinia wskazuje, że o zapewnienie należy wystąpić do Zarządu Gospodarki Komunalnej w S.; - uzupełnienie wniosku w pkt 7.9. oraz doprecyzowanie załącznika A w zakresie infrastruktury technicznej; - określenie na dostarczonej mapie zasadniczej granic terenu objętego wnioskiem oraz obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać – zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Pismem z dnia 24 lutego 2025 roku Burmistrz Miasta zawiadomił inwestora o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wobec niedostarczenia brakujących dokumentów. Inwestor, pismem z dnia 3 marca 2025 roku, wystąpił do organu z prośbą o wyjaśnienie treści zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz wskazał, że dostarczył żądane dokumenty oraz usunął braki ujawnione w formularzu wniosku. Burmistrz Miasta, w piśmie z dnia 4 marca 2025 roku, wyjaśnił inwestorowi, że wniosek wprawdzie został uzupełniony w dniu 17 lutego 2025 roku jednak po przeanalizowaniu uzupełnionych dokumentów stwierdzono, że nie został uzupełniony zgodnie z wezwaniem, co nie pozwoliło ustosunkować się organowi do treści wniosku w odniesieniu do wymagań przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania została dokonana z naruszeniem art. 64 § 2 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. określają materialnoprawne przesłanki dla wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Dokonywanie oceny żądań strony przez pryzmat tych przesłanek w żadnym przypadku nie może zakończyć się czynnością pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Przyjmuje się, że przepis art. 64 § 2 K.p.a. podlega wykładni ścisłej, a jego stosowanie służy wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa, a więc innymi słowy usunięciu braków w zakresie odnoszącym się do "ustalonych tymi przepisami prawa innych wymagań". Wobec tego, że brakami podania są niewątpliwie takie tylko braki, które uniemożliwiają nadanie mu biegu, stosowanie przywołanego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku (podania) oraz jego załączników, a w konsekwencji odnosić się do okoliczności, które organ administracji - przed którym inicjowane jest postępowanie - uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, albowiem ustalenia faktyczne determinujące wydanie decyzji o określonej treści są przeprowadzane na etapie postępowania wyjaśniającego w sprawie (wyrok NSA z 6.08.2024 r., II GSK 2115/23, LEX nr 3773492). W ocenie Sądu autor skargi zgodnie z prawem przyjmuje, że wnioskodawca nie ma obowiązku wyznaczani/określania na mapie zasadniczej obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie ze zmienioną treścią art. 52 ust. 2 u.p.z.p., tj. w brzmieniu ustalonym na mocy ustawy z dnia 17 września 2021 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1986), wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem. Wskazane przepisy należy rozumieć w ten sposób, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać graficzne określenie granic terenu objętego wnioskiem, a więc terenu którego wniosek dotyczy, tj. terenu, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja, nie zaś obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Pozbawione podstaw prawnych jest zatem twierdzenie, że na załączniku graficznym winien być również zaznaczony obszar oddziaływania inwestycji. Inwestor ma obowiązek dołączyć do wniosku mapy obrazujące teren objęty wnioskiem, jak również obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, jednakże nie ma obowiązku oznaczania obszaru oddziaływania inwestycji. W ocenie Sądu wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie wykazuje braków formalnych, które zostały objęte wezwaniem z dnia 7 lutego 2025 roku. W treści formularza wniosku, w części dotyczącej infrastruktury technicznej w zakresie dostępu do wody, inwestor wskazał "istniejąca studnia wody pitnej". Niezależnie od powyższego przy wniosku inwestor złożył pismo opatrzone datą 10 stycznia 2025 roku, z którego wynika, że w rejonie działki nr [...] przy ulicy [...] w miejscowości U. brak jest sieci wodociągowej eksploatowanej przez A. S.A. Na wezwane organu inwestor przedłożył również informację z dnia 4 lutego 2025 roku pozyskaną od Zakładu Gospodarki Komunalnej w S., w której wskazano, że działki nr [...] przy ulicy [...] w miejscowości K. nie można przyłączyć do sieci wodociągowej z uwagi na jej brak w sąsiedztwie tej działki. Z treści formularza wniosku wynika także, że w dniu 17 lutego 2025 roku usunięty został brak formalny dotyczący punkt 7.9. Wnioskodawca przekreślił tę część formularza wniosku i wpisał "nie dotyczy" oraz opatrzył tę adnotację parafą. Do wniosku załączona jest papierowa mapa zasadnicza w skali 1:1000, na której wyrysowany został teren inwestycji (obszar działki nr [...] o pow. około 3500m˛), a także oznaczono lokalizację planowanej zabudowy na tym terenie. Inwestor określił parametry planowanej zabudowy w treści formularza wniosku oraz na mapie zasadniczej. Wskazać również należy, że zgodnie z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.) w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody. W konsekwencji przyjmuje się, że studnia stanowi uzbrojenie terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Natomiast organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w razie wskazania we wniosku takiego sposobu zaopatrzenia inwestycji w wodę, obowiązany jest przeprowadzić merytoryczną ocenę, czy takie rozwiązanie na danym terenie jest możliwe i wystarczające dla planowanej inwestycji (wyrok WSA w Poznaniu z 23.10.2019 r., II SA/Po 402/19, LEX nr 2741797, wyrok WSA w Poznaniu z 19.05.2021 r., IV SA/Po 27/21, LEX nr 3177966). Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zobowiązał Burmistrza Miasta do załatwienia sprawy w terminie miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami administracyjnymi (pkt 1 wyroku). Skoro pozostawienie wniosku bez rozpoznania zostało ocenione jako niezgodne z prawem, to Sąd stwierdził bezczynność organu, ale uznał przy tym, że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt 2 wyroku). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19; publ. CBOSA). Odnosząc powyższe do okoliczności kontrolowanej sprawy dostrzegać należy, że wniosek skarżącego nie pozostał bez żadnej odpowiedzi. Organ podejmował kolejne czynności niezwłocznie. Brak nadania sprawie merytorycznego biegu jest wynikiem niekompetencji, ale nie nosi znamion celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami prawa. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).