II SA/Łd 252/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2022 r. nr 24/2022 znak GPB-III.7721.358.2021 KT w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc Decyzją z dnia 24 stycznia 2022r. nr 24/2022 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021r., poz. 735), zwanej k.p.a., i art. 25 oraz art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 471 ze zm.), zwanej ustawą zmieniającą, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 27 sierpnia 2021r., nr 524/2021 odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce nr ewid. [...], położonej w obrębie K. w powiecie [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1333), zwanej u.p.b., wskazał, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisane przez pełnomocnika inwestora z datą 29 czerwca 2021r., a dane nieruchomości zawarte w złożonym oświadczeniu pokrywają się z danymi nieruchomości, na której ma powstać inwestycja. Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w związku z dołączeniem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę 4 egzemplarzy projektu budowlanego, zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 26 ustawy zmieniającej i powyższe wiąże się również z koniecznością zastosowania art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej. Tym samym, pomimo złożenia wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dnia 5 lipca 2021r., zastosowanie w przedmiotowej sprawie mają przepisy ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333) oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji. Organ II instancji wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej - udzielający pozwolenia na budowę - winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz w razie konieczności, stosownie do treści art. 35 ust. 3 u.p.b., wydać postanowienie nakładające obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje adaptację tymczasowej konstrukcji przenośnego, wolnostojącego masztu antenowego na stację bazową telefonii komórkowej [...] nr [...], na terenie działki nr ewid. [...], położonej w obrębie K., gmina K. w powiecie [...] m. W chwili obecnej, na obszarze działki znajduje się tymczasowy maszt antenowy [...] 43 m z antenami sektorowymi i radioliniowymi. Całkowita wysokość masztu nad poziomem terenu wynosi 43 m. Jest to stalowa samonośna konstrukcja prętowo-cięgnowa. Wysokość trzonu masztu wynosi 40,6 m. Do poziomu +7,9 m konstrukcja masztu jest przestrzenną kratownicą zapewniającą oparcie masztu na elementach balastowych. W ramach projektu przewiduje się instalację 6 anten sektorowych [...] oraz trzech anten sektorowych [...], o azymutach wynoszących 0°, 120° oraz 250°. Wojewoda zaznaczył zatem, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest instalacją tymczasową. Na tej samej działce o nr ewid. [...], jest równolegle prowadzone postępowanie w sprawie budowy stałej konstrukcji wieżowej o wysokości ok. 60 m. W chwili uruchomienia docelowej stacji bazowej, tymczasowa stacja [...] zostanie wyłączona, a konstrukcja zdemontowana. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że teren, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy przenośny maszt objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. - fragmenty wsi: B., G., G., G., J., K., K., L., L., Ł., O., O., P., R., S., W. i W. Teren, na którym zlokalizowana jest stacja bazowa telefonii komórkowej, oznaczony symbolem 20.50 RU.KS w planie miejscowym, posiada przeznaczenie podstawowe jako zabudowa obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych i zabudowa obsługi komunikacji samochodowej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje również przeznaczenie dopuszczalne na realizację tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem, niezbędnych do dotychczasowego sposobu użytkowania terenu lub jego fragmentu, plan dopuszcza również realizację elementów infrastruktury technicznej. Na wskazanym obszarze ustalono budynki o wysokości do 13 m z wyjątkiem obiektów wieżowych, wskaźnik zabudowy do 0,6 oraz udział terenów zielonych, wynoszący co najmniej 10% powierzchni całego terenu. W obowiązującym mpzp w § 4 ust. 1 pkt 43 wskazano, że ilekroć w planie jest mowa o obiektach infrastruktury technicznej - telekomunikacja, oznaczonych symbolem "TT" należy przez to rozumieć działania ograniczone do utrzymania istniejących oraz realizacji zaprojektowanych obiektów budowlanych i urządzeń służących przesyłowi informacji, danych i ich obsłudze. Wojewoda stwierdził zatem, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Z opracowania pn. "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko", pod, którą podpisali się uprawnieni projektanci w specjalności telekomunikacyjnej, wynika, że projektowane przedsięwzięcie polega na instalacji dwóch anten radioliniowych o średnicach Ø 0,6, sześciu anten sektorowych [...] oraz trzech anten sektorowych [...], o azymutach wynoszących 0°, 120° oraz 250°, dla których wskaźnik EIRP, czyli równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, będzie wynosił kolejno: 8781,06 W, 9264,51 W oraz 1645,20 W. Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021r., poz. 247), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Mając powyższe na uwadze Wojewoda wskazał, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, dla inwestycji obejmujących budowę stacji bazowych telefonii komórkowych, prawidłowym jest w tego typu przedsięwzięciach posiłkowanie się przez organ administracji architektoniczno-budowalnej opinią jednostki pomocniczej. Jednocześnie odwołując się do orzecznictwa organ odwoławczy podniósł, że wprawdzie przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nie stanowi podstawy prawnej zobowiązania inwestora przez organy administracji architektoniczno-budowlanej do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jednak użycie przez ustawodawcę w art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy sformułowania "w szczególności" jednoznacznie wskazuje na powinność szerszego zbadania projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w ogóle. Następnie Wojewoda podkreślił, że w przypadku inwestycji jaką jest projektowana stacja bazowa, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego. Instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, zakwalifikowane do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019r., poz. 1839) odpowiednio w: § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8. Z informacji znajdującej się w projekcie budowlanym na stronie 17 wynika, że teren działki, na której planowana jest budowa stacji bazowej, nie znajduje się w obrębie żadnego z obszarów chronionych przyrodniczo. Teren położony jest poza obszarami Natura 2000, a inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na obszary Natura 2000. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy dodał, że zgodnie z ww. rozporządzeniem, parametrami, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, czyli instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, są: równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jednocześnie organ II instancji odwołując się do art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdził, że miejsca, do których dotarcie przez człowieka wymaga użycia jakiegokolwiek sprzętu technicznego, nie mogą być traktowane jako miejsca dostępne dla ludności oraz zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska ocenie podlega jedynie istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Analizując zatem sprawę organ odwoławczy wyjaśnił, że z przedstawionego projektu budowlanego można odczytać, że równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) anten sektorowych będzie wynosiła 1645,20 W, 8781,06 W oraz 9264,51 W dla projektowanej instalacji sześciu anten sektorowych (azymuty 0°, 120° i 250°) wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowo zawiera się w przedziale 5000 - 10 000 W. W związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przy tak określonym EIRP musi być zachowana odległość miejsc dostępnych dla ludności w tym przypadku - nie większa niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W związku z powyższym, na załączonych rysunkach w projekcie budowlanym przedstawiono rzut poziomy oraz pionowy osi głównej wiązki promieniowania w odległości 200 m od środka każdej anteny, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° jak i maksymalnych pochyleń wiązek 10° dla azymutu 0°, tilt 0 ° i 9° dla azymutu 120° oraz tilt 0° i 8° dla azymutu 250°. Dla trzech anten sektorowych (azymuty 0°, 120° i 250°) wypadkowa równoważna moc promieniowania izotropowi zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. Wymagana odległość wynikająca z powyższego rozporządzenia wynosi 70 m. Zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0° oraz maksymalnych pochyleń wiązek 12°, nie występują miejsca dostępne dla ludności. Nadto Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie i znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Wychodząc z powyższych przesłanek organ odwoławczy podkreślił, że na stronie 17 projektu budowlanego "Stwierdzono, że w okolicy projektowanej stacji bazowej występują inne stacje bazowe, tj.: stacja bazowa [...] w odległości 284 m na północny wschód od projektowanej inwestycji oraz stacja bazowa Orange w odległości 214 m na południowy wschód od projektowanej inwestycji". Dodatkowo zdaniem sporządzających projekt z uwagi na dużą odległość między obszarami o przewidywanych poziomach pól elektromagnetycznych o wartościach większych niż normatywne, nie ma podstaw do stwierdzenia, że wystąpi oddziaływanie między istniejącą instalacją [...], a istniejącymi instalacjami innych operatorów, a co za tym idzie nie ma konieczności sumowania tych odziaływań. W dalszej kolejności, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, m.in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019r., poz. 1065 ze zm.). Zgodnie z § 13 ust. 3 rozporządzenia, dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Z analizy projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajduje się w odległości powyżej 35 m od wieży stacji bazowej, a zatem wymogi przepisu § 13 oraz przepisu § 314 ww. rozporządzenia zostały spełnione. Biorąc pod uwagę parametry przedmiotowej inwestycji deklarowane przez inwestora, zdaniem organu II instancji, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Organ I instancji, rozpatrując wniosek przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę poddał w wątpliwość, czy zakres zamierzenia budowlanego nie będzie wymagał przeprowadzenia postępowania środowiskowego. W dniu 28 lipca 2021r., Starosta [...] zwrócił się do Wójta Gminy K. o wyrażenie opinii, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie kwalifikować się do przedsięwzięć określonych w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi na powyższe zapytanie, w dniu 19 sierpnia 2021r., wpłynęła odpowiedź z Urzędu Gminy K. do Starostwa Powiatowego w Ł, wskazująca m.in.: że z dokumentacji przesłanej do interpretacji Wójta Gminy wynika, że "według zadeklarowanych mocy anten inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w ww. rozporządzeniu. Jednak biorąc pod uwagę maksymalną moc zastosowanych anten przedsięwzięcie to kwalifikuje się do § 2 ust. 1 pkt 7 lit. d rozporządzenia. W związku z powyższym inwestycja ta zaliczy się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach?'' Wojewoda stwierdził, iż organ I instancji słusznie wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji, m.in. o decyzję środowiskową, a niewypełnienie obowiązku poprzez niezałączenie ww. dokumentacji, skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i nieudzieleniem pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Opierając się na orzecznictwie oraz art. 86 pkt 2 ustawy, Wojewoda wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, a zatem m.in. organy administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygające w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Zdaniem zatem organu odwoławczego, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji Wojewoda przyjął, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego jednak rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje. Bezpodstawne przyjęcie, że nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem skutkować naruszeniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zasad określonych w art. 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, ponieważ wskutek nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie dojdzie do rozpoznania możliwego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W ocenie zatem organu odwoławczego, organ w ramach posiadanych kompetencji nie jest więc uprawniony do stwierdzenia, że sporna inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, tym bardziej mając na uwadze stanowisko Wójta Gminy K., jako organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który w piśmie z dnia 17 sierpnia 2021r., wyraźnie wskazał, że uzyskanie decyzji w sprawie ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia będzie konieczne, z uwagi na zakwalifikowanie inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Wojewody, nie może pominąć ani zakwestionować powyższego stanowiska, bowiem nie posiada kompetencji w tym zakresie. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ administracji architektoniczno - budowlanej w ramach kompetencji wynikających z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego w części dotyczącej obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, nie posiada kompetencji do kwestionowania stanowiska organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem rozpatrując przedmiotową sprawę nie może pominąć stanowiska Wójta Gminy K., dotyczącego zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, w przypadku zakwalifikowania przedmiotowego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać, realizacja takiego przedsięwzięcia jest niezgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącego zakazu realizacji obiektów budowlanych określonych w przepisach odrębnych, jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne. Skargę na tę decyzję złożyła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając: 1. naruszenie prawa procesowego, a to: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji odmawiająca zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę jako bezzasadna powinna zostać uchylona; b) art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie przez Wojewodę Łódzkiego stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz brak rozpatrzenia w całości zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego; c) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu i dowolne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; d) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. z uwagi na brak odniesienia się przez organ odwoławczy do większości zarzutów Spółki powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji; e) art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r., nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez niedziałanie przez organ administracyjny II instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo, co spowodowało prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało ono zaufania obywateli do organów Państwa; 2. naruszenie prawa materialnego, a to: a) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 a także § 3 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397) (dalej jako "Rozporządzenie"), polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że w stanie faktycznym w ocenie organu możliwe jest zaliczenie inwestycji skarżącej do kategorii inwestycji mogących wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy planowane przedsięwzięcie nie jest inwestycją zaliczaną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, i jednocześnie nie jest możliwe dokonywanie sumowania parametrów tego typu inwestycji (parametry pojedynczej anteny nie sumują się z parametrami innej anteny), a co za tym idzie nie jest możliwe zastosowanie wytycznej wskazanej przez organ, tj. weryfikowania inwestycji o parametrach hipotetycznych, które nie będą użytkowane przez skarżącą. W przedmiotowej sprawie inwestycja skarżącej, z uwagi na parametry techniczne tegoż przedsięwzięcia nie należy do kategorii przedsięwzięć wskazanych w przepisach Rozporządzenia. Równocześnie organ analizując zgromadzony materiał dowodowy w zupełnie dowolny sposób, poparty jedynie subiektywnym poglądem organu uznał, że pomimo jasnego podania parametrów planowanej inwestycji, a w szczególności zaplanowanych pochyleń anten (tzw. tiltów) czy EIRP anten należy rozpatrywać te parametry w innym niż podane zakresie. Taki pogląd oznacza, że organ zakłada że pomimo wskazania parametrów inwestycji powstanie inwestycja o innych parametrach niż założone, co jest nieuprawnionym działaniem, b) art. 35 ust. 4 u.p.b. poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego skarżącej i wydania pozwolenia na budowę przez organy administracyjne obu instancji pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 32 ust. 1 i 4 u.p.b., w związku z czym organy nie mogły odmówić skarżącej wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą praw, w tym zwrot wynagrodzenia radcy prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik odwołując się do orzecznictwa wskazał, że nie znajduje oparcia w przepisach prawa twierdzenie jakoby organy miały obowiązek badania planowanego przedsięwzięcia pod kątem każdego, maksymalnego ustawienia anten. Jednocześnie wskazując konkretne orzeczenia sądów administracyjnych pełnomocnik podniósł, że sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Ponadto pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że parametry inwestycji pozwalające na jej weryfikację zostały przedstawione w aktach sprawy i nie jest prawidłowym zarzucanie inwestorowi, że pomimo precyzyjnego podania parametrów inwestycji powstanie inna inwestycja. Jednocześnie pełnomocnik podkreślił w ślad za poglądami judykatury, że taka interpretacja przepisów nie jest uprawniona. Organ II instancji stojący na stanowisku, że nie może pominąć stanowiska wyrażonego przez Wójta Gminy K. w sytuacji wykazania przez stronę, że takie stanowisko Wójta nie jest prawidłowe na gruncie obowiązujących przepisów prawa nie może opierać decyzji odmownej na argumentacji pozaprawnej, czy wręcz sprzecznej z obowiązującymi przepisami, co potwierdzają powołane powyżej orzeczenia. Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że wykluczono jakiekolwiek zabiegi sumowania "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" przez anteny danego przedsięwzięcia lub znajdujących się obok siebie przedsięwzięć. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że przepisy Rozporządzenia dotyczą jedynie etapu wstępnego. Normy określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia nie mają bowiem charakteru ani środowiskowego, ani technicznego, a określają jedynie teoretyczne przesłanki, kiedy konieczne będzie uzyskanie decyzji środowiskowej. To dopiero na etapie kontroli środowiskowej lub wydawania pozwolenia na budowę bada się rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej. To inne przepisy (tj. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych) mają za zadanie weryfikować, czy dana inwestycja przekracza dopuszczalne normy co do emitowania pola elektromagnetycznego. To dopiero te przepisy dają możliwość sumowania promieniowania z wszystkich anten na warunkach w nich wskazanych. W odpowiedzi na skargi Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl powyżej regulacji sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując decyzję w niniejszej sprawie – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nie dopuściły się istotnego naruszenia prawa, które uzasadniałoby usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) – dalej p.b. oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Należy także odnotować, że z dniem 20 maja 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022r. mieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071), na mocy którego uchylono dotychczasowy punkt 7 w paragrafie 2 ust.1. oraz punkt 8 w paragrafie 3 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839). Stosownie do § 2 rozporządzenia z 5 maja 2022 r., do przedsięwzięć, o których mowa w §2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Zważywszy, że w kontrolowanej sprawie żadna z opisanych sytuacji nie zachodziła organy zastosowały przepisy rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 5 maja 2022 r. Zgodnie z art.35 ust.1 pkt 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm.) – dalej u.u.i.ś. Użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" jednoznacznie wskazuje na powinność szerszego zbadania projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w ogóle, a nie tylko ograniczenia się do wymagań nałożonych decyzją środowiskową (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2573/11, LEX nr 1343887; wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 września 2011 r., sygn. II SA/Łd 808/11, LEX nr 1153782). Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wydawanych na podstawie Prawa budowlanego. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie ww. decyzji. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wobec treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. rolą organu architektoniczno-budowlanego jest ustalenie, czy inwestycja objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia; spoczywa na nim obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, co obejmuje w szczególności kwestię obowiązku dysponowania przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś.. Organ winien w tym celu dokonać kwalifikacji projektowanej inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2021 r., II OSK 2038/18, Lex nr 3219047). Jak stanowi art. 86 pkt 2 uu.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, a zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzygające w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną. W konsekwencji należy przyjąć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie rozstrzyga kwestii wstępnej. Należy do niego jednak rozważenie, czy kwestia prejudycjalna występuje. Bezpodstawne przyjęcie, że nie zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogło zatem skutkować naruszeniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zasad określonych w art. 6 ustawy dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219), ponieważ wskutek nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie dojdzie do rozpoznania możliwego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Organ ma obowiązek dokonania własnej oceny dowodów przestawionych przez inwestora i nie może ograniczyć się do powtórzenia twierdzeń i oświadczeń zawartych w dokumentacji przez niego składanej. Zasadnie zatem w niniejszej sprawie organ I instancji zwrócił się do Wójta Gminy K. jako organu właściwego do wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia z prośbą o wyrażenie opinii, czy przedmiotowe przedsięwzięcie będzie kwalifikować się do przedsięwzięć określonych w obowiązującym na ten dzień rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. jako przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie z 2019 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w § 2 ust. 1 pkt 7, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczało instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Natomiast §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczał instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wójt Gminy K. w odpowiedzi na wniosek Starosty [...] podał, że zgodnie z przesłaną dokumentacją według deklarowanych przez inwestora mocy anten inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu. Jednak biorąc pod uwagę maksymalną moc zastosowanych anten przedsięwzięcie to kwalifikuje się do §2 ust. 1 pkt 7 lit. d rozporządzenia, w związku z czym należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Według danych katalogowych moc projektowanych anten wynosi maksymalnie 500W, natomiast w dokumentacji projektowej przedstawiono założenia, według których anteny będą wykorzystywały maksymalnie moc rzędu 40W, 80W i 120 W. Biorąc pod uwagę moc maksymalną obsługiwaną przez antenę, równoważna moc promieniowana izotropowo w większości anten przekracza 20000W. Wobec powyższego oraz z uwagi na treść przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji przez organ zarówno I jak i II instancji, istotą sporu stało się zagadnienie czy organy prawidłowo przyjęły, że równoważna moc promieniowana izotropowo winna być ustalona na podstawie maksymalnej mocy katalogowej czy też należało przyjąć moc pojedynczej anteny zadeklarowaną przez inwestora w dokumentacji projektowej. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. To, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko (por.m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 10 września 2020 r., II SA/Sz 519/20, Lex nr 3064288). Wykładania systemowa przywołanych przepisów rozporządzenia prowadzi do wniosku, że rola organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja jako całość wpłynie na środowisko. Niezbędne jest zatem określenie zarówno maksymalnej mocy poszczególnych anten jak i ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Jest to zabieg niezbędny dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko (por. wyroki NSA z dnia: 27 stycznia 2021 r., II OSK 2336/20; 24 marca 2021 r. II OSK 1045/20; 25 stycznia 2022 r. II OSK 1380/19; 27 stycznia 2022 r., II OSK 1656/19). W ocenie Sądu zasadnym było zatem dokonanie omawianej analizy w kontekście kryteriów określonych w § 2 ust.1. pkt 7 oraz w § 3 ust.1. pkt 8 rozporządzenia i występowania miejsc dostępnych dla ludności dla maksymalnych mocy anten przewidzianych w kartach katalogowych. W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty podnoszone w skardze odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Sąd zauważa także, że zmodyfikowany projekt budowlany z dnia 27 sierpnia 2021r. dotyczy adaptacji przenośnego masztu antenowego na stację bazową telefonii komórkowej [...] Nr [...], który to maszt w dacie składania wniosku był usytuowany na terenie działki nr ewid. [...]. Obiekt ten, co nie było kwestionowane przez skarżącego, jako obiekt tymczasowy wzniesiony został na podstawie zgłoszenia z dnia 18 grudnia 2020r. znak [...] a jego rozbiórka winna być dokonana do dnia 30 marca 2020 r. Stosownie do art. 37a p.b. termin na złożenie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowanego, o którym mowa w art. 29 ust.1. pkt 7 wynosi 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W myśl art. 37a ust. 2 p.b. w takim przypadku inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie termin ten upłynął z dniem 30 marca 2021 r. Sąd zauważa także, iż stosownie do art. 34 ust. 3 p.b. projekt budowlany winien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii. W rozpatrywanej sprawie, czego również nie kwestionuje skarżący, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na mapie datowanej na dzień 11 lutego 2019 r. Mapa ta, jak wynika z ustaleń Starosty [...], nie ukazywała rzeczywistej sytuacji w terenie na dzień sporządzania projektu. W związku z powyższym, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 24 stycznia 2022 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 27 sierpnia 2021 r. nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. dc