II SA/Lu 571/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2023 r. nr SKO.41/5020/OD/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. 0Sygn. akt II SA/Lu 571/23 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 25 kwietnia 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (SKO, Kolegium), po rozpatrzeniu wniosku A. S. (skarżący lub strona) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z 24 października 2022 r. odmawiającą uchylenia decyzji SKO z 6 czerwca 2022 r. znak SKO.41/1835/OD/2022 nakazującej skarżącemu jako posiadaczowi odpadów ich usuniecie i zagospodarowanie poprzez wywiezienie przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie. Stan sprawy przedstawia się następująco: Wyżej wskazaną decyzją ostateczną z 6 czerwca 2022 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ryk z 14 marca 2022 r. znak GK.6236.18.2020 nakazującą skarżącemu jako posiadaczowi odpadów o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w kodzie 17 05 03, składowanych w wyrobisku poeksploatacyjnym "[...]", zlokalizowanym na działkach nr ewid.[...] i [...] w miejscowości S., gm. R., ich usunięcie i zagospodarowanie poprzez wywiezienie przez przedsiębiorcę posiadającego odpowiednie zezwolenie, w terminie do 30 września 2022 r. W ocenie organu, na wskazanych działkach zgromadzone zostały wskazane odpady, które są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a skarżący, nie posiada zezwolenia na ich składowanie, co uzasadniało wydanie decyzji nakazującej ich usuniecie na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach. Wnioskiem z 28 czerwca 2022 r. skarżący, wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją SKO na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. w związku z pojawieniem się nowych okoliczności nieznanych dotąd organowi. Jak argumentował, 20 czerwca 2022 r. otrzymał wezwanie do złożenia zeznań w charakterze świadka w sprawie prowadzonej przez Urząd Marszałkowski w Lublinie, dotyczącej ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania przedmiotowych odpadów na rzecz innego podmiotu (D. O.). W ocenie wnioskodawcy świadczy to o wyjściu na jaw nowych okoliczności w postaci badania przez Marszałka Województwa Lubelskiego - kto jest posiadaczem odpadów. Postanowieniem z 24 sierpnia 2022 r. SKO wznowiło przedmiotowe postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z 24 października 2022 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 6 czerwca 2022 r. Zdaniem organu, w sprawie nie zachodzi wskazywana przez stronę przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., obligująca organ do uchylenia decyzji ostatecznej. W ocenie Kolegium, fakt prowadzenia postępowania przez Marszałka Województwa w przedmiocie wymierzenia D. O. nieuiszczonej opłaty z tytułu składowania odpadów - nie stanowi o zaistnieniu przesłanki ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Jak wskazało, 6 czerwca 2022 r., tj. w dacie wydania przedmiotowej decyzji ostatecznej znana była mu okoliczność prowadzenia tego postępowania. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że fakt prowadzenia postępowania administracyjnego 1) w innym przedmiocie, 2) w ramach właściwości innego organu, 3) wobec innej strony postępowania, 4) na innej podstawie prawnej - nie ma charakteru ujawnienia się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Kolegium stwierdziło, że w dacie wydania decyzji ostatecznej, w obrocie prawnym nie istniała ostateczna decyzja wydana wobec D. O., z której wynikałyby nowe, nieznane Kolegium, okoliczności. Podjęcie konkretnej czynności procesowej w innym postępowaniu, prowadzonym równolegle (w postaci wezwania strony na świadka) - nie stanowi o zaistnieniu przesłanki ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. SKO dodało, że o ile w obrocie prawnym w przyszłości zaistnieje ostateczna decyzja, z której wynikać będzie odmienne ustalenie faktyczne (przykładowo, że inny podmiot jest posiadaczem odpadów) - stronie przysługiwać będzie prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 6 czerwca 2022 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nadto, zdaniem SKO w sprawie nie zachodzi żadna inna przesłanka z art. 145 § 1 k.p.a., obligująca organ do uchylenia decyzji ostatecznej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł zarzuty naruszenia: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. ustaleń dokonanych w sprawie prowadzonej przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego, które to podważają domniemanie z art. 26 ustawy o odpadach, że to wnioskodawca jest odpowiedzialny za usunięcie odpadów; 2) art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez faktyczną odmowę oceny materiału dowodowego w postępowaniu "wznowieniowym" z powołaniem się na to, iż materiał dowodowy sprawy prowadzonej przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego nie ma związku z rozpatrywaną sprawą; 3) art. 6 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez wskazanie, że złożony wniosek o wznowienie postępowania był, co najmniej przedwczesny, a strona wniosek taki może złożyć dopiero po wydaniu decyzji przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego ustalającej opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska; 4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania z urzędu, ze względu na konieczność rozpoznania zagadnienia wstępnego przez inny organ - Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego. W wyniku rozpatrzenia wniosku SKO decyzją z 25 kwietnia 2023 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu argumentowało, że podziela ustalenia i wnioski poprzedniego składu SKO, który zasadnie odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, ostatecznej decyzji własnej z 6 czerwca 2022 r. Niespełnione bowiem zostały przesłanki wznowienia zawarte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane Kolegium, które wydało decyzję. W szczególności nie jest nową okolicznością w sprawie wezwanie do złożenia zeznań przez skarżącego w charakterze świadka w sprawie prowadzonej przez Urząd Marszałkowski w Lublinie dotyczącej wymierzenia D. O. nieuiszczonej opłaty z tytułu składowania odpadów, gdyż okoliczność ta w dacie wydawania przez Kolegium decyzji z 6 czerwca 2022 r. była mu znana. Co więcej ustalenia w sprawie prowadzonej przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego będą wiążące dla Kolegium, gdy zapadnie w tej sprawie merytoryczna decyzja ostateczna, która dotychczas nie zapadła. Dopiero wówczas będzie można rozważać, czy ustalenia te podważają domniemanie z art. 26 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2014 r. o odpadach. Ponadto podniosło, że wezwanie do złożenia zeznań zostało doręczone stronie 20 czerwca 2022 r., natomiast kwestionowana decyzja została wydana 6 czerwca 2022 r., stąd okoliczności powstałe po 6 czerwca 2022 r. nie mogły być znane Kolegium i nie mogą być podstawą wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Kolegium brak było również podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż rozstrzygnięcie w sprawie prowadzonej przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubelskiego dotyczącej wymierzenia nieuiszczonej opłaty z tytułu składowania odpadów na działkach nr ewid.[...] i [...], nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie nakazania usunięcia odpadów. W skardze na tą decyzję skarżący podniósł zarzut naruszenia: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez zaniechanie ustaleń co do faktycznego posiadacza odpadów, których dotyczy postępowanie; - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że wniosek o wznowienie postępowania był, co najmniej przedwczesny, a skarżący może go złożyć dopiero po wydaniu przez Urząd Marszałkowski decyzji ustalającej opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska; - art. 15 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania odwoławczego; - art. 80 k.p.a. poprzez dowolna ocenę znanego organowi materiału ze sprawy prowadzonej przez Urząd Marszałkowski; - art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, że okoliczności ze sprawy prowadzonej przez Urząd Marszałkowski nie spełniają kryterium nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji; - art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie usunięcia odpadów osobie niebędącej ich posiadaczem, w związku z pominięciem nowych okoliczności ze sprawy prowadzonej przez Urząd Marszałkowski. W jej uzasadnieniu podał, że wadliwe jest stanowisko organu co do braku nowych okoliczności, mogących wpłynąć na reasumpcję ustaleń zawartych w decyzji SKO z 6 czerwca 2022 r. Jego zdaniem przeczą temu wszystkie zapadłe w sprawie wyrobiska [...] rozstrzygnięcia administracyjne oraz sądowo-administracyjne. W wyroku z 3 lutego 2022 r., sygn. III OSK 64/22, NSA stanął na stanowisku, że postępowanie o wydanie decyzji w przedmiocie usunięcia odpadów nie jest skierowane do rzeczy, tj. nie dotyczy obowiązku usunięcia odpadów. Niezbędne jest ustalenie kręgu stron postępowania, w tym podmiotu, na który należy nałożyć obowiązek usunięcia odpadów. Takim zobowiązanym w rozumieniu ustawy jest "posiadacz odpadów". Bez prawidłowego ustalenia stron nie jest możliwe ustalenie obiegu odpadem (kto był jego wytwórcą, komu przekazano odpad, czy odpad zagospodarował podmiot uprawniony?). W postępowaniu prowadzonym przez Urząd Marszałkowski badane są okoliczności wskazane powyżej, i w tym celu skarżący składał zeznania jako strona. SKO pomija również istotną argumentację Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącą wykładni art. 26 ustawy o odpadach, która powinna być uwzględniona w postępowaniu wznowieniowym. Ten zaś wyjaśnił, że władający powierzchnią ziemi odpowiada za usunięcie nielegalnie na niej zdeponowanych odpadów jedynie wówczas, gdy nie uda się ustalić rzeczywistego posiadacza odpadów. Organ zaniechał natomiast przeprowadzenia dowodów z dokumentów, do których mógł mieć dostęp i ograniczył się do prostego wskazania, że w ramach postępowania administracyjnego ustalono skarżącego jako "sprawcę" nielegalnego zdeponowania odpadów. Zdaniem skarżącego, organ wadliwie przy tym uznał, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu, gdyż zagadnienia badane przez Marszałka nie mają charakteru zagadnienia wstępnego. Koncepcji tej przeczy argumentacja SKO, że jeśli w przyszłości zostanie wydana decyzja ustalającą osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska, to dopiero wtedy można wznowić postępowanie. Końcowo dodał, że kwestia zawieszenia postępowania, która powinna być rozstrzygnięta odrębnym postępowaniem, została "wrzucona" do zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów postępowania. Tytułem wstępu podkreślenia wymaga, a to w kontekście zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. W myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy - por. szerzej G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I, Zakamycze, 2005 r. , s. 295 i nast. wraz z cytowaną tam literaturą. Katalog podstaw (powodów) wznowienia postępowania został wyliczony enumeratywnie w przepisach art. 145-145b k.p.a. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z 6 czerwca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Ryk z 14 marca 2022 r. znak GK.6236.18.2020 nakazującą skarżącemu jako posiadaczowi odpadów o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, składowanych w wyrobisku poeksploatacyjnym "[...]", zlokalizowanym na działkach nr ewid.[...] i [...] w miejscowości S., gm. R., ich usunięcie i zagospodarowanie poprzez wywiezienie przez przedsiębiorcę posiadającego odpowiednie zezwolenie, w terminie do 30 września 2022 r. Inicjując to postępowanie powołał się na podstawę wznowieniową określoną art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który to przepis stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wskazał, podstawy wznowienia upatruje w prowadzonym przez Marszałka Województwa Lubelskiego postępowaniu dotyczącym ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania przedmiotowych odpadów na rzecz innego podmiotu (D. O.). Powyższe - jego zdaniem - wypełnia wskazane przesłanki, co obligowało Kolegium do uchylenia decyzji ostatecznej z 6 czerwca 2022 r. Z takim stanowiskiem nie można jednak się zgodzić, czemu dał wyraz organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wydanym - co należy podkreślić - na podstawie art. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Zatem sens tego uregulowania polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, iż nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Co przy tym istotne, postępowanie wznowieniowe zakończone wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym – tu decyzji SKO z 6 czerwca 2022 r. Postępowanie to może bowiem odnosić się wyłącznie do kwestii ustalenia istnienia kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a, 145aa lub art. 145b k.p.a. i z tej przyczyny w jego toku organ nie można prowadzić rozważań materialnoprawnych. Dlatego też zarzuty skargi odnoszące się do legalności (zgodności z prawem) decyzji ostatecznej z 6 czerwca 2022 r. musiały pozostać aktualnie poza zakresem oceny sądu. Te mogą być rozpatrywane przez sąd w odrębnym postępowaniu dotyczących skargi na wskazaną decyzję. Wracając do sedna sprawy, zgodnie ze wskazanym we wniosku przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazana w nim podstawa wznowieniowa zachodzi zatem jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie. Po pierwsze, ujawnione muszą zostać nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które są istotne dla sprawy. Po drugie, musiały one istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne. Po trzecie zaś, dowody te bądź okoliczności nie mogły być znane organowi administracji publicznej, wydającemu decyzję. W ocenie skarżącego, nowym dowodem w sprawie, jest okoliczność prowadzenia przez Marszałka Województwa Lubelskiego postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania przedmiotowych odpadów na rzecz innego podmiotu (D. O.). Powyższe zdaniem strony świadczy o tym, że wyszły na jaw nowe okoliczności wskazujące na to kto jest posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 26 ustawy o odpadach. W ocenie sądu, stanowisko to jest zupełnie nietrafne. Przede wszystkim skarżący musi dostrzec, że obie sprawy mimo, że posiadają źródło w tym samym stanie faktycznym dotyczą odrębnych kwestii. Prowadzone są przez różne organy w oparciu o odmienne przepisy prawa. Decyzja SKO z 6 grudnia 2022 r. dotyczy obowiązku usunięcia odpadów, a jej podstawę prawną stanowi art. 26 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. Adresatem wydawanej na wskazanej podstawie decyzji jest posiadacz odpadów, który swoje odpady składuje lub magazynuje w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Z kolei postępowanie prowadzone przez Marszałka dotyczy ustalenia opłaty za korzystanie ze środowiska - w postaci składowania odpadów, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Choć oba te postępowania powinny zawierać tożsame ustalenia odnośnie zarówno podmiotu zobowiązanego do usunięcia odpadów jak i poniesienia opłaty za ich składowanie, to nie można mówić o ich bezpośredniej współzależności, tym bardziej, że dotychczas do takich ustaleń nie doszło. Bezspornym bowiem jest, że dotychczas decyzja ostateczna została wydana jedynie w przedmiocie usunięcia odpadów, który to obowiązek został nałożony na skarżącego. Postępowanie w przedmiocie ustalenia sankcji administracyjnej za składowanie odpadów cały czas jest w toku, wydana bowiem przez Marszałka decyzja w tym przedmiocie została uchylona przez SKO decyzją z 8 grudnia 2022 r., i sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Bez jakiegokolwiek znaczenia przy tym jest, że w postepowaniu tym Marszałek jako podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty wskazał D. O.. Pomijając, że stanowisko to zostało zakwestionowane przez SKO w decyzji kasatoryjnej, to najistotniejsze jest, że sprawa nie została ostateczne zakończona, nie sposób zatem mówić o ujawnieniu jakichkolwiek nowych okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, dodatkowo nieznanych Kolegium. Tym bardziej podjęcie konkretnej czynności procesowej w prowadzonym równolegle przez Marszałka odrębnym postępowaniu (w postaci wezwania skarżącego na świadka) - nie stanowi o zaistnieniu przesłanki ujawnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych judykatura rozumie obiektywnie istniejące elementy rzeczywistości, zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2015 r., II FSK 2701/13, wyrok NSA z 1 listopada 2013 r., II FSK 2675/12). Okoliczność, prowadzenia przez Marszałka postępowania w przedmiocie nałożenia opłaty za korzystanie ze środowiska bezspornie była znana organom orzekającym w sprawie usunięcia odpadów, okoliczność ta nie może być zatem uznana za "nową" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Natomiast co do ustaleń dokonanych w obu tych postępowaniach (pomijając ich brak w postępowaniu prowadzonym przez Marszałka) wyjaśnić należy, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych "błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. Dlatego też odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a." (v. wyrok NSA z 27 września 2006 r., II OSK 1128/05). Tym samym za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów przez inny organ w ramach odrębnego postępowania. W takiej sytuacji nie ma bowiem miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego przez dwa różne organy. Tego rodzaju ocena nie należy do sfery ustaleń faktycznych, lecz jest kwestią subsumpcji stanu faktycznego pod określoną normę prawną (v. wyrok NSA z 13 marca 2014 r., II OSK 2541/12, wyrok NSA z 1 lutego 2012 r., II OSK 2154/10). W tej sytuacji organ słusznie uznał, że nie wyszyły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a co za tym idzie nie jest możliwe jej uchylenie, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Nie ma zatem racji skarżący, który zarzuca organowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., podobnie jak wszystkich innych przepisów k.p.a. W tym miejscy wyjaśnienia wymaga, że organ nie miał jakichkolwiek podstaw do zawieszenia postępowania wznowieniowego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.pa. Przez zagadnienie wstępne o którym mowa w tym przepisie rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku z daną sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu. Oczywistym zatem jest, że pomiędzy postępowaniem prowadzonym przez Marszałka, a postępowaniem wznowieniowym nie zachodzi tego typu zależność. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634).