II SA/Bk 587/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi Powiatu B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podlaskiego z dnia 24 lutego 2025 r. nr NK-II.4131.24.2025.MWM w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr X/101/2025 Rady Powiatu Białostockiego z dnia 23 stycznia 2025 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy oddala skargę. Pismem z 19 grudnia 2025r. Marszałek Województwa Podlaskiego wystąpił do Rady Powiatu B. o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym P. P. powołanym na stanowisko dyrektora Teatru Dramatycznego im. [...] w Białymstoku. W uzasadnieniu Marszałek wskazał, że w wyniku przeprowadzonego audytu stwierdzono poważne nieprawidłowości w realizacji inwestycji prowadzonej przez Teatr Dramatyczny w Białymstoku pod kierownictwem dyrektora, co stanowiło naruszenie postanowień umowy łączonej dyrektora z organizatorem i odstępstwo od warunków jej realizacji, w szczególności w zakresie obowiązków określonych w § 3 ust. 5 pkt 2 i 3 tej umowy. Audyt wykazał bowiem, że wydatki podejmowana przez dyrektora nie spełniały kryteriów oceny celowości i oszczędności wydatkowania środków publicznych. W zakresie celowości wskazano, że nie zapewniono zgodności wydatków z celem statutowymi ani ich niezbędności do realizacji jej zadań, co prowadziło do wielokrotnego zlecenia podobnych opracowań projektowych. Wyjaśniono, że wydatki nie były też realizowane w sposób planowy, co ujawniało się w częstych zmianach i aktualizacjach dokumentacji projektowej wynikających z braku odpowiednego planowania i analizy długofalowych potrzeb Teatru. Niecelowe gospodarowanie powierzonymi zadaniami potwierdza dodatkowo brak terminowej realizacji kluczowych zadań. W zakresie realizacji zasady efektywności stwierdzono brak racjonalnej relacji miedzy poniesionymi nakładami, a osiągniętymi na ich tle rezultatami, o czym świadczą powtarzające się zalecenia podobnych opracowań projektowych oraz konieczność dokonywania dodatkowych konsultacji i zmian w dokumentacji, które generowały nowe, zbędne koszty, a których można było uniknąć przy dostatecznie sprawnym zarządzaniu. Powołany audyt wykazał też, że wydatki nie spełniały kryterium zaangażowania możliwe najniższej kwoty środków publicznych. W ocenie Marszałka, zarzadzanie środkami publicznymi przez dyrektora nie spełniało też kryterium prawidłowego wykorzystania środków finansowych zgodnie z planowanym przeznaczeniem, optymalnej relacji miedzy nakładami, a uzyskanymi wynikami. Wskazano też na niedostateczną kompetencję powołanego zespołu ds. remontu i konieczność angażowania zewnętrznych podmiotów, co świadczy o nieefektywnym wykorzystaniu zasobów ludzkich i finansowych instytucji, jak też brak terminowego rozpoczęcia remontu oraz ciągłe przesunięcia terminów wynikające z nieprzemyślanych decyzji organizacyjnych. Powyższe okoliczności, zdaniem Marszałka, uzasadniają odwołanie radnego z zajmowanego stanowiska na podstawie art. 15 ust 6 pkt 4 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z uwagi na rażące naruszenie zasad celowego i oszczędnego wydatkowania środków publicznych oraz brak efektywności w realizacji powierzonych zadań. Jak podkreślono dyrektor nie wywiązywał się z podstawowych i niezwykle istotnych obowiązków wynikających z zawartej z organizatorem umowy, a stwierdzone uchybienia podważają zaufanie do jego osoby w zakresie zdolności do dalszego pełnienia przez niego funkcji dyrektora. W dniu 10 stycznia 2025 r. Rada Powiatu B. zwróciła się do radnego o przekazanie pisemnych informacji, które mogłyby mieć istotne znaczenie dla oceny przez radę okoliczności sprawy. Radny P. P. w dniu 15 stycznia 2025r. udzielił pisemnych wyjaśnień wskazując, że audyt nie wykazał nieprawidłowości wynikających z przedłożonego pisma, wszystkie decyzje dotyczące spraw finansowych były podejmowane za wiedzą i zgodą Urzędu Marszałkowskiego. Sam audyt nie wykazał naruszenia dyscypliny finansów publicznych, kondycja finansowa teatru jest dobra, a teatr nie ma problemów z terminowym płaceniem zobowiązań. Ponadto raport biegłego rewidenta w sprawozdaniu za 2023 rok sporządzony został bez uwag. Radny zwrócił też uwagę, że uzasadnienie wniosku podpisane przez Marszałka Województwa Podlaskiego jest ogólnikowe i nie zawiera konkretów. W jego ocenie faktycznym powodem zamiaru rozwiązania ze nim stosunku pracy jest jego działalność jako Radnego Powiatu i przynależność do Klubu PiS. Dodał, że obecnie w Urzędzie Marszałkowskim, pod które podlega teatr władzę sprawuje koalicja KO – PSL. Radny podniósł, że próbę odwołania go odbiera jako działanie ściśle polityczne niepoparte merytorycznymi powodami. Rada Powiatu B. uchwałą z dnia 23 stycznia 2025r. nr X/101/2025 odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Powiatu B. P. P. powołanym na stanowisko dyrektora Teatru Dramatycznego im. [...] w Białymstoku. W uzasadnieniu podjętej uchwały, odwołując się do treści art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (dalej: "u.s.p"), Rada wskazała, że okoliczności przedstawione we wniosku, jak też motywy, jakimi się kieruje się Marszałek są ściśle polityczne. Wskazywanie w uzasadnieniu wniosku ogólnych ustawowych definicji i przyjętych zasad gospodarowania środkami z ograniczeniem się do stwierdzenia o ich rażącym naruszeniu, bez jednoczesnego stwierdzenia na czym to naruszenie miałoby polegać, nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i w żaden sposób nie przekonuje, iż rzeczywistą przesłanką zamiaru rozwiązania stosunku pracy jest inna przyczyna niż wykonywanie mandatu radnego. Konkludując Rada uznała, że ogólne uzasadnienie zawarte w piśmie pracodawcy nie może stanowić wystarczającego powodu do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i w żaden sposób nie przekonuje ono, że rzeczywistą przesłanką zamiaru rozwiązania stosunku pracy jest inna przyczyna niż wykonywanie mandatu radnego W dniu 18 lutego 2025 r. Wojewoda Podlaski poinformował organ powiatu o wszczęciu postępowania w celu kontroli legalności uchwały. Następnie rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 24 lutego 2025 r. nr NK-II.4131.24.2025.MWM, działając w oparciu o art. 79 ust. 1 i 5 u.s.p., stwierdził nieważność uchwały Rady Powiatu B. z dnia 23 stycznia 2025r. nr X/101/2025. W uzasadnieniu organ nadzoru stwierdził, że badanie legalności ww. uchwały wykazało, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem art. 22 ust. 2 u.s.p. albowiem Rada nie wykazała, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, tymczasem jedyną przesłanką, która powinna podlegać weryfikacji Rady jest ocena, czy podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W uzasadnieniu uchwały nie przytoczono natomiast faktów ani okoliczności, które mogłyby uzasadniać skorzystanie przez Radę ze wskazanej możliwości odmowy zgody na rozwiązanie stosunku pracy. W ocenie Wojewody w uzasadnieniu uchwały nie wykazano żadnych okoliczności związanych z pracą radnego, które miałyby wpływ na rozwiązanie stosunku pracy. Rada podzieliła jedynie stanowisko radnego związane z domniemaniem odwołania go z przyczyn "politycznych", tymczasem samo stwierdzenie, że wniosek Marszałka jest ogólnikowy, nie oznacza automatycznie, iż wskazane w tym wniosku przyczyny są nieprawdziwe, a realną przesłanką rozwiązania stosunku pracy z radnym jest wykonywanie przez niego mandatu. Końcowo organ nadzoru zwrócił się też uwagę, że uzasadnienie uchwały sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przyczyn rozwiązania stosunku pracy wskazanych przez wnioskodawcę, przytoczenia stanowiska radnego, a także przywołania przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. oraz kilku orzeczeń sądów administracyjnych. Brak jest natomiast próby udowodnienia, czy choćby uprawdopodobnienia, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy z radnym jest wykonywanie przez niego - mandatu radnego. Za taką przesłankę nie sposób, zdaniem Wojewody, uznać wskazanych tak przez radnego, jak i Radę, różnic poglądów politycznych wyrażających się w przynależności do określonych partii politycznych. W skardze do tut. Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Powiatu B. wniosła o jego uchylenie w całości zarzucają organowi naruszenie: 1) art. 22 ust. 2 u.s.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i podjęcie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały Rady Powiatu B.; 2) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na: (a) niewyjaśnieniu i nierozważeniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności skutkujące uznaniem uzasadnienia uchwały za nie wykazujące, że podstawą rozwiązania z radnym stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego, podczas gdy uzasadnienie uchwały zawiera odniesienie do wniosku pracodawcy, jest kompletne oraz jasne, a podniesione w nim argumenty wskazują na okoliczności uzasadniające niewyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, a w szczególności w oparciu o wyjaśnienia, jakie złożył radny którego sprawa dotyczy, co Rada Powiatu B. uwzględniła podejmując uchwałę; (b) nierozpoznanie przez organ całokształtu okoliczności sprawy i nieuwzględnienia faktu zbadania przez Radę okoliczności związanych z motywem rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. Zdaniem Rady w okolicznościach przedmiotowej sprawy trudno dopatrzeć się jest istotnego naruszenia prawa, tj. art. 22 ust. 2 u.s.p. Przyczyny wskazane we wniosku Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia 19 grudnia 2024 r. były bowiem zbyt ogólnikowe, nie załączono też żadnych dokumentów źródłowych, a to na wnioskodawcy – zdaniem skarżącego - ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Wbrew zatem twierdzeniom organu nadzoru - motywy, dla jakich podjęto uchwałę wynikają z treści jej uzasadnienia. Rada uznała, że ogólnikowość wniosku pracodawcy przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody. Wojewoda Podlaski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i motywy, którymi kierował się wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Na rozprawie w dniu 15 maja 2025r. Sąd dopuścił dowód z treści wniosku Marszałka Województwa Podlaskiego z dnia 19 grudnia 2024r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wywiedziona w niniejszej sprawie skarga dotyczy aktu nadzoru, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") i została wniesiona na podstawie art. 85 ust. 1 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące powiatu, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 77b, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem, w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Jak wynika z treści art. 148 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt, a w razie nieuwzględnienia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddala skargę. Dodatkowego wyjaśnienia wymaga, że działanie sądu w granicach sprawy zainicjowanej skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze ma charakter dwustopniowy - rozpoznając skargę na akt nadzoru stwierdzający nieważność uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, sąd bada treść samej uchwały, aby ocenić, czy stwierdzenie nieważności zostało podjęte zgodnie z przepisem ustanawiającym kryteria tego stwierdzenia, a następnie bada, czy rzeczywiście uchwała w sposób istotny narusza prawo. Sąd oddalając skargę, uznaje zatem zasadność ingerencji nadzorczej, zaś uchylając akt nadzoru, pośrednio uznaje brak przesłanek do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 listopada 2023r., III SA/Gl 857/23, wyrok WSA w Łodzi z 1 sierpnia 2024r., III SA/Łd 459/24 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 24 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 24/17, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych "CBOSA"). Dokonując tak zakreślonej kontroli rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Podlaskiego z 24 lutego 2025r., sąd uznał że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały Rady Powiatu B. o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym P. P. powołanym na stanowisko dyrektora Teatru Dramatycznego im. [...] w Białymstoku, zostało podjęte na podstawie art. 79 ust. 1 i 5 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. Jedną zatem przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu powiatu jest istotna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały organu gminy przez wojewodę może więc być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu. Wprawdzie ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji, tym niemiej należy odwołać się w tym zakresie do stanowiska wypracowanego w orzecznictwie, które za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA z dnia 11 lutego 1998r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Jak wynika z powyższego, stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, przy czym, nie jest konieczne, aby było to rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie organ nadzoru uznał, że Rada Powiatu B. przy wydaniu uchwały odmawiającej wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym dopuściła się istotnego naruszenia art. 22 ust. 2 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego. Przepis ten zawiera zatem normę nakazującą pracodawcy uzyskanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Powyższa regulacja wprowadza dodatkową gwarancję trwałości stosunku pracy, w którym pozostaje radny, niezależnie od ochrony prawnej na zasadach ogólnych, określonych w przepisach prawa pracy. Jej celem jest zaś zagwarantowanie radnemu swobodnego sprawowania mandatu. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle tej regulacji i tożsamej zawartej w art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wypracowane zostało stanowisko, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, zgodnie z którym przepis art. 22 ust. 2 u.p.s. powinien być wykładany w ten sposób, że rada powiatu nie może odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak m.in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., sygn. III OSK 4443/21, z 20 grudnia 2022 r., sygn. III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r., sygn. III OSK 2007/21, CBOSA). Przyjmuje się, że skoro celem regulacji art. 22 ust. 2 u.s.p. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinien ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania" się z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Jak wynika z powyższego ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Skoro zaś uchwała rady powiatu w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, dotyczy indywidualnych praw, mianowicie praw zarówno radnego, jaki jego pracodawcy, to powinna być przekonująco uzasadniona - ze szczegółowym wskazaniem konkretnych okoliczności, stanowiących podstawę uznania, że przyczyną rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Brak wyjaśnienia na etapie podejmowania uchwały, jakie to konkretne zdarzenie czy zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego są - zdaniem rady - podstawą wypowiedzenia radnemu stosunku pracy, a tym samym stanowią obligatoryjną podstawę do odmowy wyrażenia przez radę zgody na wypowiedzenie, wskazują na podjęcie uchwały z naruszeniem art. 22 ust. 2 ustawy (m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 14 kwietnia 2021 r., II SA/Ke 299/21; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 407/19, CBOSA). Mając powyższe rozważania na względzie należy zgodzić się z organem nadzoru, że Rada Powiatu B.podejmując uchwałę o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym dokonała istotnego naruszenia regulacji art. 22 ust. 2 u.s.p., albowiem w uzasadnieniu uchwały nie przytoczono żadnych faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać skorzystanie przez Radę ze wskazanej możliwości odmowy zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W tym miejscu należy przypomnieć, że uzasadnienie podjętej przez Radę uchwały sprowadza się do stwierdzenia, że "ogólne uzasadnienie zawarte w piśmie pracodawcy, nie może stanowić wystarczającego powodu do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i w żaden sposób nie przekonuje, iż rzeczywistą przyczyną zamiaru rozwiązania stosunku pracy jest inna niż wykonywanie mandatu radnego. Bezsprzecznie, jak podnosi radny, zmiana nastawienia do niego wynika ze zmiany składu Zarządu Województwa będącego wynikiem wyborów samorządowych przeprowadzonych w dniu 7 kwietnia 2024r.". Odnosząc się do tak sformułowanego uzasadnienia należy zgodzić się co do zasady z poglądem skarżącego, że aby ochrona radnego przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, by pracodawca, występując do rady powiatu z wnioskiem opartym na art. 22 ust. 2 u.s.p., precyzyjnie określił i wykazał rzeczywisty charakter powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy, tym niemniej w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości takie okoliczności zostały przez Marszałka w piśmie z dnia 19 grudnia 2024r. – przedstawione i trudno uznać je za iluzoryczne. Faktem jest zaś, że Rada Powiatu w żadnym zakresie się do niech nie ustosunkowała, nawet ich nie powołała w uzasadnieniu podjętej uchwały. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady dodatkowo wskazał, że "Marszałek w uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie ogólnie ustawowe definicje i przyjęte zasad gospodarowania środkami, ograniczając się do stwierdzenia o ich rażącym naruszeniu, bez jednoczesnego stwierdzenia na czym to naruszenie miałoby polegać. A okoliczności sprawy wskazują na to, że motywy jakimi kieruje się pracodawca radnego we wniosku są ściśle polityczne". Zestawiając powyższe stwierdzenia Rady o ogólności uzasadnienia wniosku Marszałka z rzeczywistą treścią tego wniosku (z którego dowód sąd dopuścił na rozprawie w dniu 15 maja 2025r.) należy dojść do zgoła odmiennych - konkluzji. W ocenie sądu powyższe stwierdzenie może jedynie świadczyć, że Rada procedowała nad innym wnioskiem aniżeli ten przedstawiony w dniu 19 grudnia 2024r. Wbrew bowiem argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu podjętej uchwały, wniosek Marszałka Województwa Podlaskiego skierowany do Rady o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w żadnym razie nie jest w swej treści ogólny i pozwala ustalić, konkretne przyczyn leżące u podstaw zamiaru rozwiązania stosunku pracy z radnym. Do wniosku nie dołączono co prawda materiałów źródłowych, które mogłoby bezsprzecznie potwierdzić stwierdzenia o "rażącym naruszeniu zasad celowego i oszczędnego wydatkowania środków publicznych oraz braku efektywności w realizacji powierzonych zadań", tym niemniej – Rada nie zwróciła się o takie materiały, a ponadto w treści wniosku wskazano bardzo konkretne przyczyny uzasadniające powyższe konkluzje. I tak, wskazano m.in., że decyzje podejmowane przez radnego jako dyrektora Teatru nie spełniały kryteriów celowości i oszczędności wydatkowania środków publicznych, dochodziło bowiem do wielokrotnego zlecenia podobnych opracowań projektowych; wydatki nie były też realizowane w sposób planowy, co ujawniało się w częstych zmianach i aktualizacjach dokumentacji projektowej wynikających z braku odpowiednego planowania i analizy długofalowych potrzeb Teatru. Wskazano na brak terminowej realizacji kluczowych zadań, powtarzające się zalecenia podobnych opracowań projektowych oraz konieczność dokonywania dodatkowych konsultacji i zmian w dokumentacji, co generowało nowe, zbędne koszty, których można było uniknąć przy dostatecznie sprawnym zarządzaniu. Zwrócono też uwagę na niedostateczną kompetencję powołanego zespołu ds. remontu i konieczność angażowania zewnętrznych podmiotów, co wskazuje na nieefektywne wykorzystanie zasobów ludzkich i finansowych instytucji. Końcowo Marszałek wskazał też na brak terminowego rozpoczęcia remontu oraz ciągłe przesunięcia terminów wynikające z nieprzemyślanych decyzji organizacyjnych. W ocenie sądu trudno te wszystkie podane przez Marszałka - okoliczności uznać, tak jak uczyniła to Rada - za "ogólne uzasadnienie", które nie może stanowić wystarczającego powodu do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i w żaden sposób nie przekonuje ono, że rzeczywistą przesłanką zamiaru rozwiązania stosunku pracy jest inna przyczyna niż wykonywanie mandatu radnego. Jak już wyżej wskazano uchwała wydawana na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p. wymaga starannego i wyczerpującego uzasadnienia stanowiska zajętego przez radę powiatu. Musi uwzględniać ocenę okoliczności podanych przez pracodawcę oraz oświadczenie radnego, a także fakty powszechnie znane. Skoro motywy wniosku muszą zostać przez radę powiatu szczegółowo zbadane, to uzasadnienie nie może abstrahować od motywów podanych przez pracodawcę i stanowiska radnego. Organ nadzoru trafnie zatem stwierdził, że Rada Powiatu w uzasadnieniu podjętej uchwały nie wskazała żadnego zdarzenia, które miałaby związek z wykonywaniem przez radnego – mandatu. W ocenie składu orzekającego zawarte w uchwale przyczyny odmowy udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, tj. ogólnikowość wniosku Marszałka, jak też "domniemany konflikt polityczny" nie stanowią zdarzenia związanego z wykonywaniem przez radnego mandatu. W nawiązaniu do tej ostatniej przyczyny, konkretyzowanej przez radnego jako "zmiana nastawienia do niego wskutek zmiany składu Zarządu Województwa, będącego wynikiem wyborów samorządowych", należy podkreślić, że argumenty w tym zakresie formułowane są raczej w sferze przypuszczeń, gdyż nie zostały poparte przekonującymi dowodami, a Rada nie wykazała w wiarygodny sposób, że mamy do czynienia z rzeczywistym konfliktem politycznym, którego pokłosiem miałoby stać się rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W ocenie Sądu zaprezentowane przez Radę w uchwale z 23 stycznia 2025r. stanowisko, że przyczyną działań Marszałka zmierzających do rozwiązania stosunku pracy z radnym są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego, nie znajduje żądnego odzwierciedlenia w uzasadnieniu podjętej uchwały. Na skutek zatem błędnej wykładni art. 22 ust. 2 u.s.p. Rada Powiatu B. bezpodstawnie odmówiła Marszałkowi wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Wykazane naruszenie prawa miało istotne znaczenie dlatego też organ nadzoru prawidłowo stwierdził nieważność podjętej przez Radę – uchwały. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.