III SA/Łd 167/25

Dnia 16 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Anna Dębowska, , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2025 roku sprawy ze skargi W. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 23 grudnia 2024 roku nr 52/2024 w przedmiocie odmowy przyznania podwyżki uposażenia za styczeń 2023 rok oddala skargę. Decyzją z 23 grudnia 2024 r. nr 54/2024 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 4 listopada 2024 r. nr 39/2024 o odmowie przyznania podwyżki uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. W. T. pełnił służbę w Policji od 25 lipca 2003 r. Raportem z 23 listopada 2022 r. ww. pełniący stanowisko komendanta Komisariatu Policji w Z. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu o zwolnienie ze służby z dniem 26 stycznia 2023 r. Rozkazem personalnym nr 1080/2022 z 27 grudnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w Sieradzu zwolnił W. T. ze służby w Policji z dniem 26 stycznia 2023 r. 2 stycznia 2023 r. W. T. otrzymał ostatnią wypłatę uposażenia. Od 27 stycznia 2023 r. ww. przyznano emeryturę. Orzeczeniem z 14 czerwca 2023 r. nr [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Łodzi uznano W.T. za trwale niezdolnego do służby w Policji (kat. C) i zaliczono go do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz ustalono, iż inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą. Jednocześnie uznano, że jest on zdolny do pracy. Decyzjami z 13 lipca 2023 r. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ustalił prawo W. T. do renty inwalidzkiej oraz jej wysokość, a także ponownie ustalił wysokość jego emerytury. 8 sierpnia 2023 r. były funkcjonariusz W. T. wniósł pozew do Sądu Rejonowego w Sieradzu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa – Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu uposażenia zasadniczego w kwocie 290 zł tytułem należnej podwyżki z odsetkami ustawowymi od 3 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty, powołując się na niekonstytucyjność art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Na rozprawie z 12 marca 2024 r., w związku z przysłanym na żądanie Sądu pismem KWP w Łodzi z 3 stycznia 2024 r., dotyczącym naliczenia hipotetycznej podwyżki uposażenia ww. za marzec 2023 r. pełnomocnik W. T. rozszerzył powództwo w ten sposób, że wniósł o zasądzenie na rzecz W. T. – 470 zł z odsetkami ustawowymi od 3 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty. Po uwzględnieniu faktu, iż podwyżka była naliczana dla policjantów od marca 2023 r. i dotyczyła 10 miesięcy (od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r.), a w przypadku powoda powinna dotyczyć 12 miesięcy, pełnomocnik wskazał, że przedmiotem roszczenia jest podwyższenie uposażenia zasadniczego za styczeń 2023 r. dla W. T. o kwotę 390 zł. Prawomocnym postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał się niewłaściwym do rozpatrzenia sprawy powoda i przekazał ją według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi celem rozpoznania i wydania decyzji. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi przekazał tę sprawę do Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu, jako organu właściwego do jej rozpatrzenia w ramach postępowania administracyjnego. Decyzją z 4 listopada 2024 r. nr 39/2024 Komendant Powiatowy Policji w Sieradzu odmówił przyznania podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. W. B., W. S. i W. T.. W odwołaniu od decyzji organu I instancji W.T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie: I. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie; II. prawa procesowego, tj. art. 80 i art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym we wniosku z 8 sierpnia 2023 r. (pierwotnie w pozwie), a dotyczącym niekonstytucyjności - z powodu dyskryminacji – art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy; III. prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ustawy okołobudżetowej jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie stronie podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Powołaną na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zauważył, że funkcjonariusz W.T. został zwolniony ze służby z dniem 26 stycznia 2023 r. Policjant otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przytoczył treść art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256), art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 poz. 270). Organ podkreślił, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Przepisy te wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 od 28 lutego 2023 r. utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). W ocenie organu II instancji brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawia wątpliwości, co do wysokości uposażenia za styczeń 2023 roku. W konsekwencji uposażenie strony wypłacone za styczeń 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania KWP w Łodzi stwierdził, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisów naliczając funkcjonariuszowi W. T. uposażenie za styczeń 2023 roku. Zdaniem organu II instancji na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia art. 80 i art. 8 k.p.a. oraz art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Wypłacając uposażenie płatnik nie ma możliwości dowolnego kształtowania jego wysokości ani przesądzania o niekonstytucyjności przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Podwyżki nie mogą być przyznane w inny sposób, niż wynika to z przepisów prawa. Tym samym nie ma możliwości podwyższenia uposażenia policjantom, których ustawodawca nie przewidział w ustawie budżetowej i "okołobudżetowej" na rok 2023. W ocenie organu, z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust 1. Konstytucji RP) nie można wywodzić obowiązku wydania przez organ decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, które są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości prawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił decyzji organu II instancji naruszenie następujących przepisów prawa: I. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie; II. prawa procesowego, tj. art. 80 i art. 8 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym we wniosku z 8 sierpnia 2023 r. (pierwotnie w pozwie), a dotyczącym niekonstytucyjności – z powodu dyskryminacji – art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy; III. prawa materialnego, tj. art. 8 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ustawy okołobudżetowej jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przyznanie stronie podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ponadto pełnomocnik strony wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 23 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 4 listopada 2024 r. o odmowie przyznania W. B., W. S. i W. T. podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.). Stosownie do treści art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. W myśl art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Na podstawie m.in. wyżej wskazanych art. 101 ust. 2 i art. 102 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie 1 marca 2023 r. W myśl art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia podkreślić należy, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą osób, które pozostają w służbie. Jak wynika z akt sprawy W. T. na mocy art. 41 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji utracił status funkcjonariusza z dniem 26 stycznia 2023 r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Sieradzu z 27 grudnia 2022 r. Ostatnią wypłatę uposażenia skarżący otrzymał 2 stycznia 2023 r. Wniosek o przyznanie podwyżki uposażenia zasadniczego złożył 8 sierpnia 2023 r. w pozwie skierowanym do Sądu Rejonowego w Sieradzu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Postanowieniem z 8 kwietnia 2024 r. ww. Sąd przekazał wniosek według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Łodzi, który pismem z 1 października 2024 r. przekazał wniosek Komendantowi Powiatowemu Policji w Sieradzu, jako organowi właściwemu do rozpatrzenia sprawy. Powyższe oznacza, że wniosek o przyznanie podwyżki uposażenia został złożony w dniu, w którym skarżącemu nie przysługiwało już prawo do uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasło, bowiem z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie skarżącego ze służby. Podkreślić należy, że prawo do podwyżki uposażenia jest ściśle związane z uposażeniem zasadniczym, nie istnieje, bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić jego wzrostu, gdy osobie zainteresowanej nie przysługuje już prawo do uposażenia. Uposażenie jest bowiem świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim znajduje się osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia (por. wyroki NSA: z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 7597/21 i z 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: "CBOSA"). Wobec powyższego na aprobatę zasługuje wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., bowiem w dacie złożenia wniosku o przyznanie podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. organ pozbawiony był już możliwości kształtowania wynagrodzenia W. T. z uwagi na utratę przez skarżącego statusu funkcjonariusza Policji. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżący domagając się podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., powoływał się na regulację zawartą w art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666). Wskazany przepis w ust. 1 przewiduje, że kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Zgodnie ust. 2 wskazanego przepisu, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Ponadto w ust. 3 art. 41 określono, że uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. W ocenie skarżącego art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP, ponieważ dyskryminuje 3 grupy zawodowe, tj. żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, które zdecydowały się na zwolnienie ze służby w styczniu bądź w lutym 2023 r. Emerytury lub renty tych osób zostały, bowiem wyliczone na podstawie kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej na 2022 rok. Natomiast funkcjonariusze pozostający w służbie w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. otrzymali podwyższone uposażenie ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023, w tym również de facto z wyrównaniem za okres od 1 stycznia 2023 r. w oparciu o regulację zawartą w art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. Argumentacja strony w powyższym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu uposażenie strony za styczeń 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa budżetowa na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 poz. 270) w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d dla funkcjonariuszy Policji przewidywała kwotę bazową uposażenia w wysokości 1614,69 zł. Ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 256) wprowadziła natomiast dla funkcjonariuszy Policji nową kwotę bazową uposażenia w wysokości 1740,64 zł (art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d tej ustawy). W związku z treścią wyżej wskazanych przepisów art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł należało stosować do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy wypłacanych w okresie do 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. do obliczania uposażenia funkcjonariuszy Policji należało stosować kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł. W związku z powyższym uposażenie obliczone przez organ skarżącemu za styczeń 2023 r. przy zastosowaniu kwoty bazowej 1614,69 zł zostało ustalone zgodnie z wymienionymi przepisami prawa. Ponadto uposażenie to zostało wypłacone skarżącemu w terminie przewidzianym w art. 105 ust. 2 ustawy o Policji. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 8 Konstytucji RP przez zastosowanie niekonstytucyjnego, zdaniem skarżącego, przepisu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej. Subiektywne przekonanie strony, że regulacje w oparciu, o które wypłacono mu uposażenie za styczeń 2023 r. są niezgodne z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 Konstytucji RP, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organu administracji w niniejszej sprawie. Z konstytucyjnej zasady równości wobec prawa nie można wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Organ nie ma możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy działają na podstawie i granicach prawa powszechnie obowiązującego. Ocena konstytucyjności przepisów prawa stanowi wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego zaś organy administracji nie są uprawnione w tym przedmiocie do rozstrzygania. Przepisy stanowiące podstawę ustalenia skarżącemu należnego uposażenia za styczeń 2023 r. nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje konieczność uznania, że przepisy te korzystają z domniemania konstytucyjności. Organy administracji, przestrzegając zasady legalizmu, nie mogą odmawiać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących – w przeciwieństwie do sądów nie korzystają, bowiem z przymiotu niezawisłości (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/12,dostępny w CBOSA). W związku z powyższym organ nie miał prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i przyznania podwyżki uposażenia funkcjonariuszowi, który – z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. – nie został objęty regulacjami tej ustawy uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia. Na marginesie zauważyć trzeba, że W. T. kończąc służbę w Policji z dniem 26 stycznia 2023 r. i otrzymując następnie świadczenie emerytalne skorzystał z waloryzacji przewidzianej dla grupy byłych funkcjonariuszy w związku z uzyskaniem statusu emeryta lub rencisty na zasadach wynikających z ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 504 ze zm.) oraz ustawy z dnia 27 października 2022 o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2461). Waloryzacja od dnia 1 marca 2023 r. polegała na podwyższeniu kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 28 lutego 2023 roku wskaźnikiem waloryzacji wynoszącym 114,8 proc. (M.P. z 2023 r. poz. 185). Zdaniem Sądu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego oraz nie narusza konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 Konstytucji RP. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że dyskryminacja to nierówne traktowanie prawnie nieusprawiedliwione i nieuzasadnione obiektywnymi przyczynami. Przyjmuje się, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa w ujęciu najszerszym polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo (por. orzeczenie TK z 13 września 1990 r., U 4/90, OTK 1990, poz. 10). Zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym (por. wyrok TK z 9 marca 1988 r., U 7/87, OTK 1988, poz. 1), ale pod warunkiem, że adresaci normy prawnej charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami. Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości w stosunku do funkcjonariuszy, którzy ze służby już odeszli. Jak wyżej wskazano, skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została w znacznym stopniu zwaloryzowana. Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w powołanych przepisach. Organy przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Organy wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się w toku postępowania przy podejmowaniu wydanych w sprawie decyzji. Stanowisko organów zostało przedstawione w uzasadnieniach rozstrzygnięć, które spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Odmawiając przyznania skarżącemu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r. organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Ponieważ zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było zatem – wbrew zarzutom skargi – prawidłowo, z poszanowaniem reguł procesowych, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania i trafności dokonanej przez nie oceny okoliczności sprawy. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. eg