III SA/Gl 411/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na Prokuratora Rejonowego K. w K. w przedmiocie działalności prokuratora postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 3 lutego 2025 r. skarżący złożył skargę na I. C. - Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K. Ponieważ pismem z 19 kwietnia 2025 r. domagał się jej przekazania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, organ zastosował się do powyższego. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, albowiem ta nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący złożył skargę na I. C. - Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K., której przesłania do tut. Sądu zażądał w piśmie z 19 kwietnia 2025 r. Skarga ta została złożona w trybie art. 185 i art. 187 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz.U. z 2024 r., poz. 390 ze zm.). Jak wynika z art. 186 tej ustawy do jej rozpoznania właściwy jest prokurator bezpośrednio przełożony. Wprawdzie w art. 189 tej ustawy wskazano, że do skarg i wniosków dotyczących prokuratorów w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się przepisy działu VIII k.p.a. Niemniej jednak zgodnie z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 3300/19; postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. II OSK 3207/17; postanowienie NSA z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. I OSK 3045/15; postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 1827/14) kontrola załatwienia spraw w trybie skarg i wniosków w trybie określonym w dziale VIII k.p.a. nie należy do zadań sądów administracyjnych. Postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a. nie stanowi bowiem postępowania jurysdykcyjnego, które zmierza do wydania aktu o charakterze władczym. Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ustawy p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Z art. 137 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze wynika, że prokurator odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe (dyscyplinarne), w tym za: 1) oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa; 2) działania lub zaniechania mogące uniemożliwić lub istotnie utrudnić funkcjonowanie organu wymiaru sprawiedliwości lub prokuratury; 3) działania kwestionujące istnienie stosunku służbowego sędziego lub prokuratora, skuteczność powołania sędziego, lub prokuratora, lub umocowanie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej; 4) działalność publiczną nie dającą się pogodzić z zasadą niezależności prokuratora; 5) uchybienie godności urzędu. Natomiast za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika lub obrońcy, kuratora, świadka, biegłego lub tłumacza, prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie (tak art. 137 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze). Z kolei art. 144 ustawy Prawo o prokuraturze stanowi, że przełożonym dyscyplinarnym jest Prokurator Generalny w stosunku do prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, prokurator regionalny w stosunku do prokuratorów prokuratury regionalnej, prokuratorów prokuratur okręgowych i prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury regionalnej, a także prokurator okręgowy w stosunku do prokuratorów prokuratury okręgowej i prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury okręgowej. W sprawach dyscyplinarnych jak wynika z art. 145 ustawy Prawo o prokuraturze orzekają: 1) w pierwszej instancji: a) Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w składzie 3 członków, b) Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów orzekających w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej i 1 ławnika Sądu Najwyższego w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych, lub w sprawach, w których wniosek złożył Sąd Najwyższy, oraz w sprawach, o których mowa w art. 137 § 1 pkt 3; 2) w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów orzekających w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej i 1 ławnika Sądu Najwyższego. Wobec powyższego wniesioną przez skarżącego skargę na I. C. - Prokuratora Prokuratury Rejonowej K. w K., należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a., albowiem ta nie podlega kognicji sądu administracyjnego.