VII SA/Wa 2319/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi B.M. i J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2023 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Wójt Gminy G. decyzją z [...] listopada 2022 r., wydaną na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, 2a i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 54, art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.) oraz art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: u.g.n.), na wniosek P. S.A., po uzgodnieniu ze Starostą Powiatu O. - organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - organem właściwym w sprawach melioracji - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego na budowę elektroenergetycznego przyłącza kablowego nN-0,4 kV na działce o nr geodezyjnym [...] położonej w obrębie geodezyjnym K., gmina G., w granicach określonych na załączniku graficznym w skali 1:500, stanowiącego fragment układu sieci, umożliwiającego rozbudowę kolejnych odcinków linii i przyłączy energetycznych (całkowita długość projektowanego przyłącza wynosi 182 m, przy czym długość przyłącza objętego wnioskiem wynosi 38). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo przedstawiono m.in.: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, 3) linii rozgraniczających teren inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B. i J. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z 21 lipca 2023 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicję zaś inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który odwołuje się do art. 6 u.g.n. określającego cele publiczne. W ocenie Kolegium, nie ulega wątpliwości, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne kwalifikuje się do celów, o których mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Jednakże, aby możliwe było zakwalifikowanie rzeczonej inwestycji do "inwestycji celu publicznego" konieczne jest także wykazanie, że jej realizacja stanowi urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym (gminnym), lub ponadlokalnym, lub krajowym, nie zaś zaspokojenie interesu prywatnego - indywidualnego, bądź grupowego. Zamierzeniem projektowanej inwestycji liniowej jest wybudowanie infrastruktury elektroenergetycznej niskiego napięcia 0,4 kV. Projektowany odcinek przyłącza energetycznego jest dalszą rozbudową istniejącej sieci energetycznej, odcinek ten stanowi jedynie niewielki fragment dla całego układu sieci i umożliwi rozbudowę o kolejne odcinki linii i przyłączy energetycznych. Przedmiotowy odcinek sieci elektroenergetycznej nie służy jedynie zapewnieniu zasilania jednej działki, ale powinien być rozpatrywany jako sieć elektroenergetyczna służąca wszystkim mieszkańcom miejscowości Kruszewo, którzy w przyszłości będą mogli przyłączyć się do tej sieci. Tak sformułowane wyjaśnienia inwestora – zdaniem Kolegium - wskazują, że planowane zamierzenie inwestycyjne zalicza się do inwestycji celu publicznego. Organ zaś związany jest treścią tego żądania, przez co sam nie może modyfikować wniosku w żadnym zakresie, ani też nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza granice wniosku. Zdaniem Kolegium, z wyjaśnień inwestora z 28 września 2022 r. oraz z 14 listopada 2022 r. wynika, że chodzi o rozbudowę istniejącej sieci elektroenergetycznej. Następnie Kolegium zgodziło się z odwołaniem, że zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę - do takich zaliczamy, m.in. budowę przyłączy elektroenergetycznych (por. art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a ustawy Prawo budowlane). Kolegium zauważyło przy tym, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 2a u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane (m.in. sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne traktować należy jako budowę sieci w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo budowlane, czy też budowę przyłącza, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23 lit. a tej ustawy. Wobec tak postawionego zagadnienia Kolegium wyjaśniało, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385 z poźn. zm.) pod pojęciem sieci należy rozumieć instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Przy czym wyróżnia się sieć przemysłową (pkt lla cytowanego przepisu) oraz sieć dystrybucyjną (pkt llb cytowanego przepisu). Z kolei, jak stanowi § 2 pkt 15 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 r. Nr 93, poz. 623 z poźn. zm.), przyłącze to odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowany do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Przy czym miejscem przyłączenia jest punkt w sieci, w którym przyłącze łączy się z siecią (§ 2 pkt 8 rozporządzenia). Przyłącze to zatem coś, co służy do połączenia, złącze z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym, albo także większa część (odcinek) instalacji tworzącej sieć przedsiębiorstwa, służącej doprowadzeniu odpowiedniego zasilania, zakończonej złączem wraz z zabezpieczeniami i wyłącznikiem głównym. Przyłącze nie obejmuje tych linii kablowych, które stanowią odcinek sieci elektroenergetycznej. Istotne jest więc określenie, w którym miejscu "kończy się przyłącze" a "zaczyna sieć". Miejsce przyłączenia, o którym mówi rozporządzenie dla konkretnej inwestycji może być w różnym miejscu. Nie ma więc znaczenia sama długość projektowanej inwestycji, a przyjęte rozwiązanie techniczne. Jak wynika z akt sprawy projektowany odcinek "przyłącza" energetycznego jest dalszą rozbudową istniejącej sieci energetycznej, odcinek ten stanowi jedynie niewielki fragment dla całego układu sieci i umożliwi rozbudowę o kolejne odcinki linii i przyłączy energetycznych. Całkowita długość projektowanego przyłącza wynosi 182 m, przy czym długość przyłącza objętego wnioskiem wynosi 38 m. Jak wynika z załączonej do wniosku mapy, inwestycja obejmuje swoim zakresem również działkę o nr geodezyjnym [...] położoną w obrębie geodezyjnym K., której część (50 m od drogi gminnej zgodnie ze zmianami w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] czerwca 2002 r., Dz. Urz. Woj. M. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] lipca 2002 r.) oznaczona jest na rysunku zmian symbolem MR/ML i jako dopuszczane na jej terenie ustala się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Wobec powyższego organ I instancji wskazał, że w odniesieniu do działek o nr geodezyjnym [...], [...], [...] i [...] położonych w obrębie geodezyjnym K., nie istnieją uzasadnione prawnie okoliczności procedowania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzupełnieniu inwestor wyjaśnił, że przedmiotowy odcinek sieci elektroenergetycznej (elektroenergetyczne przyłącze kablowe nN-0,4kV) nie służy jedynie zapewnieniu zasilana jednej działki, ale powinien być rozpatrywany jako sieć elektroenergetyczna służąca wszystkim mieszkańcom miejscowości K., którzy w przyszłości będą składać wnioski o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej wzdłuż rzeczonego przyłącza kablowego niskiego napięcia. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie uznał, że ww. inwestycja powinna być rozpatrywana jako realizacja celu publicznego służącego interesowi lokalnemu, zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. Kolegium podkreśliło, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne należy powiązać z urzeczywistnieniem potrzeb odpowiednio wspólnoty samorządowej lub całości społeczeństwa zamieszkującego w Rzeczpospolitej Polskiej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zaś pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja ta nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ta z kolei może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in. wykaże się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia art. 61a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 6, art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., ani też naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Końcowo Kolegium wskazało, iż przepisy u.p.z.p. nie uzależniają pozytywnego wydania decyzji lokalizacyjnej od uzyskania zgody pozostałych stron postępowania. Nie ma również podstaw prawnych ku temu, aby w tym postępowaniu badać wpływ planowanej inwestycji na komfort użytkowania gruntów, ich wartość, czy nawet (obecnie) oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie okolicznych mieszkańców. Ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wystąpili B. M. i J. M., którzy wywodzili, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ust. 2 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi realizację celu publicznego, podczas gdy realizowana inwestycja służy tylko jednej prywatnej działce nr [...], a zatem nie ma ona charakteru lokalnego (gminnego). Realizuje cel prywatny Państwa M. Na działce od dawna są posadowione budynki, które mają dostęp do energii elektrycznej. Naprzeciwko tej działki przy ogrodzeniu stoi słup napowietrznej linii energetycznej na którym jest umocowana skrzynka energetyczna Państwa M., którzy wystąpili do Rejonu Energetycznego tylko z wnioskiem o zwiększenie przydziału mocy. Wójt Gminy G. i urzędnicy gminy doskonale wiedzą dla kogo i w jakim celu ma być budowane przedmiotowe przyłącze, ale to ukrywają. 2. art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 23a ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie tj. błędne uznanie, że budowa przedmiotowego elektroenergetycznego przyłącza kablowego nN-04kV wymaga wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tymczasem z przepisów tych jasno wynika, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę, a do nich zalicza się m. in. budowę przyłączy elektroenergetycznych (art. 29 ust. 1 pkt 23a ustawy Prawo budowlane). 3. art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy z przepisu tego wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W obowiązującym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Goworowo obejmującym tereny wsi Kruszewo działka rolna o nr geodezyjnym [...] nie jest przeznaczona pod inwestycje celu publicznego. 4. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy z przepisu tego wynika, że jedną z podstawowych zasad, którymi powinny kierować się organy prowadzące postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zasada uwzględniania uzasadnionego interesu osób trzecich. 5. art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niekompletny wniosek inwestora, tj. nieprzedstawienie charakterystyki inwestycji, nieokreślenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu w formie graficznej i opisowej, nieokreślenie parametrów technicznych inwestycji. 6. art. 50 ust. 1 i 2a, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. wydanie przez Wójta Gminy G. decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji posiadania przez Gminę planu miejscowego. 7. art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie tj. przesłanie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego na budowę przedmiotowego przyłącza kablowego do uzgodnień do Starosty O. i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sytuacji, kiedy takie uzgodnienia są zbędne wobec braku potrzeby wydania takiej decyzji. 8. art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest zbędna. 9. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 61a § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 6, art. 7 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że sądy administracyjne badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym normujące wydawanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w przypadku braku miejscowego planu – jak przewiduje art. 4 ust. 2 u.p.z.p. – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: w odniesieniu do inwestycji celu publicznego lokalizację ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 1). W pierwszej kolejności wskazać należy, że obowiązujący w gminie G. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje działki nr [...] obręb K. Lokalizowanie więc na tym terenie wnioskowanej infrastruktury w postaci przyłącza elektroenergetycznego może odbywać się w drodze decyzji wydawanej na podstawie przywołanych wyżej uregulowań. Spór w kontrolowanej sprawie ogniskuje się wokół tego, czy przedmiotowa inwestycja – określona we wniosku jako "Budowa elektroenergetycznego przyłącza kablowego nN-0,4kV na działkach oznaczonych nr ewidencyjnym [...] obręb K., gmina G." rzeczywiście stanowi inwestycję celu publicznego, dla której realizacji wymagane jest wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (jak to przyjęły organy obu instancji oraz inwestor), czy jednak nie, i - jak zarzucają skarżący - stanowi przedsięwzięcie podyktowane indywidualnemu odbiorcy, właścicielowi działki [...]. Definicję legalną "inwestycji celu publicznego" zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który przez taką inwestycję nakazuje rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Inwestycją celu publicznego będą zatem takie działania, które realizują cel publiczny wymieniony w art. 6 u.g.n. oraz wykazują co najmniej lokalne znaczenie. Dokonując oceny charakteru wnioskowanej inwestycji należało przyjąć, że stanowi ona realizację celu określonego w art. 6 pkt 2 u.g.n. Przepis ten wskazuje, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec powyższego należało rozważyć, czy przedmiotowej inwestycji można przypisać znaczenie lokalne (gminne). Organy przyjęły zgodnie, że celem inwestycji jest zapewnienie dostępu do sieci elektroenergetycznej mieszkańcom K. wzdłuż przyłącza kablowego niskiego napięcia, którzy w przyszłości będą składać wnioski o przyłączenie do sieci. Podzielając tę ocenę Sąd zauważa, że zapewnienie o rozbudowie istniejącej sieci energetycznej, której wnioskowane przyłącze kablowe jest częścią, znalazło się w wyjaśnieniach inwestora zawartych w piśmie z 14 listopada 2022 r. Projektowany odcinek jest fragmentem całego układu sieci i umożliwi rozbudowę o kolejne odcinki linii i przyłączy energetycznych. Nie sposób przyjąć za skargą, że planowana inwestycja jest zamierzeniem nakierowanym na zapewnienie potrzeb indywidualnego odbiorcy. Nie można bowiem wykluczyć, że wniosek indywidualnego odbiorcy stanie się impulsem do podjęcia przez inwestora starań celem realizacji inwestycji o charakterze lokalnym. Sąd w niniejszym składzie podziela również utrwalone już w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym inwestycja lokalna (o znaczeniu lokalnym), to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy we wskazanym rozumieniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11, CBOSA). Inwestycja celu publicznego może dotyczyć także niewielkiego odcinka sieci. Jeżeli bowiem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej – co mieści się w zadaniach własnych gminy, określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, ze zm.) – to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie niewielki odcinek, a nie dłuższy, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju inwestycja może służyć zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej, nawet jeżeli biegnie tylko do jednej działki. Poza tym art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od liczby odbiorców energii elektrycznej. Mowa w nim jest o budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podobnie takich ilościowych ograniczeń nie zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., którego treść pozwala na przyjęcie, że możliwość zapewnienia kilku działkom energii elektrycznej ma znaczenie lokalne, bo ma wpływ na określony rozwój gminy na określonym jej terenie. Nie można bowiem – co do zasady – wykluczyć, że realizowanie przesyłowej linii elektroenergetycznej tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia liczby działek, które mają być przez taką linię obsługiwane. W powyższych okolicznościach należało odmówić słuszności podnoszonym w skardze zarzutom naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt. 23a ustawy Prawo budowlane. W myśl art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: niewymagające pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 23a ustawy Prawo budowlane stwierdza zaś, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa przyłączy elektroenergetycznych, z zastrzeżeniem art. 29a. W myśl art. 29a ust. 1 ww. ustawy, budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 23, lub stacji ładowania, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 25, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Okoliczności rozpoznawanej sprawy, zwłaszcza wobec wyjaśnień złożonych przez inwestora – w ocenie Sądu – pozwalały organom przyjąć, że zakres prac wykracza poza pojęcie budowy przyłącza elektroenergetycznego. Funkcją objętego zgłoszeniem odcinka linii napowietrznej o długości 38 m jest bowiem przesyłanie energii elektrycznej o napięciu 0,4 kV na całkowitej długości projektowanej inwestycji liniowej, która wynosi 182 m. Powyższe zamierzenie wymaga zatem uzyskania pozwolenia na budowę. Obejmuje bowiem budowę nowego odcinka sieci, stanowiącego element układu sieci, umożliwiając jej rozbudowę. Powyższe okoliczności uprawniały organ do przyjęcia, że zamierzenie budowlane pn. "Budowa elektroenergetycznego przyłącza kablowego nN-0,4kV na działkach oznaczonych nr ewidencyjnym [...] obręb K. gmina G." wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z definicją ustaloną w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo energetyczne, siecią są instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. O ile więc poszczególne elementy założenia inwestycyjnego mogłyby zostać uznane za przyłącze, jednakże ocenie podlegała całość realizowanego zamierzenia, która – wobec wyjaśnień inwestora – wyklucza przyjęcie, że objęty wnioskiem odcinek trasy elektroenergetycznej stanowił przyłącze rozumiane jako instalacja służąca do przesyłania energii elektrycznej z sieci przedsiębiorstwa energetycznego do odbiorcy w ramach usług dostarczania energii elektrycznej. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące wadliwości inicjującego postępowanie wniosku inwestora – P. S.A. Oddział w W. złożonego przez upoważnioną w drodze przedłożonego do akt sprawy pełnomocnictwa dla M. B. świadczącej usługi projektowo-inwestycyjne, której zakres upoważnienia obejmował występowanie do organów administracji w sprawach wymagających decyzji administracyjnych. Analiza akt sprawy potwierdza kompletność wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, który w świetle wymogów ustalonych przepisem art. 52 ust. 2 u.p.z.p. nie był obarczony brakami uniemożliwiającymi jego rozpoznanie. Wniosek zawierał mapę w skali 1:500, z określeniem granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji wraz z parametrami technicznymi. Wbrew twierdzeniom skarżących, organy podjęły wymagane prawem działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Nie uchybiły przy tym zasadzie prawdy obiektywnej, jak również pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Prowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło na wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Tym samym brak podstaw dla przyjęcia za skargą, że prowadzone przez organy postępowanie naruszało w sposób istotny przepisy: art. 61a § 1 k.p.a. stanowiący podstawę odmowy wszczęcia postępowania oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. określające warunki postępowania dowodowego i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Działając na podstawie przepisów prawa oraz podejmując wszelkie czynności pozwalające dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, organy nie uchybiły zasadom ustalonym w art. 6 i art. 7 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera uzasadnienie prawne a także wskazuje na okoliczności faktyczne, które pozostawały udowodnione. Wszystko to pozwalało organowi odwoławczemu, podążając za art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Sąd nie podzielił również podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. Konkretyzacja wymogu uwzględnienia interesu osób trzecich, ustalonego tym przepisem, następuje dopiero na kolejnym etapie postępowania, w toku udzielania pozwolenia na budowę. Inwestor uzyskując decyzję lokalizacyjną otrzymuje tylko ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na danym terenie. Uzasadniony interes osób trzecich, o którym mowa w powołanym przepisie to interes prawny, nie zaś interes faktyczny. W przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. Co do zasady w tego rodzaju sytuacji prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu, chyba że zakres planowanej ingerencji w prawo podmiotowe doprowadziłby do naruszenia jego istoty (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ponadto, zauważyć należy, że organ w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie jest władny dokonywać oceny racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, taka bowiem ocena miałaby charakter pozaprawny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.