II SA/Wr 356/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi Spółdzielnia P. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2025 r., nr SKO 4211.6.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 18 kwietnia 2025 r. Spółdzielnia P. we W. (dalej: skarżąca), działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: organ) z dnia 18 lutego 2025 r. (nr SKO 4211.6.2025) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Pismo to zostało wniesione do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego (PURDE). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 54 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. Jak stanowi przy tym art. 53 § 1 powołanego aktu, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm., dalej jako: ustawa o informatyzacji) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180 ze zm., dalej jako: rozporządzenie), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 wskazanej ustawy. Przepisy wymienionych aktów prawnych regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta w art. 3 pkt 17 ustawy o informatyzacji. Pod pojęciem tym ustawodawca nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Stosownie zaś do postanowień art. 16 ust. 1a powołanego aktu, podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, spełniającą standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę. Z kolei art. 3 pkt 13 tej ustawy stanowi, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że strona skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, inicjując postępowanie sądowe, wniosła skargę za pośrednictwem systemu e-doręczeń, a nie poprzez wykorzystanie skrzynki podawczej organu na platformie ePUAP. Zatem kluczowym w niniejszej sprawie okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego i tym samym, w świetle wymogów z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. należy wskazać, że brak było podstaw do uznania, że pełnomocnik strony skarżącej skutecznie wniósł skargę do sądu administracyjnego. Jej wniesienie nastąpiło za pośrednictwem systemu e-doręczeń, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). W rozpoznawanej sprawie skarga została nadana na adres AE:PL-96677-93876-BUJCH-28. Wskazany adres stanowi adres do doręczeń elektronicznych organu w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 z późn. zm., dalej jako: u.d.e.). W tym też kontekście należy zauważyć, że art. 3 ust. 1 lit d u.d.e. stanowi, że ustawy nie stosuje się do doręczania korespondencji: jeżeli przepisy odrębne przewidują wnoszenie lub doręczanie korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych, w szczególności na konta w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowania sądowe lub do repozytoriów dokumentów. Ponadto należy wskazać na postanowienia art. 155 ust. 7 powołanego ostatnio aktu. Zgodnie z tym przepisem, sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Dopiero wskazanego dnia wejdzie w życie art. 96 pkt 8 u.d.e., na mocy którego to dojdzie do znowelizowania brzmienia art. 54 § 1a p.p.s.a., w konsekwencji czego możliwe stanie się wniesienie skargi w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych organu. Zgodnie z art. 12b § 1 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym art. 96 pkt 1 u.d.e., określony w ustawie warunek pisemności uważa się za zachowany, jeżeli pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej i podpisane w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a. Jak stanowi zaś § 2 art. 12b, w postępowaniu pisma utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się do sądu administracyjnego na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.d.e., zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", a sąd doręcza takie pisma stronom na adres do doręczeń elektronicznych na zasadach określonych w art. 65a. Z kolei, zgodnie z § 4 art. 12b ww. ustawy, przepisy dotyczące doręczeń elektronicznych stosuje się odpowiednio do organów, do których lub za pośrednictwem których składane są pisma w postaci elektronicznej. Powyższe przepisy będą jednak obowiązywały dopiero w 2029 r. Stosownie do ww. treści art. 155 ust. 7 u.d.e. sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Zatem do czasu przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości używania adresów do doręczeń elektronicznych do komunikacji procesowej. W chwili obecnej jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy ePUAP. W obecnym stanie prawnym brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi na adres do doręczeń elektronicznych organu. Podobne stanowisko w powyższym względzie jest prezentowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 672/25; 12 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 786/25 oraz III OZ 294/25; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 201/25; z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 175/25; z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 247/25; w Kielcach z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 67/25; w Gliwicach z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 244/25 i sygn. akt I SAB/Gl 4/25, czy w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 300/25). Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje także, że wobec doręczenia zaskarżonego postanowienia w dniu 18 marca 2025 r., określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin wniesienia skargi upływał z dniem 17 kwietnia 2025 r. (czwartek). Złożenie skargi w dniu 18 kwietnia 2025 r. powoduje zatem – niezależnie od wyżej sformułowanego przez Sąd stanowiska odnośnie do dopuszczalność przyjętego przez pełnomocnika skarżącej sposobu jej wniesienia – że termin wynikający z powołanego przepisu nie został zachowany. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).