II SA/Po 467/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze sprzeciwów M. J. i K. J. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. J. kwotę 100 (słownie: sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz K. J. kwotę 100 (słownie: sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia 19 lutego 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ"), po rozpoznaniu odwołania P. S., uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 marca 2022r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujące ustalenia faktyczne sprawy. Wnioskiem z 29 grudnia 2021 r. P. S. wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przewidzianej do realizacji na terenie części działki oznaczonej geodezyjnie nr [...] w miejscowości [...], obręb [...], gm. S.. Decyzją nr [...] z dnia 31 marca 2022r. Burmistrz Miasta i Gminy odmówił ustalenia żądanych warunków zabudowy, a podstawą rozstrzygnięcia był brak podobieństwa planowanej inwestycji z sąsiednią zabudową w zakresie funkcji, intensywności zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Decyzją nr [...] z dnia 26 maja 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Decyzją z dnia 22 listopada 2022r. [...] działając w ramach autokontroli Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że skarga zasługuje na uwzględnienie w całości i uchyliło decyzję własną z dnia 26 maja 2022r. oraz uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy nr [...] z dnia 31 marca 2022r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 31 maja 2023r., sygn. akt II SA/Po 29/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium nr [...] z dnia 22 listopada 2022r. Wyrokiem z dnia 21 września 2023r., sygn. akt IV SA/Po 799/22 WSA w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia 26 maja 2022r. stwierdzając, że rozważania prawne Kolegium w decyzji z dnia 26 maja 2022r. niemal w pełni koncentrują się na kwestii uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i uznał, że wnioskowanie o ustalenie warunków zabudowy tylko na terenie niewielkiej części działki nr [...] obejmującej grunty rolne [...], bez ingerencji w obszar leśny, nie rodzi konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło stanowisko skarżącego wyrażone w odwołaniu, nie ustosunkowując się do niego, co powoduje wadliwość decyzji organu odwoławczego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wyrokiem z dnia 30 października 2024r., sygn. akt II OSK 2482/23 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku przez uczestnika postępowania - M. J.. Wydając wskazaną na wstępie decyzję Kolegium podniosło, iż organ I instancji ma obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia w nim analizy architektoniczno-urbanistycznej, która pozwoli stwierdzić, czy planowana zabudowa spełniać będzie warunki dobrego sąsiedztwa. Wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Nadto należy zwrócić uwagę, że prawidłowo wykonana analiza musi nie tylko wskazywać finalne parametry ustalone w oparciu o dane dotyczące istniejącej zabudowy, ale także przedstawiać sposób ustalenia tych parametrów, które powinny wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania opartego na wyliczeniach matematycznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, iż dla przeprowadzenia takich wyliczeń niezbędne jest przywołanie w tekście analizy odnośnych danych wyjściowych, tj. cech (funkcji) i parametrów charakteryzujących istniejącą zabudowę, określonych odrębnie dla każdej z działek objętych analizą. Kolegium podniosło, iż analiza wymagań dotyczących nowej zabudowy przeprowadzona została w obszarze o promieniu 570 m. Na tym obszarze istnieje 10 nieruchomości zabudowanych. Parametry i gabaryty posadowionych na nich budynków zostały szczegółowo opisane - odrębnie dla każdej nieruchomości. W rezultacie powyższej analizy organ skonstatował, że planowana inwestycja nie kontynuuje podobieństwa w zakresie: funkcji zabudowy, wskaźnika intensywności zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej . W ocenie Kolegium tak radykalne stanowisko zajęte w powyższym zakresie jest co najmniej przedwczesne. W przeprowadzonej analizie, będącej podstawą zaskarżonej decyzji urbanista nie wyjaśnił powodów, dla których nieznaczne różnice we wskaźniku intensywności zabudowy (1%) oraz górnej krawędzi elewacji frontowej (0,5m) między inwestycją planowaną a istniejącą zabudową powoduje brak możliwości zrealizowania planów inwestycyjnych strony. Kolegium wskazało, że zasady dobrego sąsiedztwa nie należy rozumieć, jako dopuszczenie jedynie takiej zabudowy jaka istnieje na terenie analizowanym, tj. zabudowy identycznej, wiernie odwzorowującej cechy i parametry istniejącej zabudowy. Chodzi o dopuszczenie takiej projektowanej zabudowy, która pod względem formy i gabarytów nie jest sprzeczna (nie koliduje) z zabudową już istniejącą na analizowanym obszarze, taką która mimo swoich odrębności i odstępstw od cech zabudowy istniejącej na terenie analizowanym nadal wpisuje się w całość urbanistyczną i w ład przestrzenny zastany na obszarze. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z przepisami §5 ust. 2 i §7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr z 2003r. nr 164, poz. 1588), dopuszcza się inne wyznaczenie wskaźników, jeżeli wynika to z analizy. W analizie urbanista stwierdził jedynie lakonicznie, że nie widzi możliwości zastosowania wyjątków przewidzianych tymi przepisami, jednakże w żaden sposób nie uzasadnił swego stanowiska, a organ orzekający przyjął je bezkrytycznie w swoim rozstrzygnięciu. Stanowisko w zakresie braku kontynuacji funkcji zostało w rzeczonej analizie uzasadnione obszernie, jednakże Kolegium nie zgadziło się z nim. Fakt, że funkcja rolnicza obszaru analizowanego jest funkcją dominującą nie oznacza, że nie można zrealizować tam funkcji mieszkalnej w przypadku, gdy istnieje choć jedna nieruchomość o takiej funkcji ( działka nr [...]). Reasumując Kolegium stwierdziło, że podjęte rozstrzygnięcie jest przedwczesne, bowiem zostało oparte na niedokładnie przeprowadzonej analizie urbanistycznej. Zaniechanie przez organ wyjaśnienia wszystkich okoliczności dotyczących dostosowania nowej zabudowy do dotychczasowej zabudowy zlokalizowanej w obszarze objętym analizą stanowi naruszenie ogólnych przepisów procedury administracyjnej. Sprzeciwy na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli M. J. i K. J.. W identycznie brzmiących sprzeciwach Skarżący zarzucili naruszenie interesu prawnego poprzez przyjęcie w uzasadnieniu, że organ I Instancji nie uzasadnił wyczerpująco swojego stanowiska oraz naruszenie przepisów prawa poprzez błędną wykładnię art. 107 kpa polegającą na uznaniu braku wystarczającego uzasadnienia decyzji, podczas gdy uzasadnienie zawiera wszystkie ustawą wymagane elementy pozwalające na merytoryczne rozstrzygnięcie. Wskazując na powyższe Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy nr [...] z dnia 31 marca 2022 r. oraz obciążenie uczestnika P. S. kosztami postępowania. W uzasadnieniach sprzeciwów Skarżący wskazali, iż podstawą orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego była konstatacja, jakoby uzasadnienie organu I Instancji nie zawierało wystarczająco wyczerpującego uzasadnienia, które pozwalałoby na podjęcie merytorycznej decyzji. Zdaniem Skarżacych powyższe stanowisko jest błędne, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonując swojej oceny posługuje się wzajemnie wykluczającymi-się argumentami. Na obecnym etapie sprawa została wyjaśniona w sposób wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji, a uchylanie jej do ponownego rozpoznania tylko prowadzi do przedłużania całego postępowania. Tym bardziej, iż wytyczne wskazane w uzasadnieniu w żaden sposób nie prowadzą do poszerzenia informacji, które mają być podstawą orzeczenia. W odpowiedziach na sprzeciwy organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Po 468/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił połączyć sprawy obu sprzeciwów do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zakreślając kwestie, będące przedmiotem badania przez sąd administracyjny, w razie wniesienia sprzeciwu, prawodawca dwukrotnie - zmieniając ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935,) także ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskazał, że przedmiotem kontroli jest jedynie wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (zob. dodany art. 64e oraz 151a § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 – dalej: "P.p.s.a."). Przy rozumowaniu a contrario, wyłączono tym samym na danym etapie możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co zostało uregulowane w wyodrębnionym obecnie § 2a art. 138 k.p.a. Z przyjętym rozwiązaniem koresponduje zasada, że - w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd - jego wyrok nie jest zaskarżalny (art. 151a § 3 P.p.s.a.). Względy wykładni językowo-logicznej, celowościowej i systemowej, przemawiają za uznaniem, że przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest wyłącznie zasadność wydania konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej), na gruncie uwarunkowań prawnych, zakreślonych przez organ administracji. Przedmiotem kontroli nie może być natomiast w danym postępowaniu, któremu z woli prawodawcy nadano wyłącznie charakter wpadkowy, kwestia właściwego rozumienia przepisów prawa materialnego, w ramach których organ skonstatował, że sprawa wymaga przykazania do ponownego rozpoznania, w ramach kryteriów, zakreślonych w art. 138 § 2 k.p.a. W takiej sytuacji organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i sąd, badający w legalność jego decyzji) będzie związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w tym zakresie, że - wobec określonych ocen organu, co do materialnoprawnych uwarunkowań sprawy - zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania w I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego charakter niejako wyłącznie procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ww. zakresie, tj. według kryteriów określonych w art. 64e P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ II instancji nie wykazał ziszczenia się w kontrolowanej sprawie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Cytowany przepis stanowi odstępstwo od statuowanej w art. 138 § 1 k.p.a. zasady wydawania w postępowaniu odwoławczym decyzji rozstrzygających sprawę merytorycznie. Organ odwoławczy, wybierając to odstępstwo, nie może więc ograniczyć się do ogólnikowego stwierdzenia, że w danej sprawie zaistniały przesłanki wskazane w art. 138 § 2 k.p.a., ale winien też przekonująco wyjaśnić, dlaczego w okolicznościach tej sprawy nie było możliwe wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego (na podstawie art. 138 § 1 k.p.a.) przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz – ewentualnie – z wykorzystaniem przewidzianej w art. 136 § 1 k.p.a. możliwości uzupełnienia tego materiału. Organ odwoławczy podejmując decyzję o zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. powinien brać pod uwagę nie tylko ogólną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), ale i inne zasady oraz przepisy tego postępowania, w tym wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę budzenia zaufania obywateli do organów państwa oraz statuowaną w art. 12 K.p.a. zasadę szybkości postępowania (por. wyrok WSA z 13 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1136/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...], dalej w skrócie "CBOSA"). Niewątpliwie art. 138 § 2 K.p.a. winien być wykładany łącznie z art. 136 k.p.a., a zwłaszcza z jego § 1, zgodnie z którym: "Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję". W konsekwencji wydanie w danej sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uzasadnione jest tylko wówczas, gdy do rozstrzygnięcia tej sprawy nie jest wystarczające przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Jak z powyższego wynika, dopuszczalność uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia warunkowane jest ustaleniem, że doszło do łącznego ziszczenia się dwóch przesłanek, a mianowicie, że (i) decyzja zaskarżona odwołaniem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto, że (ii) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użyty w art. 138 § 2 k.p.a. zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" jest zwrotem ocennym. Należy jednak przyjąć, że zasadniczo jest on równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwiać ma rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Albowiem w takim przypadku, by naprawić błąd organu pierwszej instancji, organ odwoławczy musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości albo w znacznej części, do czego nie jest uprawniony w świetle art. 136 § 1 k.p.a. Należy jednak raz jeszcze podkreślić, że ten rodzaj decyzji organu odwoławczego – decyzja kasacyjna – jest dopuszczony wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyroki NSA: z 30.06.2016 r., II OSK 2653/14; z 24.04.2014 r., II OSK 2846/12; z 24.08.2016 r., II OSK 2958/14 – CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 grudnia 2017 r. o sygn. akt II OSK 3011/17 i II OSK 3012/17 (CBOSA) wyjaśnił, że celem ustanowienia instytucji sprzeciwu od decyzji, uregulowanej w przepisach rozdziału 3a działu III P.p.s.a., jest zmniejszenie liczby pochopnie wydawanych przez organy odwoławcze decyzji kasacyjnych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., pomimo istniejącej obiektywnie możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej powinien mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji wynikającej z obowiązku dwukrotnego merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego, rozpatrzenia sprawy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję organu I instancji i wskazując na wadliwości decyzji nie wykazało jednak, iż w tej sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Nie ulega wątpliwości, iż analiza urbanistyczna jest podstawowym elementem materiału dowodowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Podkreślić należy, że wyniki analizy stanowią podstawę do ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji. Wydanie decyzji w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie zakwestionował prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej, a jedynie uznał, że "urbanista nie wyjaśnił powodów, dla których nieznaczne różnice we wskaźniku intensywności zabudowy (1%) oraz górnej krawędzi elewacji frontowej (0,5) między inwestycją planowaną a inwestycją zabudową powoduje brak możliwości zrealizowania planów inwestycyjnych strony. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż w analizie urbanistycznej jako przesłanki uzasadniające odmowę ustalenia warunków zabudowy wskazano brak kontynuacji funkcji zabudowy, brak możliwości wyznaczenia wskaźnika intensywności zabudowy (planowana zabudowa -16%- przekracza maksymalny wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy -15%, który odnosi się do zabudowy zagrodowej), brak możliwości określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (maksymalny wartość tego parametru jaki występuje w obszarze analizowanym (4 m) nie będzie zgodny z wnioskiem inwestora (do 4,5 m). Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że organ ten nie zakwestionował de facto prawidłowości sporządzenia analizy urbanistycznej ale wyłącznie wnioski na jej podstawie wyciągnięte. Zdaniem organu odwoławczego argumentacja zawarta w analizie urbanistycznej odnośnie braku możliwości wyznaczenia wskaźnika powierzchni zabudowy i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jako odstępstw od ogólnych zasad jest niewystarczająca. Z drugiej zaś strony organ stwierdził, że w obszarze analizowanym istnieje 10 nieruchomości zabudowanych budynkami, których parametry i gabaryty zostały szczegółowo opisane odrębnie dla każdej nieruchomości. Takie stwierdzenie organu wskazuje, iż analiza zawiera wszystkie dane wyjściowe pozwalające na ustalenia parametrów istniejącej zabudowy. Argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego de facto wskazuje na konieczność ponownej oceny analizy urbanistycznej a nie przeprowadzenia samej analizy. Skoro analiza zawiera wszystkie dane wyjściowe, a ich ocena zdaniem organu odwoławczego jest zbyt radykalna, to nie można mówić o konieczności przeprowadzenia ponownej analizy. Skoro organ dysponuje wszystkimi danymi, to na ich podstawie może dokonać stosownej oceny. Nie jest natomiast uzasadnione nakazywanie ponowne sporządzenie analizy, która nie dostarczy żadnych nowych danych wyjściowych. Jeszcze raz należy podkreślić, iż analiza całokształtu uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego prowadzi do uznania, że organ nie kwestionuje samych ustaleń analizy urbanistycznej, a wyłącznie wnioski na jej podstawie wyciągnięte. Również fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło stanowiska organu I instancji o braku kontynuacji funkcji również wskazuje na odrębną ocenę sporządzonej analizy urbanistycznej. Wobec powyższego zaznaczyć należy, że zarówno postępowanie pierwszej, jak i drugiej instancji mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza ewentualnej możliwości uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego przez organ drugiej instancji i wydania decyzji co do meritum sprawy. Całościowa analiza uzasadnienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego prowadzi do wniosku, iż podstawą wydania decyzji kasatoryjnej nie była konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w jakiejkolwiek części a wyłącznie konieczność ponownej jej oceny z uwzględnieniem uwag Kolegium. Tym samym uznać należy, iż wydając zaskarżoną decyzję Kolegium dokonało błędnej oceny możliwości zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. (pkt I wyroku). W tym miejscu podkreślić należy, iż z uwagi na charakter wniesionego środka zaskarżenia Sąd nie dokonywał oceny spełnienia przesłanek do wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym nie przesądza o dopuszczalności czy też nie określenia parametrów zabudowy zgodnie z oczekiwaniami inwestora. Rozpoznając sprawę ponownie organ mając na uwadze niniejsze stanowisko winien rozpoznać sprawę merytorycznie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez Skarżących wpisu od sprzeciwów (2 x 100 zł). W tym miejscu wskazać należy, iż przepisy p.p.s.a. nie dają możliwości obciążenia kosztami postępowania uczestnika postępowania, który w sprawie ze sprzeciwu nie jest nawet stroną. Z tych też względów wnioski Skarżących w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione.