III OSK 3455/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 429/23 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2023 r., nr SKO.F.406.281.2023 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Po v429/23, którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr SKO.F.406.281.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy [...] będącej członkiem Związku Międzygminnego [...] w 2021 r. w wysokości [...] zł. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr SKO.F.406.281.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. od decyzji Zarządu Związku Międzygminnego [...] z dnia 21 grudnia 2022 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy [...] będącej członkiem Związku Międzygminnego "[...] w roku 2021, w wysokości [...] zł, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 9g pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2519, dalej jako "ustawa" lub "u.c.p.g."), podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3b ust. 1 ustawy. Przepis art. 3b ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje, że gminy są obowiązane osiągnąć poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 20% wagowo - za rok 2021. Nadto wskazano, że poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych obliczany jest na podstawie rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie sposobu obliczania poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (Dz. U. z 2021r., poz. 1530). Dalej Kolegium wskazała, że odwołująca uzyskała poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości 13,27 % w stosunku do wymaganego poziomu 20% za 2021 r. Obliczono też, że łączna masa odpadów komunalnych brakująca do osiągnięcia wymaganego poziomu 20% za 2021 r. wyniosła 30,5763 Mg, tj. 90,9120 Mg (potrzebna masa) - 60,3357 Mg (przekazana masa). Organ odwoławczy podkreślił, że jak wskazuje art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę tę, zgodnie z art. 9x ust. 3 ustawy oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie, brakująca do osiągnięcia wymaganego poziomu masa odpadów komunalnych wyniosła 30,5763 Mg. Jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku ustalona na podstawie: art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556) oraz załącznika nr 2: "Jednostkowe stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku" do rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. Rady Ministrów w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 2490), wynosiła 270 zł. Zatem 30,5763 Mg x 270 zł daje kwotę 8.255.60 zł. W odniesieniu do zarzutów odwołania SKO wskazało, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. W szczególności organ I instancji kierując się zasadą ogólną wyrażoną w przepisie art. 7 k.p.a., uszczegółowioną w art. 77 § 1 k.p.a. wnikliwie ustalił stan faktyczny sprawy. W zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo wyjaśniono podstawę prawną, jak i mechanizm naliczenia kary pieniężnej. W ocenie Kolegium, stan faktyczny sprawy jest jasny i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odnośnie istotnych faktów nie budzi wątpliwości. Organ ma prawo opierać się na faktach znanych mu z urzędu (a takim jest złożenie sprawozdania z określoną ilością odpadów komunalnych) i nie musi się w takim wypadku powoływać na konkretne dowody, ani dokonywać ich oceny. Odnośnie zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 189f k.p.a., poprzez jego niezastosowanie Kolegium stwierdziło, że nie została spełniona żadna z przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W pierwszej kolejności wskazano, że odwołująca osiągnęła poziom recyklingu 13,27 % zamiast 20%, a jako podmiot profesjonalny miała obowiązek znać przepisy prawne oraz wykonać ciążące na niej obowiązki związane z odbieraniem odpadów. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania poziomu recyklingu, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2014 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów. Odwołująca nie przedstawiła też żadnych dowodów potwierdzających, że nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu, bądź dowodów potwierdzających, że nie ponosi odpowiedzialność za taki stan rzeczy. Ze sprawy nie wynika też, żeby odwołująca podjęła jakiekolwiek działania w celu zaprzestania naruszenia prawa. Zdaniem organu odwoławczego odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu będzie wpływać na bagatelizowanie nakazów i obowiązków ustawowych także w przyszłości, nie spowoduje osiągnięcia celów administracyjnej kary pieniężnej oraz przyczyni się do osiągnięcia skutku odwrotnego do zamierzonego. Kolegium nie zgodziło się też z zarzutem naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1 w związku z art. 9g oraz art. 9n ust. 4 i art. 9oa w związku z art. 9g u.c.p.g., poprzez nieprawidłowe zastosowanie. W ocenie organu nałożenie kary, o której mowa w art. 9x ust. 3 ustawy jest ściśle związane z treścią obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę odbierającego odpady, określonego w art. 9g w/w ustawy. Z powyższej regulacji wynika zatem, że podmiot odbierający odpady, o którym mowa w art. 9g ustawy, który nie wykonuje określonego tam obowiązku, w tym osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, podlega karze pieniężnej obliczonej na podstawie art. 9x ust. 3 ustawy. Przepisy ten nie przewidują wprost możliwości uwolnienia się od kary od strony subiektywnej. Odwołująca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że nie mogła osiągnąć danego poziomu recyklingu, bądź dowodów potwierdzających że nie ponosi odpowiedzialność za taki stan rzeczy. Kolegium podkreśliło także, że do obliczenia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przyjęto dane o ilości odpadów komunalnych wynikające ze sprawozdania sporządzonego przez odwołującą. Spółka przedłożyła 31 stycznia 2022 r. (korekty: 3 marca 2022 r., 7 marca 2022 r. i 9 marca 2022 r.) sprawozdanie o odebranych odpadach komunalnych w 2021r. Dane zawarte w tym sprawozdaniu stanowiły podstawę wyliczenia przedmiotowej kary. Zdaniem SKO podmiot taki jak spółka, co do zasady, zawierając umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych miała możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych, w tym dotyczących poziomów odzysku, czy osiągnie w danym roku, przy określonej ilości podmiotów, wymagany poziom recyklingu. Spółka podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym uwzględnić rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swoje przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu [...] sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zwrot kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonej decyzji zarzucono: I. błędną wykładnię przepisów prawa materialnego - art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g u.c.p.g. poprzez wymierzenie kary administracyjnej na podstawie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z frakcji papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (dalej jako "poziomy recyklingu") innych niż wskazanych w art. 9g u.c.p.g.; II. błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego - art. 9n ust. 4 i 9oa w zw. z art. 9g u.c.p.g. poprzez przyjęcie, iż poziomy recyklingu przekazywane przez instalacje na podstawie art. 9oa u.c.p.g. i poziomy recyklingu zamieszczane przez skarżącego w sprawozdaniu rocznym na podstawie art. 9n ust. 4 u.c.p.g są tożsame z poziomami recyklingu o których mowa w art. 9g i można na ich podstawie wymierzyć karę, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g.; III. naruszenie przepisów postępowania - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, jakie poziomy- recyklingu skarżąca faktycznie uzyskała; IV. naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, czy skarżąca uczyniła wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia art. 9g u.c.p.g. nie doszło; V. naruszenie przepisów postępowania - art. 189d k.p.a. i art. 189f k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i brak zbadania przez Związek przesłanek do nakładania kary administracyjnej i przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, podczas gdy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę, uznając, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na wstępie Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (ówcześnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2519, z późn. zm.) na czele z jej art. 9x ust. 2 pkt 1. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Następnie przedstawił mechanizm naliczania powyższej kary wskazując na art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska -w skrócie "p.o.ś." oraz art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Przepisami wydanymi na podstawie art. 290 ust. 2 p.o.ś. są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. poz. 2490; dalej jako "rozporządzenie RM"). Dalej Sąd I instancji wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3b ust. 1 ustawy, który zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 1 ustawy, na 2021 roku został określony w wysokości co najmniej 20% wagowo. Poziom osiągniętego recyklingu w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych ustalany jest na podstawie sprawozdań składanych przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości stosownie do art. 9n ust. 4 u.c.p.g. Przyjęta przez organy wielkość osiągniętego przez spółkę w 2021 r. poziomu recyklingu wynika wprost ze sporządzonego przez nią sprawozdania rocznego. Kwestionując tę wielkość, skarżąca w istocie podważa rzetelność sprawozdania złożonego przez siebie, jako przez podmiot odbierający odpady komunalne, za pośrednictwem bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (art. 9n ust. 1 i 7 u.c.p.g.) - w którym to sprawozdaniu, zgodnie z cytowanym wyżej art. 9n ust. 4 u.c.p.g., powinna się m.in. znaleźć informacja o osiągniętym przez podmiot odbierający odpady komunalne poziomie przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (a nie, o poziomie podanym przez podmiot prowadzący instalację komunalną). Obowiązek sprawozdawczy spółki, o którym mowa w art. 9n u.c.p.g. dotyczy jej danych, które zobligowana była gromadzić. Nadto Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca kwestionując w istocie dane podane przez siebie w sprawozdaniu i domagając się przyjęcia wartości ustalonych indywidualnie dla skarżącej, nie wskazuje żadnych dowodów na to, iż powyższe dane nie były prawdziwe, a faktyczny poziom recyklingu przekroczył wymagany poziom. Dodatkowo Sąd I instancji stwierdził, że akcentowana przez skarżącą treść art. 9g u.c.p.g. w istocie tylko potwierdza niezasadność prezentowanego przez nią stanowiska. Z przepisu tego bowiem expressis verbis wynika, że podmiot odbierający odpady komunalne jest obowiązany do osiągnięcia określonych poziomów recyklingu "w odniesieniu do masy odebranych przez siebie opadów". I to w kontekście tego właśnie przepisu, zgodnie z wymogami wykładni systemowej, należy także odczytywać przedmiot obowiązku sprawozdawczego ustanowionego w art. 9n ust. 4 u.c.p.g. - jako dotyczący poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych osiągniętego przez dany podmiot odbierający odpady (a nie średnio przez instalację). Wbrew twierdzeniom autora skargi, nieużycie (w istocie: niepowtórzenie) przez ustawodawcę w art. 9n ust. 4 u.c.p.g. zwrotu "przez siebie", nie podważa zasadności takiej interpretacji, zaś regulacja art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. zasadność tę tylko potwierdza. W świetle powyższych uwag Sąd I instancji uznał za pozbawione uzasadnienia prawnego zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. Jako chybiony uznała także zarzut naruszenia art. 189d i art. 189f k.p.a., które to naruszenie miało polegać na braku zbadania przez Związek Międzygminny przesłanek do nakładania kary administracyjnej oraz do odstąpienia od jej nałożenia. Wprawdzie organ I instancji rzeczywiście kwestie te pominął w uzasadnieniu swej decyzji, to jednak już SKO je w motywach zaskarżonej decyzji uwzględniło oraz rzeczowo i trafnie rozważyło - czego zupełnie nie dostrzegł autor skargi. Jedynie dla pełni wywodu - w nawiązaniu do twierdzenia SKO, że "[w] orzecznictwie nie ma jednolitości co do możliwości stosowania regulacji z działu IVa k.p.a. (Administracyjne kary pieniężne) do kar z art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy" – Sąd I instancji podkreslił, że kwestia ta została już twierdząco rozstrzygnięta w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/21. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że działając w ramach zakreślonych przez art. 134 p.p.s.a. nie dopatrzył się także innych, niż zarzucane w skardze, naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] sp. z o.o. , wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: -a) błędną wykładnię przepisów prawa materialnego - art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g u.c.p.g. poprzez przyjęcie, że wymierzenie kary administracyjnej jest możliwe na podstawie poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z frakcji papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła (dalej jako "poziomy recyklingu") innych niż wskazanych w art. 9g u.c.p.g.; -b) błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego - art. 9n ust. 4 i 9oa w zw. z art. 9g u.c.p.g. poprzez przyjęcie, iż poziomy recyklingu przekazywane przez instalacje na podstawie art. 9oa u.c.p.g. i poziomy recyklingu zamieszczane przez skarżącą w sprawozdaniu rocznym na podstawie art. 9n ust. 4 u.c.p.g. są tożsame z poziomami recyklingu o których mowa w art. 9g i można na ich podstawie wymierzyć karę, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g.; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania polegające na: -a) braku zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Kolegium w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w z w. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, jaki poziom recyklingu skarżąca faktycznie uzyskała; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi: -b) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Kolegium, w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7 w zw. z aft. 77 § 1 w zw. z alt. 107 § 3 k.p.a. (z powodów wskazanych w punkcie IIa powyżej).; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi: -c) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Kolegium w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z aft. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, czy skarżąca uczyniła wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, aby do naruszenia art. 9g u.c.p.g. nie doszło: wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi; -d) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję Kolegium, w sytuacji, w której decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 7 k.p.a. w zw. z alt. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. (z powodów wskazanych w punkcie IIc); wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw), ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono okoliczności mające zdaniem skarżącej spółki uzasadniać trafność poszczególnych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej : p.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Podkreślić także należy, że skarga kasacyjna jest ściśle sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a sformalizowanie to związane jest ściśle z charakterem tego środka zaskarżenia. Skarga kasacyjna stanowi samodzielne pismo procesowe i sformalizowany środek zaskarżenia. W skardze kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika musi być precyzyjnie określona podstawa kasacyjna ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa i sposobu ich naruszenia i w tak oznaczonych granicach sąd kasacyjny kontroluje zaskarżone orzeczenie. Kasacja nie ma za zadanie doprowadzić do ponownej kontroli aktu administracyjnego w jego całokształcie, lecz do weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości wyroku sądowego I instancji i to tylko w zakresie ściśle wytyczonym przez kasatora, a określonym podstawami kasacyjnymi (art. 174 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie ma obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2025 r., sygn. akt III FSK 1056/23 i z dnia 6 maja 2025 r., sygn. akt I OSK 1310/23). W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni zostały powiązane z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. Istota zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczy przede wszystkim interpretacji pojęcia osiągnięcia przez podmiot odbierający odpady "poziomów przygotowana do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z frakcji papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła" użytego przez ustawodawcę w art. 9g u.c.p.g. oraz powiązaną z tą wykładnią koniecznością dokonania przez organy ustaleń faktycznych mających wpływ na dokonanie oceny czy z uwagi na przyjętą wykładnię została spełniona przesłanka przemawiająca za zastosowaniem art. 9x ust. 1 tejże ustawy nakazującego wymierzenie kary pieniężnej w przypadku braku osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności zastosowania, w realiach sprawy, przepisu art. 9x ust. 2 u.c.p.g. Zgodnie z art. 9g u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1; 3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a. Niedopełnienie powyższych obowiązków skutkuje nałożeniem sankcji finansowej, o której mowa w art. 9x w/w ustawy. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, (który odnosi się do rozpatrywanej sprawy), przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania. Metodę ustalania wysokości tej kary określają postanowienia ust. 3 i 4 art. 9x u.c.p.g. Jak wynika z powyższego kara pieniężna za nie wykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przewidziana w art. 9x ust. 2 , a obliczona według zasad określonych w ust. 3 powołanego artykułu należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy o u. Przepis art. 9x ust. 2 cytowanej ustawy , będący podstawą wymierzenia skarżącej kasacyjnie spornej kary pieniężnej nie uzależnia odpowiedzialności podmiotu od stopnia zawinienia przez co odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Należy również podkreślić, iż z treści art. 9g u.c.p.g. wynika, że obowiązek uzyskania w danym roku kalendarzowym odpowiednich poziomów przygotowania odbieranych odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo 3b ust. 1 został nałożony na podmioty odbierające odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości czyli w niniejszej sprawie na skarżącą kasacyjnie spółkę. Jest to obowiązek ściśle zindywidualizowany, którego realizacja jest związana z wynikami osiąganymi w tym zakresie przez dany podmiot. W niniejszej sprawie Sąd I instancji trafnie stwierdził, brak osiągnięcia przez skarżącą kasacyjnie wymaganego za 2021 r. 20% poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metalu, tworzyw sztucznych i szkła uzasadniał wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do jednoznacznego wniosku, że osiągnięty przez skarżącą spółkę w 2021 r. poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych ustalono w oparciu o dane wskazane przez samą spółkę w rocznym sprawozdaniu za rok 2021 roku, a które zostało przedłożone w dniu 31 stycznia 2022 roku, do którego były przedkładane korekty w 3 marca 2022 r., dniu 7 marca 2021 roku i 9 marca 2022 roku. Także nie budzi wątpliwości, że w złożonym sprawozdaniu za 2021 r. strona skarżącą kasacyjnie podała, że przekazano do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 60,3357 ton odpadów. Tym samym skarżąca za dany rok osiągnęła poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w wysokości 13,27%. Zatem do osiągnięcia wymaganego poziomu 20% brakowało 30,5763 Mg odpadów. Potrzebna masa odpadów jakie winny zostać przekazane do uzyskania żądanego poziomu 20 % przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosiła 90,9120 Mg, podczas gdy przekazano 60,3357 Mg. Nie można uznać za zasadny zarzut kasacyjny dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. w związku z art. 9g tej ustawy poprzez wymierzenie kary administracyjnej na podstawie wykazanych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z frakcji papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła innych niż wskazanych w art. 9g u.c.p.g. Zgodnie z art. 9x ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Skoro z danych podanych w sprawozdaniu, ilości odebranych przez stronę skarżącą kasacyjnie odpadów komunalnych i poddanych recyklingowi lub innej formie przygotowania do ponownego użycia wynika, że wymagane poziomy nie zostały osiągnięte, to wymierzając na podstawie ww. przepisów karę trafnie Sąd I instancji stwierdził brak naruszenia przez organy tych przepisów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium jaki i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stwierdzono, że jako podstawę rozstrzygnięcia co do uzyskanego przez skarżącą spółkę wskaźnika poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przyjęto wskaźnik podawany przez podmiot prowadzący instalację komunalną o którym mowa w art. 9oa ust. 3 u.c.p.g., czyli inny niż mowa w art. 9g u.c.p.g. Powyższego ustalenia dokonano powołując się na dane wskazane przez samą skarżącą kasacyjnie w rocznym sprawozdaniu sporządzonym za 2021 rok. W sprawozdaniu tym nie ma mowy, że powyższe dane są danymi przekazanymi skarżącej przez podmiot prowadzący instalację i to w oparciu o art. 9oa ust. 3 u.c.p.g. Nie jest także uzasadniony zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnego zastosowania art. 9n ust. 4 i art. 9oa w związku z art. 9g u.c.p.g. poprzez błędne przyjęcie, że poziomy recyklingu przekazywane przez instalację na podstawie art. 9oa u.c.p.g. i poziomy recyklingu zamieszczane przez skarżącą w sprawozdaniu rocznym na podstawie art. 9n ust. 4 u.c.p.g. są tożsame z poziomami recyklingu, o których mowa w art. 9g i można na ich podstawie wymierzyć karę, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. W istocie tak sformułowany zarzut dotyczy ustalania w rocznym sprawozdaniu samego poziomu recyklingu przez stronę skarżącą kasacyjnie. Podnosi ona bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że o ile z treści art. 9oa ust. 1 u.c.p.g. wynika obowiązek prowadzącego regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych do przekazywania przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości informacji o odpadach, przekazanych mu przez tego przedsiębiorcę, który poddał je procesowi przygotowania do ponownego użycia, recyklingu lub przekazał w tym celu innemu posiadaczowi odpadów, to z kolei art. 9oa ust. 3 tej ustawy dopuszcza jako możliwość przekazywania jedynie iloczynu średniego procentowego wskaźnika osiągniętego w danej instalacji w odniesieniu do masy odpadów komunalnych odpowiednio dla: 1) recyklingu, lub 2) przygotowania do ponownego użycia, lub 3) odzysku oraz w każdym z tym przypadków łącznej masy odpadów komunalnych przekazanych przez gminę. Takie stanowisko skarżącej nie zasługuje na aprobatę. Zakresy obu przepisów, tj. art. 9oa ust. 1 i art. 9oa ust. 3 u.c.p.g. nie są identyczne. W art. 9oa ust. 1 ww. ustawy ustawodawca nałożył obowiązek na każdy podmiot prowadzący regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych do przekazywania przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości odrębnej i zindywidualizowanej informacji o odpadach przekazanych mu tylko przez tego przedsiębiorcę. Art. 9oa ust. 3 u.c.p.g. nie stanowi alternatywy dla obowiązku wynikającego z ust. 1 tego przepisu w odniesieniu do przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 9a ust. 3 ww. ustawy prowadzący regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych jedynie fakultatywnie może przekazywać informacje o masie odpadów komunalnych poddanych recyklingowi lub innym formom przekształcenia, przy czym w każdym przypadku dotyczy to odpadów komunalnych przekazanych przez gminę, a nie przedsiębiorcę. Tak bowiem należy interpretować art. 9oa ust. 3 u.c.p.g., ponieważ w każdym z opisanych w nim przypadków mowa jest o recyklingu (i innych formach przetwarzania) odpadów komunalnych wraz z łączną masą odpadów komunalnych przekazanych przez gminę. Z treści zaś powołanego art. 9oa ust. 1 u.c.p.g. wprost wynika, że podmiot prowadzący instalację komunalną zawiera odrębne umowy z przedsiębiorcami odbierającymi odpady komunalne od właścicieli nieruchomości oraz odrębne z gminami. Tym samym nie można uznać, że Sąd I instancji w tej sprawie dokonał błędnej wykładni ww. przepisów, skoro wyraźnie stwierdził, że to na stronie skarżącej kasacyjnie jako przedsiębiorcy odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości ciążył obowiązek podania w sprawozdaniu danych, które odzwierciedlałyby rzeczywiste ilości odpadów dostarczanych do instalacji przetwarzającej takie odpady i poddanych przetworzeniu. Nie można też zarzucić Sądowi I instancji błędnej wykładni art. 9n ust. 4 u.c.p.g., skoro trafnie ten Sąd stwierdził, że zgodnie z tym przepisem to na podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości ciąży obowiązek zamieszczenia w sprawozdaniu informacji o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania w ostatnim sprawozdaniu składanym za dany rok. Obowiązek ten został przez ustawodawcę nałożony na wskazany podmiot, a tym samym obowiązek zgromadzenia dowodów stanowiących podstawę podania danych umożliwiających obliczenie osiągniętego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu obciąża ten podmiot. Kwestia wywiązywania się przez podmiot prowadzący instalację ze swoich obowiązków wobec przedsiębiorców odbierających odpady komunalne, o którym mowa w art. 9oa ust. 1 u.c.p.g. jest poza przedmiotem tej sprawy. Nie znajdują uzasadnienia także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mimo że decyzja SKO wydana została - w ocenie strony skarżącej - z naruszeniem art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy polegających na ustaleniu, jakie poziomy recyklingu skarżąca faktycznie uzyskała. Naruszenie art. 7 k.p.a. w postaci mogącej mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy mogłoby mieć miejsce wtedy, gdyby organy administracyjne nie ustaliły stanu faktycznego sprawy. W tej zaś sprawie trafnie Sąd I instancji stwierdził, że stan faktyczny został przez organy ustalony w zakresie wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w oparciu o dostępne dla organów dowody, a w szczególności sprawozdanie złożone przez skarżącą. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracyjny zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Podnosząc powyższy zarzut strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jakich to innych niż złożone przez nią sprawozdanie za 2021 r., dowodów lub innych czynności dowodowych nie przeprowadziły organy w tej sprawie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera jedynie polemikę wskazującą, że skoro spółka otrzymała od podmiotu prowadzącego instalację jedynie iloczyn średniego procentowego wskaźnika osiągniętego w tej instalacji, to wątpliwe jest, aby był to wskaźnik rzeczywiście osiągnięty przez tę spółkę. Tym niemniej to nie organy, ale właśnie strona skarżącą kasacyjnie jako przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości miała obowiązek podania rzetelnych danych w sprawozdaniu, w tym informacji pozwalających ustalić osiągnięty w roku poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Kwestionując dane jakie sama spółka podała w sprawozdaniu, nie wskazała jednocześnie innych dowodów pozwalających podważyć ustalenia poczynione przez organy właśnie o te dane, następnie zaakceptowane przez Sąd I instancji. Zauważyć należy, że z przepisu art. 9g u.c.p.g. wynika, że podmiot odbierający odpady komunalne obowiązany jest do osiągnięcia określonych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w " odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów w art. 3aa albo art. 3b ust. 1". W kontekście tego przepisu, zgodnie z wymogami wykładni systemowej należy odczytywać przedmiot obowiązku sprawozdawczego ustanowionego w art. 9n ust. 4 u.c.p.g. jako dotyczący osiągnięcia przez dany podmiot składający sprawozdanie wymaganych w poszczególnych latach poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, a nie średnio przez instalację. Wbrew twierdzeniom skarżącej brak użycia w art. 9n ust. 4 u.c.p.g. zwrotu "przez siebie" nie podważa takiej interpretacji , zaś regulacja zawarta w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. zasadność tę tylko potwierdza. Skoro przepis art. 9g u.c.p.g. nakazuje danemu podmiotowi odbierającemu odpady komunalne uzyskać w odniesieniu do odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu to nie do przyjęcia jest , że w sprawozdaniu, zgodnie z wolą ustawodawcy, winien podać dane dotyczące średniej uzyskiwanej i podawanej w tym zakresie przez instalację , a na dodatek w oparciu o tą średnią właściwy organ winien dokonać oceny czy dany podmiot wywiązał się z nałożonego zindywidualizowanego obowiązku. Tym samym to nie tyle dane przekazywane przez podmiot prowadzący instalację obrazujące średnią uzyskaną przez instalacje były podstawą do ustalenia braku osiągnięcia odpowiednich wskaźników, co dane wskazane przez samą skarżącą w sprawozdaniu rocznym. Nie zmienia tej oceny fakt, że skarżąca opierała się, podając te dane, na danych otrzymywanych z instalacji, a dotyczących średniej uzyskanej przez instalację. Skutki zaniechania przez skarżącą gromadzenia dowodów pozwalających ustalić inny, jej zdaniem rzeczywisty osiągnięty przez nią wskaźnik poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odbieranych odpadów i opieranie się na danych uzyskiwanych od podmiotu prowadzącego instalacje ją procesowo obciążają. Skarżąca jako podmiot profesjonalnie zajmujący się gospodarką odpadów winna między innymi tak zorganizować współpracę z podmiotem prowadzącym instalację, która pozwalałby uzyskać od podmiotu prowadzącego instalację informacje o której mowa w art. 9oa ust. 1 u.c.p.g. Także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie jest zasadny, ponieważ przepis ten określa co ma zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej, a strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jakich elementów objętych tym przepisem nie zawiera zaskarżona do Sądu I instancji decyzja. Nie jest także uzasadniony kolejny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lic p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) w zakresie, w którym strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji błędne uznanie za prawidłowo ustalony w tej sprawie przez organy stan faktyczny mimo niepodjęcia przez organy czynności niezbędnych do ustalenia, że skarżąca spółka uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie wymagać, aby nie doszło do naruszenia art. 9g w związku z art. 9x ust. 2 u.c.p,g. W uzasadnieniu tego zarzutu kasacyjnego podniesiono, że odpowiedzialność administracyjna za brak realizacji obowiązku nałożonego w art. 9g u.c.p.g. ma charakter represyjny. Nie jest ona odpowiedzialnością absolutną. Naruszający przepisy może się zwolnić od tej odpowiedzialności, jeżeli wykaże , że uczynił wszystko , czego było można od niego rozsądnie wymagać , aby do naruszenia przepisów skutkujących tą odpowiedzialnością nie dopuścić. Jako okoliczność uzasadniającą zwolnienie z odpowiedzialności w niniejszej sprawie skarżąca wskazuje na ustalenie osiągniętego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w oparciu o dane dotyczące średnich wartości uzyskanych od instalacji, które nie odpowiadają rzeczywistości. Jej zdaniem trudno wskazać w takiej sytuacji co winna zrobić skarżąca w niniejszej sprawie, aby te średnie zmienić, skoro nie zależą one od jej działania. Tak postawiony zarzut kasacyjny świadczy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o braku zrozumienia przez stronę istoty sporu w niniejszej sprawie. Ustalając osiągnięty przez skarżącą poziom przygotowana odebranych odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu organy oparły się na informacjach podanych w sprawozdaniu przez skarżącą, które podając winna się opierać na posiadanych danych dotyczących jej działalności, czyli łącznej masie odpadów komunalnych odebranych przez siebie od właścicieli nieruchomości oraz łącznej masie odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Kwestia natomiast oparcia się w sprawozdaniu na danych przekazanych przez instalację o których mowa w art. 9oa ust. 3 u.c.p.g. i brak wskazania dowodów pozwalających ustalić inny poziom przygotowania odpadów do ponownego użycia lub recyklingu osiągniętego przez skarżącą była już przedmiotem rozważań w niniejszym uzasadnieniu. O tym jakie dane stanowiły podstawę obliczeń związanych z oceną osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zadecydowała sama skarżąca. Nie wnikając w rzetelność podanych w sprawozdaniu przez skarżącą danych dotyczących rzeczywistej realizacji obowiązku o którym mowa w art. 9g u,c.p.g., bo nie stanowi to przedmiotu niniejszej sprawy kasacyjnej, stwierdzić należy, że spółka nie posiada dowodów pozwalających dokonać innych w tym zakresie ustaleń, o czym może świadczyć brak ich wskazania nie tylko w skardze kasacyjnej, ale także na wcześniejszych etapach postępowania oraz, że próbuje w tym zakresie przenieść obowiązek wykazania na organy. Z przepisów dotyczących obowiązków nałożonych na podmioty trudniące się gospodarką odpadami w zakresie określonym przez u.c.p.g. oraz określających sposób i tryb oceny ich realizacji wynika, że składane sprawozdania stanowią podstawowy dowód w oparciu o który właściwe organy dokonują oceny wywiązania się z tych obowiązków. Podmiot składający dane sprawozdanie oczywiście musi się liczyć z możliwością jego weryfikacji przez właściwy organ, o której mowa wart. 9p u.c.p.g. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podanie ewentualnych niewłaściwych danych w sprawozdaniu było spowodowane działaniem samej skarżącej, z przyczyn leżących po jej stronie, a nie błędnymi rozwiązaniami wprowadzonymi przez ustawodawcę. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że twierdząc, iż Sąd I instancji błędne przyjął, że realizując art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, skarżąca kasacyjnie nie wykazała, jakich to dowodów lub innych czynności dowodowych nie przeprowadziły organy w tej sprawie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jedynie polemikę wskazującą, że skoro spółka otrzymała od podmiotu prowadzącego instalacje, jedynie iloczyn średniego procentowo wskaźnika osiągniętego w tej instalacji, to wątpliwe, aby był to wskaźnik rzeczywiście osiągnięty przez tę spółkę (w dorozumieniu osiągnęła zapewne wyższy). Jednak to nie na organie, a na stronie skarżącej kasacyjnie jako przedsiębiorcy odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości ciążył obowiązek podania w sprawozdaniu rzetelnych danych , w tym informacji dotyczących osiągniętego poziomu recyklingu , przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczania masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Skarżąca w toku całego postępowania, a w szczególności w skardze kasacyjnej nie przedłożyła żadnych dowodów pozwalających ustalić , że uzyskała wskaźnik o którym mowa w art. 9g u.c.p.g. na innym poziomie niż wskazały to organy w zaskarżonej decyzji , a przyjął za prawidłowy Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że także zarzuty błędnego zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję Kolegium w sytuacji gdy decyzja to zastała wydana z naruszeniem art. 7 , art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. z powodów wskazanych w uprzednio ocenianych zarzutach kasacyjnych nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo w sprawie Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. jak również nie dokonały błędnej wykładni zarzucanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw orzekł jak w wyroku.