II SA/Bd 391/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Dominika Matuszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. 1. W dniu 19 lutego 2025 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. wpłynął wniosek K. D. (dalej: "strona", "skarżąca") o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. na wymagającą opieki niepełnosprawną córkę J. D.. Do wniosku strona dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 18 października 2023 r. zaliczające córkę skarżącej do osób niepełnosprawnych od 8 roku życia. Orzeczenie wydane zostało do 31 października 2026 r. Ponadto strona przedłożyła orzeczenie o odmowie wydania orzeczenia o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 28 maja 2024 r., utrzymujące je w mocy orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 7 sierpnia 2024 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt IV U 295/24, którym sąd zmienił ww. orzeczenie w ten sposób, że ustalił, iż J. D. wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. 2. Decyzją z dnia 25 marca 2025 r. Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w G. działając z upoważnienia Prezydenta G. (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") przyznał stronie świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 323 ze zm. – dalej "u.ś.r.") w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r., w związku z opieką nad córką J. D. od 1 lutego 2025 r. do 31 października 2026 r. w wysokości 3.287,00 zł miesięcznie. W ocenie organu I instancji prawo do świadczenia pielęgnacyjnego należało ustalić począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. od lutego 2025 r., nie zaś od momentu złożenia wniosku o wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia tj. od 10 maja 2024 r. 3. Skarżąca wniosła od powyższej decyzji organu I instancji odwołanie wyjaśniając, że Sąd Rejonowy w T. w wyroku z dnia 8 stycznia 2025 r. uznał, że zmiana kwalifikacji choroby córki daje prawo do świadczenia opiekuńczego od daty zmiany kwalifikacji, a nie od lutego 2025 r., jak wskazano w decyzji. Sąd podważył wcześniejsze decyzje odmowne uznając, że strona spełnia warunki do uzyskania świadczenia. Strona podkreśliła, że jej córka wymaga stałej opieki i wsparcia, zaś zmiana kwalifikacji jej choroby jedynie formalnie potwierdziła stan faktyczny, który istniał od momentu urodzin. Skarżąca wskazała, że wniosek o zmianę kwalifikacji choroby pochodzi z dnia 10 maja 2024 r., w związku z czym wniosła o uchylenie decyzji i przyznanie świadczenia od dnia 10 maja 2024 r. 4. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia 7 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że kwestię ustalania daty początkowej przyznawania świadczeń rodzinnych regulują przepisy art. 24 ust. 2 i 2a u.ś.r., zgodnie z którymi prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, jednak jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W niniejszej sprawie niepełnosprawna córka strony legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności wydanym w dniu 18 października 2023 r., zaliczającym ją do osób niepełnosprawnych do 31 października 2026 r., wskazującym jednocześnie, że nie jest wymagana konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Kolegium podkreśliło, że skarżąca wnioskiem z dnia 10 maja 2024 r. zwróciła się o wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia, a nie o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, wobec czego słuszne jest stanowisko organu I instancji o przysługującym stronie prawie do wnioskowanego świadczenia od miesiąca, w którym wpłynął wniosek wraz z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W tych warunkach brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania i przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 10 maja 2024 r. 5. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 24 ust. 2a u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie, mimo że wyrok sądu zmienił orzeczenie o niepełnosprawności i uwzględnił wymagane wskazania do przyznania świadczenia; - zasady pogłębionej oceny dowodów poprzez nieuwzględnienie faktu, że wniosek z dnia 10 maja 2024 r. miał na celu uzyskanie orzeczenia uwzględniającego pogorszenie stanu zdrowia dziecka, czego potwierdzeniem jest wyrok sądu z dnia 8 stycznia 2025 r., który zmienił treść orzeczenia w sposób wiążący dla organu. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: 7. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., co oznacza, że jeżeli sąd administracyjny dostrzega naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, tenże sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi. W oparciu o powyższe kryteria Sąd kontrolując legalność zaskarżonej decyzji i mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. 8. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obydwu instancji stanowiły przepisy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka, 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego - jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Na obecnym etapie postępowania nie jest sporny fakt spełnienia przez skarżącą ww. przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a istota sporu sprowadza się do ustalenia od jakiej daty to świadczenie winno zostać przyznane. Organ stanęły na stanowisku, że skarżącej należało przyznać świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 lutego 2025 r., tj. od miesiąca, w którym złożony został wniosek, powołując się w tym zakresie na art. 24 ust. 2 u.ś.r. W ocenie natomiast skarżącej świadczenie winno zostać jej przyznane od 10 maja 2024 r., tj. od daty złożenia wniosku o zmianę orzeczenia o niepełnosprawności. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Składając taki wniosek strona jest więc zobligowana do złożenia go wraz z odpowiednimi dowodami, w postaci dokumentów urzędowych, które powinny być do niego dołączone odpowiednio do okoliczności sprawy. Dokumentami takimi są m.in.: orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności wydane przez powiatowy albo wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, bądź wyrok sądu powszechnego w tym zakresie. Ponadto zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca pismem złożonym w siedzibie organu w dniu 19 lutego 2025 r. wniosła o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. w związku ze sprawowaniem opieki nad córką legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 18 października 2023 r. zaliczającym ją do osób niepełnosprawnych od 8 roku życia do 31 października 2026 r. Następnie w wyniku złożonego wniosku skarżącej z dnia 10 maja 2024 r. o ponowne ustalenie niepełnosprawności Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. orzeczeniem z dnia 28 maja 2024 r. odmówił wydania orzeczenia o niepełnosprawności wskazując, że wcześniejsze wydane orzeczenie nie utraciło ważności, zaś przedłożone z wnioskiem dokumenty nie wskazują na pogorszenie stanu zdrowia dziecka. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. orzeczeniem z dnia 7 sierpnia 2024. Następnie w wyniku zaskarżenia powyższego orzeczenia do sądu powszechnego Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt IV U 295/24 zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że ustalił, iż córka skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w dniu 10 maja 2024 r. wskazując na okoliczność zmiany stanu zdrowia córki. Z akt sprawy wynika również, że był to kolejny wniosek strony, albowiem pierwszy wniosek o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżąca złożyła w dniu 20 września 2023 r., którego rozpoznanie zakończyło się wydaniem orzeczenia z dnia 18 października 2023 r., w którym Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. zaliczył córkę strony do osób niepełnosprawnych wskazując na symbol 04-O jako przyczynę niepełnosprawności. W tym miejscu wskazania wymaga, że podstawę prawną orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 7 sierpnia 2024 r. i utrzymanego nim w mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w G. z dnia 28 maja 2024 r., stanowił § 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 857 ze zm. – dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z tymi unormowaniami w przypadku zmiany stanu zdrowia osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w § 6 ust. 1, o wydanie orzeczenia o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia (ust. 2). W przypadku gdy załączona dokumentacja medyczna oraz badanie osoby, o której mowa w ust. 2, przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego, nie wskazują na zmianę stanu zdrowia tej osoby, skład orzekający wydaje orzeczenie o odmowie wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności (ust. 3). Przepisy te pozwalają na ponowne orzekanie w sprawie ustalonej już niepełnosprawności z uwagi na zmianę stanu zdrowia. Zmiana stanu zdrowia niepełnosprawnego może stanowić zatem podstawę zmiany dotychczasowego orzeczenia o niepełnosprawności. Punktem wyjścia dla orzeczenia wydawanego w trybie § 15 ust 2 i 3 rozporządzenia jest pierwotne, obowiązujące orzeczenie o niepełnosprawności. Podkreślenia wymaga również, że z powyższej regulacji rozporządzenia wynika, że strona może wielokrotnie występować z wnioskami o ustalenie niepełnosprawności w trakcie obowiązywania orzeczenia w tym przedmiocie. Zgodnie z tym przepisem w przypadku zmiany stanu zdrowia osoba niepełnosprawna posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia. Oznacza to, że zmiana stanu zdrowia na którą wskazuje skarżąca w kolejnym wniosku z dnia 10 maja 2024 r. powinna być przedmiotem nowego postępowania orzeczniczego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 451/23). Ponadto wskazać należy, że istnieje możliwość posiadania przez osobę orzekaną dwóch orzeczeń potwierdzających jej niepełnosprawność. Jest to możliwe w szczególności w sytuacji, gdy z powodu jednego schorzenia została ona zakwalifikowana do lekkiego stopnia niepełnosprawności na stałe, a z uwagi na stwierdzenie w późniejszym czasie jeszcze innych, okresowych schorzeń, należało daną osobę zaliczyć w tym zakresie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności jedynie na czas określony (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 97/19). We wskazanym wyroku sąd wyraził pogląd, który sąd w składzie rozpoznający niniejszą skargę w całości podziela, że osoba legitymująca się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności w przypadku stwierdzenia pogorszenia (czy też polepszenia) stanu zdrowia ma prawo do ubiegania się o ponowne wydanie orzeczenia uwzględniającego przedmiotową zmianę stanu zdrowia. W wyniku złożenia wniosku wszczęte zostaje nowe postępowanie orzecznicze, którego celem jest weryfikacja stanu zdrowia osoby orzekanej. Warunkiem koniecznym do rozpatrzenia wniosku strony w ww. trybie jest posiadanie ważnego orzeczenia oraz złożenie stosownego wniosku przez osobę zainteresowaną. W takim zaś przypadku może więc wystąpić sytuacja, w której osoba orzekana poza ważnym orzeczeniem potwierdzającym niepełnosprawność wydanym na stałe może posiadać również orzeczenie wydane w trybie właściwym dla zmiany stanu zdrowia na czas określony. Wskazana sytuacja jest prawnie dopuszczalna, gdyż wydanie ponownego orzeczenia nie wiąże się w tej sytuacji z uchyleniem dotychczasowego orzeczenia, ze względu na brak regulacji prawnej w tej materii. W rozpatrywanym przypadku, wydając orzeczenia odmowne, organy do spraw orzekania o niepełnosprawności I i II stopnia uznały, że stan zdrowia córki skarżącej nie uległ zmianie i nie ma podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia, tj. orzeczenia z 18 października 2023 r. Uznano, iż dziecko nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Nie uznano zatem podstaw do zmiany pkt 7 wskazań zawartych w orzeczeniu z 18 października 2023 r. Sąd Rejonowy w T. rozpatrując odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu nie podzielił tego stanowiska i uwzględnił odwołanie. Na podstawie art. 477(14) § 2 Kodeksu postępowania cywilnego - w przypadku uwzględnienia odwołania sąd zmienia w całości lub w części zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności i orzeka co do istoty sprawy. Uwzględniając ten przepis należy mieć na uwadze, że zaskarżone do Sądu Rejonowego orzeczenie zawierało tylko rozstrzygnięcie o odmowie wydania orzeczenia o niepełnosprawności, zgodnie z normą § 15 ust. 3 rozporządzenia. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynikało natomiast, że przyjęte rozstrzygnięcie spowodowane było stwierdzeniem braku podstaw do zmiany posiadanego przez córkę skarżącej orzeczenia o niepełnosprawności w zakresie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Istota sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym dotyczyła zatem zasadności zmiany obowiązującego orzeczenia o niepełnosprawności córki skarżącej w zakresie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i o tym sąd rozstrzygnął, przedłużając jednocześnie przewidywany okres niepełnosprawności. Oznacza to, że na skutek wyroku Sądu Rejonowego potwierdzona została przesłanka z pkt 7 zawarta w orzeczeniu o niepełnosprawności z dnia 18 października 2023 r., która warunkuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wspomniany w art. 24 ust. 2a u.ś.r. okres trzech miesięcy liczy się (w sytuacji złożenia odwołania do sądu powszechnego) od daty prawomocności wyroku wydanego w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "W sytuacji, gdy orzeczenie o niepełnosprawności wydaje sąd powszechny w formie wyroku, wykładni art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy dokonać nie tylko z uwzględnieniem funkcji, którą realizować ma dane świadczenie opiekuńcze oraz mechanizmu jego przyznawania uzależnionego od uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, ale i też innych regulacji przewidzianych w systemie prawa. Co też w konsekwencji prowadzi do przyjęcia, że wskazany w tym przepisie trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia opiekuńczego biegnie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu, nie zaś od dnia jego wydania. W takim wypadku wniosek w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wraz z kompletem dokumentów, złożony przez osobę uprawnioną w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku winien być uznany za złożony w terminie." (wyrok NSA z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 3587/18). 9. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że świadczenie pielęgnacyjne powinno zostać skarżącej przyznane zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r., tj. począwszy od miesiąca, w którym złożyła wniosek o ponowne ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Podkreślić należy, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został przez skarżącą wniesiony w dniu 19 lutego 2025 r., natomiast wyrok z dnia 8 stycznia 2025 r. Sądu Rejonowego w T., sygn. akt IV U 295/24 stał się prawomocny z dniem 25 stycznia 2025 r. Tym samym skarżącą złożyła wniosek zgodnie ze wskazanym w powyższym przepisie trzymiesięcznym terminie, co skutkuje ustaleniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. 10. Z przedstawionych powodów decyzje wydane w obu instancjach podlegały uchyleniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wobec dokonania niewłaściwych ustaleń, że skarżąca nie zwróciła się o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności, a w konsekwencji niezastosowanie przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r. przy wyznaczaniu terminu początkowego wypłacania wnioskowanego świadczenia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji uwzględni treść art. 153 p.p.s.a., będąc związanym dokonaną przez Sąd oceną prawną. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.