II SA/Lu 440/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2025r., znak: SKO.41/1301/OS/2025 w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M. S. wniósł w dniu 23 czerwca 2025r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2025r., znak: SKO.41/1301/OS/2025 w przedmiocie zasiłku celowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie bowiem do przepisów art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935), zwanej "p.p.s.a" skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga wniesiona po terminie podlega odrzuceniu - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie termin ten nie został zachowany. Jak bowiem wynika z akt, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 21 maja 2025r. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki tj. w trybie uregulowanym w przepisach art. 44 § 1 – 4 k.p.a. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 42 k.p.a., operator pocztowy (...) przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Natomiast stosownie do art. 44 § 4 k.p.a.– doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi, przewidziana w art. 44 § 4 k.p.a. polega na tym, że po upływie czternastodniowego terminu od daty pierwszej próby doręczenia (pierwsze awizo), przesyłkę uznaje się za doręczoną. Skutek doręczenia następuje z mocy prawa po upływie terminu określonego w omawianych przepisach (zob. postanowienie NSA z 28 sierpnia 2019 r., II FZ 562/19). Z akt wynika, że zaskarżona decyzja była dwukrotnie awizowana – 7 maja 2025r. i 15 maja 2025r. (wydruk śledzenia przesyłek – k.10-11), a więc – w świetle przytoczonych przepisów - skutek doręczenia nastąpił dnia 21 maja 2025r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął 20 czerwca 2025r. (piątek). Skarga została natomiast wniesiona dopiero 23 czerwca 2025r., a więc po terminie. Wprawdzie skarżący odebrał skargę 22 maja 2025r., ale okoliczność ta nie miała znaczenia dla oceny zachowania terminu. Jak bowiem wyżej wyjaśniono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji (art. 53 § 1 p.p.s.a.), zaś w przypadku, gdy strona pomimo dwukrotnego awizowania nie odbierze przesyłki w terminach określonym w awizach, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu biegnącego od pierwszego awiza. W takim przypadku termin został sztywno określony przez ustawodawcę, a okoliczność, że po upływie tego terminu strona faktycznie odbierze przesyłkę (np. od operatora pocztowego, czy w siedzibie organu), nie ma skutku prawnego doręczenia. (por. wyroki NSA z 18 lutego 2021 r., sygn. II OSK 1642/20, z 26 października 2017 r., sygn. akt II 244/16). W związku z powyższym skarga jako spóźniona nie może być merytorycznie rozpatrzona, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.