III SA/Wa 1038/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski, sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Protokolant referent Klaudia Staręga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Podatkowej Grupy Kapitałowej P. reprezentowanej przez P S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 lutego 2025 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.668.2024.2.KW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Podatkowej Grupy Kapitałowej P. reprezentowanej przez P. S.A. z siedzibą w L. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 11 grudnia 2024 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS" lub "DKIS") wpłynął wniosek Podatkowej Grupy Kapitałowej P. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Wnioskodawca" lub "Spółka") reprezentowanej przez P. S.A. z siedzibą w L. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy opisana we wniosku inwestycja stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oraz możliwości zastosowania wyłączenia z wyliczania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego spełniających warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U z 2025 r., poz. 278 z póżn. zm., dalej "u.p.d.o.p."). Wnioskodawca we wniosku – w ramach opisu stanu faktycznego - wskazał, że P. S.A. z siedzibą w L. (dalej "Spółka Dominująca") pełni rolę spółki dominującej w Grupie Kapitałowej P. S.A. (dalej "Grupa P."), a także spółki dominującej w Podatkowej Grupie Kapitałowej P. Skarżąca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 1 a ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z przepisami u.p.d.o.p., Spółka Dominująca reprezentuje Skarżącą w zakresie obowiązków wynikających z u.p.d.o.p. oraz z przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm., dalej "O.p."). Grupa P. prowadzi działalność na rynku sprzedaży wyrobów farmaceutycznych i skupia ponad 300 samodzielnych podmiotów gospodarczych, które działają w trzech kluczowych liniach biznesowych dotyczących wyrobów farmaceutycznych, tj. sprzedaż hurtowa, sprzedaż detaliczna oraz zaopatrzenie szpitali i usługi logistyczne. Spółka Dominująca zawarła umowę leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f u.p.d.o.p. (dalej "Umowa Leasingu"). Przedmiotem Umowy Leasingu jest budynek magazynowo-biurowy (dalej "Magazyn"), położony w obrębie miasta L. (Polska). Na podstawie Umowy Leasingu, finansujący zobowiązał się do sfinansowania i przeprowadzenia inwestycji (dalej "Inwestycja"), na zlecenie i zgodnie z instrukcją Spółki Dominującej, mającej na celu rozbudowę i modernizację Magazynu. Zgodnie z Umową Leasingu, koszty Inwestycji, sfinansowane przez finansującego, są spłacane przez Spółkę Dominującą w opłatach leasingowych. Zatem opłata leasingowa należna finansującemu od Spółki uwzględnia proporcjonalnie spłatę nakładów na realizację Inwestycji (część kapitałową) i wynagrodzenie za sfinansowanie Inwestycji (część odsetkową i opłaty administracyjne). Zatem proporcjonalna do wartości Inwestycji część odsetkowa i opłaty administracyjne uwzględnione w opłatach leasingowych stanowią wynagrodzenie finansującego za udzielenie finansowania dłużnego Spółce Dominującej na realizację Inwestycji (dalej: Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji). Celem Inwestycji było przystosowanie Magazynu do magazynowania produktów leczniczych i wyrobów medycznych, w [...] i innych podobnych. Zgodnie bowiem z prawem farmaceutycznym, hurtownie farmaceutyczne muszą zapewniać dostępność leków dla aptek, utrzymywać odpowiednie rezerwy, a także stosować się do rozporządzenia DPD oraz wymogów Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Toteż, z perspektywy regulacyjnej, Inwestycja miała na celu poprawienie lub zapewnienie ciągłości i bezpieczeństwa dostaw leków dla aptek i szpitali. Spółka bowiem zauważyła, że zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 750, z późn. zm., dalej: "Prawo farmaceutyczne"), przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej obowiązany jest: 1) dysponować obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego lekami, spełniającymi wymagania określone w rozporządzeniu DPD, a także wymogi sanitarno-techniczne (art. 77 ust. 1 pkt 1 Prawa farmaceutycznego). Obowiązek dysponowania obiektami należy rozumieć jako posiadanie przez przedsiębiorcę prawa własności do lokalu, w którym prowadzona ma być hurtownia, lub innego prawa do dysponowania nieruchomością, w szczególności wynikającego z umowy; 2) zatrudniać Osobę Odpowiedzialną (kierownika hurtowni), na której spoczywają podstawowe obowiązki związane z prowadzeniem hurtowni - art. 77 ust. 1 pkt 2. Osoba Odpowiedzialna musi spełniać wymogi określone w art. 84 Prawa farmaceutycznego; 3) wypełniać obowiązki wyszczególnione w art. 78 Prawa farmaceutycznego. Co istotne, złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej do GIF powinno być poprzedzone uzyskaniem opinii sanitarno-epidemiologicznej PPIS. W celu wydania opinii niezbędne jest przedstawienie organom planu i opisu technicznego pomieszczeń projektowanej hurtowni oraz dostarczenie tytułu prawnego do lokalu hurtowni. Wymagania lokalowe i techniczne, jak również między innymi dotyczące personelu zostały szczegółowo opisane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz.1287, z późn. zm., dalej "rozporządzenie DPD"), przykładowo: • przedsiębiorca dysponuje lokalem wydzielonym przy pomocy ścian, sufitów i podłóg, których konstrukcja zapobiega przenikaniu do wnętrza lokalu zapachów, substancji i innych czynników zewnętrznych. Przedsiębiorca prowadzący obrót wyłącznie gazami medycznymi dysponuje lokalem zapewniającym ciągłą cyrkulację powietrza. Lokal jest czysty i suchy, urządzony i wyposażony tak, aby zapewnić należyte przechowywanie i dystrybucję produktów leczniczych. W lokalu należy zapewnić temperaturę mieszczącą się w granicach przewidzianych dla przechowywanych produktów leczniczych; • pomieszczenia zapewniają utrzymanie wymaganych warunków przechowywania produktów leczniczych; • pomieszczenia są odpowiednio zabezpieczone, mają wystarczającą kubaturę, tak aby umożliwić bezpieczne przechowywanie i postępowanie z produktami leczniczymi; • pomieszczenie magazynowe jest wyposażone w odpowiednie oświetlenie, tak aby wszystkie czynności mogły być wykonywane dokładnie i bezpiecznie; • pomieszczenie magazynowe jest dostosowane do zakresu zezwolenia i określonego w nim asortymentu produktów leczniczych; • przechowywanie produktów leczniczych odbywa się wyłącznie w pomieszczeniach objętych zezwoleniem na obrót hurtowy produktami leczniczymi, a w przypadku posiadaczy zezwolenia na wytwarzanie lub import produktów leczniczych w pomieszczeniach objętych takim zezwoleniem; • produkty lecznicze oddziela się od innego asortymentu określonego w art. 72 ust. 5 Prawa farmaceutycznego, przechowując je w oddzielonych, jednoznacznie oznakowanych obszarach lub urządzeniach, do których dostęp ma wyłącznie upoważniony personel, lub oddziela się przy pomocy zwalidowanego skomputeryzowanego systemu zapewniającego równoważne bezpieczeństwo; • produkty lecznicze, w przypadku których rozpatrywana jest decyzja o utylizacji, oraz produkty wycofane z zapasów przeznaczonych do sprzedaży lub zbycia oddziela się fizycznie lub przy pomocy zwalidowanego skomputeryzowanego systemu zapewniającego równoważne bezpieczeństwo, przy czym produkty lecznicze otrzymane z państwa trzeciego, ale nieprzeznaczone na rynek Unii Europejskiej, są fizycznie oddzielone; • produkty lecznicze: sfałszowane, przeterminowane, wycofane, wstrzymane oraz produkty wymienione w art. 72 ust. 5 pkt 1a Prawa farmaceutycznego oddziela się odpowiednio od produktów leczniczych przeznaczonych do dystrybucji i przechowuje w wyznaczonych, wyraźnie oznakowanych, dostępnych wyłącznie dla upoważnionego personelu obszarach lub urządzeniach, które zapewniają odpowiedni poziom bezpieczeństwa; • produkty lecznicze wymagające szczególnych warunków przechowywania są odpowiednio zabezpieczane i przechowywane w odpowiednio oddzielonych obszarach lub urządzeniach zapewniających bezpieczeństwo życia, zdrowia, mienia oraz środowiska; • miejsca do przyjmowania i wydawania produktów leczniczych (komora przyjęć i oddzielna komora ekspedycyjna) chronią produkty lecznicze przed panującymi warunkami atmosferycznymi; • komora przyjęć i komora ekspedycyjna posiada odrębny, bezpośredni dostęp do miejsc wyładunku i załadunku towarów; • obszary służące do przyjmowania, wydawania oraz przechowywania towarów są od siebie odpowiednio oddzielone, wyraźnie oznakowane i odpowiednio wyposażone; • obszary, w których sprawdza się dostawy po ich przyjęciu, są wyznaczone zgodnie z wprowadzoną przez przedsiębiorcę procedurą określającą sposób zapewniania kontroli nad przyjmowanymi i wydawanymi produktami leczniczymi; • przedsiębiorca zapobiega dostępowi nieupoważnionych osób do pomieszczeń objętych zezwoleniem, instaluje monitorowany system alarmowy sygnalizacji włamania oraz zapewnia odpowiednią kontrolę dostępu, tak aby odwiedzającym towarzyszyła osoba z personelu; • pomieszczenia i infrastruktura pomieszczenia magazynowego utrzymywane są w czystości; • przedsiębiorca wprowadzi harmonogram i dokumentację dotyczącą higieny, obejmującą sprzęt stosowany do sprzątania i środki czystości oraz instrukcje ich używania w taki sposób, by nie stanowiły one źródła zanieczyszczeń; • pomieszczenia zapewniają ochronę przed owadami, gryzoniami i innymi zwierzętami, wprowadza się prewencyjny program zwalczania szkodników; • pomieszczenia służące do odpoczynku personelu, mycia się i spożywania posiłków są odpowiednio oddzielone od obszarów magazynowych; • niedozwolone jest wnoszenie do obszarów innych niż pomieszczenia socjalne żywności, napojów, wyrobów tytoniowych lub produktów leczniczych do użytku osobistego. Dostępne publicznie są również informacje publikowane na stronach internetowych organów administracji publicznej, w tym GIF: - https:// www.gov.pl/web/gif/uwaga-nowe-zasady-w-zakresie -udzielenia-i-zmiany-zezwolenia-na-prowadzenie-hurtowni-farmaceutycznej; - https://www.biznes.gov.pl/pl/portal/ou246 Ponieważ Spółka Dominująca pełni w Grupie P. głównie funkcję holdingową i finansową, toteż oddała Magazyn w odpłatne używanie (na podstawie umowy dzierżawy) innym operacyjnym spółkom z Grupy P. Spółki te wykorzystują Magazyn zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli do magazynowania i dostarczania leków dla aptek i szpitali. Na potrzeby wniosku zakłada się, że: 1. wykonawca projektu (Inwestycji) podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 2. aktywa, których projekt (Inwestycja) dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 3. koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 4. dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej. W oparciu o przedstawiony opis stan faktyczny sformułowano następujące pytanie interpretacyjne: Czy Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji należy uznać za koszty finansowania dłużnego wykorzystane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p., a co za tym idzie, czy nie powinno się ich brać pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki koszt w finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 3 u.p.d.o.p.? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca wskazał, że Jego zdaniem Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji należy uznać za koszty finansowania dłużnego wykorzystane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust 8 u.p.d.o.p., a co za tym idzie PGK P. nie powinna brać ich pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 3 u.p.d.o.p. W wydanej 25 lutego 2025 r. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, DKIS stwierdził, że stanowisko Skarżącej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego we wniosku stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. Dyrektor KIS w uzasadnieniu interpretacji, po przywołaniu treści art. 15c ust. 1, ust. 3, ust. 8, ust. 9, ust. 10, ust. 12 u.p.d.o.p., wskazał, że aby dany projekt został uznany za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej spełnione muszą być następujące warunki: 1) przedmiotem projektu ma być znaczący składnik aktywów, a zatem stanowić zasoby majątkowe podatnika o wiarygodnie określonej wartości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 120, z późn. zm., dalej: "u.o.r.") aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych; 2) celem projektu ma być dostarczenie, modernizacja lub eksploatacja tego znaczącego składnika aktywów; 3) cel projektu wskazany powyżej ma być w ogólnym interesie publicznym. Pojęcie "interes" oznacza, iż pewien stan lub przedmiot zostaje uznany za "interes" danego podmiotu, ponieważ jest on dla niego wartościowy, korzystny lub przez niego pożądany. W przypadku interesu publicznego pewien stan lub przedmiot jest uznany za wartościowy korzystny lub pożądany przez całe społeczeństwo lub jakąś jego zbiorowość. Jednocześnie DKIS wskazał, że uregulowanie przewidziane w art. 15c ust. 8, 9 i 10 u.p.d.o.p. dotyczy nie wszystkich długoterminowych projektów z zakresu infrastruktury publicznej, lecz tylko takich, które spełniają dodatkowe cztery warunki wskazane w art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p. Pojęcie infrastruktury publicznej - kontynuował DKIS - nie zostało zdefiniowane w u.p.d.o.p. Również wykładnia językowa nie daje w tym zakresie jednoznacznych wyników. Dla rozstrzygnięcia analizowanej sprawy należy sięgnąć do art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145, z późn. zm., dalej "u.g.n."). Jednakże Dyrektor KIS zauważył, że przepis art. 15 ust. 8 u.p.d.o.p. zawiera - przewidziane dyrektywą Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającą przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (dalej: "dyrektywa ATAD") - odstępstwo dla pożyczek wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej (spełniających określone kryteria), pozwalające na nieujmowanie ich w nadwyżce kosztów finansowania dłużnego. Długoterminowym projektem z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 4 dyrektywy ATAD jest projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. Oznacza to, iż dyrektywa nie narzuca w jaki sposób należy rozumieć przesłankę pozostawania w ogólnym interesie publicznym, pozostawiając państwom członkowskim swobodę decyzji w tym zakresie. Biorąc pod uwagę przedmiot regulacji prawa podatkowego oraz różnorodność występujących w praktyce stanów faktycznych, nie jest zasadne określanie na gruncie przepisów podatkowych uniwersalnego katalogu kryteriów mających znaczenie decydujące o uznaniu danego projektu za służący "ogólnemu interesowi publicznemu". Poszczególne stany faktyczne powinny być rozpatrywane indywidualnie - skonstatował DKIS. Usługi świadczone w ogólnym interesie - kontynuował wywód Dyrektor KIS - to usługi, które organy publiczne państw członkowskich zaliczają do usług służących dobru ogółu i które w związku z tym podlegają szczególnym zobowiązaniom z tytułu świadczenia usług publicznych (przy czym mogą być one świadczone zarówno przez sektor publiczny jak i prywatny). Przykłady usług użyteczności publicznej obejmują m.in. transport publiczny, usługi pocztowe. Zbiór ten obejmuje sektor działalności oferujący usługi w ogólnym interesie publicznym, które nie byłby świadczone na rynku - lub byłyby świadczone na innych warunkach, jeżeli chodzi o jakość, bezpieczeństwo, przystępność cenową, równe traktowanie lub powszechny dostęp - bez interwencji publicznej. Jako inwestycje publiczne mogą być więc rozumiane te inwestycje, które ze względu na ich znaczenie społeczne, ułatwiają funkcjonowanie społeczeństwa, spełniają podstawowe potrzeby społeczne, zapewniając wypełnianie zadań publicznych. Interpretując pojęcie interesu publicznego należy przede wszystkim ocenić, czy dana potrzeba znajduje w obiektywnie określonej sytuacji faktycznej uzasadnienie społeczne z punktu widzenia korzyści, które może przynieść, a wymaga to relatywizacji do konkretnego układu wartości, z uwagi na który nadaje się jej publiczny wymiar. Nie ma przy tym znaczenia, czy inwestycje realizuje podmiot prywatny czy publiczny, jeżeli realizuje w ten sposób interes publiczny. Dyrektor KIS zwrócił uwagę, że katalog art. 6 u.g.n. ma charakter zamknięty. Zatem jedynie wprost wymienione w nim cele mogą być uznane za cele publiczne w rozumieniu u.g.n. Na tle powyższego przepisu, odnosząc się do przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego Dyrektor KIS wskazał, że do celów publicznych nie może zostać zaliczona Inwestycja polegająca na sfinansowaniu i przeprowadzeniu rozbudowy i modernizacji Magazynu. Mając na uwadze definicję długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, zawartą w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p., z której wynika, że długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym oraz definicję infrastruktury publicznej, Dyrektor KIS wskazał, iż dokonana przez Skarżącą inwestycja służy w istocie głównie interesom Spółki oraz grupy spółek, do których Spółka należy. Inwestycja, o której mowa we wniosku służy potrzebom Wnioskodawcy i rozwojowi działalności Spółki, a nie potrzebom całej gospodarki. Trudno uznać, że inwestycja polegająca na rozbudowie i modernizacji Magazynu wpisuje się w cele publicznej infrastruktury dla ogółu bądź znacznej części społeczeństwa - ocenił DKIS. Z wniosku nie wynika również aby opisany projekt był realizowany w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego, o którym mowa w ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., nr 19, poz. 1637, z późn. zm.) albo był projektem infrastrukturalnym realizowanym ma podstawie ustawy z dnia 21 października 2016 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 140, z późn. zm.), które to projekty posiadają szczególne cechy ewentualnie pozwalające na uznanie ich za długoterminowe projekty z zakresu infrastruktury publicznej. Jak wskazano w Raporcie OECD, za projekt z zakresu infrastruktury publicznej mogą zostać uznane projekty spełniające m.in. następujący warunek - projekt ma charakter długoterminowy (czas trwania inwestycji wynosi powyżej 10 lat), a środki trwałe składające się na projekt nie mogą zostać zbyte wedle swobodnego uznania podmiotu prowadzącego projekt. W analizowanym stanie faktycznym - ocenił DKIS - realizacja Inwestycji polegającej na sfinansowaniu i przeprowadzeniu Inwestycji, na zlecenie i zgodnie z instrukcją Spółki Dominującej, mającej na celu rozbudowę i modernizację Magazynu, nie może być uznana za realizację celu publicznego. Nie sposób więc zgodzić się ze Skarżącą, że zrealizowana Inwestycja stanowi projekt z zakresu infrastruktury publicznej. Wnioskodawca - pismem z 28 marca 2025 r. - złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę ww. na interpretację indywidualną DKIS z dnia 25 lutego 2025 r., zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej od Dyrektora KIS zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji Skarżąca zarzuciła: 1) dopuszczenie się przez Dyrektora KIS błędu wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 15c ust. 8, 9 i 10 u.p.d.o.p., który polegał na interpretacji pojęcia "infrastruktura publiczna" w świetle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Podczas gdy, w ocenie Skarżącej, pojęcie "infrastruktura publiczna" nie może być interpretowane w świetle przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, tylko w świetle przepisów podatkowych, które nie zawierają zamkniętego katalogu celów publicznych; 2) dopuszczenie się przez Dyrektora KIS niewłaściwej oceny co do przepisów prawa materialnego, tj. art. 15c ust. 8,9 i 10 u.p.d.o.p., na skutek błędu wykładni tych przepisów, co jest przedmiotem pierwszego zarzutu, organ błędnie uznał, że realizacja Inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji Magazynu hurtowni farmaceutycznej nie jest długoterminowym projektem z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p., ponieważ nie służy realizacji celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. W konsekwencji, Dyrektor KIS uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym koszty finansowania dłużnego Inwestycji nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego. Podczas gdy, w ocenie Skarżącej, w świetle przepisów podatkowych Inwestycja polegająca na rozbudowie i modernizacji Magazynu hurtowni farmaceutycznej jest projektem długoterminowym, służącym dostarczeniu i modernizacji znaczącego składnika aktywów Spółki, będącym w ogólnym interesie publicznym. Tym samym, realizację Inwestycji należało uznać za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. Zatem koszty finansowania dłużnego Inwestycji nie powinny być brane pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, zgodnie z art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia możliwości uznania opisanej we wniosku inwestycji (polegającej na przystosowaniu Magazynu do magazynowania produktów leczniczych i wyrobów medycznych) za długoterminowy projektu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. Zdaniem Skarżącej opisana przez Nią inwestycja stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p., zdaniem organu interpretacyjnego inwestycja ta nie stanowi takiego długoterminowego projektu. Na tle tak zdefiniowanego sporu rację należy przyznać Skarżącej. Tytułem wstępu należy przywołać kluczowe przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. Otóż zgodnie z art. 15c ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot: 1) kwotę 3 000 000 zł albo 4) kwotę obliczoną według następującego wzoru: [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30% w którym poszczególne symbole oznaczają: P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, Po - przychody o charakterze odsetkowym, K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu, Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów, Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu. Zgodnie natomiast z art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p. przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące warunki: 1) wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 2) aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 3) koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej; 4) dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 15c ust. 9 u.p.d.o.p. dochodu wynikającego z długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej nie uwzględnia się przy obliczaniu przychodów i kosztów, o których mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym. Należy zwrócić uwagę na to, że wprowadzenie do ustawodawstwa krajowego wskazanych przepisów miało na celu implementację przepisów Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającą przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 193, str. 1 z późn. zm. – dalej "dyrektywa ATAD"). Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy ATAD nadwyżka kosztów finansowania zewnętrznego podlega odliczeniu w okresie rozliczeniowym, w którym koszty te zostały poniesione, jedynie do wysokości 30 % wyniku finansowego podatnika przed uwzględnieniem odsetek, opodatkowania, deprecjacji i amortyzacji (EBITDA). Zgodnie zaś z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. b oraz akapit drugi dyrektywy ATAD państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu stosowania ust. 1 nadwyżkę kosztów finansowania zewnętrznego poniesionych na: pożyczki wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku gdy wykonawca projektu, koszty finansowania zewnętrznego, aktywa oraz dochody znajdują się w całości w Unii (akapit pierwszy lit. b), przy czym długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, który to projekt dane państwo członkowskie uważa za będący w ogólnym interesie publicznym. Wprowadzenie art. 15 ust. 10 (w zw. z ust. 8 i 9) u.p.d.o.p. oznacza zatem zasadniczo skorzystanie przez Polskę z opcji wynikającej z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. b oraz akapit drugi dyrektywy ATAD. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca polski szczegółowo nie zdefiniował, nie dookreślił (np. rodzajowo) katalogu projektów, które są wyłączone z ograniczenia zaliczenia wydatków kosztów finansowania dłużnego mimo istnienia wyraźnej takiej możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 4 akapit drugi dyrektywy ATAD ("oznacza projekt (...) służący (...) który to projekt dane państwo uważa za będący w ogólnym interesie publicznym"). Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 27 września 2023 r., sygn. akt II FSK 140/23, że "wprawdzie użyte w art. 15c ust. 8 u.p.d.o.p. sporne pojęcie "długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej", formalnie rzecz biorąc, zostało zdefiniowane w art. 15c ust. 10 tej ustawy poprzez zaczerpnięte z Dyrektywy ATAD sformułowania mówiące o tym, że za taki projekt uważa się projekt służący dostarczaniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym, ale w istocie rzeczy definicja taka niczego nie wyjaśnia i nie precyzuje. Ogólne i niedookreślone pojęcie infrastruktury publicznej zostało bowiem tylko dopełnione i wyjaśnione posiadającym te same cechy określeniem "ogólnym interesie publicznym.". Sąd podziela również stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 8 lutego 2023 r., sygn. akt II FSK 1615/20 dotyczące braku możliwości odwoływania się, przy interpretowaniu wskazanego pojęcia, do definicji zawartej w art. 6 u.g.n. "[p]o pierwsze, występuje brak tożsamości definiowanych zwrotów: inne zakres znaczeniowy ze względu na odmienność zastosowanych w nich słów ma zwrot "ogólny interes publiczny", a inny - "cel publiczny"; nazwy: "cel" (czyli: "to, do czego się dąży" - op. cit., tom I, s. 377) oraz "interes" (czyli: "sprawa do załatwienia" lub "pożytek, korzyść" - op. cit., tom I, s. 1228) nie są wszak synonimami. Po drugie, zawarta w art. 6 pkt 2 u.g.n. definicja "celu publicznego" ma charakter tylko zakresowy, a więc jest definicją legalną tylko na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami, o czym świadczy stwierdzenie w art. 6 u.g.n., że "celami publicznymi w rozumieniu ustawy są:" Po trzecie, "cele publiczne" zostały zdefiniowane w u.g.n. na potrzeby regulacji prawnych odnoszących się do gospodarowania nieruchomościami przeznaczonymi na cele publiczne, zwłaszcza w kontekście możliwości stosowania prawa pierwokupu (art. 109 ust. 1 u.g.n.) lub wywłaszczenia (art. 112 ust. 1 u.g.n.). Nieuprawnione jest więc przenoszenie i stosowanie definicji zawartych w u.g.n. na inne dziedziny prawa, w tym na prawo podatkowe, zwłaszcza dla celów zdefiniowania pojęć nietożsamych i u.g.n. nieznanych. "Cel publiczny" w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. nie musi więc pokrywać się znaczeniowo z "ogólnym interesem publicznym", o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p.". W konsekwencji za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 15c ust. 8, 9 i 10 u.p.d.o.p. z uwagi na interpretację pojęcia długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, którym jest projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym, w świetle przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami ("Dla rozstrzygnięcia analizowanej sprawy należy sięgnąć do przepisów analizowanej ustawy z dna 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami" – str. 11 zaskarżonej interpretacji, "Zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (...)" – str. 12 zaskarżonej interpretacji). Wreszcie wprawdzie Sąd zgadza się ze stanowiskiem NSA wyrażonym w ww. wyroku o sygn. akt II FSK 140/23, że "[w] orzecznictwie sądów administracyjnych podejmowane były i nadal są podejmowane próby sformułowania kierunkowych kryteriów, które należałoby brać pod uwagę przy ocenie w konkretnych przypadkach, czy mamy do czynienia z przedsięwzięciem mającym charakter długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej realizowanego w ogólnym interesie publicznym - nawiązuje również do tych prób Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przykładowo powołując się na wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 502/21 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt III Sa/Wa 459/19, w których Sądy te przyjęły, że "przez infrastrukturę publiczną należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów, czy urządzeń stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania, bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Innymi słowy jest to kompleks użyteczności publicznej niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i życia ludności, odpowiednio rozmieszczony w przestrzeni." W zestawieniu z innymi próbami uogólnienia analizowanych pojęć, tę należy ocenić jako dość udaną, mogącą stanowić pewien punkt wyjścia w nakreśleniu kierunkowych kryteriów pozwalających na doprecyzowanie tychże niedookreślonych, nieostrych sformułowań. (...) w każdym przypadku próby takie, niezależnie od ich kształtu i doboru użytych w nim słów i określeń, mogą być poddane uzasadnionej krytyce opartej na twierdzeniu, że takie zabiegi interpretacyjne są w pewnej mierze dowolne, gdyż nie mają wystarczającego odniesienia normatywnego.", jednakże ponownie zwraca uwagę na to, że wskazana niedookreśloność definicji (rzutująca na powstanie pewnego "marginesu" dla interpretacji wskazanych pojęć) stanowi konsekwencję decyzji ustawodawcy, który - szczegółowo nie zdefiniował, nie dookreślił (np. rodzajowo) katalogu projektów, które są wyłączone z ograniczenia nadwyżki kosztów finansowania zewnętrznego podlegającej odliczeniu mimo wyraźnej takiej możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 4 akapit drugi dyrektywy ATAD – na co wskazano wcześniej. W rezultacie, w ocenie Sądu, klasyfikacja danego projektu jako objętego zakresem znaczeniowym rzeczonego pojęcia i przytaczanie w tej mierze argumentacji z konieczności musi odbywać się in concreto, a więc w odniesieniu do istniejącego w danej sprawie stanu faktycznego i konkretnego występującego w nim rodzaju i charakteru danej inwestycji. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że – w ocenie Sądu – opisana przez Skarżącą inwestycja polegająca na przystosowaniu Magazynu do magazynowania produktów leczniczych i wyrobów medycznych stanowi długoterminowy projektu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. Skoro "przez infrastrukturę publiczną należy rozumieć zbiór instytucji, obiektów, czy urządzeń stanowiących podstawę do właściwego funkcjonowania, bądź rozwoju danego systemu gospodarczego. Innymi słowy jest to kompleks użyteczności publicznej niezbędny do zapewnienia należytego funkcjonowania gospodarki narodowej i życia ludności, odpowiednio rozmieszczony w przestrzeni.", gdzie w dotychczasowym orzecznictwie przyjmowano (patrz ww. wyrok o sygn. akt II FSK 140/23), że infrastrukturę publiczną (w interesie publicznym) (w rozumieniu art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p.) stanowią autostrady i elektrownie, to również taką infrastrukturę stanowią magazyny służące magazynowaniu produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Magazyny takie stanowią, jak zasadnie wskazano w skardze, element szerszej infrastruktury ochrony zdrowia publicznego. Sąd wskazuje, co oczywiste, że taka infrastruktura służy ochronie życia i zdrowia. Zapewnienie dostępności produktów leczniczych i wyrobów medycznych osobom chorym – co stosowne magazyny produktów leczniczych i wyrobów medycznych umożliwiają - chroni zdrowie tych osób i ratuje ich życie. Jednocześnie należy pamiętać, że "(...) prawo do życia jest najbardziej rudymentarnym, choć nie absolutnym prawem każdego człowieka. Prawna ochrona życia musi zajmować pozycję priorytetową. Zgodnie z art. 38 Konstytucji RP, stanowiącym swego rodzaju konsekwencję jej art. 30, Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę do życia. (...) Zdrowie człowieka jest fundamentalnym, naturalnym dobrem osobistym. Jest ono poddane rozmaitym zależnym i niezależnym od człowieka determinantom. (...) Każdy jednak, w myśl art. 68 ust. 1 Konstytucji RP, ma prawo do jego ochrony. Prawo do zdrowia – zaliczane do drugiej generacji praw człowieka – "pozostaje w istotnej interakcji z prawem do życia, należącym do grupy praw pierwszej generacji" (Jasudowicz 2005, 419)"( Duniewska, Z. 2023. Human Godność, życie i zdrowie człowieka – między wieloznacznością a jednoznacznością. Acta Universitatis Lodziensis. Folia Iuridica. (Grudzień 2023), str. 11-13, https://czasopisma.uni.lodz.pl/Iuridica/article/view/21363/22464). Skoro zdrowie i życie człowieka (obok godności) to "kluczowe, relewantne prawnie wartości i dobra niematerialne (Duniewska, Z., ibidem, str. 6), jednym słowem fundamentalne wartości (dobra), zaś infrastruktura ochrony zdrowia publicznego, w tym magazyny do przechowywania produktów leczniczych i wyrobów medycznych, umożliwia ochronę tych wartości (dóbr), to z całą pewnością (obiektywnie) w ogólnym interesie publicznym (na co wskazuje art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p.) jest, ażeby taka infrastruktura ochrony zdrowia, w tym magazyny do przechowywania produktów leczniczych i wyrobów medycznych, powstawały. Zasadnie wskazuje przy tym Skarżąca w skardze, że "pandemia Covid-19 i zerwanie globalnych łańcuchów dostaw leków i wyrobów farmaceutycznych na skutek tej pandemii, ale także na skutek wojen handlowych i celnych, pokazały jednoznacznie, że zapewnienie dostępności i dostaw leków i wyrobów medycznych, w szczególności ratujących życie, ma na celu ochronę zdrowia publicznego, a co za tym idzie leży w ogólnym interesie publicznym. Bez zabezpieczenia ciągłości dostaw leków i wyrobów medycznych oraz zabezpieczenia ich dostępności dla wszystkich mieszkańców kraju, społeczeństwo jako całość nie może prawidłowo funkcjonować". W ocenie Sądu "zabezpieczenie ciągłości dostaw leków i wyrobów medycznych oraz zabezpieczenie ich dostępności dla wszystkich mieszkańców kraju" w każdym czasie i w każdych warunkach leży w ogólnym interesie publicznym, jednakże w tak niespokojnych czasach jak obecnie (gdzie za wschodnią granicą kraju trwa wojna) zabezpieczenie tego nabiera dodatkowego znaczenia. O tym, że tego rodzaju magazyny są w ogólnym interesie publicznym świadczy również to, że tego rodzaju działalność jest ściśle regulowana – gdyby tego rodzaju działalność nie miała charakteru szczególnego, jej prawidłowe realizowanie nie było w ogólnym interesie publicznym, ustawodawca nie decydowałby się na ścisłe regulowanie tej działalności (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie). Zasadnie Skarżąca zwraca uwagę na to, że zgodnie z art 74 ust. 1 Prawa farmaceutycznego podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zasadnie zwraca również uwagę Skarżąca na to, że zgodnie z art. 36z ust. 1 Prawa farmaceutycznego podmiot odpowiedzialny oraz przedsiębiorcy zajmujący się obrotem hurtowym produktami leczniczymi są obowiązani zapewnić, w celu zabezpieczenia pacjentów, nieprzerwane zaspokajanie zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi i przedsiębiorców zajmujących się obrotem hurtowym produktami leczniczymi w ilości odpowiadającej potrzebom pacjentów. Warunkiem koniecznym dla możliwości wywiązania się z powyższych obowiązków przez podmiot odpowiedzialny lub przedsiębiorcę zajmującego się obrotem produktami leczniczymi, jest w szczególności posiadanie stosownego magazynu (gdzie wymagania lokalowe i techniczne zostały szczegółowo opisane w treści wniosku) oraz odpowiedniej infrastruktury służącej zapewnieniu ciągłości dostaw leków. Stąd inwestycję, mającą na celu poprawienie lub zapewnienie ciągłości i bezpieczeństwa dostaw leków dla aptek i szpitali, należy uznać za realizowaną w ogólnym interesie publicznym. Nie można przy tym zgodzić się z argumentem Dyrektora KIS (który nie został uzasadniony szerzej), że "dokonana (...) inwestycja służy w istocie głównie interesom Spółki oraz grupy spółek, do których Państwo należą. Inwestycja, o której mowa we wniosku służy Państwa potrzebom i rozwojowi Państwa działalności, a nie potrzebom całej gospodarki. Trudno uznać, że inwestycja polegająca na rozbudowie i modernizacji Magazynu wpisuje się w cele publicznej infrastruktury dla ogółu bądź znacznej części społeczeństwa. Z wniosku nie wynika również aby opisany projekt był realizowany w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego, o którym mowa w ustawie z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym". Sam komercyjny charakter rzeczonego przedsięwzięcia nie wyłącza tej inwestycji z zakresu regulacji art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. Jak wskazał bowiem NSA w cytowanym już kilkakrotnie przez tut. Sądu wyroku o sygn. akt II FSK 140/23 "wskazane przepisy dotyczące finansowania dłużnego adresowane są do podatników podatku dochodowego, a chodzi tu nie tylko o inwestycje realizowane przez Państwo, bądź jednostki samorządu terytorialnego, lecz o podmioty "prywatne" prowadzące działalność gospodarczą ukierunkowaną na zysk". Rzeczone przepisy nie stawiają również wymogu realizowania określonego przedsięwzięcia w określonych ramach, czy reżimie prawnym, w szczególności w ramach partnerstwa publiczno-prawnego. Okoliczność tego, że rozbudowa i modernizacja Magazynu ma służyć interesom Spółki oraz całej grupy spółek (co jest oczywiste, skoro są to podmioty "prywatne", prowadzące działalność gospodarczą ukierunkowaną na zysk) nie wyklucza tego, że rozbudowa i modernizacja Magazynu służąca zabezpieczeniu ciągłości dostaw leków i wyrobów medycznych oraz zabezpieczenia ich dostępności dla mieszkańców jest realizowana (równocześnie) w ogólnym interesie publicznym – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe za zasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 15c ust. 8,9 i 10 u.p.d.o.p., na skutek błędu wykładni tych przepisów poprzez błędne uznanie, że realizacja Inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji Magazynu hurtowni farmaceutycznej nie jest długoterminowym projektem z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną interpretację. Ponownie rozpoznając sprawę Organ interpretacyjny uwzględni wykładnię i ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu, co w szczególności oznaczać będzie, że Organ interpretacyjny uzna, że realizacja Inwestycji polegającej na rozbudowie i modernizacji Magazynu hurtowni farmaceutycznej stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej, o którym mowa w art. 15c ust. 10 u.p.d.o.p. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 §2 i §4 p.p.s.a.