II SA/Łd 302/25

Dnia 10 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Asesor WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 roku sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 3 marca 2025 roku nr SKO.4163.6.25 w przedmiocie kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Sieradz z dnia 23 grudnia 2024 r., znak: RG.6232.3.14.2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz strony skarżącej F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. kwotę 1017 (jeden tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Zaskarżoną decyzją z dnia 3 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej jako: "k.p.a.", oraz art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 399 ze zm.) - dalej jako: "u.u.c.p.g.", uchyliło decyzję Wójta Gminy Sieradz z dnia 23 grudnia 2024 r., znak: RG.6232.3.14.2024, w całości i nałożyło na F. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. karę pieniężną w kwocie 2011,00 zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70%. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z dnia 23 grudnia 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 2011,12 zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70%. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że ze sprawozdania złożonego przez Spółkę jednoznacznie wynika, iż nie osiągnęła ona w 2020 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70%. Spółka w złożonym sprawozdaniu wykazała osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu ww. odpadów komunalnych na poziomie 62,35%. Ponadto organ wyjaśnił, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na fakt, że nie doszło do przedawnienia. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu wniosła F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, w którym zarzuciła naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego, a w oparciu o przedstawione zarzuty wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie jako bezprzedmiotowego, postępowania organu I instancji, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie decyzji i odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 3 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i nałożyło na skarżącą karę pieniężną w kwocie 2011,00zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70%. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przywołało przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie i stwierdziło, że nałożenie na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej jest zasadne oraz bezsporne jest spełnienie przesłanek nałożenia kary. Organ odwoławczy zauważył, że Spółka nie kwestionuje nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w 2020 r. w wysokości co najmniej 70%. Zastrzeżeń nie budzi także sposób ustalenia wysokości nałożonej kary [iloczyn brakującej masy odpadów komunalnych wymaganej do osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów - 7,4486 Mg i jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie na składowisku niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych - 270,00 zł = 2.011,12 zł]. Kwota kary podlega zaokrągleniu na podstawie art. 9zf u.c.p.g. w zw. z art. 63 ust. 1 Ordynacji podatkowej i stanowi sumę 2.011,00 zł. Brakująca masa odpadów została obliczona po przekształceniu wzoru Pbr= (Mrbr : Mwbr) x 100%, tj. Mrbr = Pbr x Mwbr: 100%. W przypadku Spółki do osiągnięcia wymaganego poziomu powinny zostać poddane recyklingowi i przygotowane do ponownego użycia odpady w ilości: Mrbr= 70% x 97,4200 Mg : 100%; Mrbr= 68,1940 Mg; 68,1940 Mg - 60,7454 Mg = 7,4486 Mg. Organ I instancji nie dokonał zaokrąglenia, wobec tego należało, w ocenie Kolegium, zreformować zaskarżoną decyzję i ustalić karę pieniężną w wysokości 2.011,00 zł. Kolegium zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji (znajdującym potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnym), co do braku podstaw do stwierdzenia przedawnienia, wskazało, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że skoro o naruszeniu prawa dowiedział się z chwilą złożenia przez Spółkę sprawozdania w 2021 r., to trzyletni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, do wydania decyzji na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g., ale także do jej doręczenia (czego organ nie dostrzegł), rozpoczął swój bieg od końca 2021 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2024 r. Pomimo tego, że decyzja organu I instancji została wydana w dniu 23 grudnia 2024 r., a jej doręczenie nastąpiło po upływie ww. trzyletniego terminu, tj. w dniu 13 stycznia 2025 r. przedawnienie nie nastąpiło. Zdaniem organu odwoławczego, należy przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie znajduje pięcioletni termin przedawnienia, a to z uwagi na przesłankę, o której mowa w art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do powyższego Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 9n ust. 1 i 2 u.u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania rocznych sprawozdań. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do dnia 31 stycznia za poprzedni rok kalendarzowy. Dokonanie korekty ww. sprawozdania jest możliwe przez okres 2 lat od jego przekazania organowi. Natomiast zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jak wynika z § 2 ww. artykułu, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W doktrynie wskazuje się, że zobowiązania powstające po doręczeniu decyzji ustalającej mogą powstać, jeżeli decyzja ta została doręczona, z pewnymi wyjątkami, w okresie 3 lat lub 5 lat w okolicznościach wskazanych w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Niedoręczenie decyzji we wskazanym terminie skutkuje tym, że zobowiązanie nie powstaje (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, publ. LEX/el. 2024). Dopiero z datą doręczenia stronie decyzji nakładającej karę pieniężną powstaje konkretne "zobowiązanie podatkowe" (zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W analizowanym przypadku – jak wyjaśnił organ odwoławczy - jest to zobowiązanie do zapłaty, na rzecz gminy, kary pieniężnej (pieniężnej sankcji za zaistnienie stanu niezgodnego z przepisami u.u.c.p.g.), w wysokości określonej w decyzji i w terminie wskazanym w przepisach ustawy. Następnie organ II instancji wyjaśniając, że w dniu 30 marca 2021 r. Spółka złożyła korektę sprawozdania złożonego w styczniu 2021 r., stwierdził, że skoro sprawozdanie zostało skorygowane, tym samym w pierwotnym sprawozdaniu nie zostały ujawnione wszystkie niezbędne dane, a to skutkuje wydłużeniem terminu przedawnienia do wydania i doręczenia decyzji wymierzającej karę na podstawie art.9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g. W dalszej kolejności odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium uznało za niezasadny zarzut naruszenia art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9x ust. 3, art. 9g pkt 1, art. 3aa pkt 2, art. 9zb ust. 1 u.u.c.p.g. poprzez ich bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy strona nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z ustawowego obowiązku osiągnięcia przedmiotowego poziomu za rok 2020. Organ II instancji podkreślił, że jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przepisy art. 9g pkt 1 w zw. z art. 3aa pkt 2 u.u.c.p.g. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że podmiot odbierający odpady komunalne został zobligowany przez ustawodawcę do osiągnięcia w konkretnym roku kalendarzowym określonego przepisem ustawy poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Ustawodawca nie pozostawił podmiotom odbierającym odpady jakiejkolwiek swobody w podjęciu decyzji, czy taki poziom zechcą osiągnąć, czy też nie, nie przewidział również jakichkolwiek okoliczności, w świetle których ów podmiot mógłby się uwolnić od konieczności realizacji nałożonego ustawą obowiązku. Zdaniem Kolegium, uznanie za słuszne prezentowanego przez Spółkę stanowiska, co do braku obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu i odzysku w odniesieniu do masy odbieranych przez nią odpadów komunalnych, prowadziłoby do tego, iż w praktyce przepis art. 9x ust. 2 u.c.p.g. byłby "martwy". Przedsiębiorca bowiem mógłby zawsze powoływać się na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to brakiem możliwości oddziaływania na to, jakie frakcje odpadów odbiera od właścicieli nieruchomości, czy też nieskutecznym podejmowaniem różnych dostępnych mu działań, ukierunkowanych na realizację tego celu. Tymczasem podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Spółka jako profesjonalista w branży, działająca od kilkudziesięciu lat, powinna być świadoma konsekwencji wynikających z u.u.c.p.g. za niedochowanie poziomów recyklingu. Obowiązki wynikające z art. 9g u.u.c.p.g. mają na celu motywowanie przedsiębiorców i podmioty wytwarzające odpady do podejmowania na szeroką skalę działań służących zmniejszeniu ilości ich wytwarzania w zakresie, w jakim nie jest możliwy ich recykling. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Przedsiębiorca prowadzący tego rodzaju działalność musi się liczyć z ustawowymi wymaganiami. Do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć wszelkiej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z ustaw. W szczególności, może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. Jednocześnie Kolegium dodało, że ustawodawca przewidział instrumenty pozwalające na podjęcie przedsiębiorcy zajmującemu się odbieraniem odpadów komunalnych działań przewidzianych w art. 6ka u.u.c.p.g., umożliwiających złagodzenie skutków niewykonania obowiązku określonego w art.9g u.u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. W ocenie Kolegium, z akt sprawy, jak i odwołania, nie wynika, aby Spółka w spornym okresie podjęła czynności, których zasadniczym celem byłoby osiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Ponadto organ odwoławczego stwierdził, że nie sposób przyjąć, aby ogólne informacje zawarte na stronie internetowej Spółki w kwestii recyklingu zwalniały skarżącą z odpowiedzialności za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne. Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a materiał dowodowy został zebrany oraz oceniony w prawidłowy sposób. Ustalony stan faktyczny sprawy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Organ w uzasadnieniu w sposób właściwy powołał stan faktyczny i prawny, który stał się podstawą wydania decyzji. Fakt, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom skarżącej nie świadczy automatycznie o jej wadliwości. Kolegium stwierdziło przy tym, że brak wezwania organu do załączenia przez Spółkę dokumentów wymienionych w piśmie z dnia 17 grudnia 2024 r. (wydruk ze strony internetowej Spółki mający potwierdzać prowadzenie przez ww. kampanii edukacyjnej w zakresie selektywnej zbiórki odpadów) nie stanowi o wystąpieniu braku formalnego. Niezałączenie do pisma skarżącej powołanego dokumentu było wyłącznie rezultatem zaniedbania Spółki, a nie naruszenia wymogów ustawowych podania. Strona działająca przez profesjonalnego pełnomocnika powinna oczekiwać od niego dbałości w prowadzeniu jej spraw. Tożsama sytuacja (i w konsekwencji zarzut) miała także miejsce w sprawie dotyczącej wymierzenia Spółce przedmiotowej kary przez inny organ, co jest wiadome Kolegium z urzędu (sprawa znak: SKO.4163.7.25). W dalszej kolejności organ odwoławczy uznał również za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 189c w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 189c k.p.a. stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. W sytuacji, gdy w ustawie nowelizującej brak jest przepisów przejściowych, przyjąć należy, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po dniu jej wejścia w życie oraz do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal pod ich rządami trwają. W ocenie Kolegium, zasada ta nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zdarzeniem stanowiącym podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej był niedopełniony przez skarżącą Spółkę obowiązek osiągnięcia w 2020 r. wymaganego przepisem art. 9g u.u.c.p.g. poziomu w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych. Na gruncie rozpatrywanej sprawy miały więc zastosowanie przepisy obowiązujące w czasie wskazanego wyżej zdarzenia. Organ II instancji zwrócił następnie uwagę, że do dnia 31 grudnia 2020 r. poziom recyklingu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% był określony w art. 3b ust. 2 u.u.c.p.g. Od ww. daty wskazany poziom został określony w dodanym art. 3aa pkt 2 u.u.c.p.g. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2361) do obliczania poziomów, o których mowa w art. 3aa ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568, 695 i 875). W przepisie jest zatem mowa o powołanym w decyzji rozporządzeniu z dnia 14 grudnia 2016 r. Nowelizacje przepisów stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej, tj. art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zb ust. 1 u.u.c.p.g., zdaniem Kolegium, nie miały jakiegokolwiek wpływu zarówno na nałożenie, jak i wysokość orzeczonej kary pieniężnej. W dalszej kolejności za chybione Kolegium uznało zarzuty dotyczące naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Stosownie zaś do art. 189a k.p.a., w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 1). W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: pkt 1 - przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, pkt 2 - odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, pkt 3 - terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, pkt 4 - terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, pkt 5 - odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, pkt 6 – udzielenia ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W u.u.c.p.g. ustawodawca nie przewidział przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, wobec czego organ I instancji prawidłowo przed wydaniem decyzji rozważył możliwość odstąpienia od nałożenia na Spółkę przedmiotowej kary pieniężnej, uwzględniając obowiązujące w tym zakresie regulacje art. 189f k.p.a. Zdaniem organu II instancji, Wójt Gminy Sieradz trafnie wskazał, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie zostały spełnione łącznie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za rok 2020. Nie sposób bowiem przyjąć, jak oczekuje tego skarżąca, że waga naruszenia prawa jest znikoma, ponieważ bezpośrednio rzutuje ona na kwestię właściwego gospodarowania odpadami. Co więcej, nie doszło także do zaprzestania naruszania prawa, gdyż spełnienie tej przesłanki w roku 2020 nie jest możliwe. Kwestia osiągnięcia przez Gminę wymaganego poziomu recyklingu nie ma jakiegokolwiek wpływu na sytuację przedsiębiorcy. W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że bezzasadne pozostają również zarzuty naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 236 ze zm.). Wynikająca z art. 10 ust. 1 Prawa przedsiębiorców zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy nie oznacza, że przedsiębiorca może naruszać obowiązki związane z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą i uniknąć konsekwencji tego zaniedbania tylko przez oświadczenie tego przedsiębiorcy, że ziściły się przesłanki warunkujące odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, mając zwłaszcza na uwadze bierność skarżącej w dążeniu do realizacji ciążących na niej, a wynikających zarówno z zawartych umów, a przede wszystkim z ww. przepisów u.u.c.p.g. obowiązków. W ten sposób każdy przedsiębiorca powołując się na tę zasadę unikałby odpowiedzialności z tytułu naruszenia ciążących na nim obowiązków. Brak było również – jak wskazał organ II instancji - podstaw do zastosowania przez organy administracji zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy (art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców), czy też zasady przyjaznej interpretacji przepisów (art. 11 Prawa przedsiębiorców), gdyż takowych wątpliwości ani co do stanu faktycznego, ani co do treści normy prawnej w niniejszej sprawie nie sposób wskazać. Nie ma też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 8 ww. ustawy poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością za działania oraz zaniechania innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu. Kolegium wyjaśniło przy tym, że Spółka, będąc podmiotem profesjonalnym/przedsiębiorcą, jest zobowiązana do przestrzegania przepisów, w tym u.u.c.p.g., w kwestii gospodarki odpadami i musi liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z ich nieprzestrzegania. Skoro w 2020 r. wymagane było osiągnięcie poziomu 70% recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, to przedsiębiorca powinien był podejmować działania mające na względzie osiągnięcie ww. progu. Przedsiębiorca musi przede wszystkim uwzględnić, że osiągnięcie poziomów wskazanych rodzajów odpadów możliwe jest w przypadku selektywnego zbierania odpadów. Z obowiązku osiągnięcia tych poziomów nie zwalnia go fakt podpisania umowy jedynie na odbiór odpadów komunalnych zmieszanych (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 994/19, publ. LEX nr 2958350). Rolą przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań (przedsiębiorca może odpowiednio kształtować treści umowy i je renegocjować, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy). Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3015/17, publ. LEX nr 2746050) organ II instancji zaakcentował, że prowadzenie każdej działalności gospodarczej związane jest z pewnym ryzykiem niepowodzenia. Istnieje swoboda prowadzenia działalności gospodarczej, co oznacza, że każdy podmiot gospodarczy ma możliwość wyboru czy chce, czy nie, podjąć takie ryzyko. Przerzucanie tego ryzyka na podmioty, które przekazując odpady czyniąc je odpowiedzialnymi za ich skład jest nieuprawnione. Omawiane przepisy mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling służy zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji RP). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą szeroko pojętej ochronie środowiska. Końcowo Kolegium wskazało, że błędne pouczenie decyzji (powołanie art. 222 Ordynacji podatkowej) nie ma wpływu na wynik sprawy. W pouczeniu znajdowały się prawidłowe informacje co do sposobu i terminu wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła F. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 6 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej praworządności poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji naruszającej przepisy postępowania oraz prawa materialnego wskazane w zarzutach skargi, 2. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez oparcie uzasadnienia decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, co jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych oraz zasadą przekonywania, 3. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez: a) zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, b) uznanie przez organ II instancji, że organ I instancji wydając decyzję prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak również w sposób wyczerpujący zebrał i ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, podczas gdy organ I instancji wydając decyzję naruszył art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez zastosowanie przepisów prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych, jak również wadliwe ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz wydanie decyzji zawierającej uzasadnienie nieodpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (czyli w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego), 4. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie decyzji o nałożeniu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe w całości z uwagi na przedawnienie karalności z dniem 31 grudnia 2023 r. i powinno podlegać umorzeniu, 5. art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, że brak wezwania skarżącej do uzupełnienia braku pisma z dnia 17 grudnia nie stanowi braku formalnego, podczas gdy brak uzupełnienia nadmienionego pisma doprowadził do zaniechania przeprowadzenia dowodów przez organ I instancji w postaci wydruku ze strony internetowej skarżącej, na okoliczność, że skarżąca prowadziła kampanię edukacyjną, zachęcającą właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Sieradz do selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, czyli dowodu niezbędnego do wykazania istotnych okoliczności faktycznych dla niniejszej sprawy i naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, 6. art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji naruszenia art. 189c w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. za nieuzasadnione, podczas gdy w decyzji I instancji, organ I instancji nie dokonał analizy tego, które przepisy powinny zostać zastosowane w celu orzeczenia wobec skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w dacie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązywała ustawa inna niż w czasie naruszania prawa, w następstwie którego została nałożona kara, 7. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu za nieosiągnięcie przez skarżącą w 2020 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne materiałów budowlanych i rozbiórkowych, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zaistniały przesłanki warunkujące takie odstąpienie i poprzestanie na pouczeniu, - które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na treść wydanej decyzji - doprowadziły bowiem do wydania decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek zapłaty kary pieniężnej za nieosiągnięcie przez skarżącą w 2020 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne materiałów budowlanych i rozbiórkowych, w postępowaniu prowadzonym z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów proceduralnych, jak również błędnie ustalonym stanie faktycznym; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 art. 9g pkt 1, art. 3aa pkt 2, art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez zastosowanie ww. przepisów i bezzasadne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpiecznie odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, w szczególności w sytuacji, gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z obowiązku ustawowego osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne za rok 2020, 2. art. 68 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 9n ust. 1-5, art. 9zf, art. 9g pkt 1, art. 9x ust. 2 pkt 1 oraz art. 3aa pkt 2 u.u.c.p.g. poprzez: a) wydanie decyzji o nałożeniu kary, pomimo tego że decyzja organu I instancji nie została doręczona skarżącej do dnia 31 grudnia 2023 r. (ewentualnie do dnia 31 grudnia 2024 r.), w konsekwencji czego nałożono na skarżącą administracyjną karę pieniężną pomimo przedawnienia ukarania, b) uznanie, że termin przedawnienia do nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie rozpoczął swój bieg od daty, gdy organ I instancji dowiedział się o naruszeniu prawa i w konsekwencji wydanie decyzji o nałożeniu kary pomimo przedawnienia, podczas gdy bieg terminu przedawnienia do nałożenia na skarżącą kary, którą organ I instancji zastosował w stosunku do skarżącej, rozpoczął się w dniu 31 grudnia 2020 r., czyli w ostatnim momencie działania skarżącej w ramach zarzucanego skarżącej naruszenia prawa, c) wadliwe przyjęcie, że sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n u.u.c.p.g., złożone przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na postawie umowy, stanowi "deklarację" w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, d) wadliwe przyjęcie, że złożenie korekty sprawozdania, o którym mowa w art. 9n u.u.c.p.g., w tym samym roku kalendarzowym, w którym złożono sprawozdanie, stanowi sytuację, w której "podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego", podczas gdy najpóźniej w chwili złożenia korekty sprawozdania (a więc w dniu 30 marca 2021r.) Wójt Gminy Sieradz dysponował wszystkimi danymi niezbędnymi do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zatem termin przedawnienia tego zobowiązania wynosił 3 lata, a nie 5 lat, jak chciałoby tego SKO, 3. art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji o nałożeniu kary, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów, co dotyczyło w szczególności: a) braku rozważenia przez organ I instancji tego, czy brak osiągnięcia przez skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne wynika z przyczyn niezależnych od skarżącej, podczas gdy nieosiągnięcie tych poziomów wynika z przyczyn od skarżącej niezależnych, b) braku ustaleń w treści decyzji organu I instancji tego, czy w przedmiotowej sprawie miało miejsce działanie siły wyższej, w związku z czym skarżąca nie podlega ukaraniu (postępowanie podlegało umorzeniu przez organ I instancji), c) uznaniu przez organ I instancji, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek warunkujących możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy takie przesłanki wystąpiły, 4. art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej i uznanie, że organ I instancji wydając decyzję nie naruszył art. 8 Prawa przedsiębiorców, podczas gdy decyzja ta naruszała art. 8 Prawa przedsiębiorców poprzez obciążenie skarżącej odpowiedzialnością (konsekwencjami) działań oraz zaniechań innych podmiotów, na które to działania i zaniechania skarżąca nie miała wpływu. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego (z uwagi na wystąpienie przedawnienia) oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze wskazanych dokumentów, tj. wydruków sprawozdania skarżącej (jako podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, na których powstają odpady komunalne) złożonego w dniu 29 stycznia 2021 r. i korekty sprawozdania złożonej w dniu 30 marca 2021 r. w zakresie Działu II Tabela A. Informacja o odebranych odpadach komunalnych oraz Działu VI Tabela D. Informacja o osiągniętym poziomie recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne, na okoliczność treści ww. dokumentów, w szczególności tożsamości treści ww. sprawozdania i korekty sprawozdania w zakresie danych wpływających na obliczenie poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w roku 2020. W ocenie skarżącej przeprowadzenie ww. uzupełniającego dowodu z dokumentów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (w świetle zaprezentowanej w decyzji tezy o 5-letnim, a nie 3-letnim, terminie przedawnienia ukarania skarżącej), jak również nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (dokumenty zostały dołączone do skargi). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przedstawił szeroką argumentację podniesionych zarzutów i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej ustosunkował się do odpowiedzi Kolegium na skargę i przedstawił dodatkową argumentację na poparcie stanowiska skarżącej w sprawie, odwołując się przy tym do poglądu WSA w Łodzi na kwestię przedawnienia zawartego w wyroku z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 303/25. Na rozprawie w dniu 10 września 2025 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wnioski w niej zawarte, w tym wniosek dowodowy oraz stanowisko przedstawione w replice strony skarżącej na odpowiedź organu na skargę. Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 3 marca 2025 r. uchylająca decyzję Wójta Gminy Sieradz z dnia 23 grudnia 2024 r. w całości i nakładająca na skarżącą karę pieniężną w kwocie 2011,00 zł za nieosiągnięcie w 2020 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70%. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 399 z późn. zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.u.c.p.g.". Zgodnie z art. 9g u.u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r., nadanym mocą art. 1 pkt 23 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579), podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania, określonych w art. 3b ust. 1 i 2 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2. Według art. 3b ust. 2 u.u.c.p.g. gminy są obowiązane osiągnąć poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% wagowo rocznie. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2361) z dniem 31 grudnia 2020 r. został znowelizowany przepis art. 3b u.u.c.p.g. Nowe brzmienie otrzymał art. 3b ust. 1 (na skutek nowelizacji nie obejmuje już roku 2020), dodano przepis art. 3aa, mocą którego gminy są obowiązane osiągnąć za rok 2020 poziom: pkt 1 - przygotowania do ponownego użycia i recyklingu następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła w wysokości co najmniej 50% wagowo; pkt 2 - recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w wysokości co najmniej 70% wagowo. Uchylono przepis art. 3b ust. 2 u.u.c.p.g., zaś art. 3b ust. 3 u.u.c.p.g. otrzymał brzmienie, zgodnie z którym Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi, kierując się koniecznością możliwości zweryfikowania osiągnięcia tych poziomów przez każdą gminę oraz przepisami Unii Europejskiej określającymi sposób obliczania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz warunki zaliczania masy odpadów komunalnych do masy odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i poddanych recyklingowi. Stosownie do art. 6 powołanej wyżej ustawy nowelizującej, do obliczania poziomów, o których mowa w art. 3aa ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się sposób określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3b ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579 oraz z 2020 r. poz. 568, 695 i 875). Biorąc pod uwagę treść powołanych powyżej przepisów, organy administracji trafnie przyjęły, że poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych, a także sposób obliczania tych poziomów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2167). Zgodnie z tabelą nr 2 rozporządzenia z 2016 r. wymagany w roku 2020 poziom recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych - innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych wynosił 70%. Stosownie do treści art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g., przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (ust. 3). Mając zatem na względzie powyższe unormowania, w ocenie Sądu, nie ma wątpliwości, że strona skarżąca była zobowiązana do osiągnięcia przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne na poziomie 70% w 2020 roku. Niewątpliwie również organ I instancji, a za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stosując się do przepisów rozporządzenia z 14 grudnia 2016 r., trafnie obliczyły, że brakująca masa odpadów, wymagana do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, wyrażona w Mg wynosi 7,4486 Mg, co stanowiło podstawę do prawidłowego obliczenia wysokości kary pieniężnej przy uwzględnieniu stawki opłaty za składowanie zmieszanych odpadów komunalnych za 2020 rok (270,00 zł). Powyższe ustalenia, podobnie zresztą jak sposób obliczenia kary pieniężnej, co do istoty, nie stanowią przedmiotu sporu pomiędzy stronami postępowania. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutów skargi należało stwierdzić, iż niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Kolegium przepisów art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9g pkt 1, art. 3aa pkt 2, art. 9 zb ust. 1 u.u.c.p.g. poprzez ich zastosowanie i bezzasadne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za nieosiągnięcie na Spółkę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpiecznie odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w sytuacji, gdy skarżąca nie miała obiektywnej możliwości wywiązania się z ustawowego obowiązku osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne za rok 2020. Przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, jak zasadnie argumentował organ odwoławczy, mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Recykling to odzysk, w ramach którego odpady są ponownie przetwarzane na produkty, materiały lub substancje wykorzystywane w pierwotnym celu lub w innych (definicja recyklingu zawarta w art. 3 pkt 23 ustawy o odpadach). Służy on zmniejszaniu ilości odpadów i zużycia surowców naturalnych i staje się jedną z najistotniejszych metod ochrony środowiska we współczesnym świecie. Ochrona środowiska, co zdaje się bezzasadnie bagatelizować strona skarżąca, jest jednym z podstawowych zadań Państwa (art. 5 Konstytucji RP). W związku z tym, działając w zgodzie z Konstytucją ustawodawca kreuje normy prawne pozwalające w jak największym zakresie realizować te cele. Omawiane regulacje służą zaś szeroko pojętej ochronie środowiska. W sprawie nie jest sporne, że określone przez ustawodawcę cele ochrony środowiska nie zostały osiągnięte w roku 2020, co świadczy ponad wszelką wątpliwość o naruszeniu przez skarżącą Spółkę przepisów obowiązującego prawa. Cel ekologiczny, ukierunkowany na ochronę środowiska, winien stanowić priorytet w działalności Spółki względem celu ekonomicznego. Spółka winna więc tak zorganizować prowadzenie przedsiębiorstwa i zawierać umowy bądź renegocjować umowy już zawarte, by odbierać odpady segregowane, co pozwoliłoby jej ten cel urzeczywistnić. W sprawie niniejszej brak jest wreszcie dowodów świadczących o aktywnym podejmowaniu przez Spółkę działań o charakterze edukacyjnym czy zwiększających świadomość ekologiczną w zakresie postępowania z odpadami, co w szerszej perspektywie przyczyniłoby się do skuteczniejszej segregacji odpadów u źródła, a tym samym zwiększenia możliwości ich recyklingu. Wprawdzie strona skarżąca podnosi, że prowadzi taką kampanię na swojej stronie internetowej, jednakże, biorąc pod uwagę osiągnięty poziom recyklingu odpadów, nie przynosi ona w pełni zadowalających efektów. Dlatego też niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ I instancji prawa procesowego poprzez niewezwanie do uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 17 grudnia 2024 r. W aktach sprawy brak jest także dokumentów świadczących o skorzystaniu przez Spółkę z trybu przewidzianego w art. 6ka u.u.c.p.g., co pozwoliłoby na złagodzenie skutków niewykonania obowiązku określonego w art. 9g u.u.c.p.g. Przepis art. 6ka u.u.c.p.g. stanowi mianowicie, że w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, podmiot odbierający odpady komunalne przyjmuje je jako niesegregowane (zmieszane) i powiadamia o tym wójta, burmistrza lub prezydenta miasta oraz właściciela nieruchomości. W świetle poczynionych wyżej rozważań za niezasadny w ocenie Sądu należało uznać także zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. i art. 15 k.p.a. Organy orzekające prawidłowo wywiodły, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy nie zostały spełnione łącznie przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2020 r., o których stanowi art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i poprzestania na pouczeniu. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Kolegium, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma, wprawdzie bowiem różnica pomiędzy osiągniętym a wymaganym poziomem recyklingu nie jest znaczna, tym niemniej nie doszło do zaprzestania naruszania prawa, ponieważ spełnienie przez Spółkę tej przesłanki w roku 2020 nie jest możliwe. Podjęcie ewentualnych działań zmierzających do zwiększenia osiąganego przez Spółkę poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne mogłoby przynieść wymierne skutki dopiero w kolejnych latach kalendarzowych, lecz nie w minionym już roku 2020. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi podkreślić należy, że wbrew twierdzeniu skarżącej nie można zarzucić organowi II instancji oparcia zaskarżonej decyzji na nieprawomocnych wyrokach sądów administracyjnych, w tym wypadku na wyrokach tutejszego Sądu w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 1075/23 i II SA/Łd 90/24, a także przywołanym w piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2025 r. wyroku w sprawie o sygn. II SA/Łd 884/24. Wprawdzie powyższe wyroki rzeczywiście nie są prawomocne, jednakże ich przywołanie nie stanowi wyłącznego argumentu, przemawiającego za zasadnością stanowiska Kolegium. Organ przeprowadził wyczerpujący wywód, przywołując treść przepisów prawa i przedstawiając własną ich wykładnię, zaś wskazane wyżej wyroki powołał jedynie na poparcie swojej argumentacji. Za nietrafny należało uznać również zarzut naruszenia art. 189c k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 189c k.p.a. stanowi, że jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Mając na względzie powyższe unormowanie należy w całości podzielić zaprezentowane w tym zakresie stanowisko Kolegium, zgodnie z którym w sytuacji, gdy w ustawie nowelizującej brak jest przepisów przejściowych, przyjąć należy, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po dniu jej wejścia w życie oraz do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal pod ich rządami trwają. Na gruncie rozpatrywanej sprawy zasada ta nie ma zastosowania. Zdarzeniem stanowiącym podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej był niedopełniony przez Spółkę obowiązek osiągnięcia w roku 2020 wymaganego przepisem art. 9g pkt 1 w zw. z art. 3b ust. 2 u.u.c.p.g. (od 31 grudnia 2020 r. - art. 3aa pkt 2) poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami innych niż niebezpieczne odpadów budowlanych i rozbiórkowych stanowiących odpady komunalne w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów. Na gruncie rozpatrywanej sprawy miały więc zastosowanie przepisy obowiązujące z momentu wskazanego wyżej zdarzenia. Nowelizacje przepisów stanowiących podstawę nałożenia kary pieniężnej w rozpatrywanej sprawie, a mianowicie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g pkt 1 i art. 9zb ust. 1 u.u.c.p.g. pozostawały bez jakiegokolwiek wpływu zarówno na nałożenie, jak i wysokość orzeczonej kary. Takiego wpływu nie wykazała również skarżąca Spółka, ograniczając się wyłącznie do postawienia rozważanego zarzutu najpierw w odwołaniu od decyzji, a następnie w skardze. Jednocześnie zauważyć należy, iż sam fakt, że w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej organ nie odniósł się do stanu prawnego, który winien mieć w sprawie zastosowanie, a uchybienie w tym zakresie zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. sanowało Kolegium, nie może stanowić dostatecznej podstawy do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Bezzasadne pozostają zarzuty naruszenia art. 8, art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 Prawa przedsiębiorców. Nie znajdują one żadnych podstaw w aktach postępowania. Powołanie zaś w pouczeniu decyzji organu I instancji przepisu art.222 o.p. choć niewątpliwie stanowi uchybienie, to jednak pozostające bez istotnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy, skoro w świetle materiału aktowego Spółka z zachowaniem terminu i we właściwym trybie zdołała wnieść odwołanie od decyzji Wójta Gminy Sieradz do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu. W ocenie Sądu trafny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie dotyczącym niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w zakresie przesłanek określonych w art. 68 § 2 pkt 2 o.p., co przesadziło o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (zreformowanej w drodze zaskarżonej decyzji). W tym względzie zauważyć należy, że ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach reguluje kwestię przedawnienia kar pieniężnych poprzez odesłanie do przepisów Ordynacji podatkowej. Jak wynika bowiem z art. 9zf u.u.c.p.g., do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi, prezydentowi miasta oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Niewątpliwie wskazane odesłanie dotyczy nie tylko etapu egzekwowania wymagalnych kar pieniężnych, lecz również postępowania administracyjnego o ich wymierzenie. Przepis art. 9zf u.u.c.p.g. używa bowiem ogólnego sformułowania: "do kar pieniężnych" bez żadnego, dodatkowego kwalifikatora zawężającego zakres przedmiotowy odesłania tylko do kar już wymierzonych, wymagalnych, podlegających egzekucji. Tym samym do kar pieniężnych znajduje zastosowanie instytucja przedawnienia prawa do wydania decyzji administracyjnej. Tę zaś instytucję przedawnienia ustawodawca uregulował w art. 68 o.p., zgodnie z którym, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 1). Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (§ 2). Terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych zależą od sposobu ich powstania. Z art. 21 § 1 o.p. wynikają dwa sposoby powstania zobowiązań. Pierwszy: z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.), poprzez wystąpienie określonego w przepisach prawa zdarzenia w zakresie objętym obowiązkiem opłatowym (decyzja określająca jego wysokość ma charakter deklaratoryjny). Drugi: na podstawie decyzji administracyjnej ustalającej zobowiązanie (decyzja ustalająca jego wysokość ma charakter konstytutywny) – art. 21 § 1 pkt 2 o.p. Wskazane w Ordynacji podatkowej terminy przedawnienia i sposoby powstania "zobowiązania podatkowego" odnieść należy do materialnoprawnej regulacji stanowiącej podstawę wydania kwestionowanej decyzji. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie tym przepisem jest wskazany już wyżej art. 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g, zgodnie z którym, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Nakładany decyzją administracyjną obowiązek pieniężny został w nim wprost określony jako kara pieniężna i tak, z woli prawodawcy, należy go kwalifikować. Konkretne zobowiązanie powstaje zatem dopiero z datą doręczenia stronie decyzji nakładającej karę pieniężną. Źródłem jego powstania jest decyzja administracyjna. W sprawie niniejszej warunkiem sine qua non powstania "obowiązku podatkowego" jest zatem nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Niewątpliwie jest to jednak warunek niewystarczający. Zobowiązanie powstaje bowiem z chwilą doręczenia decyzji nakładającej karę i jedynie wówczas, gdy doręczenie tej decyzji nastąpi co do zasady przed upływem terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 o.p. Z przepisów u.u.c.p.g. wynika, że decyzje nakładające kary pieniężne są co do zasady efektem działań podejmowanych z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu jest zaś uwarunkowane posiadaniem przez organ wiedzy o naruszeniu prawa. Zasadne jest zatem twierdzenie, że bieg terminu przedawnienia do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o którym mowa w art. 68 § 1 o.p., wyznacza datę, w której organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał rzeczywisty trzyletni termin do ich wymiaru. W konsekwencji odpowiednie stosowanie art. 68 § 1 o.p., na gruncie 9x ust. 2 pkt 1 u.u.c.p.g., stosować należy do sytuacji, w której organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć i miał trzyletni termin do wymiaru kary, ale przed upływem tego terminu nie doręczył stronie decyzji I instancji. Wychodząc z powyższych ustaleń, nie sposób zgodzić się ze stroną skarżącą, iż termin przedawnienia nałożenia kary pieniężnej winien upłynąć z dniem 31 grudnia 2023 r. Skoro strona skarżąca złożyła sprawozdanie roczne w 2021 roku (29 stycznia 2021 r., a skorygowała je 30 marca 2021 r.), to trzyletni termin przedawnienia rozpoczął swój bieg z końcem 2021 roku i upłynął z dniem 31 grudnia 2024 r. Tymczasem decyzja organu I instancji została doręczona stronie skarżącej w dniu 13 stycznia 2025 r. W konsekwencji należało stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie upłynął termin przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 o.p. W zaskarżonej decyzji Kolegium nie kwestionuje przedstawionej powyżej interpretacji przepisów składających się na regulację przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu użycia i odzysku odpadów, w tym art. 68 § 1 o.p. Interpretację tę uprzednio przedstawia organ I instancji. Nie jest też kwestionowana okoliczność, że doręczenie decyzji Wójta Gminy Sieradz nastąpiło po 31 grudnia 2024 r., czyli po upływie trzyletniego terminu, o którym stanowi art. 68 § 1 o.p. Jednakże, zdaniem organu w kontrolowanej sprawie zastosowanie znajduje termin pięcioletni, o którym mowa w art. 68 § 2 o.p. Na uwagę zasługuje to, że opierając rozstrzygnięcie na powołanej powyżej podstawie prawnej Kolegium powołuje się wyłącznie na okoliczność złożenia przez skarżącą w dniu 30 marca 2021 r. korekty sprawozdania z dnia 29 stycznia 2021 r. W ocenie organu sam fakt złożenia korekty jest wystarczający dla ustalenia, że w pierwotnym sprawozdaniu nie zostały ujawnione wszystkie "niezbędne dane". Stanowiska tego Sąd nie podziela z następujących względów. Powoływany powyżej art. 68 § 2 o.p. przewiduje dłuższy, pięcioletni okres na doręczenie decyzji ustalającej zobowiązanie wyłącznie w dwóch przypadkach. Mianowicie wówczas, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że nieprawidłowe dane podane w deklaracji (sprawozdaniu) muszą dotyczyć wielkości rzutujących na wysokość zobowiązania. Nie można za takie dane uznać braku lub błędu w danych skarżącego, lub wypełnienia jej niezgodnie z wymaganiami. Za wadliwą w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej należy uznać dopiero taką deklarację, w której pominięto wymagane dane lub zamieszczono dane nierzetelne z zakresu związanego z przedmiotem podatku, podstawą opodatkowania i ulgami (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 19 stycznia 2023 r., sygn. I SA/Gl 854/22). Należy także podkreślić, że decyzja ustalająca wydana przed upływem terminu przedawnienia, a doręczona po jego upływie, nie powoduje powstania zobowiązania. Wówczas decyzja organu I instancji jest bezprzedmiotowa, co powinno skutkować jej uchyleniem i umorzeniem postępowania (art. 105 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organ nie wyjaśnił, jakiego rodzaju danych dotyczyła korekta sprawozdania skarżącej złożona w dniu 30 marca 2021 r. Rozważania organu w oparciu o zebrany w tym zakresie materiał dowodowy nie pozwalają na udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy korekta dotyczyła danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania. W istocie rozważania te ograniczają się do konstatacji, że skarżąca złożyła korektę sprawozdania, więc sprawozdanie w pierwotnym brzmieniu nie ujawniało wszystkich niezbędnych danych. Natomiast skarżąca podnosi w skardze, a następnie w Replice na Odpowiedź na skargę, że dane dotyczące osiągniętego w 2020 roku poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku odpadów były identyczne zarówno w sprawozdaniu, złożonym w styczniu 2021 r., jak i w korekcie z marca 2021 r. W konsekwencji, zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji zabrakło ustaleń co do tego, czy w sprawozdaniu złożonym w styczniu 2021 r. skarżąca ujawniła (czy też nie ujawniła) dane, o których stanowi art. 68 § 2 pkt 2 o.p. Analogiczne stanowisko w powyższej kwestii dotyczącej przedawnienia nałożenia kary pieniężnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przedstawił wcześniej w wyroku z dnia 10 lipca 2025 r. w sprawie ze skargi skarżącej o sygn. akt II SA/Łd 303/25. Stanowisko to podzielił Sąd w składzie orzekającym w kontrolowanej sprawie, dając temu wyraz w niniejszym uzasadnieniu. Na kanwie powyższych rozważań należało stwierdzić, że orzekające w sprawie organy nie ustaliły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, doszło więc do naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku kontrolowanej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nałożony na organy administracji publicznej stanowi gwarancję realizacji zasady prawdy obiektywnej (materialnej) statuowanej przepisem art. 7 k.p.a. Organ administracji publicznej jest zatem zobowiązany do podjęcia czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i do rozpatrzenia zgromadzonego materiału (art. 77 § 1 k.p.a.). Realizacja powyższych obowiązków wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a następnie organ winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), a swoje stanowisko uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, postępowanie przeprowadzone przez organy w niniejszej sprawie nie sprostało powyższym wymogom. Tym samym uznać należało, że materiał dowodowy w sprawie nie jest pełny, a co za tym idzie nie został prawidłowo oceniony. Zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 68 § 2 pkt 2 o.p. Zawarte w decyzjach ustalenia, jak już wyżej wskazano, nie wyjaśniają, czy w sprawie spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, co czyni podjęte na tej podstawie rozstrzygnięcia wadliwymi, a co najmniej przedwczesnymi. W związku z tym wydana w sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., co uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzez uchylenie w całości. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ uwzględni powyższą ocenę prawną i wskazania Sądu zawarte w niniejszym wyroku. Zgromadzi zatem pełny materiał dowodowy i dokona jego wszechstronnej oceny, a następnie podejmie działania w oparciu o wskazania Sądu co do interpretacji przepisów ww. ustawy, a swoje rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję organu I instancji. W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964). Na zasądzoną kwotę składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w osobie adwokata w kwocie 900 zł, zwrot wpisu od skargi (100 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł). dc