VII SA/Wa 2102/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) asesor WSA Paweł Konicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D. L. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 maja 2009 r. nr LVI/1669/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w stosunku do działki o nr ew. [...] z obrębu [...] położonej w W. Dzielnicy – W. ul. [...]; 2. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz skarżącego D. L. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga D. L. ( dalej jako: "skarżący", "strona") reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy (dalej jako: "organ") nr LVI/1669/2009 z dnia 28 maja 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 04 lipca 2009r. nr 104 poz. 2969) w części tekstowej i graficznej w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...], ze względu na niezgodność zapisu planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości dotyczącego jej przeznaczenia z zapisami obowiązującego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Warszawy podjętych uchwałą Rady m.st. Warszawy LXXXII/2746/2006 z dnia 10 października 2006r., wnosząc także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego stosownych kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższej skargi skarżący podniósł, że zgodnie z treścią uchwały Nr LVI/1669/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 28 maja 2009r. teren nieruchomości uregulowanej księdze wieczystej [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] położonej w Warszawie Dzielnicy [...] przy ul. [...] znalazł się w obszarze ustaleń planu w strefie [...], dla której zgodnie z treścią & 23 tekstowej części planu przewidziano m .in: a) przeznaczenie terenu - usługi. b) minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 30%, c) maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy-2,0. Powyższy zapis planu jest niezgodny z ustaleniami zawartymi w uchwale nr LXXXII/2746/06 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 października 2006r. w sprawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy, gdzie opisana nieruchomość(działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]) znalazła się w strefie oznaczonej jako M 1.20. Zapis ten oznacza, że na przedmiotowej nieruchomości możliwa jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (a nie usługowa) o wysokości zabudowy do 20 m. Powyższe stanowi naruszenie art. 20 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie publikacji planu, regulującym, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz o zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. W okolicznościach sprawy niniejszej należy stwierdzić, że ustalenia dotyczące nieruchomości przy ul. [...] (działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]) zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego przyjętego wyżej wskazaną uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 28 maja 2009r. są niezgodne ustaleniami zawartymi w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy z dnia 10 października 2006r., co w rażący sposób narusza przepis art.2O ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając interes prawny skarżącego w odniesieniu do kwestionowania uregulowań odnoszących się do powyższej nieruchomości, pełnomocnik wskazał, że skarżący jest współwłaścicielem w udziale 1/2 części w nieruchomości położonej w W. przy ul, [...] stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] uregulowanej w księdze wieczystej [...]. Powyższy tytuł prawny do ww. nieruchomości w całości uzasadnia skorzystanie przez skarżącego z przepisu art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym (w brzmieniu obowiązującym przed 01 czerwca 2017r.) stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwalą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art.94 ust.1 powołanej ustawy niezgodność aktu prawa miejscowego (a takim właśnie aktem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) z prawem może być orzeczona przez sąd administracyjny w każdym czasie. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podniósł, że pismem z dnia 09 czerwca 2023r D. L. wezwał Radę Miasta Stołecznego Warszawy do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezgodności pomiędzy zapisem planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], (dotyczącej jej przeznaczenia) z zapisami obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy w sposób wskazany w tym piśmie. Powyższe pozostało bez reakcji organu. Natomiast w odpowiedzi na skargę, organ przedkładając akta sprawy, wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W przedstawionym stanowisku organ wskazał, że w jego ocenie w przedmiotowej sprawie nie można dopatrzeć się naruszenia prawa ani nadużycia tego prawa przez radę gminy w zakresie przypisanych jej uprawnień określonych ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też jakichkolwiek innych uchybień, w tym naruszenia standardów stanowienia prawa miejscowego, skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. W pierwszej kolejności należy podnieść, że Skarżący błędnie określił, że nieruchomość zgodnie ze Studium była (w dacie uchwalenia Planu) położona w terenie oznaczonym w Studium symbolem [...], Podkreślić należy, że zgodnie ze Studium (rys. 14 - Struktura funkcjonalnoprzestrzenna - Kierunki zagospodarowania przestrzennego), nieruchomość była położona w terenie o symbolu [..] tj. terenie o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z rozdz. XILA.2 (struktura funkcjonalno-przestrzenna - Przeznaczenie terenów), dla terenów oznaczonych tym symbolem Studium ustalało priorytet dla lokalizowania funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Ponadto, Studium dopuszczało dla tych terenów lokalizowanie funkcji usługowej, z zaleceniem by udział tej funkcji kształtował się do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Przytoczone wyżej ustalenia dotyczące funkcji terenu [...] odnoszą się do treści Studium obowiązującej w dacie uchwalenia Planu. Co więcej, zasięg terenu [...], obejmujący nieruchomość Skarżącego, oraz wskaźniki zabudowy nie były zmieniane od momentu uchwalenia Studium w 2006 r. Ponadto pełnomocnik organu wskazała, że udział funkcji określony w Studium odnosił się do terenu wyznaczonego w Studium. Oznacza to, że na poziomie planu miejscowego można doprecyzować rodzaj i rozmieszczenie poszczególnych funkcji, nie muszą one być jednorodne (identyczne) dla wszystkich terenów wyznaczonych w planie miejscowym, gdyż mogą się bilansować w ramach większego terenu Studium. Funkcja usługowa nie przekracza 40% powierzchni zabudowy wszystkich terenów wyznaczonych w Planie w obrębie terenu [...] Dlatego też nie ma uzasadnionych podstaw do twierdzenia, iż ustalone przeznaczenie terenu [...] w Planie (usługi) jest niezgodne ze Studium. Odnośnie do pozostałych ustaleń Planu dla terenu [...], (wymienionych przez Skarżącego: udział powierzchni biologicznie czynnej (PBC), maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy) - Skarżący nie określa, w jaki sposób są one niezgodne ze Studium. W zakresie wskaźnika intensywności zabudowy, Studium określa maksymalną wartość uśrednioną (brutto) bilansowaną dla całego terenu [...] która na poziomie planu miejscowego może być zróżnicowana dla poszczególnych terenów wydzielonych w tym Planie. Nie ma zatem podstaw, aby twierdzić, że wskaźniki w Planie są niezgodne ze Studium. Ponadto pełnomocnik organu wskazała, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie określa przeznaczeń danego terenu, ale kierunki zmian w strukturze przestrzennej oraz wskaźniki dotyczące zagospodarowania przestrzennego. Zasięgi wydzieleń terenowych w Studium należy traktować orientacyjnie. Stanowią one wytyczne do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i należy je w nich uszczegółowić. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w Studium w planie określa się przeznaczenie terenów wraz z precyzyjnym określeniem funkcji. Generalnym założeniem Studium dla m.st. Warszawy jest równoważenie funkcji na całym obszarze miasta i tworzenie wielofunkcjonalnych struktur przestrzennych (Rozdz. XIV pkt 2). Przyjęta w Studium wielofunkcyjność struktur przestrzennych ma bowiem za zadanie oprócz zapewnienia mieszkańcom łatwego dostępu do usług i miejsc pracy, ograniczenie podroży w mieście poprzez połączenie miejsc zamieszkania z miejscami pracy. Ponadto pełnomocnik organu podniosła, że nie każda działka znajdująca się w ramach danego wydzielenia Studium będzie mieć w planie miejscowym przeznaczenie wskazane w nazwie kategorii funkcjonalnej Studium. O przeznaczeniu poszczególnych nieruchomości rozstrzyga plan miejscowy na podstawie katalogu funkcji dominujących i dopuszczonych w oparciu o analizy szczegółowe poszczególnych terenów. Określenie przeznaczenia poszczególnych działek należy do miejscowych planów i określane jest ono na podstawie analiz bardziej szczegółowych niż jest to możliwe w Studium, które to zostało sporządzone w skali 1:20.000. Ustalenia Studium dla poszczególnych obszarów funkcjonalnych wskazują katalog funkcji, które na danym obszarze mogą występować łącznie lub rozdzielnie, nie oznacza to jednak, że wszystkie wymienione funkcje będą mogły być zlokalizowane na każdej z działek znajdujących się w danym obszarze. Ustalenia nie odnoszą się do poszczególnych nieruchomości (działek) lecz do wyodrębnionych obszarów funkcjonalnych. Takie odczytywanie zapisów Studium nie budzi wątpliwości w dotychczasowym orzecznictwie. Należy także podkreślić, że ustalenia Studium, z racji że jest to dokument polityki przestrzennej, a nie plan miejscowy (akt prawa miejscowego), są ustaleniami kierunkowymi. Oznacza to że należy dążyć do wskazanych w tym dokumencie wskaźników, a nie realizować je bezpośrednio. Reasumując powyższe wywody pełnomocnik organu wskazała, że zarzut Skarżącego jest niezasadny i wskazuje na niezrozumienie uprawnienia władz gminy do kształtowania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Wobec powyższej argumentacji, dokonana ingerencja w prawo własności Skarżącego nie jest więc w żadnym zakresie nadmierna. Brak jest więc podstaw do uznania zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, że skarżona uchwała narusza bezprawnie interes prawny Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.) obejmują kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola ta dotyczy skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stwierdza jego nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Zaskarżona uchwała została podjęta 28 maja 2009 r., a więc procedurę jej zaskarżenia reguluje art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r, (art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych - Dz.U. z 2017r. poz. 935). Przed wniesieniem skargi wymagane było wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, które skarżący złożył (data wpływu do organu 9 czerwca 2023 r.) Dokonując oceny interesu prawnego skarżącego do złożenia niniejszej skargi wskazać należy, że stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. W przepisie tym legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego, co oznacza, że przysługuje ona nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony rozstrzygnięciem. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi zatem wykazać związek między zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także wykazać, że ze względu na istnienie tego związku uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r. II OSK 64/17). W okolicznościach tej sprawy zaznaczyć trzeba ponadto, że o naruszeniu interesu prawnego rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (zwykle ograniczenie bądź pozbawienie uprawnień lub nałożonych obowiązków). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skarga wniesiona na podstawie ust. 101 ust. 1 u.g.n. nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie uprawnia zatem sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały. Niezbędne jest wykazanie przez stronę, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej interes chroniony konkretnym przepisem prawa, bądź ukształtowany aktem stosowania prawa np. decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z 23 września 2021 r. sygn. II OSK 1399/21- CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, skarżący jest bowiem współwłaścicielem działki nr ew. [...] obr. [...], ujętych w planie w jednostce 9 U ( usługi), podczas, gdy w zapisach Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego przyjętymi uchwałą Rady m. st. Warszawy z dn. 10 października 2006 r., powyższa nieruchomość znajdowała się w strefie oznaczonej jako [...] ( zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna).Interes prawny skarżącego został zatem naruszony. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi podkreślić trzeba, że w świetle art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Przyznanie gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu nie przeczy konieczności przyjmowania optymalnych rozwiązań. W tych czynnościach gmina jest zobligowana do uwzględniania przepisów prawa w ramach zasady wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP. Władztwo planistyczne gminy nie jest więc nieograniczone, a jego ramy wyznaczają konstytucyjnie chronione prawa, w tym prawo własności. Skoro rada gminy może ingerować w to prawo, to ingerencja ta musi uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerując w prawo własności organy planistyczne gminy muszą wskazać, jakie wartości są tak istotne, ważne społecznie, aby uzasadniały ograniczenie prawa własności podmiotu prywatnego. Wkroczenie w sferę własności musi pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09). Zachowanie zasady proporcjonalności ma kluczowe znaczenie dla oceny, czy rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice władztwa planistycznego i nie stanowi jego nadużycia, tj., że gmina wprowadziła tylko konieczne ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności, proporcjonalnie do dyktowanych interesem publicznym potrzeb ingerencji w sferę praw i wolności (por. wyrok NSA z 22 listopada 2017 r. II OSK 15/17). Niezbędne jest więc takie wyważenie ww. interesów, aby z jednej strony zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, z drugiej w jak najmniejszym stopniu naruszyć prawa właścicieli nieruchomości objętych planem (tak też Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu -Terazzi S.r.l. p-ko Włochom, skarga nr 27265/95, § 85, 17 października 2002, i Elia S.r.l. p-ko Włochom, skarga nr 37710/97, § 77, ECHR 2001-IX; wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r., II OSK 1410/16). Skarżący zakwestionował zgodność przeznaczenia działki nr [...] obr. [...] na terenie o symbolu [...] w planie z uchwałą Rady m.st. Warszawy z 10 października 2006 r. nr LXXXII/2746/2006 w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta stołecznego Warszawy. Podkreślić zatem należy, że w dacie uchwalenia kontrolowanej uchwały art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wskazywał, że plan miejscowy uchwalała rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Na mocy ustawy z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010 r. Nr 130, poz. 871) od 21 października 2010 r. przepis ten brzmi, że "plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu braku naruszenia przez ten plan treści studium." Oznacza to, że Rada m.st. Warszawy miała obowiązek badania zgodności pomiędzy treścią planu a treścią studium, co znajduje również potwierdzenie w art. 15 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium i art. 9 ust. 4 u.p.z.p. wskazującym, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zgodność pomiędzy treścią studium a treścią planu miejscowego powinna być kontynuacją zasad zagospodarowania terenu ustalanych w sposób ogólny w studium, które podlegają sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma doprecyzować te zasady, ale tak, żeby ich nie zmienić lub zmodyfikować (por. wyroki NSA: z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1429/17, LEX nr 2451196 z 5 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 1251/17, LEX nr 2345607; z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 66/13, LEX nr 1519416). W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że studium na trenie o symbolu 9 U przewidywało przeznaczenie [...] to jest tereny o przewadze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, na której ustala się jako priorytet lokalizowanie funkcji mieszkaniowej i niezbędnych inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Studium dopuszczało jedynie w jednostce M1 funkcję usługową, ale do 40% powierzchni zabudowy na terenie. Natomiast plan na tym terenie jako podstawowe przeznaczenie [...] wskazał usługi (§ 23). Oczywiste jest zatem, że nie ma zgodności pomiędzy studium a planem w tym zakresie. Niezależnie zauważyć trzeba, że na terenie [...] plan przewiduje minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 30 %, a więc pozostała część tego terenu mogłaby być zabudowana usługowo do 70 %. Zgodnie zaś ze studium na obszarze [...] funkcja usługowa nie powinna przekraczać 40 % powierzchni zabudowy. Powyższe również świadczy o brak zgodności § 23 planu ze studium. Zasadne okazały się zatem zarzuty skargi i stanowisko zawarte w jej uzasadnieniu. Sądowa kontrola planu miejscowego dokonywana jest na mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z podanych przyczyn bez wpływu na wynik sprawy pozostawała argumentacja organu wskazująca na wielofunkcyjność struktur przestrzennych w ramach studium, które następnie doznają doprecyzowania w zakresie przeznaczenia w zapisach planistycznych. Ustalenia planistyczne w odniesieniu do kontrolowanej działki nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] przewidujące dla ww. nieruchomości przeznaczenie [...] (przeznaczenie terenu - usługi) są jednoznacznie niezgodne z ustaleniami studium przyjmujące dla ww. nieruchomości przeznaczenie [...] ( przeznaczenie terenu – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku, a o kosztach postępowania sądowego na mocy art. 200 w zw. z art. 205§2 p.p.s.a.