II SA/Gd 450/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Zielińska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze sprzeciwów A. K. i Ł. L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 maja 2025 r., nr WI-I.7840.1.230.2024.GM-2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciwy. A. K., reprezentowany przez adwokata, wniósł sprzeciw od decyzji Wojewody Pomorskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę od decyzji Wojewody Pomorskiego z 16 maja 2025 r. uchylającej do ponownego rozpatrzenia decyzję Starosty Tczewskiego z 6 listopada 2024 r. Sprzeciw od ww. decyzji, zarejestrowany pod sygn. akt II SA/Gd 489/25, wniósł także Ł. L. Sprzeciwy zostały wniesione w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 6 listopada 2024 r. Starosta Tczewski zatwierdził A. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. B. w T. na terenie działki nr [...] obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Po wniesieniu odwołań od tak wydanej decyzji, decyzją z 13 maja 2025 r. Wojewoda umorzył postepowania odwoławcze z odwołań A. i L. Ł. oraz A. i M. M. wskazując, że odwołujący się, będący właścicielami działek o numerach odpowiednio [...] i [...], nie posiadają interesu prawnego, a Wojewoda nie stwierdził, by planowana inwestycja ograniczała możliwości zabudowy dla ich nieruchomości. Następnie po rozpatrzeniu odwołań D. L. oraz Ł. L. decyzją z 16 maja 2025 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując, że na spornym obszarze był plan miejscowy zatwierdzony uchwałą Nr XXIII/182/2016 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 października 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2017 r. poz. 120), przy czym wyrokiem z 2 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 344/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność ww. uchwały w części dotyczącej działki nr [...]. W rezultacie w ocenie Wojewody obowiązują ustalenia ze zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Tczewa w rejonie ulicy Głowackiego, pomiędzy drogą nr 1 na południe od osiedla Górki I i II, a południową granicą miasta w Tczewie, wynikające z uchwały nr XI/85/2003 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 28 sierpnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 162, poz. 3355 z dnia 16 grudnia 2003 r.). Wojewoda wskazał, że działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym MM.03, przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinna i wielorodzinną. W ocenie organu odwoławczego części budynku – balkony i fragmenty ścian stanowiące obudowę balkonów przekraczają linię zabudowy w wyniku czego projekt jest niezgodny z postanowieniami planu miejscowego. Inwestycja również narusza ustalenia planu dotyczące intensywności zabudowy – zdaniem organu do powierzchni całkowitej budynku należy dodać powierzchnię kondygnacji podziemnej. Wojewoda uznał, że po uwzględnieniu kondygnacji podziemnej wskaźnik intensywności zabudowy przekroczy parametr dopuszczony planem miejscowym. Nadto do projektu nie dołączono analizy i oceny wpływu inwestycji na otaczający krajobraz, wymaganej na podstawie § 6.3 pkt 2 planu miejscowego, zatem przy ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora należy zobowiązać go do dostarczenia takiej analizy. Nadto, w ocenie organu odwoławczego, inwestor powinien przedłożyć dodatkowe rysunki przedstawiające poziom stropów pośrednich na 2 piętrze. Brak jest także przekrojów pionowych przez projektowany budynek w charakterystycznych jego miejscach. Inwestor powinien także sporządzić analizę przesłaniania, gdyż przedłożona analiza nasłonecznienia jest niewystarczająca. Organ wskazał także, że projekt zagospodarowania terenu należy także uzupełnić o rzędne terenów sąsiednich. W przypadku, gdy teren sąsiedni znajduje się niżej niż działka inwestycyjna, należy zaprojektować zabezpieczenie działki sąsiedniej przed zalewaniem. W projekcie nie pokazano jak zabezpieczono tereny sąsiednie przed zalaniem. Projekt nie zawiera także obliczeń w zakresie chłonności gruntu, ani bilansu wód opadowych, tymczasem elementy te powinny być uwzględnione w projekcie zagospodarowania terenu i ocenione przez organ pierwszej instancji. Nie wykazano także spełnienia ustaleń planu miejscowego dotyczących lokalizacji nowej zabudowy z odprowadzeniem ścieków komunalnych do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. W ocenie Wojewody, nie można bowiem instalacji zewnętrznej prowadzącej na sąsiednią działkę nr [...] uznać za przyłącze. Wojewoda wskazał także, że organ pierwszej instancji powinien na nowo ustalić strony postępowania wskazując, że działki nr [...]-[...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Reasumując, w ocenie Wojewody, projekt jest niezgodny z planem miejscowym i niekompletny, narusza także przepisy rangi podustawowej. Mając zaś na uwadze, że inwestor nie został przez organ pierwszej instancji zobowiązany do dokonania uzupełnień i zmian w przedstawionym zakresie, należało uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy nie mógł przy tym uzupełnić postępowania dowodowego ze względu na konieczność zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W sprzeciwie od tak wydanej decyzji, reprezentowany przez adwokata A. K. zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie się od załatwienia sprawy co do istoty, tj. utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Starosty, poprzez: a) błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki uniemożliwiające rozstrzygnięcie sprawy merytorycznie, pomimo że dokumentacja projektowa jest kompletna, a wszystkie wymagania materialnoprawne zostały spełnione, co potwierdził organ pierwszej instancji; b) nieuwzględnienie, że wskazane przez organ odwoławczy uchybienia miały charakter wyłącznie formalny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, c) nadużycie instytucji decyzji kasacyjnej w sytuacji braku rzeczywistych i jednoznacznych przeszkód prawnych do wydania decyzji merytorycznej, d) naruszenie zasady praworządności (art. 7 k.p.a.) oraz efektywności postępowania poprzez bezzasadne przedłużanie jego trwania i przerzucanie ciężaru ponownego rozpoznania sprawy na organ pierwszej instancji, e) odstąpienie przez Wojewodę od obowiązku rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z jej istotą, co pozostaje w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie decyzji Wojewody i uznanie, że decyzja Starosty z 6 listopada 2024 r. została wydana zgodnie z prawem. W sprzeciwie Ł. L. wskazano, że rozstrzygnięcie jest wadliwe, wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody i nakazanie wydania decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Wnoszący sprzeciw wyjaśnił, że na osiedlu domków jednorodzinnych nie należy stawiać wielorodzinnych bloków, gdyż istniejąca infrastruktura nie była projektowana dla tego rodzaju obiektów. Przy tym zdaniem wnoszącego sprzeciw Wojewoda powinien samodzielnie zakończyć sprawę, mając do tego możliwości. Wnoszący sprzeciw przywołał przykłady orzecznictwa, wskazując, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, tak jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji po uprzednim przeprowadzeniu postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie jest prowadzone. Skarżący wskazał, że Wojewoda prawidłowo ustalił, że inwestycja nie może być zrealizowana, gdyż projekt jest wadliwy i niezgodny z przepisami. W sprzeciwie wskazano dalej, że błędy w projekcie są tego typu, że nie ma możliwości ich naprawy bez przedstawienia zupełnie nowego projektu, przy czym nowy projekt to będzie nowa sprawa. Inwestor zatem będzie miał prawo ubiegać się o zabudowę, ale w nowym postępowaniu. Organy mają obowiązek odmówić pozwolenia, jeśli projekt narusza przepisy. Skoro przy tym inwestor i projektant zawodowo zajmują się realizacją obiektów budowlanych, to wiedzieli o wszystkich błędach, bo inaczej nie mieliby uprawnień do wykonywania zawodu. Jeśli wiedząc o wymaganiach nie chcieli ich spełnić, to nie mogą otrzymać decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciwy podlegały oddaleniu. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Według art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Dokonując uruchomionej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasacyjnej trzeba mieć na uwadze, że wprawdzie ustawodawca wąsko zakreślił granice tej kontroli, bowiem nie dotyczy ona zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa, lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a., to jednak zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1299/17; 28 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2465/14 i I OSK 2411/14; 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2386/13, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym przepisy materialnoprawne mają znaczenie w sprawie sądowoadministracyjnej dotyczącej sprzeciwu od decyzji, jednakże wyłącznie w związku z przepisami postępowania określającymi jego aspekt wyjaśniający. To, co organ ma wyjaśnić, rekonstruowane jest na podstawie przesłanek rozstrzygnięcia sprawy (hipotezy normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia), bowiem tylko okoliczności relewantne z perspektywy tych przesłanek można uznać za mające wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18). Jak wynika z treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść art. 138 § 2 k.p.a. oznacza, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione określone w nim przesłanki. Po pierwsze, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 2279/13). Należy zauważyć także, że zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Zasadą jest bowiem, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, natomiast uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej jest jedynie odstępstwem od tej ogólnej zasady. Rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji organu I instancji. Stosownie do treści art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W sytuacji więc, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej w drugiej instancji i zakończenia jej merytoryczną decyzją na etapie postępowania odwoławczego, niedopuszczalne jest, wydanie decyzji kasacyjnej. Instytucja przewidziana w art. 136 k.p.a. nie może być jednak wykorzystywana w razie konieczności dokonania szeregu brakujących ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W takim przypadku dochodzi bowiem do naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Treść przesłanek z art. 136 k.p.a. określających granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym powinna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem art. 138 § 2 k.p.a., dotyczącym warunków uchylania decyzji pierwszoinstancyjnych i przekazywania ich do ponownego rozpoznania. W okolicznościach kontrolowanej sprawy Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo zauważył, że przedstawiony przez inwestora projekt budowalny nie odpowiada wymogom art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) P.b. oraz wskazanym w decyzji przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: r.w.t.). W takiej sytuacji zaś rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy organ odwoławczy był uprawniony do samodzielnego wezwania skarżącego w trybie art. 35 ust. 3 P.b. do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego, w ramach możliwości, jakie ustanawia art. 136 k.p.a., zważywszy że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego okoliczności te nie były uwzględnione. Nie budzi wątpliwości, że wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 P.b., stanowiłoby nie tylko naruszenie tego przepisu prawa materialnego, ale jednocześnie naruszałoby ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Należy mieć przy tym na uwadze, że celem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie jest znalezienie podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia, ale takie procedowanie, aby w efekcie postępowania przedstawiony przez inwestora projekt budowlany był prawidłowy i mógł zostać zrealizowany (zob. A. Ostrowska (w:) A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 519-521). Wskazać przy tym ponadto należy, że wezwanie do usunięcia wad projektu budowlanego, wymagające jego istotnej zmiany, należą do kompetencji organu pierwszej instancji. W świetle art. 35 ust. 3 P.b., przewidziany w nim tryb postępowania, powinien być wyczerpany przed organem pierwszej instancji. Postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. nie podlega bowiem odrębnemu zaskarżeniu i jest kontrolowane wraz z decyzją organu pierwszej instancji, w razie wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie pozwolenie na budowę. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, ustanowioną w art. 15 k.p.a., rozstrzygnięcia, które nie były jeszcze przedmiotem orzekania w pierwszej instancji, nie powinny być po raz pierwszy i ostatecznie podejmowane w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2020 r., sygn. II OSK 2659/19). W tym kontekście organ odwoławczy jest uprawniony do przeprowadzenia jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 k.p.a.) oraz wyjaśniającego postępowania w niezbędnym zakresie (art. 136 § 2 k.p.a.); natomiast gdy istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, a także gdy określony tryb postępowania powinien być wyczerpany przed organem pierwszej instancji, przeprowadzenie samodzielnie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego jest niedopuszczalne, gdyż będzie skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 24 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1531/22; także WSA we Wrocławiu w wyroku z 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 412/23). Tym samym organ odwoławczy zasadnie wskazał, że nie może przeprowadzić postępowania dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a., którego przedmiotem jest ustalenie istnienia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, warunkujących przedmiot i zakres dalszego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Stanowisko to zyskało potwierdzenie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroku NSA z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 159/24). W realiach niniejszej sprawy Wojewoda w sposób jasny i przekonujący wykazał, że projekt budowlany przedstawiony przez inwestora wymaga uzupełnienia w trybie art. 35 ust. 3 P.b., w tym dostosowania do zgodności z przepisami technicznymi oraz przepisami określającymi szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, w tym zawartość projektu budowlanego w celu zapewnienia czytelności danych. Zasadna jest m.in. dostrzeżona wadliwość w zakresie analizy nasłonecznienia, gdzie nie uwzględniono istnienia budynku mieszkalnego strony odwołującej, brakuje rzędnych terenów sąsiednich, brak jest oceny spływu wód opadowych. Wszelkie dostrzeżone przez Wojewodę braki w projekcie budowlanym nie mogły zostać uzupełnione w trybie wyjaśnień złożonych przez inwestora w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem wnikliwej analizy organu I instancji powinno też być to, czy w okolicznościach niniejszej sprawy – wobec stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki inwestycyjnej – "odżywa" poprzednio obowiązujący plan miejscowy, czy też w takiej sytuacji inwestor powinien uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Ma to szczególnie istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia treści postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, wydanego w trybie art. 35 ust. 3 P.b., w kwestii dostosowania rozwiązań projektowych do zgodności z przepisami prawa planowania i zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnić jednocześnie należy, że zastosowanie art. 35 ust. 3 P.b. ma charakter obowiązkowy - w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Dodatkowo prawidłowość i słuszność zakresu wezwania wystosowanego do inwestora w trybie art. 35 ust. 3 P.b. podlega ocenie i weryfikacji dopiero podczas oceny zgodności z prawem wydanych decyzji po wykonaniu przez inwestora wezwania. Z uwagi na ograniczoną możliwość badania przez sąd administracyjny decyzji kasacyjnej (tylko w zakresie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a.) aktualnie sąd nie może przesądzać o podniesionych w zarzutach sprzeciwów kwestiach merytorycznych, w tym, czy wobec stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nieważności planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr XXIII/182/2016 Rady Miejskiej w Tczewie z dnia 27 października 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2017 r. poz. 120) w części dotyczącej działki nr [...] – powstała tzw. luka planistyczna, czy też należy – jak to uznał Wojewoda – stosować wcześniej obowiązujące przepisy prawa miejscowego dla tej działki. Te kwestie, choć kluczowe dla prawidłowego sformułowania wezwania w trybie art. 35 ust. 3 P.b., wymagają oceny dokonanej w okolicznościach niniejszej sprawy przez organ I instancji. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że wobec treści normy art. 35 ust. 3 P.b. i jej znaczenia dla prawidłowego toku rozpoznawania wniosków o wydanie pozwoleń na budowę i zatwierdzanie projektów budowlanych, uznać należy, że wystosowanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia i poprawienia projektu budowlanego pozostaje w sferze wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji, a co prawidłowo uwzględnił organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Jedynym słusznym zatem rozstrzygnięciem w takiej sytuacji było przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania po uprzednim uchyleniu decyzji Starosty Tczewskiego. Organ w sposób poprawny uzasadnił treść rozstrzygnięcia, wykazując naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania z ich jednoczesnym wskazaniem, jak również wykazał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda zawarł ponadto - odnoszące się do ustalonych przezeń uchybień procesowych - wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stąd też nie został naruszony art. 138 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że zarzuty zawarte w sprzeciwach, skierowane na wykazanie naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. przez organ II instancji, są nieuzasadnione. Dlatego też, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64d § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.