II SA/Łd 640/25

Dnia 22 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 roku sprawy ze skargi P. J. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w Z. z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr 2/2025 znak: SM.5614.54.2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Straży Miejskiej w Z. na rzecz skarżącego P. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc Decyzją z 11 sierpnia 2025 r., nr 2/2025, Komendant Straży Miejskiej w Z., na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – powoływanej jako: "u.d.i.p." – oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej: "k.p.a." – odmówił P.J. udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z 28 lipca 2025 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wyjaśnił, że wnioskodawca 28 lipca 2025 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w następującym zakresie: 1) przekazania informacji na temat dwóch firm z terenu Z., które zostały wskazane jako podejrzane o spowodowanie smrodu w mieście, z podaniem ich nazw oraz adresów; 2) przedstawienia liczby podmiotów jakie zostały skontrolowane od 23 lipca 2025 r. w związku ze smrodem jaki był zgłaszany przez mieszkańców Z.; 3) liczby otrzymanych zgłoszeń od mieszkańców dotyczących smrodu/fetoru w mieście Z. z podziałem na dni 23 lipca, 24 lipca, 25 lipca, 26 lipca i 27 lipca. Wnioskodawca wnioskował o przekazanie informacji drogą elektroniczną na adres e-mail [...]@[...].pl. Pismem z 11 sierpnia 2025 r. udostępniono wnioskodawcy informację publiczną w części dotyczącej danych zawartych w pkt 2 i pkt 3. Uznano natomiast, że przedmiot wniosku określony w pkt 1, dotyczący przekazania nazw i adresów dwóch przedsiębiorstw nie stanowi informacji publicznej zgodnie z art. 2 ust. 1, w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie organu żądanie przekazania informacji na temat dwóch przedsiębiorstw z terenu miasta Z., które zostały wskazane jako podejrzane o spowodowanie smrodu w mieście, z podaniem ich nazw oraz adresów, a tym samym podejrzanych o naruszenie prawa powszechnie obowiązującego nie stanowi informacji publicznej w myśl u.d.i.p. Tryb dostępu do informacji publicznej, określony w u.d.i.p. dotyczy informacji o działalności organów władzy publicznej, a nie konkretnych postępowań wyjaśniających. Informacje te podlegają ochronie ze względu na charakter sprawy i dobro postępowania. Informacje o prowadzonych czynnościach wyjaśniających m.in. o wykroczenie nie są udostępniane w trybie informacji publicznej. Dostęp do takich informacji regulowany jest przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2025 r. poz. 860) - dalej k.p.s.w. i ograniczony ze względu na charakter sprawy. Nie można podawać do publicznej wiadomości informacji o osobie, przeciwko której prowadzone jest postępowanie karne. Istnieje domniemanie niewinności oskarżonego (podejrzanego), a ujawnianie takich informacji przed prawomocnym wyrokiem może naruszać dobra osobiste. Każdy człowiek jest niewinny, dopóki jego wina nie zostanie udowodniona prawomocnym wyrokiem sądu. Ujawnianie informacji o toczącym się postępowaniu karnym może naruszać to domniemanie i szkodzić dobremu imieniu osoby. W związku z powyższym organ uznał, że wskazanie nazw i adresów dwóch firm, których dane zawarte są przykładowo w ogólnodostępnej bazie Krajowego Rejestru Sądowego, który zawiera jawne informacje o podmiotach prawnych, takich jak przedsiębiorstwa oraz w ogólnopolskim rejestrze Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, który jest elektronicznym jawnym rejestrem przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą oraz wspólników spółek cywilnych, umożliwiającym ustalenie danych personalnych osób - przedsiębiorców, np. podejrzanych o popełnienie wykroczenia, przeciwko którym prowadzone jest postępowanie w sprawie o wykroczenie. W przypadku bezpodstawnego ujawnienia nazw i adresów dwóch firm, które podejrzane są o emisję nieprzyjemnego zapachu - fetoru w mieście, takie zachowanie wyczerpać może znamiona przestępstwa określonego w art. 212 § 1 i § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2025 r. poz. 383) - dalej k.k., polegającego na zniesławieniu osoby prawnej - przedsiębiorcy. Przestępstwo zniesławienia dotyczy pomówienia, osoby prawnej o określone postępowanie (działanie, zachowanie, zaniechanie itp.) - np. o emisję do atmosfery nieprzyjemnego zapachu - fetoru, które może narazić pokrzywdzonego przedsiębiorcę na utratę zaufania w oczach opinii publicznej. Czyn ten odnosi się do renomy przedsiębiorcy, jego poważania i dobrego imienia. Zachowanie sprawcy przestępstwa nie musi odnieść zamierzonego przez niego skutku, ponieważ wystarczającym jest, aby pomówienie mogło poniżyć przedsiębiorcę w oczach opinii publicznej lub narazić go na utratę zaufania niezbędnego dla wykonywania danego rodzaju działalności. Dlatego ujawnianie danych osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia jest kwestią regulowaną prawnie, a zasady te różnią się w zależności od okoliczności. Ogólnie, dane osobowe, w tym dane dotyczące wykroczenia, są chronione i nie powinny być ujawniane bezpodstawnie. Organ wskazał następnie, że od powyższej zasady istnieją wyjątki: 1) w przypadku osób publicznych, gdy ujawnienie informacji leży w ważnym interesie społecznym np. w związku z pełnioną funkcją, sąd lub prokurator może wyrazić zgodę na ujawnienie danych i wizerunku, ale tylko w określonych okolicznościach i z zachowaniem proporcjonalności. 2) osoba, przeciwko której toczy się postępowanie, może wyrazić zgodę na ujawnienie informacji o sobie. 3) informacje z postępowania karnego mogą być ujawniane w toku rozprawy sądowej, która jest jawna. Organ wyjaśnił ponadto, że na miejsce wezwano przedstawicieli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi, którym przekazano podstawowe informacje o ww. dwóch przedsiębiorstwach, w celu dalszej realizacji kontroli, zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w Z. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył P. J., zarzucając naruszenie: 1. art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez bezpodstawne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa do informacji o sprawach publicznych, i tym samym naruszenie prawa do informacji; 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej względem informacji, która w ocenie organu nie stanowi informacji publicznej; 3. art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej mimo braku wskazania konkretnej ustawowej podstawy prawnej ograniczenia prawa do informacji. Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Skarżący wyjaśnił, że w ramach wniosku domagał się udostępnienia informacji publicznej w następującym zakresie: "1. Mając na uwadze wyemitowany materiał w głównym wydaniu F. [...] w dniu [...].07.2025 r., który dotyczył smrodu w mieście Z. oraz podjętych w tej sprawie działań służb zwracam się o przekazanie następujących danych: a. informacji na tematach 2 firm z terenu Z., których nazw nie wymieniono ale zostały wskazane jako podejrzane o spowodowanie smrodu w mieście przez Komendanta Straży Miejskiej w przedstawionym reportażu tj. wnioskuje o podanie ich nazwy oraz adresu. 2. Proszę o przedstawienie listy podmiotów jakie zostały skontrolowane od 23.07.2025 r. w związku ze smrodem jaki był zgłaszany przez mieszkańców Z. 3. Liczby otrzymanych zgłoszeń od mieszkańców dotyczących smrodu/fetoru w mieście Z. z podziałem na dni 23.07, 24.07, 25.07, 26.07, 27.07". Pismem z 11 sierpnia 2025 r. (znak: SM.5614.54.2025) organ udostępnił skarżącemu informację w zakresie pkt 3 wniosku. Z kolei zaskarżoną decyzją organ odmówił mu udostępnienia informacji w pozostałym zakresie. W ramach uzasadnienia organ wskazał, że informacja o której mowa w pkt 1 i 2 wniosku nie stanowi informacji publicznej. Co więcej, zdaniem organu, udostępnienie skarżącemu informacji o nazwach skontrolowanych firm mogłoby naruszyć art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a także być podstawą do wytoczenia powództwa o zniesławienie. Tym samym w ocenie organu zasadne jest wydanie decyzji odmownej w sprawie. Zdaniem skarżącego stanowisko organu jest błędne, a zastosowane ograniczenia prawa do informacji jest nieproporcjonalne i tym samym nieprawidłowe. Przede wszystkim skarżący podkreślił, że stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne. Zgodnie z jednomyślnym orzecznictwem sądów administracyjnych, jeśli przedmiotem wniosku nie jest informacja o charakterze publicznym, to organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę zwykłym pismem, decyzję administracyjną wydaje się zaś w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, ale dostęp do niej podlega ograniczeniu. Tymczasem organ wskazał, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna - a mimo to wydał decyzję administracyjną. Rozstrzygnięcie jest więc wadliwe z samych względów proceduralnych, niezależnie od merytorycznego uzasadnienia. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącego, organ nie wskazał podstawy prawnej ograniczenia informacji. Samo powołanie art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie jest wystarczające, bowiem przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. jedynie w ogólny sposób przewiduje możliwość ograniczenia prawa do informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych - nie jest jednak samodzielną podstawą ograniczenia. Podobnie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zawiera dwie niezależne od siebie podstawy ograniczenia, a organ nie wyjaśnia, czy odmowa wynika z ochrony prywatności osoby fizycznej, czy też z tajemnicy przedsiębiorcy, na gruncie tej konkretnej sprawy. Podobnie nie sposób wywieść ograniczenia prawa do informacji z powołanego przez organ domniemania niewinności. Realizacja wniosku skarżącego nie zmniejszy ani nie naruszy tych gwarancji - samo bowiem poinformowanie, czy w danym podmiocie odbyła się taka czy inna kontrola nie świadczy o tym, że ktokolwiek dopuścił się jakiegoś przestępstwa czy też naruszenia, ani nie ogranicza możliwości osób w wykorzystaniu instytucji procedury karnej do ochrony swoich praw. Chybione jest też powoływanie się na art. 212 k.k. - nie można bowiem uznać za pomówienie informowania obywateli o czynnościach i działaniach podejmowanych przez organy władzy publiczne. Jeśli zaś Komendant Straży uznał za stosowne poinformowanie w mediach, że pewne podmioty są podejrzane o spowodowanie nieprzyjemnego zapachu, i że będzie je kontrolował, to obywatele powinni mieć prawo wiedzieć, o jakich podmiotach mowa. Skarżący jeszcze raz podkreślił, że z samego faktu kontroli czy podejrzeń Komendanta nie wynika jeszcze przypisanie nikomu odpowiedzialności. Znamieniem przestępstwa określonego w art. 212 § 1 k.k. jest zachowanie sprawcy polegające na pomawianiu, tj. przypisywaniu pomawianemu czegoś, co jest oceniane negatywnie i co w konsekwencji może doprowadzić do jego poniżenia w opinii publicznej lub może narazić go na utratę zaufania potrzebnego do danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności6. Poinformowanie o tożsamości kontrolowanego - czy nawet podejrzanego - podmiotu nie przypisuje mu żadnych działań i nie może więc spełniać znamion przestępstwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Straży Miejskiej w Z. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. Organ wyjaśnił, że Straż Miejska w Z. w odpowiedzi na wniosek P. J. o udostępnienie informacji publicznej z 28 lipca 2025 r. udostępniła informację w części dotyczącej danych zawartych w pkt 2 i pkt 3. Odnośnie pkt 2 Straż Miejska w Z. przedstawiła informację dotyczącą prowadzonych działań w dniach 24 i 25 lipca 2025 r., w tym: 1) informację, że 24 lipca 2025 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej w Z., wspólnie z przedstawicielami spółki "W." Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...] Z., przeprowadzili kontrolę kolektorów odprowadzających wodę deszczową, w tym przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] (ul. [...]) do rzeki B. oraz ul. [...] do rzeki W. w Z. oraz o tym, że podczas kontroli pracownicy laboratorium spółki "W." Sp. z o.o. dokonywali poboru próbek wody do badań laboratoryjnych; 2) informację, że 25 lipca 2025 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej w Z., wspólnie z przedstawicielami spółki "W." Sp. z o.o. oraz Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Z., przeprowadzili kontrolę studzienek kanalizacji deszczowej, które znajdują się na terenie Parku [...] w pobliżu czterech zakładów chemicznych, oraz w tym, że w przypadku jednej studzienki znajdującej się w pobliżu dwóch sąsiadujących ze sobą zakładów przemysłowych, zapach był bardzo silny, z której pracownicy laboratorium spółki "W." Sp. z o.o. dokonywali poboru próbek wody do badań laboratoryjnych. Ponadto P.J. poinformowany został, że na miejsce wezwano przedstawicieli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi, którym przekazano podstawowe informacje o poczynionych ustaleniach w celu dalszej realizacji kontroli, zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Odnośnie pkt 3 Straż Miejska w Z. przedstawiła informację dotyczącą liczby otrzymanych zgłoszeń od mieszkańców dotyczących smrodu/fetoru w mieście Zgierzu z podziałem na wskazane dni: 1) 23 lipca 2025 r. - 25 zgłoszeń; 2) 24 lipca 2025 r. - 4 zgłoszenia; 3) 25 lipca 2025 r. - 43 zgłoszenia; 4) 26 lipca 2025 r. - 13 zgłoszeń; 5) 27 lipca 2025 r. - brak zgłoszeń. Ponadto P.J. został poinformowany o tym, że funkcjonariusze Straży Miejskiej w Z. 24 i 25 lipca 2025 r. nie wchodzili bezpośrednio na teren przedsiębiorstw, ponieważ w tym przypadku posiadane uprawnienia kontrolne są niewystarczające w stosunku do wymaganego zakresu kontroli oraz o tym, że zakres tych kontroli wykracza poza kompetencje wójta, burmistrza, prezydenta miasta, którzy sprawują kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w zakresie objętym właściwością tych organów, zgodnie z art. 379 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647). Dodatkowo Straż Miejska w Z. ustaliła, iż przedmiot wniosku określony w pkt 1, dotyczący przekazania nazw i adresów dwóch przedsiębiorstw nie stanowi informacji publicznej zgodnie z art. 2 ust. 1, w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na prywatność osoby fizycznej - którym jest przedsiębiorca. Żądanie przekazania informacji na temat dwóch przedsiębiorstw, a tym samym przedsiębiorców z terenu miasta Z., które zostały wskazane jako podejrzane o spowodowanie smrodu/fetoru w mieście, z podaniem ich nazw oraz adresów, a tym samym podejrzanych o naruszenie prawa powszechnie obowiązującego nie stanowi informacji publicznej w myśl u.d.i.p. Ponadto również, że 25 lipca 2025 r. na miejsce wezwano przedstawicieli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Łodzi, którym przekazano podstawowe informacje o ww. dwóch przedsiębiorstwach, w celu dalszej realizacji kontroli, zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Dalsze kontrole prowadzi lub będzie prowadził organ uprawniony, którym jest Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Łodzi, tym bardziej Straż Miejska w Z. nie mając wiedzy na jakim etapie jest prowadzone postępowanie nie może udzielać żadnych informacji w tej sprawie. Ponadto zgodnie z art. 27 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1763), dalej u.s.g., do obowiązków strażnika gminnego (miejskiego) należy zachowanie tajemnicy prawnie chronionej. Zachowanie tajemnicy prawnie chronionej to obowiązek funkcjonariusza straży gminnej (miejskiej), który w związku z pełnioną funkcją i pracą uzyska informacje objęte ochroną prawną, do ich nieujawniania osobom nieuprawnionym. Oznacza to zakaz ich wykorzystywania lub rozpowszechniania w sposób, który mógłby narazić na szkodę interes państwa, społeczeństwa, pracodawcy lub osoby - przedsiębiorcy. Na rozprawie 22 października 2025 r. Sąd dopuścił dowód ze złożonego przez skarżącego do akt sprawy pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z 6 października 2025 r., z którego wynika, iż organ ten nie otrzymał od straży miejskiej żadnych dokumentów ani informacji dotyczących podjęcia działań przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola - o której mowa powyżej - obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) – w skrócie: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak już zaznaczono powyżej podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym wyjaśnić należy, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie (art. 1 ustawy). Nie ulega wątpliwości, że sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1763), zgodnie z którymi straż jest jednostką organizacyjną gminy, kierowaną przez komendanta, którego przełożonym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta). W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Komendant Straży Miejskiej w Z. jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy do udostępniania informacji publicznej. Zgodzić się również należy, że żądana we wniosku skarżącego z 28 lipca 2025 r. informacja, nosi cechy informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e) oraz pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. Informacja, której udostępnienia skarżący zażądał odwołuje się bowiem do interwencji służb miejskich przeprowadzonej w celu ustalenia przyczyn pojawiającego się fetoru na terenie Miasta Z. Odnosi się więc do stanu ww. sprawy, a także udostępnienia dokumentacji przebiegu i efektów przeprowadzonej kontroli. Jak natomiast podkreśla się w orzecznictwie kopie protokołów, notatek urzędowych i służbowych, związanych z daną sprawą, także mają walor informacji publicznej. Dokumenty te są bowiem sporządzane przez strażników miejskich i mają odzwierciedlać przebieg czynności podejmowanych przez nich w ramach realizacji zadań służbowych. Dotyczą sfery faktów, są wytwarzane w ramach działalności jednostki organizacyjnej gminy (miasta) i zawierają informację o sposobie realizowania przez tę jednostkę nałożonych nań zadań publicznych. Informację pochodzącą od strażnika miejskiego, utrwaloną w formie notatki, należy traktować jako sprawę publiczną, związaną bezpośrednio z działalnością i funkcjonowaniem tej jednostki. Celem jej sporządzenia jest przecież udokumentowanie podejmowanych czynności służbowych. Dokumenty te stanowią zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – por. wyrok WSA w Łodzi z 28 lutego 2024 r., II SAB/Łd 132/23 – dostępny w CBOSA. W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że w niniejszej sprawie organ uznał, że informacja, której udostępnienia domaga się skarżący w pkt 1 wniosku z 28 lipca 2025 r. nie stanowi informacji publicznej, co w jego ocenie wymagało wydania decyzji o odmowie informacji publicznej. Z kolei w zakresie pkt 2 i pkt 3 wniosku z 28 lipca 2025 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z 11 sierpnia 2025 r. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Straży w Z. nr 2/2025 z 11 sierpnia 2025 r., zatem kontrolą sądu administracyjnego jest objęty wyłącznie ten akt. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że udostępniona mu informacja publiczna w zakresie pkt 2 i pkt 3 jest niepełna albo nieadekwatna do jego wniosku z 28 lipca 2025 r., to w tym przedmiocie przysługuje mu skarga na bezczynność organu. W następnej kolejności wyjaśnić należy, że w przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Rację ma zatem skarżący, że jeżeli organ uznał, że żądanie zawarte w pkt 1 wniosku z 28 listopada 2025 r. nie stanowi informacji publicznej albo nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie powinien wydawać w tym przedmiocie żadnej decyzji, lecz zamiast tego poinformować skarżącego, że jego wniosek nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, już choćby z tej przyczyny skarga podlega uwzględnieniu, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie koresponduje z jej rozstrzygnięciem, co z kolei stanowi naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Niezależnie od powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez Komendanta Straży Miejskiej w Z., zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej uzasadniona była potrzebą ochrony danych przedsiębiorców, względem których przeprowadzono czynności kontrolne w sprawie o popełnienie wykroczenia. Co prawda w orzecznictwie podkreśla się, że zasady dostępu do akt w sprawach wykroczeniowych oraz zakres informacji przekazywanych osobom na temat toczącego się postępowania regulują ustawy karne procesowe i wyprzedzają tym samym w tej kwestii unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. W szczególności należy mieć na uwadze przepis art. 38 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 860), zgodnie z którym do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio także przepisy art. 95, art. 100 § 1 i 8, art. 105, art. 107, art. 108, art. 116-134, art. 136-142, art. 143 § 1 pkt 10, art. 156 § 1-5 i 6, art. 157, art. 158, art. 160-166 Kodeksu postępowania karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109-115 Kodeksu postępowania karnego. Z kolei przepisy art. 156 § 1 i § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 46 ze zm.) - w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego - są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i w związku z tym nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2025 r., III OSK 2806/24 – dostępny w CBOSA). Należy jednak rozróżnić, że czym innym jest dostęp do akt postępowania o wykroczenie lub ich części jako zbioru dokumentów, a czym innym udostępnienie konkretnej informacji publicznej, nawet jeżeli znajduje się ona w zbiorze takich dokumentów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 4 lipca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Łd 243/24 – dostępny w CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że przede wszystkim Komendant Straży Miejskiej w Z. nie wskazał w sposób jednoznaczny, że w stosunku do przedsiębiorców, których danych organ nie chce udostępnić skarżącemu, jest prowadzone jakiekolwiek postępowanie w sprawie o popełnienie wykroczenia. Nie wynika również, że przedsiębiorcy ci mają status osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia. Przypomnienia natomiast wymaga, że czynności kontrolne przeprowadzone przez organ 24 lipca 2025 r. miały przede wszystkim na celu potwierdzenie zgłaszanego przez mieszkańców faktu występowania na terenie Miasta Z. wyczuwalnego fetoru. Czynności te nie zmierzały zatem bezpośrednio do ustalenia sprawców tego stanu rzeczy, a jak stanowi treść notatki urzędowej z [...] lipca 2025 r. sporządzonej przez Naczelnika Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego Straży Miejskiej w Z. miały jedynie na celu ustalenie, czy faktycznie wyczuwalny jest nieprzyjemny zapach, a jeżeli tak to miejsca jego wydobywania, pobrania przez pracowników przedsiębiorstwa wodociągowego odpowiednich próbek wody z miejsca przeprowadzanej kontroli, zawiadomienia przedstawicieli WIOŚ w Łodzi i przekazania im informacji w celu dalszej realizacji kontroli, zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Jak sam przyznał organ w piśmie z 11 sierpnia 2025 r. skierowanym do skarżącego, posiadane kompetencje kontrolne funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Z. są niewystarczające w stosunku do wymaganego zakresu kontroli, a sam zakres kontroli wykracza poza kompetencje wójta, burmistrza, prezydenta miasta, którzy sprawują kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w zakresie objętym właściwością tych organów, zgodnie z art. 379 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647). Skoro zatem organ nie wykonywał czynności w związku z prowadzeniem postępowania w sprawie o popełnienie wykroczenia związanego z powstaniem fetoru na terenie Miasta Z., to brak jest jakichkolwiek podstaw do odmowy udostępnienia skarżącemu żądanej informacji publicznej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Sam fakt prowadzenia czynności kontrolnych w pobliżu konkretnych zakładów przemysłowych i udostępnienia przebiegu tej kontroli, w tym wskazania dokładnego miejsca zlokalizowania wydobywania się nieprzyjemnego zapachu, nie świadczy jeszcze o ujawnieniu informacji podlegających szczególnej ochronie na podstawie przepisów odrębnych ustaw. Reasumując, żądanie zawarte w pkt 1 wniosku skarżącego dotyczy niewątpliwie informacji publicznej – sfery faktów. Negatywna postawa organu sprowadzająca się do uznania, że przedmiot wniosku (pkt 1) nie stanowi informacji publicznej czy też powoływania się jedynie na ogólne (bez osadzenia w realiach sprawy) zasady ograniczające udostępnienie informacji publicznej prowadzi do bezprawnego ograniczenia konstytucyjnego prawa dostępu do informacji o sprawach publicznych. Jak wynika z przywoływanej już notatki z [...] lipca 2025 r. ustalono źródło wydostawania się fetoru. Istotnym jest przy tym, że w treści notatki odwołano się nie do podmiotów będących sprawcami, lecz terenu, na którym zlokalizowane są określone przedsięwzięcia (ze wskazaniem nazw podmiotów). Posłużenie się zatem informacją wynikającą z notatki służbowej stwarza możliwość udostępnienia informacji o faktach, bez odwoływania się do konkretnych podmiotów jako "podejrzanych". Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego w zakresie udostępnienia spornej informacji publicznej organ szczegółowo go przeanalizuje z uwzględnieniem zaprezentowanej wyżej oceny prawnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi. dc