II SAB/Łd 132/23

Dnia 28 lutego 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2024 roku sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Ł. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2023 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Ł. na rzecz J. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 28 listopada 2023 r. J.M. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Ł. w sprawie wniosku z [...] listopada 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej domagając się: pkt 1 - zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w Ł. do rozpoznania wniosku w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; pkt 2 - stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; pkt 3 - rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym; pkt 4 - zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Motywując skargę jej autor stwierdził, że wnioskiem z [...] listopada 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198) informacji publicznej w postaci notatki policyjnej/protokołu z interwencji na zgłoszenie E.M., która miała miejsce w dniu [...] listopada 2023 r. pod adresem ul. [...], [...] Ł.. W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Powiatowy Policji, realizując zadania publiczne w zakresie ochrony praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw i bezpieczeństwem obywateli, mieści się w kategorii organów władzy publicznej zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, zaś wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z 21 listopada 2023 r., doręczonym skarżącemu 22 listopada 2023 r., Komendant Powiatowy Policji w Ł. poinformował, że żądane informacje mają charakter indywidulany i nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym pojęcia informacji publicznej, a w konsekwencji nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy. Zdaniem skarżącego, z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Wnioskowane informacje należą do kategorii informacji publicznych w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś organ odmawiając udostępnienia wnioskowanej notatki dopuścił się bezczynności. Odpowiadając na skargę Komendant Powiatowy Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, że udzielił skarżącemu odpowiedzi w terminie przewidzianym przez u.d.i.p., tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ nie zignorował wniosku skarżącego skoro w ustawowym terminie odpowiedział na zgłoszoną potrzebę dostępu. W odpowiedzi na wniosek z 21 listopada 2023 r. poinformowano wnioskodawcę o nienależeniu żądanych informacji do zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Innymi słowy - żądanie wnioskodawcy nie jest informacją publiczną, bowiem nie jest spełniona w tym przypadku przesłanka przedmiotowa - sprawy publicznej. U.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie są więc konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Ponadto z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. A zatem, u.d.i.p. nie można nadużywać i wykorzystywać w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. Zatem, skoro treść wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wprost odnosiła się do informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to prawidłowym sposobem rozpoznania tego wniosku była odmowa udostępnienia żądanych informacji w postaci poinformowania o tym wnioskodawcy pismem z 21.11.2023 r. Staranność działania organu w tym przypadku została zachowana, a tym samym organ nie pozostał w bezczynności przez co skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy Komendant Powiatowy Policji w Ł. pozostaje bezczynny w sprawie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z [...] listopada 2023 r., w którym J.M., na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagał się udostępnienia notatki policyjnej/protokołu z interwencji na zgłoszenie E.M., która miała miejsce w dniu [...] listopada 2023 r. pod adresem ul. [...], [...] Ł.. Odnosząc się do powyższych kwestii spornych w pierwszym rzędzie podnieść należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (vide: wyrok z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14). W jedynym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś, że w u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (vide: wyrok z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14). Stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) – czyli na wniosek bądź w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych przez zainstalowane w miejscach, o których mowa w pkt 1, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Jeżeli bowiem żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wówczas organ powinien poinformować o tym autora wniosku zwykłym pismem. Godzi się wobec tego wyjaśnić, że Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udzielenie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku. W okolicznościach kontrolowanej sprawy bezspornym jest, że Komendant Powiatowy Policji w Ł. będący adresatem wniosku, jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 145) organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest komendant powiatowy (miejski) Policji. W sprawie niespornym jest również, że organ w przewidzianym prawem terminie udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z [...] listopada 2023 r. i pismem z 21 listopada 2023 r. poinformował, że treść wniosku nie stanowi zapytania o informację publiczną w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych adresat wniosku stwierdził, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Ł. podkreślił zaś, że u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Otóż, jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Według art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Jak stanowi art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Policjant, jako funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej, jest bez wątpienia funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 17). Do zadań Policji należy między innymi: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 1-3, pkt 4 ustawy o Policji). Nie budzi wobec tego wątpliwości, że policja wykonuje zadania publiczne, a informacja o działalności funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania stanowi informację o sprawach publicznych. Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (Dz. Urz. KGP z 2019 r., poz. 30 – dalej w skrócie "Wytyczne") notatnik służbowy zobowiązani są prowadzić: policjanci pełniący służbę patrolową (w tym policjanci komórek ruchu drogowego pełniący służbę zewnętrzną), interwencyjną, obchodową, konwojową i ochronną z wyjątkiem policjantów pełniących służbę na stanowiskach, gdzie przebieg służby rejestruje się w odrębnej dokumentacji zgodnie z obowiązującymi przepisami; inni policjanci na podstawie odrębnych przepisów oraz wskazani decyzjami komendantów wojewódzkich / Stołecznego, powiatowych (rejonowych, miejskich) Policji na obszarze swojego działania. W notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby (§ 4 ust. 1 Wytycznych). Zapisy w notatniku służbowym dotyczą wykonywanych czynności służbowych, a w szczególności: legitymowania osób, ze wskazaniem podstawy faktycznej, podjętych interwencji i sposobu ich załatwienia, czynności związanych z użyciem lub wykorzystaniem środków przymusu bezpośredniego, czynności związanych z użyciem lub wykorzystaniem broni palnej, czynności związanych z ujawnionym wykroczeniem, informacji dotyczących przypadku opuszczenia rejonu służbowego, kontroli drogowej, zatrzymania osób, dokumentów, pojazdów, rzeczy w toku wykonywanych czynności służbowych, doprowadzenia oraz wykonanych konwojów, użycia sygnałów pojazdu uprzywilejowanego, czynności na miejscu zdarzeń, kontroli osobistej, przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, udzielenia pomocy lub asysty (§ 4 ust. 2 pkt 2 Wytycznych). W związku z powyższym treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez policjanta, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, stanowi dokument urzędowy, podlegający udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym notatka policyjna / protokół z interwencji, sporządzona przez funkcjonariusza policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań, o których udostępnienie wnosił skarżący, stanowi co do zasady informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.; informację o sprawach publicznych. Jednak notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza, a nie projekt notatki (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4515/21, 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2901/19, 25 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1188/21, 3 marca 2020 r. syn. akt I OSK 3787/18, 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17, 19 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 425/22). Tożsame stanowisko w tym względzie prezentowane jest również w doktrynie (vide: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka - Ostrowska, LexisNexis, Warszawa 2012 , str. 42). Dodać w związku z tym trzeba, że klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Przypomnieć trzeba, że zainteresowani, kierując swój wniosek do organu, nie muszą wykazywać, w jakim celu żądana informacja jest im potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada. Gospodarzem postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest wnioskodawca. On bowiem określa jaki informacje chce uzyskać i w jakim celu. Treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zabrania organom żądania wykazywania interesu prawnego lub faktycznego, tym bardziej, że często naruszanie interesu indywidualnego (jednostkowego) skłania wnioskodawców do podjęcia szerszych działań na rzecz pewnej grupy czy społeczności (vide: wyroki NSA z 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 548/21, 20 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 833/19, 2 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2160/17, 24 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7440/21, 12 października 2023 r. sygn. akt III OSK 1572/22 – dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kryterium "sprawy własnej", na które powołał się w rozpatrywanej sprawie organ w piśmie z 21 listopada 2023 r., a następnie w treści odpowiedzi na skargę, nie stanowi - zdaniem tutejszego Sądu - kryterium dyskwalifikującego publiczny charakter informacji objętej żądaniem wnioskodawcy. W przekonaniu Sądu, kryterium "sprawy własnej" rozumiane w powyższy sposób jest nieczytelne i w istocie dyskryminujące wnioskodawcę w stosunku do innych osób. Jego przyjęcie prowadzi bowiem do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację, co z kolei oznacza, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Pogląd, zgodnie z którym nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Wzmocnieniu tej argumentacji służą także wnioski wynikające z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...)". Na tle tego unormowania zarysował się problem, w jakim stopniu akta dotyczące indywidualnych, często bardzo osobistych spraw obywatela (spraw cywilnych, karnych, administracyjnych), są informacją publiczną i jaka powinna być możliwość dostępu do nich - w trybie określonym przez u.d.i.p. - osób innych niż strona, których akta te nie dotyczą. W orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony tych "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu o unormowania poszczególnych procedur. Inne osoby, niż uczestnicy "spraw własnych" mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie u.d.i.p. Poglądy te dodatkowo ugruntowują w przekonaniu, że kategoria "sprawy własnej" nie jest wyznacznikiem kwalifikowania określonych informacji jako informacji publicznych (vide: wyrok NSA z 24 marca 2023 r. III OSK 7440/21 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego ocena czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być dokonana odmiennie w zależności od tego, kto, czy też mówiąc inaczej, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Jeśli konkretny dokument posiada walor informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony tylko z tego względu, że jego udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć do celu prywatnego. Reasumując, wszystkie dokumenty dotyczące podjętych interwencji (notatki, zapiski w notatnikach służbowych, wraz z raportami i protokołami), wytworzone przez policjantów w celu udokumentowania podejmowanych przez nich czynności stanowią informację publiczną. Dotyczą zatem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej i ponad wszelką wątpliwość zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Podnieść należy, że na podstawie akt rozpatrywanej sprawy nie sposób stwierdzić, czy dokumenty te notatki/ protokoły zostały dołączone do akt jakiegokolwiek postępowania (karnego, cywilnego, administracyjnego itd.), którego przepisy określałyby odmienne zasady i tryb dostępu do informacji i dokumentów, wyłączając tym samym stosowanie przepisów u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Skoro więc objęta wnioskiem skarżącego informacja ponad wszelką wątpliwość posiada walor informacji publicznej, a organ udzielając odpowiedzi na wniosek pismem z 21 listopada 2023 r. nie udostępnił żądanej informacji w prawem przewidzianym trybie, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w rozumieniu art. 16 u.d.i.p., to zarzut bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w Ł. należy uznać za zasadny. Co istotne, stan bezczynności nie ustał do dnia wyrokowania w sprawie niniejszej. Na marginesie powyższych uwag zauważyć trzeba, że przy załatwieniu wniosku skarżącego organ winien pamiętać, że w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie, nie oznacza to, że traci walor informacji publicznej i nie zwalania automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia. Co prawda, w świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, tym niemniej organ musi pamiętać, że istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych. W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd nie jest uprawniony do badania sprawy pod kątem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w Ł. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na powyższą ocenę rzutuje fakt, że organ pismem z 21 listopada 2023 r., a więc z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Bezczynność organu choć ewidentna, to jednak nie miała charakteru rażącego. Nie była celowa i zamierzona, a wynikała wyłącznie z błędnego przekonania organu, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. W punkcie 3 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964), orzekł o kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu. Na zasądzoną kwotę 597 zł składają się: 100 zł - wpis od skargi, 480 zł - wynagrodzenie radcy prawnego, 17 zł - opłata skarbowa od pełnomocnictwa.