I SAB/Op 74/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu M. M. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem skargi wniesionej pismem datowanym na 19 sierpnia 2025 r. przez M. M. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) jest bezczynność Burmistrza Głuchołaz (dalej: organ, Burmistrz), w sprawie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 lipca 2025 r. wniesionego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej: ustawa lub u.d.i.p. Skarga została wniesiona w następującym stanie prawnym i faktycznym. W dniu 12 lipca 2025 r. (sobota) skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył do organu wniosek o udostępnienie: "1. kopii wniosku wraz z załącznikami, który został złożony w celu uzyskania ww. decyzji (dop. sądu: chodziło o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach co do inwestycji związanej z rewitalizacją Parku Zdrojowego ze stawem przy ul. Parkowej i ul. J. Lompy w Głuchołazach); 2. Wskazanie kto odpowiadał za przygotowanie i złożenie ww. wniosku oraz załączników, w szczególności Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP) – możliwe, że była to firma świadcząca takie usługi; 3. Wskazanie pracownika urzędu, który odpowiadał za uzyskanie i nadzorował proces uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach np. gdy zlecono to formie zewnętrznej – chodzi o nadzór nad uzyskaniem decyzji dla gminy jako inwestora, czyli właściwe przygotowanie wniosku, przekazywanie informacji uzupełniających itp." Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał formę elektroniczną, prosząc o przesłanie odpowiedzi na zwrotny adres e-mail. Wniosek został odebrany przez organ w dniu 14 lipca 2025 r. (poniedziałek) W dniu 15 lipca 2025 r. organ w odpowiedzi na wniosek z dnia 7 lipca 2025 r. oraz wniosek z dnia 14 lipca 2025 r. (data odbioru wniosku z dnia 12 lipca 2025 r.) przekazał skarżącemu przy piśmie z dnia 15 lipca 2025 r.: "1. Kopię wniosku wraz z załącznikami w sprawie uzyskania decyzji o którą Pan pyta. Dodatkowo informują, że częścią załączników są mapy, których rozmiar nie pozwala na wykonanie ich kserokopii, mając na względzie możliwości techniczne Urzędu Miejskiego w Głuchołazach. W związku z tym, na mocy art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej informuję, że mapy te mogą zostać udostępnione do wglądu na miejscu w Urzędzie Miejskim w Głuchołazach po uzgodnieniu terminu okazania z P. W. - Sekretarzem Miasta tel. 77 409 21 00. 2. Osoby zaangażowane w proces przygotowania wniosku ujawnione są jako podpisujące przekazane Panu dokumenty. 3. Proces uzyskania decyzji był wykonywany przez pracowników Urzędu Miejskiego o których mowa w pkt 2 odpowiedzi." W dniu 27 lipca 2025 r. oraz 4 sierpnia 2025 r. skarżący zwrócił uwagę organowi, że wniosek z dnia 12 lipca 2025 r. nie stanowił uzupełnienia wcześniejszego wniosku z dnia 7 lipca 2025 r., lecz jest nowym wnioskiem, a analiza nadesłanych dokumentów wskazuje, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien być dołączony rejestr gruntów, którego nie otrzymał. W odpowiedzi na powyższe w dniu 5 sierpnia 2025 r. organ ponownie poinformował skarżącego, że przesłano mu dokumenty, które załączono do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przekazanych RDOŚ dokumentach nie ma załącznika "Wypis i wyrys z rejestru gruntów", natomiast jest dokument "Skorowidz działek według wzrastających numerów". Nadto organ wskazał, że wszystkie informacje zostały przesłane w dniu 3 czerwca 2025 r. zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 20 maja 2025 r. W tych okolicznościach skarżący wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Głuchołaz w sprawie załatwienia jego wniosku kierowanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W skardze zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: MPPOIP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji, tj.: a) pełnej treści opinii Zespołu Opolskich Parków Krajobrazowych Nr [...] z dnia 11 sierpnia 2015 r., b) wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głuchołazy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 25 września 2013 r., Nr XXXIV/355/13, (Dz. Urz. Woj. Opolskiego, poz. 2257 z dnia 18 października 2013 r.), dotyczącego terenów nieobjętych innymi planami. c) wypisu z rejestru gruntów, 3) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi strona skarżąca opisała przebieg postępowania począwszy od złożenia przez nią trzech wniosków, podnosząc, że w okresie od 20 maja do 12 lipca 2025 r. złożyła w Urzędzie Miejskim w Głuchołazach trzy wnioski o udostępnienie informacji publicznej. W każdym przypadku organ udzielił mu jedynie częściowej odpowiedzi, nie przekazując pełnej informacji objętej wnioskiem. Zaznaczył, że w odpowiedziach na trzy złożone przez niego wnioski nie udostępniono mu następujących dokumentów: pełnej treści opinii Zespołu Opolskich Parków Krajobrazowych Nr [...] z dnia 11 sierpnia 2015 r.; wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Głuchołazy, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIV/355/13 Rady Miejskiej w Głuchołazach z dnia 25 września 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego, poz. 2257 z dnia 18 października 2013 r.), dotyczącego terenów nieobjętych innymi planami; wypisu z rejestru gruntów. Podkreślił przy tym skarżący, że: opinia Zespołu Opolskich Parków Krajobrazowych nr [...] z dnia 11 sierpnia 2015 r. została mu udostępniona 3 czerwca 2025 r. jedynie we fragmencie (poz. 4) - otrzymał wyłącznie pierwszą stronę. Opinia ta, na co wskazał, odnosiła się do Koncepcji programowo-przestrzennej (poz. 1), będącej przedmiotem jego pierwszego wniosku (z 20 maja), a ponadto stanowiła jeden z załączników do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (poz. 9), co wynika z jej treści. W dalszych motywach zaznaczył, że Karta Informacyjna Przedsięwzięcia została sporządzona w ramach postępowania o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem obejmował ją - wraz z jej załącznikami – jego trzeci wniosek (z 12 lipca). Nadto podał, że przedmiotem jego drugiego wniosku (z 7 lipca) była kwestia opinii RDOŚ. Podniósł, że w ramach odpowiedzi organu z dnia 15 lipca 2025 r. na wniosek z dnia 12 lipca 2025 r. i 7 lipca 2025 r. otrzymał kopie decyzji Burmistrza Głuchołaz o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia; decyzji RDOŚ w Opolu o odmowie wyrażenia opinii co do potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko; wniosku do RDOŚ w Opolu o wydanie opinii; wniosku do Burmistrza Głuchołaz o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, odpowiedź Kierownika referatu ds. Gospodarki Nieruchomościami Zasobem Mieszkaniowym; wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że nie otrzymał, stosownie do wniosku z dnia 12 lipca 2025 r., wypisu z rejestru gruntów, stanowiącego załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Głuchołaz wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej względnie o umorzenie postępowania w całości. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że pismem z dnia 15 lipca 2025 r. udzielił odpowiedzi na dwa wnioski skarżącego, w tym z dnia 12 lipca 2025 r., poprzez udostępnienie skarżącemu dokumentów z kart 3 - 42, o które ten wnioskował. Jednocześnie wskazał skarżącemu, że w zakresie: załączników graficznych, mapowych oraz koncepcji (projektu) zagospodarowania terenu, zastosowanie znajduje art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Następnie, kolejnymi pismami z dnia 5 sierpnia 2025 r. oraz z dnia 22 sierpnia 2025 r., wyjaśniono skarżącemu, że w odpowiedzi na wcześniejsze zapytanie z dnia 20 maja 2025 r. przesłanej 3 czerwca 2025 r. przekazano mu wyłącznie pierwszą stronę jednego z załączników - Opinii Zespołu Opolskich Parków Krajobrazowych, co było wynikiem omyłki technicznej przy skanowaniu załączników, akcentując, że w załączeniu przedłożono mu pełną - dwustronicową treść załącznika. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w przedmiotowej odpowiedzi z 3 czerwca 2025 r. przekazano skarżącemu opinię RDOŚ z dnia 31 sierpnia 2015 r. oraz opinię OWKZ ([...]). Ponadto wyjaśniono, że we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 3 lipca 2016 r. wymieniono jako załącznik wypisy i wyrysy z rejestru gruntów, jednak w posiadanym przez Urząd Miejski zbiorze dokumentów, stanowiących załączniki do ww. wniosku takiego dokumentu nie ma, o czym poinformowano skarżącego w dniu 5 sierpnia 2025 r. W miejsce tego przekazano do RDOŚ dokument "Skorowidz działek według wzrastających numerów" i w załączeniu do odpowiedzi przekazano skarżącemu przedmiotowy skorowidz. Podniósł nadto organ, że opis załączników na wniosku o wydanie decyzji o środowiskowej, w powyższym zakresie, nie pokrywał się (zapewne w wyniku omyłki pisarskiej pracownika Urzędu Miejskiego przy składaniu wniosku w 2016 r.) z rzeczywiście dołączonymi do wniosku załącznikami, co wprowadziło w błąd zarówno skarżącego jak i pracownika przygotowującego dla niego wnioskowane materiały jako odpowiedź na zapytanie o udostępnienie informacji publicznej. Zarządzeniem z 9 września 2025 r., sygn. akt I SAB/Op 71/25, Przewodniczącej Wydziału I tut. Sądu dokonano wyłączenia z tej sprawy skargi skarżącego na bezczynność organu w zakresie udzielenia odpowiedzi na jego wniosek z 7 lipca 2025 r. oraz 12 lipca 2025 r. Wniosek z dnia 12 lipca 2025 r. stanowi przedmiot niniejszego postępowania i zarejestrowany został on pod sygn. akt I SAB/Op 74/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sprawy podlegające załatwieniu w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej należą do zakresu kognicji sądu administracyjnego (art. 21 ust. 1 u.d.i.p.) nawet wtedy, gdy władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (w szczególności: organy, podmioty lub organizacje, zob. art. 4 u.d.i.p.), zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, nie są sensu stricto organami administracji publicznej. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku prawem określonej reakcji organu w załatwieniu sprawy strony. Na mocy art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ppsa (art. 149 § 2 ppsa). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Głuchołaz – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Niesporne między stronami było również to, że żądane informacje, objęte wnioskiem z dnia 12 lipca 2025 r., należały do zakresu danych uznanych przez ustawodawcę za informację publiczną (art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Sąd dokonując oceny dopuszczalności skargi uwzględnił, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie wymagało wniesienia ponaglenia, tj. nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia, gdyż taki środek skarżącemu nie przysługiwał (art. 52 § 1-2 ppsa). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Burmistrza Głuchołaz w załatwieniu wniosku strony z 12 lipca 2025 r. Ww. wniosek dotyczył udostępnienia skarżącemu: kopii wniosku wraz z załącznikami, który został złożony w celu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach co do inwestycji związanej z rewitalizacją Parku Zdrojowego ze stawem przy ul. Parkowej i ul. J. Lompy w Głuchołazach; wskazania kto odpowiadał za przygotowanie i złożenie ww. wniosku oraz załączników, w szczególności Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP) (możliwe, że była to firma świadcząca takie usługi); wskazania pracownika urzędu, który odpowiadał za uzyskanie i nadzorował proces uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, np. gdy zlecono to formie zewnętrznej (chodzi o nadzór nad uzyskaniem decyzji dla gminy jako inwestora, czyli właściwe przygotowanie wniosku, przekazywanie informacji uzupełniających itp.). Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazał formę elektroniczną, prosząc o przesłanie odpowiedzi na zwrotny adres e-mail. Skarżący uzyskał od organu szereg żądanych informacji i dokumentów dotyczących wniosku nie tylko z dnia 12 lipca 2025 r., co zostało przyznane nie tylko w skardze, ale i w odpowiedzi na wezwanie Sądu w piśmie z dnia 28 września 2025 r. W ocenie skarżącego nie przesłano mu jednak wypisu z rejestry gruntów oraz pomimo przesłania dokumentów, do których organ odesłał go w odniesieniu do nazwisk pracowników odpowiedzialnych za przygotowanie wniosku i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skarżący prezentował stanowisko, że taka informacja nie została mu udzielona co do pkt 2 i 3 wniosku, gdyż nie wskazano konkretnie nazwisk. Organ w odpowiedzi na wniosek wskazał skarżącemu kto odpowiadał za przygotowanie i złożenie wniosku oraz załączników, a także wskazał, pracownika urzędu, który odpowiadał za uzyskanie i nadzorował proces uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym zakresie organ wyjaśnił odnośnie do pkt 2 i 3, że byli to pracownicy Urzędu, którzy podpisywali przesłane skarżącemu dokumenty. Zatem w tym zakresie udzielono skarżącemu odpowiedzi, gdyż pytanie dotyczyło "kto" bez dookreślenia w pytaniu nazwiska i imienia konkretnej osoby czy podmiotu. Organ w odpowiedzi wskazał na konkretnego pracownika, informując, że była to osoba podpisująca przekazane dokumenty. Istotnym dla oceny zasadności skargi jest również i to, że organ co najmniej w piśmie z dnia 5 sierpnia 2025 r. wyjaśnił skarżącemu, że w dokumentach dotyczących decyzji RDOŚ nie ma załącznika "wypis i wyrys z rejestru gruntów, a jedynie dokument w postaci skorowidza działek wg. wzrastających numerów. Nadto podał, że żądane informacje, a będące w posiadaniu organu zostały przesłane skarżącemu w dniu 3 czerwca 2025 r., zgodnie z wnioskiem z dnia 20 maja 2020 r. i organ nie ma obowiązku ponownego ich przesyłania. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że organ załatwił wniosek skarżącego z dnia 12 lipca 2025 r. w sposób kompletny odnoszący się do żądanej informacji publicznej, wskazując i motywując w części, w której do wniosku o wydanie decyzji nie dysponował wypisem z ewidencji gruntów. W ocenie Sądu w przypadku udostępniania informacji publicznej na wniosek jej udostępnienie następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 u.d.i.p.). Czynności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W formie zwykłego pisma informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje - ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też o tym, że zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Podkreślenia wymaga, że wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 W związku z powyższym podkreślić należy, że w uchwale 7 sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "(...) Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Z kolei w postanowieniu z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3789/21, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że powyższa uchwała pozostaje wiążąca również dla sądu rozpoznającego skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, mocą art. 269 ppsa, bowiem znajduje swoje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy w chwili wniesienia skargi do sądu organ udostępnił żądaną informację publiczną i w związku z tym nie pozostaje już w bezczynności, a jednocześnie w takiej sytuacji nie jest wydawana decyzja administracyjna. Jak podkreślano w powyższej uchwale z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie udostępnienie żądanej informacji publicznej. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie NSA zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępnił uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Sytuacja taka, zdaniem NSA, również stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, o której mowa w uchwale z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OPS 5/19. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7055/21, przyjął, że stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie. Na gruncie u.d.i.p. nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten, uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest bowiem doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania. Przywołana wyżej uchwała wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność w sprawach załatwianych aktami lub czynnościami organu administracji publicznej innymi niż decyzje, lecz objętymi kognicją sądów administracyjnych, to jest także do skargi wniesionej na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Uchwała składu 7 sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), a ponadto ma ona ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi NSA. Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej uchwale i jest nim związany. Wskazana uchwała ma zastosowanie również do spraw z zakresu udostępniania informacji publicznej. Wyjaśnić należy jednocześnie, że chociaż wymieniona uchwała z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, nawiązuje do zakończenia postępowania administracyjnego aktem ostatecznym, co nie miało miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy, to poparta została ogólnym spostrzeżeniem, że wydanie aktu w sprawie administracyjnej powoduje, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym. Istotą skargi na bezczynność jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1131/24, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23). Zdaniem Sądu, na gruncie u.d.i.p. - nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uprzednio, uwzględniając wniosek, udostępnił informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej, albo udzielił odpowiedzi, że nie posiada żądanej informacji publicznej. W świetle powyższego, zdaniem Sądu od dnia przekazania skarżącemu odpowiedzi przez organ, tj. od 15 lipca 2025 r. i wyjaśnień w dniu 5 sierpnia 2025 r. m.in. odnośnie do wypisu z ewidencji gruntów nie istniał podlegający badaniu stan ewentualnej bezczynności, której mogłaby dotyczyć skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej sprawie. Załatwienie wniosku w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem zostało zatem zakończone przez organ przed wniesieniem skargi, poprzez udzielenie odpowiedzi z zachowaniem ustawowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Powyższe, przy uwzględnieniu stanowiska NSA wyrażonego w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, z powodu braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia - rozumianego jako bezczynność. Istniejąca przeszkoda do merytorycznego rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej nie podlega usunięciu ze względu na załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej i zakończenie postępowania z wniosku złożonego w trybie przepisów u.d.i.p. Innymi słowy, skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jako wniesiona przez skarżącegoą już po udzieleniu przez organ wystarczającej odpowiedzi, czyli po zakończeniu postępowania przez skarżony organ, nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W zaistniałym stanie sprawy organ, w dniu wniesienia skargi, nie pozostawał bezczynny w sprawie z wniosku strony skarżącego, gdyż udzielił odpowiedzi pismem z dnia 15 lipca 2025 r. i 5 sierpnia 2025 r., wysłanym za pomocą poczty elektronicznej, a więc przed dniem wniesienia skargi. Powtórzenia wymaga, co nie było kontestowane, że organ w piśmie z dnia 5 sierpnia 2025 r. wyjaśnił skarżącemu, że do wniosku nie były dołączone wypisy z rejestru gruntów. Skoro zatem takie wypisy - pomimo obowiązku załączenia ich do wniosku o wydanie decyzji - nie zostały dołączone (w ich miejsce sporządzono spis), to i nie mogły zostać przesłane skarżącemu jako załączniki, pomimo wynikającego obowiązku ich załączenia. Nadto, z uwagi na brzmienie przepisu art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151), udostępnienie danych ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydawanie wypisów z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, możliwe jest wyłącznie na żądanie właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; operatorów (sieci, w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 604 i 834); systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859); sądów na potrzeby prowadzonych postępowań; innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2b, które mają interes prawny w tym zakresie. Zatem skoro ww. ustawa określa odrębny sposób udostępnienia informacji w zakresie wypisu z ewidencji gruntów to takie dane nie mogą być udostępnianie w ramach informacji publicznej. Zaakcentować należy również, że organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada, bez względu na to czy winien nią dysponować (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr 83/20). Przypomnienia wymaga również, że skarga wniesiona została 19 sierpnia 2025 r., a więc po udzieleniu skarżącemu nie tylko odpowiedzi na wniosek i przesłaniu dokumentów, ale po ponownym wyjaśnieniu przyczyn dotyczących braku przesłania wypisu z rejestru gruntów – stosownie do wniosku z dnia 12 lipca 2025 r. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Stosownie do art. 119 pkt 4 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego powodu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 ppsa). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, Sąd odrzucił skargę.