I FNP 15/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Danuta Oleś, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi Syndyka masy upadłości Przedsiębiorstwa "K." K. G., B. K. sp. j. w upadłości z siedzibą w P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 732/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa "K." K. G., B. K. sp. j. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 692/21 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "K." K. G., B. K. sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2021 r., nr 3001-IOV-22.4103.7.2021 w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za styczeń 2011 r. postanawia: 1. odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, 2. zwrócić Syndykowi masy upadłości Przedsiębiorstwa "K." K. G., B. K. sp. j. w upadłości z siedzibą w P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. 1. Pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego: 14 kwietnia 2025 r.) Syndyk masy upadłości Przedsiębiorstwa "K." K. G., B. K. sp. j. w upadłości (dalej – skarżący, strona) wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 732/22, oddalającego skargę kasacyjną Przedsiębiorstwa "K." od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Po 692/21 w sprawie ze skargi ww. Przedsiębiorstwa na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2021 r., nr 3001-IOV-22.4103.7.2021 w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za styczeń 2011 r. W powyższej skardze, na podstawie art. 285a § 3 oraz art. 285e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) zaskarżono powyżej wskazany wyrok w całości. Podano, że podstawą skargi jest: I) na podstawie art. 285d p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, tj. nieważność postępowania określoną w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z uwagi na to, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa; II) na podstawie art. 285d p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, tj. art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 184 i w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. przez oddalenia skargi, mimo że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, co skutkowało nieważnością postępowania; III) niezgodność z prawem zaskarżonego wyroku wynikająca z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej, tj. artykułu 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2007/C 303/01; Dz. U. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r.), art. 183 § 2 pkt 4, p.p.s.a. w zw. z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 184 i w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 w zw. z art. 184 i w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. Skarżący w uzasadnieniu powołał się na to, że sędzia Mariusz Jerzy Golecki, który był w składzie Sądu wydającego zaskarżony wyrok, został wadliwie powołany na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), co z kolei doprowadziło do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazano powstanie szkody w majątku skarżącej spółki i uprawdopodobniono jej powstanie bezpośrednim związkiem z wykonaniem decyzji administracyjnych kwestionowanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego dotyczy powołany na wstępie wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 732/22, w konsekwencji wydania którego spółce została zamknięta droga do uzyskania środków (zwrot VAT za pierwsze trzy miesiące 2011 r. – 4,2 mln zł wraz z odsetkami przekraczającymi 5 mln zł). Strona podała, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe - system środków zaskarżenia określony w p.p.s.a. w terminie dwuletnim umożliwia jedynie wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem. Wniesiono - stosownie do art. 285f § 1 pkt 6 p.p.s.a. - o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 2. W odpowiedzi na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu. 3.2. Przystępując do oceny wniesionej w tej sprawie skargi o stwierdzenie niegodności z prawem prawomocnego orzeczenia należy przypomnieć, że według art. 285a § 1 p.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje, gdy zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z kolei zgodnie z art. 285a § 3, od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Zgodnie z art. 285h § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1 (zgodnie zaś z art. 285e § 1 pkt 5 p.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe), jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Zaś w myśl § 2 tego przepisu skarga podlega także odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 285a § 2. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia - również w przypadku skargi od wyroku NSA wnoszonej na podstawie art. 285a § 3 p.p.s.a. - jest niemożność uchylenia lub zmiany orzeczenia w drodze innych środków prawnych, w tym również w wyniku skargi o wznowienie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. akt I FNP 6/19, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Takie ograniczenie dopuszczalności skargi wynika z jej nadzwyczajnego i subsydiarnego wobec innych środków zaskarżenia charakteru – skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została przez ustawodawcę uregulowana jako szczególny środek prawny, dopuszczalny dopiero wtedy, gdy nie było i nie jest możliwe wzruszenie orzeczenia w żadnym trybie, a stronie pozostaje jedynie dochodzenie odszkodowania. 3.3. W tym miejscu należy wskazać, że w niniejszej sprawie została już wniesiona (na podstawie art. 270 w zw. z art. 272 § 2a p.p.s.a.) przez Przedsiębiorstwo "K." skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 732/22, a to z uwagi na wydanie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 25 maja 2023 r. wyroku w sprawie C-114/22, ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 17 lipca 2023 r., który miał - według spółki - wpływ na treść wydanej decyzji. Skarga ta została odrzucona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt. I FSK 1967/23 (CBOSA). Zdaniem NSA skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu, albowiem nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Zauważyć zatem trzeba, że w sprawie wznowieniowej nie zakwestionowano obecności w składzie orzekającym w sprawie I FSK 732/22 sędziego M. Goleckiego, mimo że zgodnie z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. "można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia". Nie opiera się zatem na prawdzie stwierdzenie zawarte w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Co więcej, strona z tej możliwości skorzystała – choć nieskutecznie i z powołaniem na inną podstawę. 3.4. W dalszej kolejności warto przypomnieć skarżącemu, że z dniem 15 lipca 2022 r., na podstawie przepisów ustawy z 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1259), wszedł w życie przepis art. 5a ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267; dalej: p.u.s.a.). Przewiduje on możliwość zbadania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu. Zatem mając świadomość składu Sądu - od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony zawiadomienia o wyznaczeniu terminu i składu posiedzenia niejawnego (doręczenie zawiadomienia o pierwszym terminie posiedzenia nastąpiło 24 sierpnia 2022 r. – karta 304, tom II akt sądowych, zaś o drugim terminie 20 lutego 2023 r. – karta 314, tom II) skarżący nie skorzystał również z tej możliwości. W tym samym czasie pełnomocnik aktywnie korespondował z Sądem - składał wniosek o jak najszybsze wyznaczenie kolejnego terminu posiedzenia (k. 308) i dołączał odpis wyroku karnego zapadłego w sprawie wspólników spółki (k. 315). W żadnym momencie jednak nie kwestionował prawidłowości wyznaczonego składu. 3.5. Końcowo trzeba zauważyć, że powołany w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem przepis art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się do – ograniczającej zasadę związania NSA granicami skargi kasacyjnej – rażącej wadliwości postępowania przed sądem pierwszej instancji, nie przed NSA. 3.6. Wreszcie - w niniejszej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia strona skarżąca wskazała jako naruszony art. 47 Karty Praw Podstawowych i (w uzasadnieniu) art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Określone w art. 47 Karty Praw Podstawowych prawo do skutecznego środka prawnego i do sprawiedliwego procesu sądowego nie jest absolutne i bezwzględne, a jego praktyczna realizacja następuje w ramach ustanowionej przez przepisy wewnętrzne danego Kraju Członkowskiego stosownej procedury, która przewidywać może konieczność wypełnienia przez stronę określonych wymogów. Istotne jest, aby sama procedura, jak i wynikające z niej wymogi, nie upośledzały istoty dostępu do sądu. Prawo do sądu uregulowane i gwarantowane w przepisach unijnych oznacza konieczność zapewnienia ochrony sądowej roszczeń unijnych polegającej na możliwości wniesienia sprawy do sądu w ramach dowolnego, regulowanego prawem krajowym postępowania sądowego, które spełni warunek skuteczności i równoważności (por. N. Półtorak, Ochrona uprawnień wynikających z prawa Unii Europejskiej w postępowaniach krajowych, Warszawa 2010, s. 165). Jeżeli zaś chodzi o art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.) - w kwestii powoływania jako naruszonych przepisów tej Konwencji jako podstawy prawnej skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt II FNP 1/22, wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II FNP 9/19, postanowienia NSA z dnia: 30 maja 2014 r. sygn. akt I ONP 1/14, 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt II ONP 3/17). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w tym zakresie w ww. orzeczeniach tut. Sądu. Należy zatem wskazać, że jakkolwiek prawo Unii Europejskiej zawiera odesłanie wprost do Konwencji w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, zgodnie z którym Unia Europejska została zobowiązana do przystąpienia do Konwencji, to do czasu zawarcia i wejścia w życie umowy o przystąpieniu Unii Europejskiej do Konwencji, nie jest ona częścią porządku prawnego Unii Europejskiej i aktem prawa Unii. 3.7. Biorąc pod uwagę powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku NSA należało odrzucić na podstawie art. 285h § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 285j p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Artur Mudrecki Bartosz Wojciechowski Danuta Oleś sędzia NSA sędzia NSA (spr.) sędzia NSA