II SA/Wa 843/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant starszy specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia i świadczeń pieniężnych wraz z odsetkami oddala skargę Raportem z dnia [...] listopada 2022 r. A. R. wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie jej ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.). Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], Pani A. R. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. Zgodnie z zaświadczeniami wypłaconego uposażenia, znajdującymi się w aktach niniejszego postępowania, skarżąca za miesiąc styczeń 2023 r. otrzymała uposażenie w wysokości 6 935,80 zł brutto, a za miesiąc luty w kwocie 6 935,80 zł brutto. Skarżąca pismem z dnia [...] września 2023 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego [...] Wydziału [...] z pozwem przeciwko Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], o zapłatę kwoty 560 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie z tytułu 2 ostatnich - jak wskazuje "niewłaściwie" - naliczonych wypłat uposażenia. Postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...], [...] Wydziału [...] z dnia [...] maja 2024 r. sygn. akt [...] stwierdzono niedopuszczalność drogi sądowej i przekazano sprawę do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] odmówił skarżącej wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. w kwocie 280 zł oraz za miesiąc luty 2023 r. w kwocie 280 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu jako podstawę prawną do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 organ wskazał ustawę budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz.U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawę z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Wskazane przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. utrzymano w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł, ustaloną w ustawie budżetowej na roku 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji, zaskarżając rozstrzygnięcie w całości. Ponadto zarzucono naruszenie następujących przepisów 1. 1. Art. 7 i 77 Kpa, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpoznaniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zebranego w sprawie; 2. Art. 8 i 80 Kpa, poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji pominięciem zarzutu o niekonstytucyjności z powodu dyskryminacji 3. art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023; 4. art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 jest niezgodny z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania skarżącej z dnia [...] stycznia 2025 r. decyzją z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umarzył decyzję w tym zakresie oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podtrzymał stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty, bowiem organ Policji związany jest istniejącym i obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, iż wypłacone uposażenie jest właściwym, prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. Ponadto organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwiał organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. Dodatkowo organ wyjaśnił, że kwestia żądanych przez stronę stawowych odsetek za opóźnienie, tzw. sprawa o odsetki, nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. W k.p.a. brak jest bowiem podstaw prawnych do zasądzenia przez organ administracji odsetek od (różnych) świadczeń. Jak organ wskazał, decyzja organu I instancji rozstrzygała sprawę w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek, zatem wykraczała poza kompetencje ustawowe tego organu i tym samym decyzja w tej części winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie w tym przedmiocie należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2025 nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie prawa procesowego tj.: a. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, b. art. 80 i art. 8 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem stanowiska strony zawartym we wniosku z dnia [...] września 2023 r. (pierwotnie w pozwie) i w odwołaniu od decyzji, a dotyczącym niekonstytucyjności - z powodu dyskryminacji - art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, co powoduje, że została naruszona również zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy; 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, podczas gdy art. 41 ustawy okołobudżetowej jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżona decyzja odpowiadała prawu. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi. W myśl art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666), - ust. 1: "Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. - ust. 2: Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Analiza treści przywołanej regulacji nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023r. ustala się przy zastosowaniu kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2022r. tj. rok wcześniejszy. Dopiero uposażenia za kolejne miesiące muszą być ustalane przy zastosowaniu kwoty bazowej uwidocznionej w ustawie budżetowej na aktualny tj. 2023r. Skoro więc skarżąca została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., to oczywistym jest, że przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia nie obowiązywało jej. Uposażenie jakie otrzymała za miesiąc styczeń i luty 2023r. w wysokości powiązanej z wysokością kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na rok 2022r. było więc ustalone w sposób poprawny. Nie zachodziła tym samym ani konieczność ani możliwość jego wyrównywania. Organ wydając skarżoną decyzję postąpił więc poprawnie. Związany był przecież treścią art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Słusznie też wywiódł organ, iż sprawa o odsetki, (którą strona również zainicjowała swoim wnioskiem) nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej, a dochodzenie tego typu roszczeń możliwe jest wyłącznie na drodze cywilnoprawnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt OPS 17/00). Stąd jako oczywista jawiła się reakcja organu wyartykułowana w punkcie 1 skarżonej decyzji. W realiach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy tut. Sąd nie znalazł też podstaw ku temu, aby dokonywać kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666) i w efekcie tego by nakazać organowi pominięcie jego stosowania. Nie sposób abstrahować bowiem od tego, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęło się, że niedopuszczalne jest domaganie się od sądu administracyjnego, aby ten pominął korzystające z domniemania konstytucyjności regulacje prawne o randze ustawowej i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się wyrażoną w jej art. 8 zasadą nadrzędności ustawy zasadniczej i jej bezpośredniego stosowania (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r. sygn. II FSK 1013/06 i z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. II OSK 548/06). Organy, jak również i Sądy administracyjne nie są także uprawnione do badania zgodności ustaw z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Dopóki zatem określony przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to podlega on stosowaniu. Skoro skarżony organ, będąc związanym zasadami praworządności, legalizmu oraz dyscypliną finansów publicznych orzekł w granicach i na podstawie obowiązującego prawa, (które to prawo korzysta z zasady domniemania konstytucyjności) to nie sposób z tego faktu czynić organowi zarzutu. W polskim modelu kontroli konstytucyjności prawa, domniemanie zgodności przepisu ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowo w ort. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).