III OSK 523/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Z. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 września 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 321/22 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Z. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 5 kwietnia 2022 r. znak: SKO.OŚ-60/6709/236/2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Z. D. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 20 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Ke 321/22 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. w J. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie, Stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: SKO w Kielcach, Kolegium) z 5 kwietnia 2022 r. znak: SKO.OŚ-60/6709/236/2021 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z 5 kwietnia 2022 r. znak: SKO.OŚ-60/6709/236/2021 Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: Burmistrz) z 27 września 2021 r. znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na: Budowie stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi stacji paliw, wiatą z dystrybutorami paliwa, wiatą, z wew. instalacjami wod-kan., gazową, c.o., elektryczną, wew. instalacjami prowadzonymi na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową, instalacją technologiczną, podziemnym zbiornikiem na paliwo płynne o poj. 80 m³, podziemnym zbiornikiem na gaz płynny o poj. 10 m³, podziemnym zbiornikiem Adblue o poj. 3 m³, wewnętrznym terenem utwardzonym i miejscami postojowymi, murami oporowymi, rozbiórką i budową fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórką fragmentu kanalizacji deszczowej, rozbiórką studni ciepłowniczej na działkach nr [...] obręb [...] miasta J., powiat j., woj. ś.. Stowarzyszenie wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższą decyzję Kolegium. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w kontrolowanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe. Ustalenia organów obu instancji, jak również ich ocena prawna, znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zebranym w aktach administracyjnych, który był wystarczający do wydania decyzji. Według Sądu I instancji, rację ma Kolegium wskazując, że gdy na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia można stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko, nie jest konieczne powielanie tych informacji w raporcie oddziaływania na środowisko. Kluczowe przy tym jest to, że organ prowadzący postępowanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że stan środowiska po realizacji inwestycji nie ulegnie pogorszeniu. Słusznie również Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo zidentyfikował źródła oddziaływań przedsięwzięcia, tj.: hałas, emisja pyłów i gazów oraz przedostawanie się do wód i gleby substancji ropopochodnych oraz zweryfikował ich wpływ na środowisko, przy zastosowaniu proponowanych przez inwestora rozwiązań zabezpieczających. Inwestor w odniesieniu do każdego ze źródeł emisji zaproponował działania zaradcze, minimalizujące negatywny wpływ na środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. Co istotne, w decyzji przewidziano w szczególności wykonanie pasa zieleni na granicy działki inwestycyjnej, wykonywanie prac budowlanych emitujących hałas w porze dziennej, selektywne zbieranie odpadów w szczelnych pojemnikach i ich sukcesywny odbiór przez uprawnione podmioty, zbieranie wód opadowych z terenu dystrybucji paliw, zaopatrzenie stacji w sorbenty. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie, reprezentowane przez adw., na podstawie art. 173 § 1, art. 174, art. 177 § 1, art. 185 § 1 oraz art. 203 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm. określanej dalej: p.p.s.a.), zaskarżyło w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonej "decyzji" zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ dokonał naruszenia przepisów procesowych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegających na braku wszechstronnego, dokładnego i rzetelnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, wybiórczą i wadliwą ocenę materiału dowodowego w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia, zwłaszcza w kontekście stawianych przez stronę zarzutów, lecz oparł się bezkrytycznie na danych przedstawionych przez Inwestora, a zatem nie dokonał w ogóle samodzielnej oceny wiarygodności karty informacyjnej przedsięwzięcia i zawartych w niej danych, a także dokonał oceny dowodów z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości, co skutkowało błędnym ustaleniem, że dokumentacja inwestycji jest kompletna i w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, że do przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., - naruszenie prawa materialnego, tj. b) "art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029", dalej: u.u.i.ś.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów, o czym świadczą ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku, a czego skutkiem było bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji zasadnie odstąpiły od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie przedsięwzięcia. c) "art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029") przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy § 3 ust. 1 pkt. 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) bezpośrednio wskazują, że budowa przedsięwzięcia tego rodzaju jakimi są stacje paliw kwalifikują się do uznania ich za mogące negatywnie oddziaływać na środowisko a tym samym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, d) "art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029") przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia którym jest budowa stacji paliw, w sytuacji gdy § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) bezpośrednio wskazują, że takie przedsięwzięcia kwalifikują się do uznania ich za mogące negatywnie oddziaływać na środowisko a tym samym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na podstawie art. 203 p.p.s.a. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. W piśmie z 21 lutego 2023 r. uczestnik postępowania Z. D., reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie jej na rozprawie, zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz rozwinięte w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I.a) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ dokonał naruszenia przepisów procesowych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegających na braku wszechstronnego, dokładnego i rzetelnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, wybiórczą i wadliwą ocenę materiału dowodowego w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia, zwłaszcza w kontekście stawianych przez stronę zarzutów, lecz oparł się bezkrytycznie na danych przedstawionych przez inwestora, a zatem nie dokonał w ogóle samodzielnej oceny wiarygodności karty informacyjnej przedsięwzięcia i zawartych w niej danych, a także dokonał oceny dowodów z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i bezpośredniości, co skutkowało błędnym ustaleniem, że dokumentacja inwestycji jest kompletna i w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, że do przedmiotowego przedsięwzięcia brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że zgodzić należy się z Sądem I instancji, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy były prawidłowe. Organ odwoławczy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dokonał właściwych ustaleń faktycznych koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Orzekające w sprawie organy, analizując zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 k.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, w przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również został oparty na zebranym w sposób wyczerpujący i rozpatrzonym całościowo materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.). Poddane prawidłowej ocenie przez Sąd I instancji decyzje orzekających w sprawie organów zawierają pełne i wyczerpujące informacje o uwzględnionych łącznie i we wzajemnym powiązaniu uwarunkowaniach środowiskowych, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) i które zostały uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadnienia te uwzględniają przede wszystkim rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uwarunkowań technologicznych i lokalizacyjnych. Przedmiotowe przedsięwzięcie polega na: Budowie stacji paliw płynnych z budynkiem obsługi stacji paliw, wiatą z dystrybutorami paliwa, wiatą, z wew. instalacjami wod-kan., gazową, c.o., elektryczną, wew. instalacjami prowadzonymi na zewnątrz: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazową, instalacją technologiczną, podziemnym zbiornikiem na paliwo płynne o poj. 80 m³, podziemnym zbiornikiem na gaz płynny o poj. 10 m³, podziemnym zbiornikiem Adblue o poj. 3 m³, wewnętrznym terenem utwardzonym i miejscami postojowymi, murami oporowymi, rozbiórką i budową fragmentu przyłącza wodociągowego, rozbiórką fragmentu kanalizacji deszczowej, rozbiórką studni ciepłowniczej na działkach nr [...] obręb [...] miasta J., powiat j., woj. ś.. Organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do podważania z urzędu podstawowych danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Na str. 41 karty informacyjnej stwierdzono, że "oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na zastosowane urządzenia ochronne oraz wielkość emisji do środowiska nie będzie stanowić istotnej uciążliwości zarówno na etapie budowy jak i funkcjonowania. W bezpośrednim zasięgu oddziaływania emitorów technologicznych instalacji paliwowej stacji stwierdzono brak zabudowy wrażliwej (mieszkaniowej)". Naruszenie przywołanego w pkt I. a) petitum skargi kasacyjnej art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Dopiero ewentualne naruszenie przepisów powiązanych z ww. uregulowaniem decyduje o zasadności zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. Gdy sąd wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa, to nie istniała przesłanka do uwzględnienia skargi, co czyni zasadnym jej oddalenie (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1315/20). Dodatkowo, wobec powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. z podniesieniem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., podkreślić trzeba, że naruszenie przywołanych w podstawie kasacyjnej przepisów może mieć miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzega, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne, niewłaściwie ocenia ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że w sytuacji, gdy Sąd I instancji wydając zaskarżone orzeczenie nie stwierdził naruszeń prawa, a co miało miejsce w niniejszej sprawie (jak to powyżej wykazano) - to nie istniała przesłanka do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto, nawet gdyby Sąd I instancji stwierdził naruszenie przepisów, to tylko naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, miałoby jakiekolwiek znaczenie z punktu widzenia skuteczności skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie stawia zarzuty dotyczące braków w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Jednocześnie w petitum skargi kasacyjnej oraz w jej uzasadnieniu nie zarzucono naruszenia art. 62a, u.u.i.ś., który reguluje co powinna zawierać karta informacyjna przedsięwzięcia. Jeżeli więc skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to jego obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.u.i.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej kasacyjnie wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji, gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (zob. np. wyrok NSA z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 1240/22 oraz powołane tam orzecznictwo). Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt II. b) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 63 ust. 1 i 2 u.u.i.ś. przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów, o czym świadczą ogólne stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyroku, a czego skutkiem było bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji zasadnie odstąpiły od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie przedsięwzięcia. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. składa się z kilkudziesięciu jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej treści normatywnej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyrok NSA z 9 października 2025 r., II FSK 150/23 oraz powołane tam orzecznictwo). Zarzut kasacyjny nieodpowiadający tym warunkom uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jego zasadności. Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Precyzyjne sformułowanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie przez stronę składającą ten środek odwoławczy jest kwestią niezwykle istotną, przesądzającą o zakresie kontroli instancyjnej, dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie może uzupełniać, rozszerzać czy precyzować zarzutów kasacyjnych. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. W pierwszej kolejności wskazać należy art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. został uchylony przez art. 1 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1712 ze zm.). Jeśli strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie treści tego przepisu, przed jego uchyleniem to powinna wyjaśnić na czym polegało jego naruszenie w niniejszej sprawie. Przed jego uchyleniem treść art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. miała następujące brzmienie "Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko". W skardze kasacyjnej, a w szczególności w jej uzasadnieniu nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. "przez jego niewłaściwe zastosowanie i brak przeprowadzenia analizy przewidzianych w powyższych przepisach kryteriów". Nie jest zasadny zarzut dotyczący przedstawiony w pkt II. c) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, "ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029)", przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) bezpośrednio wskazują, że budowa przedsięwzięcia tego rodzaju jakimi są stacje paliw kwalifikują się do uznania ich za mogące negatywnie oddziaływać na środowisko a tym samym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że budowa stacji paliw na ww. działkach mieści się w zakresie określonym w § 3 ust. 1 pkt 34 i pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej: rozporządzenie). Przedsięwzięcie to należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tzw. II grupa przedsięwzięć - w odróżnieniu od grupy I, do której zalicza się przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko. Z treści art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. wynika, że dla takich przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane tylko wówczas, gdy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie takie kryteria, jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Jeżeli na podstawie analizy tych kryteriów organ stwierdzi potrzebę przeprowadzenia ww. oceny - wydaje postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II. d) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. "84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz, 1029)" przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia którym jest budowa stacji paliw, w sytuacji gdy § 3 ust 1 pkt 34 i 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) bezpośrednio wskazują, że takie przedsięwzięcia kwalifikują się do uznania ich za "mogące negatywnie oddziaływać na środowisko a tym samym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia przypomnieć należy, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm., dalej: rozporządzenie), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 34) instalacje do dystrybucji: a) ropy naftowej, b) produktów naftowych, c) substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi – z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego lub sprężonego; 35) instalacje do podziemnego magazynowania: a) ropy naftowej, b) produktów naftowych, c) substancji lub mieszanin, w rozumieniu odpowiednio art. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia nr 1907/2006, niebędących produktami spożywczymi, d) gazów łatwopalnych, e) kopalnych surowców energetycznych innych niż wymienione w lit. a-d - inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3. Uszło uwadze skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenie, że w treści § 3 ust. 1 pkt 34 i 35 rozporządzenie wymieniono przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie "przedsięwzięcia mogące negatywnie oddziaływać na środowisko". Pojęcie, którym posługuje się skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie w zarzucie przedstawionym w pkt II. d) - "przedsięwzięcia mogące negatywnie oddziaływać na środowisko" nie występuje w treści art. 59 u.u.i.ś. Artykuł ten dzieli planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko na: 1) planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie, po uprzednim pozyskaniu wymaganych art. 64 ust. 1 w zw. z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. opinii: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z 22 lipca 2021 r. znak: WOO-11.4220.120.2021.AS.2) oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (opinia z 17 maja 2021 r. znak: KR.ZZŚ.1435.56.2021.MN), wydana została, na podstawie art. 84 u.u.i.ś., decyzja orzekająca o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko wraz z określeniem warunków i wymagań koniecznych do uwzględnienia na poszczególnych etapach realizacji przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie wypowiedział się w przewidzianym ustawowym terminie w sprawie. RDOŚ w Kielcach stwierdził brak przesłanek, które uzasadniałyby konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Według RDOŚ w Kielcach zasięg przedsięwzięcia na etapie jego realizacji będzie miał charakter lokalny ograniczony do terenu przedsięwzięcia i prac towarzyszących. Z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia w sąsiedztwie terenów zurbanizowanych (działka inwestycyjna graniczy z terenami usług, w tym usług publicznych- tereny szkolne, skrzyżowaniem dróg miejskich, a dalej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną), przedsięwzięcie nie będzie wyróżniać się na tle otaczającego krajobrazu. Emisje zanieczyszczeń powietrza oraz hałasu nie będą powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów poza terenem władania inwestora. Organ I instancji uwzględnił stanowiska: RDOŚ w Kielcach oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w Kielcach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Decyzje organu I i II instancji spełniają wszystkie formalne, jak i merytoryczne warunki określone w art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. W tej sytuacji nie ma podstaw, by stwierdzić wadliwość zaskarżonego wyroku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku uczestnika postępowania kasacyjnego ponieważ przepisy p.p.s.a. nie przewidują zasądzenia kosztów postępowania uczestnikom postępowania.