II SAB/Wa 403/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. A.C. wnioskiem z dnia [...] lutego 2024 r. zwróciła się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udzielenie informacji publicznej (na adres email: [...]) w postaci: 1. Kopii dokumentów, otrzymanych lub wytworzonych przez MKiDN i Generalnego Konserwatora Zabytków, związanych z przedłożeniem kandydatury i wskazaniem osób, powołanych na stanowiska Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków, w tym: - dokumentacja dotycząca spełnienia ustawowych wymogów przez te osoby, - wnioski Generalnego Konserwatora Zabytków, o których mowa w art. 91 ustawy o ochronie zabytków, skierowane do Wojewodów, - inne otrzymane dokumenty, związane z procedurą powołania Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków. 2. Informację, w jaki sposób oraz przez kogo dokonywana była weryfikacja wymogów wskazanych w art. 91 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec kandydatów na stanowiska WKZ? Organ w odpowiedzi z dnia [...] lutego 20245 r. poinformował, że wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. nie można uznać za żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), ze względu na nieprecyzyjny zakres żądania. We wniosku nie wskazano, których konserwatorów dotyczy pytanie oraz przedziału czasowego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym i może mieć dowolną postać. Jednakże minimalne wymogi dotyczące takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania, ponieważ organ jest związany treścią wniosku. Żądanie, które jest w oczywisty sposób niejasne (niezrozumiałe) nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, (por. wyrok WSA w Gorzowie WIkp. z dnia 25 marca 2020 r.). Organ wyjaśnił, że w przypadku rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej nie stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który umożliwia organowi wezwanie strony do uzupełnienia braków podania, ponieważ przepisy k.p.a. w sprawach dostępu do informacji publicznej stosuje się jedynie do decyzji wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gorzowie WIkp. z dnia 25 marca 2020 r.). Formę niniejszej odpowiedzi uzasadnia utrwalony pogląd judykatury, zgodnie z którym gdy organ nie udostępnia informacji publicznej z tego powodu, że nie posiada żądanych informacji, bądź też wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, nie jest wymagana forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji (wyrok NSA z dnia 29.12.2011 r., sygn. akt I OSK 1864/11). A.C. w kolejnym e-mailu z dnia [...] lutego 2024 r. poinformowała, że nie wyszczególniła żadnych WKZ, a to bez wątpienia oznacza, że zapytanie dotyczy wszystkich WKZ. Wnioskodawczyni wskazała że chodziło jej o WKZ powołanych w bieżącym roku. Podała m.in., że organ w obecnych okolicznościach politycznych (niedawne powołanie wkz) mógłby był jednak powziąć przypuszczenie, że jej zapytanie może dotyczyć bieżącej sytuacji politycznej i we własnym interesie uprzejmie dopytać czy jego domniemanie jest słuszne. Podniosła m.in., że organ, wobec niedawnego powołania WKZ, mógł udzielić informacji z bieżącego roku, dopytać jednocześnie, czy intencją wnioskodawczyni było uzyskanie informacji z szerszego zakresu, a jeżeli tak, to poprosić o potwierdzenie i przedłużyć udzielenie odpowiedzi w oparciu o art. 13 ust. 2. W obliczu niepodjęcia powyższych działań, organ powinien był zrealizować wniosek w pełni - czyli od czasu kiedy obowiązuje obecny tryb powoływania poprzez wniosek - czyli od 2017 roku. Ponadto wnioskodawczyni wskazała, że nic nie stało na przeszkodzie, by udzielić informacji na punkt 2 wniosku. Wyraziła nadzieję, że mimo upływu terminu, otrzyma te informacje [...] lutego. Jednocześnie, na podstawie art. 61 Konstytucji RP, wniosła o informację w postaci: "1. kopii metryki sprawy, wzbudzonej wnioskiem o informację z [...] lutego 2024 z godz. 18.58 (tytuł emaila: Wniosek o informację - MKiDN i GKZ i dokumenty dot. powołania WKZ) 2. WSZYSTKICH wniosków Głównego Konserwatora Zabytków do WSZYSTKICH wojewodów o powołanie WSZYSTKICH Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków od 2017 roku, wraz z załącznikami. 3. Kopii całej korespondencji pomiędzy MKiDN a Wojewodą [...] w styczniu i lutym 2024 roku." Organ w e-mailu z dnia [...] marca 2024 r. poinformował, że w sprawie metryki sprawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie do art. 1 ust. 1 przywołanej ustawy, jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem, czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z 28 października 2009 r. I OSK 545/09; z 18 listopada 2009 r., I OSK 947/09; z 9 października 2010 r.). W sprawie wniosków Generalnego Konserwatora Zabytków skierowanych do Wojewodów i dotyczących powołania Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków począwszy od 2023 r., przekazano kopie cyfrowe dokumentów w zakresie wniosku. W sprawie "całej korespondencji pomiędzy MKiDN a Wojewodą [...] w styczniu i lutym 2024 roku", poinformowano, że takie żądanie nie spełnia przesłanek do rozpatrzenia go w trybie informacji publicznej. Żądanie całej korespondencji nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, ale żądaniem udostępnienia określonego zbioru materiałów. Prawo do informacji dotyczy informacji o sprawie publicznej, a więc informacji o czymś, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Wniosek taki nie zawiera zatem jednego z elementów niezbędnych do jego rozpatrzenia i nie może być rozpatrzony w oparciu o przepisy u.d.i.p. Jeżeli wnioskodawca dąży do uzyskania informacji o bliżej nieokreślonych sprawach publicznych, to sposób realizacji tego celu poprzez zapoznawanie się z całym zbiorem wiadomości prowadzi do nadużycia tego prawa. A.C., reprezentowana przez radę prawnego, w skardze z dnia 3 lipca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej wniosła o stwierdzenie, że Minister dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze i nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącej, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych, zarzucając Ministrowi naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego. Skarżąca w uzasadnieniu przytoczyła treść korespondencji z organem z dnia 9, 23 i 24 lutego. Wskazała ponadto, że organ nie udostępnił wnioskowanych informacji, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną a organ jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielania. Z tych przyczyn, skarga jest uzasadniona i zasługującą na uwzględnienie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pełnomocnik organu podniósł, że po doprecyzowaniu przez skarżącą wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. w mailu z dnia [...] lutego 2024 r., skarżącej przekazane zostały informacje (dokumenty) we wnioskowanym zakresie czasowym, czyli organ udzielił informacji na wniosek z dnia [...] lutego 2024 r. po jego sprecyzowaniu - w zakresie sprecyzowanym w mailu z dnia [...] lutego 2024 r., zatem organ nie pozostaje w bezczynności. Wskazano, że w skardze przesłanie do skarżącej maila z dnia [...] marca 2024 r. zostało pominięte. Pełnomocnik wskazał, że między datą wniosku ([...] lutego 2024 r.) a przekazaniem informacji - kopii dokumentów w mailu z dnia [...] marca 2024 r., organ zasygnalizował skarżącej brak sprecyzowania wniosku, a zasadność potrzeby takiego doprecyzowania skarżąca potwierdziła w uzupełniającym mailu z dnia [...] lutego 2024 r., art. 13 ust 2 u.d.i.p. dopuszcza zaś możliwość udostępnienia informacji w terminie do 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Ponadto dodał, że w dniu [...] lipca 2024 r. do MKiDN wpłynęła też inna skarga skarżącej z dnia [...] lipca 2024 r. na bezczynność organu w udostępnianiu informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia [...] lutego 2024r. W treści tej drugiej skargi, przekazanej do Sądu odrębnym pismem wraz z odpowiedzią na skargę, Skarżąca powołuje odpowiedź mailową Ministerstwa z dnia [...] marca 2024 r., co wskazuje na to, że w dniu składania skargi dotyczącej wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. skarżąca znała odpowiedz Ministerstwa na swój sprecyzowany w mailu z dnia [...] lutego 2024 r. wniosek z dnia [...] lutego 2024 r., a mimo to ta odpowiedź Ministerstwa w treści skargi dotyczącej wniosku dnia [...] lutego 2024 r. została pominięta. Pełnomocnik organu odnosząc się do pkt 2 wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. wskazał, że jest to dokumentacja o charakterze wewnętrznym. Na poparcie powyższego przywołał m.in. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 1522/23, w którym Sąd m. in. wskazał, odnosząc się do regulacji ustawowych w tym zakresie, że: "(...) z tego szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednakże treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2DostlnfPubU odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej.". Wskazał również, że "nie wszystkie dokumenty wewnętrzne stanowią informację publiczną. Część z nich wprawdzie służy realizacji określonego zadania publicznego, ale nie przesądzają one o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty, które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, jednak nie są w żadnej mierze wiążące dla organu, ewentualnie mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy, nie podlegają udostępnieniu w trybie DostlnfPubU. Takiego charakteru nie mają dokumenty, służące gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym (zob. w tej wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 lipca 2010 r.; sygn. akt l OSK 707/10; z dnia 27 stycznia 2012 r.; sygn. akt l OSK 2130/11 oraz z dnia 21 czerwca 2012 r; sygn. akt l OSK 666/12). Istotę dokumentu wewnętrznego trafnie ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2023r. (sygn. akt IIl OSK 7293/21) wyjaśniając, że dokument wewnętrzny jest dokumentem urzędowym, czyli posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust 2 DostlnfPubU, ale jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na wstępie wskazania że skarga niniejsza dotyczy bezczynności Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przedmiotem rozpoznania i oceny Sądu nie jest zatem w tej sprawie reakcja organu na jakikolwiek inny wniosek skarżącej, w tym wniosek z dnia [...] lutego 2024 r., czy ocena korespondencji prowadzona między skarżącą a organem w tym dniu. Skarga na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2024 roku jest dopuszczalna. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl) i prezentuje go także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Przechodząc do istoty sprawy wskazania wymaga, że przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwana dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W sprawie niniejszej nie było kwestionowane, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Sporne natomiast między stronami pozostawało, czy żądana we wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. informacja w postaci: kopii dokumentów, otrzymanych lub wytworzonych przez MKiDN i Generalnego Konserwatora Zabytków, związanych z przedłożeniem kandydatury i wskazaniem osób, powołanych na stanowiska Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków, w tym: dokumentacja dotycząca spełnienia ustawowych wymogów przez te osoby, wnioski Generalnego Konserwatora Zabytków, o których mowa w art. 91 ustawy o ochronie zabytków, skierowane do Wojewodów, inne otrzymane dokumenty, związane z procedurą powołania Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków; informacja, w jaki sposób oraz przez kogo dokonywana była weryfikacja wymogów wskazanych w art, 91 ust 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec kandydatów na stanowiska WKZ, stanowi informację publiczną i czy organ podjął w sprawie właściwe działanie na gruncie u.d.i.p. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił pogląd organu zawarty w odpowiedzi wystosowanej do wnioskodawczyni w dniu [...] lutego 2024 roku, że żądanie wniosku z dnia [...] lutego 2024 roku nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Żądania wniosku są nieprecyzyjne. Wniosek nie wskazuje, o stanowiska których wojewódzkich konserwatorów zabytków chodzi w sprawie, nie określa też, co istotne, okresu, którego żądanie nie dotyczy. Z wniosku nie wynika również, o jakie konkretne dokumenty, wnioskodawczyni chodzi. Wniosek posługuje się sformułowaniem m.in. "dokumentacja", "inne otrzymane dokumenty związane z procedurą powołania". Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Takie rozumienie pojęcia informacji publicznej, uwzględniające treść art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej uzyskało akceptację doktryny (v. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28; M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, C. H. Beck 2010, s. 22). W ocenie Sądu tak sformułowane żądanie, jak zawarte w wymienionym wyżej wniosku z dnia [...] lutego 2024 r., dotyczące kopii nieokreślonych "dokumentów", "dokumentacji" związanych z "przedłożeniem kandydatury i wskazaniem osób powołanych na stanowiska Wojewódzkich Konserwatorów Zabytków", obejmujących nieokreślony przedział czasu nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, a ogólnie sformułowane żądanie udostępnienia zbioru materiałów z nieokreślonego okresu. Sąd podziela twierdzenie organu zawarte w wystosowanej do wnioskodawczyni odpowiedzi z dnia [...] lutego 2023 r., że żądanie wniosku jest nieprecyzyjne i nie pozwala uznać, że stanowi ono żądanie udostępnienia informacji publicznej. Żądanie wniosku nie pozwala na określenie dokumentów będących przedmiotem żądania. Przypomnieć należy nadto, że obowiązany do udostepnienia informacji publicznej jest zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. tylko ten podmiot, który jest w jej posiadaniu. Podkreślenia wymaga, że dla realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany musi mieć możliwość oceny – na podstawie treści żądania – w pierwszej kolejności, czy wniosek dotyczy informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Niewątpliwie zgodnie z u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Wniosek nie wskazuje jednakże na żaden konkretny dokument, którego udostępnienia wnioskodawca się domaga, a wskazuje raczej na żądanie udostępnienia całego zbioru nieokreślonych materiałów, w tym "dokumentacji" i "wniosków" dotyczących powoływania WKZ z nieokreślonego przedziału czasowego. Z treści wniosku można wnosić, że dotyczy on niejako całości określonego zbioru materiałów, co nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej (v. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 7/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl)). Tak też w ocenie Sądu traktować należy żądanie wyrażone we wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2024 r., obejmujące w istocie żądanie udostępnienia zbioru materiałów w określonej sprawie, w odniesieniu do której nie wskazano przy tym ani konkretnych WKZ ani przedziału czasowego. Wnioskodawca nie żądał udostępnienia konkretnej informacji publicznej, nie określił jej we wniosku. Warto przy tym wskazać – w kontekście szerokiego i niesprecyzowanego zakresu wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. – że przymiot informacji publicznej niewątpliwie posiadają dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zatwierdzono lub podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie mają dokumenty prywatne, które podmiot kieruje do organu administracji publicznej. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 814/16, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, tak sformułowany wniosek, jak wniosek z dnia [...] lutego 2024 r., nie wskazuje na informacje publiczne, których udostępnienia domaga się wnioskodawca. Prawo do informacji publicznej dotyczy informacji o sprawie publicznej, a nie udostępnienia zbioru materiałów jako takich. Istota dostępu do informacji publicznej nie polega na udostępnieniu całych zbiorów nieokreślonych materiałów. Zasadnie organ w udzielonej w ustawowym terminie odpowiedzi do wnioskodawczyni z dnia [...] lutego 2024 r. wskazał przy tym, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma podstaw, aby w przypadku nieprecyzyjnego wniosku wzywać do uzupełnienia braków w tym zakresie na podstawie k.p.a. Przepis artykuł 64 § 2 nie ma w tym przypadku zastosowania. Kwestia dalszej korespondencji między wnioskodawczynią a organem, w tym korespondencja z [...] lutego 2024 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, nie podlega kontroli i ocenie Sądu. Organ wskazał nadto w odpowiedzi na skargę, że wpłynęła do niego skarga skarżącej na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. Powyższe pozostaje poza oceną Sądu. W rozpatrywanej przez Sąd sprawie wskazać można jedynie, że podmiot zobowiązany nie ma na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązku domyślania się jakich konkretnych dokumentów, czy informacji, kogo dotyczących i z jakiego okresu, żąda wnioskodawca. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie kreuje po stronie podmiotu zobowiązanego uprawnienia do doprecyzowywania wedle własnego uznania żądań wnioskodawców, jak i obowiązku wzywania wnioskodawcy do dookreślania żądania. Wobec tego, że żądanie wniosku z dnia [...] lutego 2024 r. nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej, skarga nie podlegała uwzględnieniu. Organ nie pozostawał w bezczynności na gruncie u.d.i.p. w rozpoznaniu tego wniosku. W ustawowym terminie, tj. [...] lutego 2024 r., poinformował wnioskodawczynię, że wniosek nie stanowi żądania udostępnienia informacji o sprawie publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ nie naruszył art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.