II SA/Bk 266/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 31 stycznia 2023 r. nr 409.240/B-11/7/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych. Wójt Gminy K. decyzją z 12 września 2022 r. nr BŚ.6730.22.2021 ustalił warunki zabudowy na realizację zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gmina K. Odwołania od tej decyzji wnieśli: J.Z., S.R., J.R., M.R., T.D. oraz J.H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z 31 stycznia 2023 r. nr 409.240/B-11/7/22: 1. zaskarżoną decyzję uchyliło w części: - pkt 2 lit. c) tiret 1-3 w zakresie "wymagań dotyczących realizacji inwestycji"; - pkt 2 lit. d) tiret 1 w zakresie: "obsługi komunikacyjnej - z drogi gminnej wewnętrznej stanowiącej działkę nr [...], na warunkach zarządcy terenu; Zgodę zarządcy i warunki korzystania z terenu stanowiącego działkę nr [...] należy uzyskać przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę" i umorzyło postępowanie w tym zakresie; 2. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek o udzielenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Planowane przedsięwzięcie budowlane jest zatem niepodważalnie instalacją odnawialnego źródła energii, w związku z czym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zastosowanie ma art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Przepis ten w sposób znaczący ogranicza zakres prowadzonego postępowania lokalizacyjnego i wyklucza obowiązek spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ustalenie warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji nie jest uzależnione zatem od spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, jak również dostępności do drogi publicznej. Ograniczeń w realizacji inwestycji nie może stanowić również obowiązujące na danym terenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania terenu. Uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, mimo że wiąże organ gminy przy realizacji polityki przestrzennej, nie może stanowić podstawy prawnej dla decyzji administracyjnych. W szczególności ustalenia studium nie mogą być podstawą dla decyzji o pozwoleniu na budowę ani decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej nie może mieć decydującego znaczenia ograniczenie zawarte w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Nadmieniono przy tym, że z treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wynika wyłącznie tyle, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. Regulacja ta nie daje natomiast podstaw do twierdzenia, że skoro w studium nie rozmieszczono na terenie inwestycji urządzeń fotowoltaicznych, to nie ma możliwości wydania dla tego terenu decyzji o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, stosowne regulacje znalazłyby się w u.p.z.p., tak jak ma to miejsce w przypadku obiektów handlowych o dużej powierzchni sprzedaży. Teren objęty wnioskiem stanowi grunty rolne, jest wolny od zabudowy i nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projektowane uzbrojenie terenu również jest wystarczające dla realizacji planowanego zamierzenia budowlanego. Inwestor przedstawił oświadczenie, w którym zapewnia się możliwość dostępu do energii elektrycznej poprzez projektowane przyłącze linii energetycznej na warunkach określonych przez gestora sieci. Kolegium wyjaśniło, że dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz art. 61 ust. 5 u.p.z.p. trzeba mieć na uwadze, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 u.p.z.p. Biorąc zatem pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej, ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej nie wymaga weryfikowania przez organy posiadania przez inwestora umowy zawartej z właściwą jednostką organizacyjną. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest bowiem uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zagwarantowanie to nie jest tożsame z posiadaniem umowy z dostawcą mediów już na etapie starania się o uzyskanie warunków zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zatem mając na uwadze powyższe zarzut w zakresie naruszenia art. art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. uznano za nieuzasadniony. Dodatkowo ustalono, że odpady stałe gromadzone mają być w pojemnikach na terenie własnej działki, służących do czasowego gromadzenia odpadów i dostosowanych do ich rodzaju, zgodnie z zasadami utrzymania czystości i porządku na terenie gminy K., natomiast odpady produkcyjne będą gromadzone w szczelnych pojemnikach i wywożone przez specjalistyczną firmę. Na terenie wnioskowanym nie ma obiektów ujętych na liście dóbr kultury współczesnej a teren inwestycji nie podlega ochronie zabytków zgodnie z ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r. poz. 840). Wnioskowany teren znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "W.", który został utworzony uchwałą nr XII/84/86 Wojewódzkiej Rady Nadzorczej w Białymstoku z 29 kwietnia 1986 r.(Dz. Urz. Woj. Biał. Nr 12, poz.128) i określony uchwałą nr XXII]/204/16 Sejmiku Województwa Podlaskiego z 21 marca 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "W." (Dz. Urz. Woj. Podl. z 25 marca 2016 r., poz. 1505). Stwierdzono, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza zasad ochrony tego obszaru. Zaznaczono przy tym, że na tym etapie procesu inwestycyjnego, treścią skarżonej decyzji zastrzeżono, że podczas realizacji wnioskowanej inwestycji należy przestrzegać ustaleń zawartych w uchwale oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a ww. rozporządzenia. W związku z czym wymagane było uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyniku przeprowadzonego odrębnego postępowania Wójt Gminy K. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z 27 maja 2021 r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił, że planowane zamierzenie inwestycyjne stanowi instalację odnawianego źródła energii, w związku z czym przedsięwzięcie to nie musi spełniać warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.p.z.p. W takiej sytuacji nie było podstaw prawnych do zbadania i ustalenia parametrów dla nowo powstającej inwestycji. Ujęcie treścią decyzji kwestii dotyczących dostępu do drogi publicznej, linii zabudowy, szczegółowej specyfikacji budowy planowanego obiektu budowlanego i jego usytuowania stanowi naruszenie prawa. Kwestie te nie mogły stanowić przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie. Stąd uchylono decyzję organu pierwszej instancji w tym zakresie i umorzono postępowanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez doręczenie stronom postępowania decyzji bez jej załącznika wyjaśniono, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji mogłoby być postrzegane jako sprzeczne z zasadami ekonomii postępowania, bowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Jakkolwiek zasadą winno być doręczanie wszystkim stronom postępowania kompletnej decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, to akceptowalna jest sytuacja, w której nie doręcza się stronom postępowania załączników do decyzji o warunkach zabudowy, lecz organ winien poinformować strony o możliwości zapoznania się z załącznikami w siedzibie organu. Doręczenie zatem decyzji bez wymaganego załącznika może być rozpatrywane jedynie w kategoriach "zwykłego" naruszenia przepisów postępowania, co oznacza, że naruszenie takie, hipotetycznie, może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, jednakże pod warunkiem uprawdopodobnienia, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc ten zarzut należy wykazać, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, inaczej mówiąc, wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to decyzja organu pierwszej instancji wydana zostałaby o innej treści. W sprawie niniejszej nie wykazano jaki istotny wpływ na wynik sprawy miał brak doręczenia załącznika graficznego do decyzji, w związku, z czym Kolegium uznało, że pomimo faktycznego uchybienia organu pierwszej instancji, nie miało ono wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że poza uchylonymi ustaleniami, zaskarżona decyzja w pozostałym zakresie jest zgodna z przepisami prawa. W oparciu o zebrany materiał dowodowy oraz szczegółową analizę zaistniałego stanu faktycznego i prawnego, organ pierwszej instancji miał obowiązek wydać decyzję pozytywną i ustalić warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia - art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła J.Z. i zarzuciła naruszenie: - art. 6, art. 8 i art. 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak obowiązkowych składników decyzji określonych w rozporządzeniu w postaci wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną, która winna stanowić załącznik do decyzji, co w konsekwencji godzi w fundamentalną zasadę równości podmiotów wobec prawa oraz stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną ocenę tych dowodów; - art. 10 § 1 i 2, art. 61 § 4 i art. 81 K.p.a., poprzez niezawiadomienie strony – L.J. o wszczęciu postępowania w sytuacji, gdy nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 10 § 2 K.p.a., co doprowadziło do niezapewnienia wszystkim stronom postępowania czynnego w nim udziału, a co za tym idzie uniemożliwienia wypowiedzenia się wszystkim stronom postępowania w sprawie zebranego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że skarżona decyzja jest wadliwa w sposób istotny w związku z rażącym naruszeniem przez organ § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, gdyż skarżącej doręczono decyzję pozbawioną załącznika, pomimo wskazania go w treści decyzji. Brak załącznika graficznego do decyzji powinien być uznany jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skoro załącznik graficzny winien stanowić integralną część decyzji i nie został doręczony stronie (wszystkim stronom postępowania) to niniejsze godzi w fundamentalną zasadę równości podmiotów wobec prawa i stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W niniejszej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy zupełnie zignorowały fundamentalne zasady postępowania administracyjnego pomijając imperatyw zawarty w przedmiotowym rozporządzeniu. Tym samym skarżąca została pozbawiona możliwości obrony swych praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Skoro bowiem integralną częścią decyzji organu pierwszej instancji był załącznik graficzny, to niedoręczenie załącznika stronie musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie. Poprzez brak załącznika do decyzji, jest ona niepełna, niekompletna, co jednocześnie uniemożliwiło stronie weryfikację prawidłowości jej ustaleń i skuteczne się od niej odwołanie. Nie została ona bowiem zapoznana w pełni z ustaleniami organu w przedmiocie wydanej decyzji. Gdyby organ doręczył stronie całą decyzję to skarżąca miałaby możliwość skutecznej obrony swoich praw w toczącym się postępowaniu. Tymczasem strona postępowania z rażącym naruszeniem norm prawnych została pozbawiona tego uprawnienia. Organ dopuścił się również naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż nie podjął z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w tym zakresie, zaniechał zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonał zupełnie dowolnej, a nie swobodnej oceny tych dowodów. Podniesiono, że inwestycja sprowadza się do budowy prywatnej elektrowni z trzema kontenerami stacji transformatorowych po max. 40 m2 każdy oraz pięcioma budynkami magazynów energii po 75 m2 każdy plus przemysłowe zabezpieczenie w postaci systemu monitoringu i ogrodzenia wysokości 2,2 m, pośród zamieszkałych siedlisk i pól uprawnych w obszarze chronionym. Zdaniem skarżącej wnioskowane wartości w sposób oczywisty w zamiarze bazują na założeniu poszerzenia obszaru inwestycyjnego objętego omawianą decyzją, czego strona nie mogła zweryfikować wobec braku przekazania jej załącznika graficznego do tej decyzji. Wielkość działki [...] (3,39 ha) w żaden sposób nie uzasadnia zgody na instalację generującą moc do 3 MW, bowiem do wygenerowania takiej ilości energii potrzebna jest powierzchnia 6 ha, co organ wydający niniejszą decyzję zupełnie pominął. Z zasad logiki i doświadczenia życiowego wynika bowiem, że jest to działanie zakładające przejęcie dodatkowych powierzchni ziemi uprawnej i dalszej dewastacji Obszaru Chronionego Krajobrazu "W.". Powyższe prowadzi do wniosku, że organ nienależycie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Nie rozpatrzył bowiem całości materiału dowodowego wskutek czego błędnie przyjął, że dla przedmiotowej inwestycji mogą być wydane warunki zabudowy podczas gdy ewidentnie zagraża ona obszarom chronionym. Nadto, organ naruszył art. 10 § 1 i 2, art. 61 § 4 i art. 81 K.p.a., gdyż nie zapewnił wszystkim stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania w niniejszej sprawie, a skoro tego nie uczynił, to tym bardziej uniemożliwił wszystkim stronom wypowiedzenie się w przedmiocie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań wbrew dyspozycji art. 10 § 1 K.p.a. Otóż pomimo, że L.J. mieszka w odległości ok. 35 m od inwestycji objętej wnioskiem, to nie była stroną niniejszego postępowania. Skoro zatem w niniejszym postępowaniu nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 10 § 2 K.p.a., to winna ona być uznana przez organ za stronę postępowania wraz ze wszystkimi wynikającymi w z tego tytułu uprawnieniami określonymi przepisami K.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 8 i art. 107 § 2 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, że zaskarżona decyzja została podjęta wraz ze stosownym załącznikiem, o czym świadczy jej zapis (str. 234 akt sprawy) oraz dołączony do akt sprawy (str. 235) załącznik graficzny nr 1 stanowiący integralną część skażonej decyzji. Uchybienie organu pierwszej instancji polega jedynie na niedoręczeniu go stronie postępowania, jednakże nie stanowi ono wpływu na wynik sprawy. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 i 2, art. 61 § 4 i art. 81 K.p.a. wyjaśniono, że brak jest podstaw do uznania zarzutu za uzasadniony, gdyż L.J. nie została uznana za stronę postępowania. W związku z tym pismo znajdujące się w aktach sprawy, które L.J. złożyła do organu pierwszej instancji 28 października 2022 r. (str. 311 akta sprawy) potraktowano jako dodatkową informację w sprawie. Pismo to zostało poddane analizie, w wyniku której uznano, że L.J. nie posiada statusu strony przedmiotowego postępowania. Uchybienie w postaci braku zawiadomienia jej o sposobie rozpoznania tego pisma nie stanowi o naruszeniu prawa i nie miało wpływu na wynik sprawy. W dniu 20 sierpnia 2023 r. wpłynęło do sądu "stanowisko" uczestniczki postępowania J.H. Uczestniczka poinformowała, że popiera skargę J.Z.i przyłącza się do niej w całej rozciągłości. Wskazała, że jej wątpliwości dotyczą tego czy na tak małej działce można zrobić farmę o tak dużej mocy. Jej zdaniem moc farmy jest za duża w stosunku do powierzchni działki. Ponadto farmy o tak dużej mocy nie można lokalizować w bezpośrednim sąsiedztwie działek zamieszkałych. Decyzja jest nieprawidłowa bo nie chroni w należytym stopniu nieruchomości sąsiednich i zagraża środowisku a także narusza ład przestrzenny. Organ naruszył szereg przepisów w tym doręczał pisma do osoby zmarłej, którą uznał za stronę. Nadto prowadził sprawę mimo, że wnioskodawca jest radnym powiatowym, a zatem organ powinien się wyłączyć. Zarzucono, że organ nie informował na bieżąco o treści wniosku a w trakcie postępowania moc inwestycji została zwiększona. Wybudowanie takiej inwestycji zmniejszy potencjał ekologiczny i turystyczny tego terenu. Sąsiednie nieruchomości stanowią albo pola i łąki, albo zabudowane siedliska. Budowa tak znacznej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie narusza zasadę dobrego sąsiedztwa. Inwestycja negatywnie wpłynie na wartość nieruchomości sąsiednich. Do tej pory był to teren bardzo atrakcyjny dla wczasowiczów, którzy chętnie kupowali nieruchomości. Strona podniosła, że z inwestycją bezpośrednio graniczy jej podwórko i chyba nikt za płotem czy też oknem nie chciałby mieć farmy fotowoltaicznej. Farma ograniczy dostęp światła na nieruchomości co może zmniejszyć plony. Nadto jest inwestycją o niebezpiecznej charakterystyce a wakacje na działce spędzają dzieci. W związku z tym farma nie powinna znajdować się tak blisko zabudowań. Nadto decyzja jest bezprawna, albowiem w gminie K. nie zostało uchwalone odpowiednie studium – art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Podniesiono także, że inwestor nabył przedmiotową nieruchomość, przy czym mieszka gdzie indziej i nie zna specyfiki terenów. Inwestorowi zupełnie nie zależy na ludziach czy środowisku, bo prawdopodobnie po uzyskaniu ostatecznych decyzji sprzeda nieruchomość z ogromnym zyskiem. Na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i zaakcentował zarzut braku doręczenia wraz z decyzją załącznika graficznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 3 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w miejscowości P., gmina K. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.z.p.). Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 u.p.z.p.). Jak wskazuje się w orzecznictwie, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom (vide: wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., II OSK 1518/11; wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1542/09, pub. CBOSA). W myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tą regulacją wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5 (punkt 6 w tym przepisie nie dotyczy analizowanej inwestycji). W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sformułowano warunek polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jest w doktrynie prawa i orzecznictwie sądowym jako przesłanka tzw. dobrego sąsiedztwa. W art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wskazano zaś, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest, aby teren miał dostęp do drogi publicznej. Jak wynika z treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wymogi te nie mają zastosowania do kategorii zabudowy, opisanej w tym przepisie. Zgodnie z jego treścią, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378 - u.o.z.e). Z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją dotyczącą określenia sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest też sporne, że planowana inwestycja - farma fotowoltaiczna o mocy do 3 MW - jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Wykładnia językowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii (dalej: oze) w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zdaniem sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (vide: wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18, pub. CBOSA). Prowadzi to do konkluzji, że brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonywania rekonstrukcji normy zawartej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Za taką wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przemawia również uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej z 19 lipca 2019 r. między innymi ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 2 – Dz.U. z 2019 r., poz. 1524), kiedy to do treści tego przepisu dodano instalacje odnawialnego źródła energii. W pkt 5 uzasadnienia projektu wskazano bowiem jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. u.p.z.p. (...) Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym wskazany zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej". Dodatkowo nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery. Dodatkowo w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych nie można także automatycznie zakładać, że każda realizacja takiej inwestycji spowoduje faktycznie zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmieni jej funkcję urbanistyczną. Należy zasygnalizować, że instalacje fotowoltaiczne w zależności od przyjętej technologii mogą zapewnić wielofunkcyjne wykorzystanie przestrzeni i brak konkurencyjności. Jak wskazuje się w najnowszych analizach, rolnicze wykorzystanie gruntów można, pod pewnymi warunkami, połączyć z wytwarzaniem energii z energii słonecznej w ramach tzw. agrowoltaiki (lub agrofotowoltaiki). Te dwa rodzaje działalności mogą umożliwić osiągnięcie synergii, dzięki której systemy fotowoltaiczne mogą wręcz przyczynić się do ochrony upraw i stabilizacji plonów (ochrona przed zbyt dużym nasłonecznieniem itp.). Lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga zatem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) oraz dostępu do drogi publicznej Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki NSA: z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, z 11 stycznia 2023 r., II OSK 2619/22, z 1 marca 2023 r., II OSK 159/23, z 2 marca 2023 r., II OSK 202/23, pub. CBOSA). Skład orzekający w sprawie niniejszej stanowisko to w pełni podziela. Wydanie decyzji było także dopuszczalne, pomimo tego, że jak podnosi się w skardze, nie zostało wydane odpowiednie studium, czyli studium uwzględniające przedmiotową inwestycję. Jak wykazano powyżej wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej farmy fotowoltaicznej nie jest uzależnione od rozmieszczenia tej inwestycji w studium. Jako, że ustalenie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej nie wymaga spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa to tym samym zbędnym jest przeprowadzanie analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. a więc i wyznaczania obszaru analizowanego (tak też między innymi w wyroku dołączonym do akt sprawy przez pełnomocnika inwestora II SA/Gl 487/23 z 8 maja 2023 r., pub. CBOSA). W sprawie niniejszej nie sporządzano zatem analizy urbanistycznej w obszarze analizowanym wyznaczonym oparciu o reguły określone w rozporządzeniu Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Stąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i 2 z zw. z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, gdyż decyzja nie posiada załącznika w postaci wyników analizy zwierających część tekstową i graficzną nie mogły być uwzględnione. Należy przy tym podkreślić, że zasada dobrego sąsiedztwa nie stanowi w systemie prawnym wyłącznego instrumentu limitującego dopuszczalność lokalizacji określonych przedsięwzięć w danym miejscu. Limitującą rolę pełnią także przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Nie będzie możliwości lokalizacji inwestycji w postaci urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii w przypadku niewystarczalności uzbrojenia, konieczności ochrony gruntów rolnych i leśnych, znajdowania się terenu w strefie wyłączonej spod zabudowy oraz niezgodności z przepisami szczególnymi, w tym z zakresu ochrony środowiska. Biorąc pod uwagę specyfikę inwestycji dotyczących instalacji odnawialnego źródła energii, będących przedsięwzięciami z pogranicza infrastruktury technicznej i produkcji, nie można uznać, że rezygnacja przez ustawodawcę z przesłanki dobrego sąsiedztwa stanowi zabieg kolidujący z założeniem racjonalności prawodawcy. Zaznaczyć trzeba, że w przypadku tego rodzaju inwestycji w zdecydowanej większości przypadków trudno byłoby zdefiniować, na czym polegać ma dobre sąsiedztwo. Są to bowiem w większości inwestycje polegające na montażu (instalacji) urządzeń lub ich zespołów, dla których trudno szukać wzorca w zabudowie sąsiedniej. Wymagają one też odpowiednich warunków przyrodniczych, które w tym przypadku stanowić muszą zasadniczy czynnik doboru lokalizacji, nie zaś dobre sąsiedztwo w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli wydanej decyzji w pozostałym zakresie sąd stwierdza, że zasadnie przyjęły organy obydwu instancji, że projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Z kolei art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Inwestor w sprawie niniejszej przedstawił oświadczenie, w którym zapewnił możliwość dostępu do energii elektrycznej poprzez projektowane przyłącze linii energetycznej na warunkach określonych przez gestora sieci. Z treści art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p. wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Do grupy przepisów odrębnych, o których mowa w ww. przepisie należą przepisy ustawy – Prawo energetyczne. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może zatem nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. Zatem w przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia, przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 25 maja 2023 r., II SA/Ol 90/23; wyrok WSA w Szczecinie z 2 lutego 2023 r., II SA/Sz 1037/22, wyrok WSA w Łodzi z 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22, pub. CBOSA). Stąd prawidłowo oceniono, że w sprawie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Nadmienić przy tym należy, że pełnomocnik inwestora na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2023 r. podał, że ostateczna moc inwestycji zależna będzie od warunków odbioru energii z zakładu energetycznego. W dalszej kolejności stwierdzić należy, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi – art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., w szczególności w sprawie oceniono zgodność inwestycji z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony środowiska. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w związku z czym wymagane było uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowanych Do wniosku przedłożono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia wydaną przez Wójta Gminy K. z 27 maja 2021 r. w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Przy czym w decyzji ustalającej warunki zabudowy uwzględniano warunki korzystania ze środowiska przy realizacji inwestycji, które zostały określone w decyzji środowiskowej. Ponadto w decyzji uwzględniono fakt położenia terenu inwestycji w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "W.". W treści decyzji zastrzeżono, że podczas realizacji inwestycji należy przestrzegać ustaleń zawartych w uchwale tworzącej ten obszar oraz ww. rozporządzeniu. Dodatkowo organ pierwszej instancji zwrócił się w trybie art. 106 K.p.a. o wymagane dla projektowego przedsięwzięcia uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W trybie art. 54 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. zwrócono się o uzgodnienie decyzji do organów właściwych w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami czyli do Starosty S., który postanowieniem z 10 września 2021 r. uzgodnił pod względem ochrony gruntów rolnych projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w Białymstoku PGW Wody Polskie. Organ ten postanowieniem z 16 sierpnia 2021 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji w zakresie melioracji wodnych z powodu nie ujęcia urządzeń melioracji wodnych występujących na terenie działki inwestycyjnej. Przesłany ponownie projekt decyzji z uwzględnieniem tych urządzeń został uzgodniony milcząco. Z kolei w trybie art. 54 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. zwrócono się o uzgodnienie projektu decyzji do RDOŚ w Białymstoku. Również i w tym przypadku uzgodnienie nastąpiło w sposób milczący. Teren objęty wnioskiem nie znajduje się w żadnym obszarze wymienionym w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Wobec powyższego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procesowych. Główny zarzut skargi dotyczy doręczenia decyzji bez załącznika graficznego. Załącznikiem tym w sprawie niniejszej jest kopia mapy zasadniczej w postaci wektorowej w skali 1:1000 z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i nieprzekraczalnymi liniami zabudowy a nie jak już wskazano powyżej analiza urbanistyczna. Analizy tej w sprawie niniejszej nie sporządzano bo nie oceniano spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Mając na względzie powyższą nieprawidłowość wskazać trzeba, że pomimo iż doręczenie decyzji o warunkach zabudowy bez dołączenia do niej prawidłowo sporządzonego załącznika stanowi naruszenie przepisów postępowania, to uchybienie to może nie mieć negatywnego wpływu na wynik sprawy (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 20 października 2010 r., II SA/Po 399/10, pub. CBOSA). W orzecznictwie przyjmuje się, że opisane uchybienie procesowe nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy i skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji, jeżeli działanie organu w żaden sposób nie uszczupla praw strony, tj. gdy nie uniemożliwia jej wniesienia odwołania, po wtóre gdy w toku postępowania odwoławczego zapewniono stronie możliwość zapoznania się z materiałem sprawy, zatem i decyzją o warunkach zabudowy wraz z załącznikami oraz złożenie dodatkowych wyjaśnień (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2009 r., IV SA/Wa 735/09, pub. CBOSA). Z akt sprawy niniejszej wynika, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu a więc mogła się z tym załącznikiem zapoznać. Nadto skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, które podważałyby prawidłowość tego dokumentu. Naruszenie to zatem nie miało żadnego wpływu na wynik postępowania w odniesieniu do skarżącej. Nie wskazano zresztą żadnego powodu, dla którego w ocenie strony, doręczenie decyzji bez załącznika, w sposób istotny wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy. Trudno jest więc uznać, że brak doręczenia załącznika stanowi naruszenie, które miało wpływ na wynik niniejszego postępowania. Skarżąca reprezentowana na etapie postępowania sądowego przez profesjonalnego pełnomocnika w dalszym ciągu kwestionuje jedynie sam fakt niedoręczenia załącznika. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zapewnienia przez organy udziału w postępowaniu wszystkim stronom w szczególności z pominięciem L.J. stwierdzić należy, że zarzut taki może odnieść skutek wyłącznie wtedy, gdy podnosi go strona wobec której dopuszczono się naruszenia art. 10 K.p.a., wykazując jednocześnie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (vide: wyrok NSA z 16 października 2007r., I OSK 1192/06, pub. CBOSA). Osobą taką nie może być skarżąca której prawidłowo zapewniono udział w prowadzonym postępowaniu. Z tych samych powodów bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje okoliczność prowadzenia go z udziałem osoby, która nie żyła – J.D. Jak ustalił sąd na podstawie odpisu skróconego aktu zgonu – J.D. zmarł 5 września 2019 r. a więc przed wszczęciem niniejszego postępowania. Spadkobiercy a więc osoby uprawnione nie podnosiły tej okoliczności w sprawie. Inne podmioty nie mogą zaś skutecznie się powoływać na tę okoliczność. Końcowo sąd wskazuje, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji. Ma ono charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie są badane okoliczności dotyczące wykonawczego etapu procesu inwestycyjnego, czyli postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, takie jak, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu, czy też naruszenie warunków gruntowych (vide: wyrok NSA z 17 stycznia 2017 r., II OSK 1048/15, pub. CBOSA). W postępowaniu w sprawie warunków zabudowy nie bada się również gospodarczego czy ekonomicznego wpływu planowanej inwestycji na sąsiedztwo, bo celem tego postępowania jest zgodność planowanej zabudowy z ładem przestrzenno-urbanistycznym, a nie ocena gospodarczego zamiaru inwestora i jego wpływu na działalności i aktywności sąsiadów. Wbrew zarzutom skargi ocenie organów nie podlegały tylko uwarunkowania środowiskowe. W pkt 2 lit. g decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich Przedsięwzięcie inwestycyjne objęte niniejszą decyzją musi być realizowane z poszanowaniem interesu osób trzecich zapewniając ochronę przed pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej; możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności; dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby a także odpowiednie ukształtowanie terenu działek – w sposób uniemożliwiający odprowadzenie wód opadowych na działki sąsiednie oraz nie powodujący zakłócenia istniejących stosunków wodnych. W ocenie sądu tak przyjęte rozwiązanie w pełni zabezpiecza ochronę interesów osób trzecich na obecnym etapie postępowania inwestycyjnego. Dopiero na następnym etapie postępowania, warunki te będą urzeczywistnione w projekcie budowlanym, stanowiącym podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Natomiast na obecnym etapie postępowania ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie obejmuje badania inwestycji w zakresie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest wyłącznie promesą umożliwiającą, po spełnieniu szeregu wymagań, ubieganie się o pozwolenie na budowę. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest o tyle ograniczona, że nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami Prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej spadku wartości nieruchomości przyległych do terenu inwestycji należy wskazać, że stosownie do treści art. 63 ust. 3 u.p.z.p., jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Przepisy te dotyczą odszkodowań w sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy uniemożliwia lub istotnie utrudnia dotychczasowe korzystanie z nieruchomości przez osobę trzecią lub obniża jej wartość. Sąsiedzi mogą zatem dochodzić roszczeń odszkodowawczych w odrębnym postępowaniu. Jednak nawet ewentualne obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich przez planowaną inwestycję nie może uniemożliwić wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy spełnione są wszystkie przewidziane prawem przesłanki do wydania takiej decyzji. Co w sprawie niniejszej jak wykazano powyżej miało miejsce. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) skargę oddalił.