III SA/Wa 1896/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmiany z urzędu postanowienia w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P. K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") zmienił z urzędu postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, które uznawało stanowisko przedstawione przez P. K. (dalej: "Skarżąca") w przedmiocie interpretacji przepisów art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") za zgodne z przepisami prawa podatkowego. W uzasadnieniu decyzji DIS wskazał, że: - Skarżąca wystąpiła w grudniu 2005 r. o udzielenie interpretacji powyższego przepisu; - ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż w dniu [...] października 2005 r. zawarła umowę o pracę na czas określony do dnia 31 grudnia 2005 r. z Programem Narodów Zjednoczonych do spraw Rozwoju (UNDP), wykonując na jej podstawie pracę bezpośrednio związaną z celami programów finansowanych z bezzwrotnej pomocy, która pochodziła ze środków Unii Europejskiej, budżetu Państwa oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych; - wynagrodzenie Skarżącej za pracę pochodziło z Funduszu Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL i przekazywane było do UNDP za pośrednictwem Fundacji Fundusz Współpracy – dystrybutora pomocy wspólnotowej; - według Skarżącej wskazane wynagrodzenie objęte było zwolnieniem przedmiotowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f.; - NUS uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe, wydając postanowienie z dnia [...] marca 2006 r.. Zdaniem DIS wskazana interpretacja NUS rażąco narusza prawo, gdyż pozostaje w sprzeczności z treścią art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. DIS uzasadniając takie stanowisko podniósł, że Program EQUAL dla Polski został przyjęty rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 sierpnia 2004 r. (Dz. U. Nr 189, poz. 1948), a następnie uzupełniony rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 21 września 2004 r. (Dz. U. 214, poz. 2172 ze zm.). Z rozdziału IX tego Programu wynika, że płatność na rzecz grupy podmiotów realizujących projekt w jego ramach jest finansowana z dwóch odrębnych źródeł krajowych: prefinansowania (75% funduszy przeznaczonych do refundacji przez Europejski Fundusz Społeczny) i współfinansowania (25% funduszy z krajowej rezerwy, zgodnie z zasadami rezerwy budżetowej). Oznacza to - w ocenie DIS - że pomoc jaką otrzymują beneficjenci realizujący projekt w Programie EQUAL w 75 % pochodzi ze środków pożyczonych z budżetu Państwa na jego prefinansowanie i tym samym nie jest to pomoc otrzymana ze środków bezzwrotnej pomocy, a tylko takie pochodzenie warunkuje zwolnienie przedmiotowe z podatku dochodowego od osób fizycznych w oparciu o powołany przepis. Podobnie, pozostałe środki w części współfinansowanej z budżetu (25%) nie są środkami, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., jak również nie mogą być uznane za pomoc pochodzącą z dotacji, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych. Reasumując, DIS stwierdził, iż nie można uznać, że zostały spełnione warunki uprawniające do zastosowania zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust 1 pkt 46 u.p.d.o.f., gdyż przepis ten nie ma zastosowania do dochodów otrzymanych przez podatnika, jeżeli pochodzą ze środków strukturalnych, stanowiących refundację wcześniej poniesionych wydatków przy uwzględnieniu prefinansowania i współfinansowania ze źródeł krajowych. W przedmiotowym stanie faktycznym uzyskane przez Skarżącą wynagrodzenie w ramach EQUAL podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odwołaniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14b § 5 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p." w związku z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. poprzez bezpodstawne uznanie, iż w tej sprawie zachodzi przesłanka do zmiany postanowienia w postaci rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Skarżącej DIS poza samym stwierdzeniem takiego naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. nie wykazał dlaczego uznał, iż ma ono charakter właśnie "rażący" a nie jakikolwiek inny (inny niż rażący). Skarżąca podniosła, że przepis ten nie wyklucza z katalogu objętych zwolnieniem dochodów pochodzących ze środków strukturalnych "stanowiących refundację wcześniej poniesionych wydatków przy uwzględnieniu refinansowania i współfinansowania ze źródeł krajowych". Decydujące przy tym jest, że definitywny koszt przeważającej części Programu (75%) poniesie ostatecznie Europejski Fundusz Społeczny (środki uprzednio wyłożone przez Skarb państwa zostaną mu zwrócone). Taki sposób finansowania jest powszechną praktyką przy wykorzystywaniu środków pomocowych i stanowi jedynie aspekt techniczny przekazywania takich środków na określone inwestycje. Nadto, zdaniem Skarżącej za zwolnieniem całego jej dochodu z opodatkowania przemawia to, iż tak znaczną część finansuje Fundusz, a tylko 25 % finansowana jest z krajowej rezerwy celowej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. DIS utrzymał w mocy własną decyzję, podtrzymując dotychczasową argumentację. Jego zdaniem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawnia do przyjęcia stanowiska, iż postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa. W skardze z dnia 28 września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca postawiła zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 14b § 5 pkt 2 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. zmieniającej postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. mimo braku ku temu dostatecznych podstaw. Skarżąca przywołała ponownie wywody zawarte w odwołaniu, dodając, iż stanowisko przez nią prezentowane w zakresie objęcia zwolnieniem także takich środków, które są otrzymywane pośrednio jako refundacja wcześniej poniesionych wydatków, ma oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1555/06 i z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Lu 229/2007). W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o oddalenie skargi i potrzymał zasadnicze motywy rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. Skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: skarga okazała się zasadna. Należy zauważyć, iż wydana z urzędu decyzja DIS z dnia [...] czerwca 2007 r. odnosiła się (zmieniała) do postanowienia będącego interpretacją co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. W tej sytuacji zwrócić trzeba uwagę na kilka charakterystycznych cech postępowania prowadzonego w przedmiocie interpretacji, które w ocenie Sądu mają z kolei istotne znaczenie dla zakresu ingerowania organu odwoławczego w ocenę tak wydanego postanowienia ostatecznego. W realiach rozpoznanej sprawy postępowanie o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego uregulowane było przepisami art. 14a – 14e O.p. W art. 14a § 2 O.p. ustawodawca określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Z kolei organ podatkowy ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawierając w niej ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa, o czym stanowi art. 14a § 1 i § 3 O.p. W konsekwencji stwierdzić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik albo inkasent) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Podatnik w tym postępowaniu nie powinien i nie musi przy tym udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Nie może jednocześnie wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o dowody składane przez podatnika lub poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego formułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). Z przyczyn zaś oczywistych jest to zupełnie niemożliwe w odniesieniu do stanów przyszłych-hipotetycznych, a takich także może dotyczyć interpretacja. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę, czyli takim stanie, którego wszelkie elementy istotne dla wyrażenia własnego stanowiska w zakresie i sposobu zastosowania prawa podatkowego podatnik przedstawi we wniosku. W stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyrażane jest stanowisko przez podatnika. Z kolei organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Organ ten nie jest uprawniony do ingerowania w stan faktyczny nakreślony we wniosku o udzielenie interpretacji. Jak już wspomniano, nie może go podważać, ustalać, ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje bowiem organowi podatkowemu w tym względzie stosownych uprawnień, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli jaką ma do spełnienia ten organ podatkowy w rzeczonym postępowaniu (wyrażenie prawnej kwalifikacji opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia podatkowego) w stosunku do roli, która przypada mu w klasycznym postępowaniu podatkowym (ustalenie istnienia określonego zdarzenia podatkowego oraz dokonanie jego prawnej kwalifikacji). W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 O.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Postępowanie to nie może również zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 O.p. żądać uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Innymi słowy, organ podatkowy dokonuje interpretacji przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny. Przedstawione założenia oznaczają więc, iż czy to interpretacja wydana w formie postanowienia, czy tzw. milcząca interpretacja wywołują skutki prawno-podatkowe o tyle tylko, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będzie pokrywał się ze stanem faktycznym podanym przez podatnika we wniosku. Weryfikowanie zatem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak również ocena dowodów z nim związanych będą mogły mieć miejsce dopiero wówczas, gdy dojdzie do stosowania prawa podatkowego w konkretnym postępowaniu podatkowym, np. zmierzającym do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy. Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt rozpoznanej sprawy w pierwszej kolejności należało wskazać jaki stan faktyczny przyjął NUS do oceny prawnej w ramach udzielonej interpretacji. Innymi słowy, co było przedmiotem jego kwalifikacji prawnej. Z treści postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. wynika, iż w ramach stanu faktycznego przyjęto w szczególności, że Skarżąca była zatrudniona w UNDP na podstawie umowy o pracę, w ramach której wykonywała pracę bezpośrednio związaną z celami programów finansowanych z bezzwrotnej pomocy pochodzącej ze środków Unii Europejskiej, budżetu Państwa oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych. Miesięczne wynagrodzenie za pracę w biurze Przedstawicielstwa UNDP w ramach projektów Inicjatywy EQUAL było jej wypłacane bezpośrednio i pochodziło ze środków pomocowych. Przy tak nakreślonym stanie faktycznym odpowiadając na pytanie wnioskodawcy, czy dochody przez nią uzyskiwane z tytułu wynagrodzeń finansowanych ze środków pomocowych Unii Europejskiej objęte jest zwolnieniem z opodatkowania, NUS uznał, że tak, potwierdzając stanowisko wnioskodawcy. Sąd zwraca uwagę, że w przyjętym do oceny przez NUS stanie faktycznym nie było mowy o tym, iż ww. wynagrodzenie, uzyskiwane przez Skarżącą, jest finansowane w jakiejkolwiek części ze środków krajowych (współfinansowania w ramach rezerwy budżetowej), bądź jakichkolwiek innych środków niż środki pomocowe. Z przekazanych Sądowi akt sprawy, na podstawie których wydaje on wyrok zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", nie wynika, aby tego rodzaju okoliczność w stanie faktycznym była wskazywana przez wnioskodawcę, bądź też aby się ona na nią powoływała. Wręcz przeciwnie, ocenę stanowiska wnioskodawcy NUS oparł na założeniu, iż rzeczone wynagrodzenie wypłacane jest bezpośrednio w ramach środków pomocowych Unii Europejskiej, a więc nie na środkach krajowych. Tak przedstawione środki mieściły się zatem w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f., a przy uwzględnieniu i tej podanej przez wnioskodawcę okoliczności, że praca przez nią wykonywana bezpośrednio realizowała cele programu finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy, nie sposób uznać, aby postanowienie z dnia [...] marca 2006 r. rażąco naruszało prawo. Wadliwość decyzji DIS, który badał z urzędu legalność ww. postanowienia źródło swoje miała w tym, że organ ten w istocie dokonał własnych ustaleń faktycznych, czego czynić nie mógł z przyczyn wyżej już wyjaśnionych. Negując zatem stan faktyczny przyjęty do oceny przez NUS doszedł do innej kwalifikacji prawnej wynagrodzenia otrzymywanego przez Skarżącą. Doprowadził przy tym do podjęcia przez Skarżącą polemiki w tej nowej płaszczyźnie ustaleń faktycznych, która mogłaby mieć znaczenie ale tylko wówczas, gdyby stan faktyczny poddawany ocenie w postępowaniu interpretacyjnym był z nim tożsamy. Brak tej tożsamości sprawił więc, że stanowisko Skarżącej co do zasady nie przystawało do wydanej uprzednio interpretacji. Działania DIS sprawiły, że w takim stanie rzeczy mieliśmy do czynienia z dwoma różnymi w swym stanie faktycznym sprawami. Tymczasem warunkiem skorzystania z możliwości zmiany postanowienia przez organ odwoławczy w oparciu o przepis art. 14b § 5 pkt 2 O.p. jest zachowanie tożsamości ocenianego stanu faktycznego. Oczywistym bowiem jest, że zmiana tego stanu może skutkować (i zazwyczaj skutkuje) odmienną jego kwalifikacją prawną. Wskazanego warunku DIS nie zachował, a przez to doszedł do wadliwej konkluzji, iż spełniona została przesłanka do zmiany postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. w postaci rażącego naruszenia prawa. Doszło więc do naruszenia art. 14b § 5 pkt 2 w związku z art. 14a § 2 zdanie drugie O.p. w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego, nawet gdyby przyjąć, że środki przeznaczone na wynagrodzenie za pracę Skarżącej pochodziły - odmiennie niż przyjęto w interpretacji (postanowieniu) - z takich środków pomocowych, które nie były bezpośrednio wypłacane, lecz w ramach prefinansowania (środki "wyłożone" przez budżet Państwa, refinansowane następnie przez Europejski Fundusz Społeczny), to i tak brak było podstaw do stwierdzenia, iż nie mieszczą się one w dyspozycji art. 21 ust. 1 ppkt 46 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r., wolne od podatku dochodowego są dochody otrzymane przez podatnika, jeżeli: a) pochodzą od rządów państw obcych, organizacji międzynarodowych lub międzynarodowych instytucji finansowych ze środków bezzwrotnej pomocy, w tym ze środków programów ramowych badań, rozwoju technicznego i prezentacji Unii Europejskiej i z programów NATO, przyznanych na podstawie jednostronnej deklaracji lub umów zawartych z tymi państwami, organizacjami lub instytucjami przez Radę Ministrów, właściwego ministra lub agencje rządowe, w tym również w przypadkach, gdy przekazanie tych środków jest dokonywane za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do rozdzielania środków bezzwrotnej pomocy oraz b) podatnik bezpośrednio realizuje cel programu finansowanego z bezzwrotnej pomocy; zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznanej sprawie uważa za właściwą taką interpretację powyższego przepisu, aprobowaną także w innych orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1555/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt I SA/Gl 308/07 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 października 2007 r., sygn. akt I SA/Op 269/07), zgodnie z którą wolne od podatku dochodowego są nie tylko dochody pochodzące ze środków bezzwrotnej pomocy otrzymane bezpośrednio z tej pomocy, lecz także otrzymane niejako "pośrednio" z tej pomocy. Podkreślić bowiem trzeba, że w art. 21 pkt 46 lit. a) u.p.d.o.f. ustawodawca nie posłużył się, jako warunkiem zwolnienia, kryterium bezpośredniego kierowania środków bezzwrotnej pomocy do podatnika, rozumianego jako przekazywanie wprost tych właśnie środków, lecz nawiązał do szerokiej formuły "pochodzenia ze środków bezzwrotnej pomocy". Sposób zatem dystrybuowania środków bezzwrotnej pomocy nie może mieć wpływu na stosowanie omawianego zwolnienia. Z założenia środki pomocowe ukierunkowane są na sfinansowanie określonych programów i poprzez nie wyznaczonych w nich celów. Te realizują właśnie podatnicy korzystający z takiej pomocy. Dochód podatnika pochodzi więc ze środków bezzwrotnej pomocy, jeśli u jego źródła leżą te właśnie środki, wypłacone wprost jako ten dochód lub poprzez zrefundowanie otrzymanych kwot. W tej sytuacji wadliwa była wykładnia analizowanego przepisu, dokonana przez DIS w wydanych decyzjach. Przypomnieć jeszcze można, że interpretacja podatkowa będzie wywoływała skutki prawne dla niej właściwe o tyle, o ile rzeczywisty stan faktyczny będzie zgodny ze stanem faktycznym przyjętym za podstawę do jej wydania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie wskazanych przepisów orzekł jak w sentencji. Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis (art. 212 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 200 zł, stanowiącą uiszczony w sprawie wpis sądowy.