II SA/Rz 752/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Anna Lechowska /spr./ Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna WSA Robert Sawuła Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. II SA/Rz 752/07 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji - po ponownym rozpatrzeniu odwołania Z. D. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] o wygaśnięciu decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2001r. nr [...] oraz decyzji ją zmieniającej z dnia [...] września 2004r.nr [...] wydanych w sprawie przyznania mu, jako emerytowi Policji, równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego - uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji, jako bezprzedmiotowe Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 §1 pkt 2 art. 105, 20 i 21 Kpa oraz art. 97 ust. 5 i art.92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2002r. nr 7 poz. 58, ze zm.) i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu. Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( Dz.U nr 53, poz.214, ze zm.) W jej uzasadnieniu podniósł, że Z. D. został zwolniony ze służby w organach Policji nabywając prawo do świadczeń emerytalnych z resortu spraw wewnętrznych i administracji. Na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] sierpnia 2001r. zmienionej decyzją tego organu z dnia [...] września 2004r. pobierał równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. K. nr [...] w P. do roku 2005. Z dniem 1 stycznia 2006r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005r. zmieniające rozporządzenie z 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 266 , poz.2246). Realizując postanowienia tego aktu prawnego Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. orzekł o wygaśnięciu z dniem 1 stycznia 2006r. własnych decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. i decyzji ją zmieniającej nr [...] z dnia [...] września 2004r. w sprawie przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego Z. D. Od tej to decyzji odwołanie złożył Z.D. W jego następstwie Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję z dnia [...] września 2006r. nr [...] uchylającą zaskarżoną nim decyzję i umarzającą postępowanie organu I instancji. Decyzja ta, na skutek skargi Z. D. została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu który Administracyjnego z dnia 17 maja 2007r sygn akt II S.A./Rz 1104/06 wobec jej niewłaściwego uzasadnienia. Oznaczało to obowiązek ponownego rozpatrzenia odwołania. Dokonawszy po raz kolejny analizy akt sprawy organ II instancji stwierdził, że w dniu 28 grudnia 2005r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nowelizacji rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r., uchylając jego § 8 oraz §9, co skutkowało utratą z dniem 1 stycznia 2006r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. A zatem, od 1 stycznia 2006r. w odniesieniu do tej grupy osób żądanie ustalenia prawa do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu nie ma charakteru sprawy administracyjnej i nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 kpa. Podstawą do umorzenia postępowania , jako bezprzedmiotowego jest stwierdzenie , że postępowanie wszczęto w sprawie , która nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej (postanowienie NSA OZ we Wrocławiu dnia 22.12.2001r, SAB/Wr114/00 - niepubl). W tej sytuacji - wywodzi organ II instancji - stwierdzić należy, że skoro w następstwie nowelizacji rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. uchylono z dniem 1 stycznia 2006r. przepisy dotyczące organów właściwych do wydania decyzji w sprawach przyznania, odmowy przyznania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin (§ 9 ust.2) a także przepisy będące przedmiotem tych decyzji (§8 rozporządzenia), brak jest przesłanek do uruchomienia procedury administracyjnej w trybie art. 162 Kpa. Ponadto zaznaczyć należy, że zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji stwierdza jej wygaśniecie, jeżeli stała się ona z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa albo takie rozstrzygnięcie leży w interesie społecznym lub interesie strony. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wyjaśnić należy, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji musi nakazywać przepis prawa. Wspomniane rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia 2005r. takiej sytuacji prawnej nie przewidziało. Tym samym brak przepisu szczególnego powoduje , że w przypadku bezprzedmiotowości decyzji nie jest możliwe zastosowanie pierwszej z norm określonych w art. 162 §1 pkt 1 kpa. W myśl art. 105 §1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe , organ administracji państwowej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania Stosownie do dyspozycji art. 138 §1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy w takiej sytuacji może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie I instancji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył Z. D., domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , jako niezgodnych z prawem a także zasądzenia kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że po uprawomocnieniu się wyroku WSA w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1104/06 wystąpił do Komendanta Miejskiego pismem z dnia 6 lipca 2007r. o wypłatę zaległego równoważnika składając stosowne oświadczenie mieszkaniowe. W odpowiedzi na to otrzymał zaskarżoną decyzję. Kwestionuje zawarte w niej rozstrzygnięcie z uwagi na naruszenie art. 162§1kpa i art. 7,8 i 10 kpa W dalszej części skargi, przywołując uzasadnienie decyzji organu I instancji uchylonej decyzją zaskarżoną, skarżący wskazuje na nieprawidłowość wyrażonego w niej poglądu, że uchylenie §8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. skutkowało nieistnieniem podstawy prawnej uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika za remont. Zdaniem skarżącego uprawnienia te zostały zachowane, za czym przemawia treść art. 29 ustawy emerytalnej z 18 lutego 1994r. Skarżący uważa, że pogląd taki stanowi o sprzeczności z prawem i sprawiedliwością społeczną decyzji organu I instancji z dnia [...].06.2006r. Domaga się, by sąd stwierdził jego prawo do otrzymania równoważnika pieniężnego. Wyraża niezadowolenie z decyzji zaskarżonej, która uchylając tę decyzję ponownie umarza postępowanie organu I instancji. Podkreśla , iż jego prawo do równoważnika zostało stwierdzone decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2001r., zmienioną decyzją z dnia [...] września 2004r. Okoliczność skreślenia §8 rozporządzenia nie może - zgodnie z poglądami wyrażonym w literaturze - wpływać na prawo do równoważnika przyznanego taką decyzją. Nowe bowiem przepisy mogą mieć wpływ na ukształtowane wcześniej stosunki administracyjnoprawne, tylko jeśli zostały wprowadzone z mocą wsteczną. Rozporządzenie, na które powołuje się organ nie zawiera takiego uregulowania a w szczególności nie zwiera zapisu o wygaśnięciu decyzji przyznających równoważnik emerytom i rencistom policyjnym. Oznacza to brak podstaw do stwierdzenia ich wygaśnięcia i dalsze ich obowiązywanie . Przedstawiając ten pogląd skarżący powołał się na uchwałę 5 sędziów NSA dnia 23 czerwca 1987r. ONSA 1997/4/152, obszernie cytując zawarte w jej uzasadnieniu rozważania. Stanowisko o braku podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości decyzji w przypadku zmiany przepisów prawa znajduje też wsparcie w wyroku NSA z 4.11 1998r, którego fragmenty skarżący cytuje. Konkluduje on , że o wygaśnięciu decyzji ze względu na zmianę prawa musi wyraźnie stanowić przepis nowego prawa. Powołuje się dodatkowo dla uzasadnienie tego poglądu na stanowisko prezentowane w Komentarzu do KPA B. Adamiak, J. Borkowski, W-wa 1998.s.847 oraz wyrok WSA z dnia 20 maja 2005r. II SA/Wa2389/04. Wskazuje także na wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt IVSA/GL 434/06 z 15 .02.2007, gdzie identycznym stanie faktycznym, sąd ten stwierdził nieważność decyzji obu instancji Skoro tak, to decyzja organu I instancji i decyzja zaskarżona rażąco naruszają prawo. Zdaniem skarżącego decyzja narusza także art. 7 kpa, poprzez nie wzięcie pod uwagę całości uregulowań dotyczących uprawnień emerytów zawartych we wspomnianej wcześniej ustawie emerytalnej. Skarżący zarzucił także naruszenia art. 8 kpa, bowiem organy ograniczyły się do przesłania mu niekorzystnych decyzji i nie umożliwiły realizacji prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Dodatkowo podnosi także , iż decyzja I instancji orzeka o wygaśnięciu decyzji przyznających mu prawo do równoważnika z datą od 1 stycznia 2006r. a więc z mocą wsteczną. Do skargi dołączył kserokopię wniosku z dnia 6 lipca 2007r. adresowanego do Komendanta Miejskiego Policji zawierającego żądanie wypłaty zaległego równoważnika oraz kserokopię pisma tego organu z dnia 14 sierpnia 2007r. odmawiającego temu żądaniu, z argumentacją, iż od dnia 1 stycznia 2006r. w związku utratą mocy §8 i 9 wielokrotnie powoływanego rozporządzenia, wnioski rencistów i emerytów policyjnych nie podlegają załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej a sami renciści i emeryci nie posiadają uprawnień do równoważnika. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi opisał przebieg dotychczasowego postępowania i zapadłe w nim rozstrzygnięcia. Wskazał , iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z wyrokiem WSA . Dodatkowo podkreślił, iż brak w rozporządzeniu MSWiA z 28 grudnia 2005r. stosownego przepisu wykluczał stwierdzenie wygaśnięcia decyzji i wyraził pogląd, iż nowelizacja aktem tym wprowadzona pozbawiła sprawy roszczeń emerytów i rencistów policyjnych o równoważnik za remont lokalu charakteru sprawy administracyjnej i w konsekwencji wyłączyła orzekanie w tych kwestiach w drodze decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 104 kpa. Zgodnie z art. 105 §1 kpa postępowanie bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. Umorzenie zatem postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji było uzasadnione. Umorzenie to ma ten skutek , że w obrocie prawnym pozostaje decyzje o przyznaniu skarżącemu równoważnika i zmianie jego wysokości Dodatkowo nadmienił, że zmiana przepisów spowodowała, że Komendant Główny Policji w planie budżetowym na 2006r. nie przewidział pozycji na wypłaty równoważnika emerytom i rencistom i to zarówno tym którzy status taki nabyli po 1 stycznia 2006r. , jak i tym , którzy prawo do równoważnika nabyli przed zmianą rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej ( §1). Kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1 ). Zgodnie z art. 135 tej ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeśli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Ustawa z dnia z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tekst jedno. Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58, ze zm. ), nie zawiera odmiennych uregulowań, co do zakresu kontroli sądu administracyjnego, stąd zaskarżona decyzja i decyzja ja poprzedzająca zostały poddane ocenie w aspekcie zgodności z prawem. W jej wyniku sąd doszedł do konkluzji, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją jest stwierdzenie wygaśnięcia ostatecznych decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] oraz zmieniającej ją decyzji z dnia [...] września 2004 r., nr [...] przyznających skarżącemu równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu. W sprawie orzekał już Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie który wyrokiem z dnia 17 maja 2007r sygn. akt II S.A./Rz 1104/06 uchylił zaskarżoną ówcześnie decyzję organu II instancji z dnia [...] września 2006r. nr [...] uchylającą decyzję I instancji i orzekającą o umorzeniu postępowania l instancji. W uzasadnieniu tej decyzji Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że uchylenie i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego jest skutkiem obowiązujących przepisów prawa. Przede wszystkim jej podstawą nie mógł być art. 162 § 1 k.p.a., gdyż ten przepis może stanowić podstawę prawną decyzji wygaszającej decyzję ostateczną tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie dopuszcza możliwość wygaszenia ostatecznej decyzji. W rozpoznawanej w postępowaniu odwoławczym sprawie, przepisy prawa nie dopuszczały wygaszenia ostatecznych decyzji ustalających dla emerytów - policjantów równoważnik pieniężny za remont zajmowanego mieszkania. Z tego też powodu brak było podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 162 § 1 k.p.a. Wskazując na to uchybienie Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, również, że z dniem 1 stycznia 2006 r. zmienił się stan prawny regulujący zasady przyznawania dla policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu. Zmiana ta wynikała z nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego (Dz.U. nr 266, poz. 2246) Akt ten wprowadził do tekstu pierwotnego rozporządzenia zmianę polegającą na uchyleniu § 8 oraz § 9 ust. 2, co skutkowało utratą uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez policjantów - emerytów. Ponieważ odwołujący jest policjantem - emerytem i na podstawie wcześniejszych przepisów miał określony ostatecznymi decyzjami równoważnik pieniężny, to po zmianie prawa, a więc od 1 stycznia 2006 r. takie świadczenie nie mogło wypływać z decyzji administracyjnej. To oznacza, że po tej dacie sprawy z zakresu przyznania równoważnika pieniężnego dla policjanta - emeryta nie mogły być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym i z tego powodu postępowanie pierwszoin-stancyjne należało umorzyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie we wspomnianym wyżej wyroku stwierdził, ze uzasadnienie decyzji II instancji narusza prawo i z tego powodu skarga podlega uwzględnieniu. Sąd uznał, że art. 162 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do takich ostatecznych decyzji, co do których przepisy prawa materialnego stanowią jednoznacznie, że decyzje ostateczne wydane w określonej sprawie podlegają wygaszeniu. Wprost to wynika z treści przepisu, dla którego stosowania wymagane jest istnienie przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji albo działanie takie podjęte zostaje w interesie społecznym lub interesie strony. W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu sytuacja taka nie występowała zatem wydanie decyzji o wygaśnięciu ostatecznych decyzji ustalających prawo skarżącego do równoważnika sąd uznał za rażące naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Takie naruszenie prawa w obligowało organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, co zresztą ten organ uczynił. Sąd stwierdził jednak, że argumentacja powołana dla uzasadnienia tego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji II instancji nie znajduje oparcia w prawie. Podniósł, ze skutkiem orzeczenia zapadłego przed Wojewódzkim Komendantem Policji jest to, że w obrocie prawnym pozostają decyzje ustalające skarżącemu równoważnik pieniężny. Jest tak dlatego, że decyzje te są ostateczne, a obowiązujące w dniu orzekania prawo nie dawało podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Fakt zmiany przepisów wykonawczych (rozporządzenia MSWiA) regulujących zasady przyznawania równoważników pieniężnych dla policjantów - emerytów, zwłaszcza uchylenie § 8 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego nie pociąga skutków wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wręcz przeciwnie, analiza tych podstaw prawnych prowadzi do wniosku, że skarżący jest podmiotem, który ma określony równoważnik pieniężny na remont mieszkania, i że orzeczenia w tym zakresie pozostają w mocy. Zatem stwierdzenia odmienne, stanowiące podstawę argumentacji uzasadniającej decyzję organu odwoławczego są nietrafne i naruszają art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten pośród składników decyzji wskazuje na jej uzasadnienie prawne, które ma wyjaśniać podstawę prawną decyzji i wskazywać konkretne przepisy prawa. W zaskarżonej decyzji ten element nie został zachowany, gdyż organ błędnie określił zakres umorzenia postępowania przed organem l instancji oraz jego skutki. Z tego też powodu, zdaniem sądu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które w rozpoznawanej sprawie uznał on jako istotne, gdyż bezpośrednio oddziałujące na sytuację prawną skarżącego. Po myśli art. 153 P.p.s.a , ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ , którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten ustanawia zasadę, że orzeczenia sądu oddziaływują na zakres postępowania administracyjnego i sądowego , które toczy się w sprawie ponownie - po wydaniu przezeń wyroku kasacyjnego. Ocena prawna, to wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Wyłączenie związania jest możliwe w razie uchylenia wyroku, zmiany przepisów prawa lub zmiany jej stanu faktycznego, co do faktów prawotwórczych. W sprawie nie zaszła żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie związania , stąd organ i sąd w sprawie rozstrzyganej obecnie związane są oceną ,iż uzasadnienie orzeczenia organu II instancji winno ograniczać się do stwierdzenia , że decyzja I instancji rażąco naruszała art. 162 §1 pkt 1 kpa wobec braku przepisu prawa dozwalającego na wygaszenie decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik i ta okoliczność uzasadniała umorzenie postępowania, które organ I instancji wszczął z urzędu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada temu poglądowi, bowiem nadal podstawy umorzenia postępowania organ II instancji upatruje w okoliczności, , że na skutek uchylenia §8 i 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ( Dz.u. nr 100, poz.919) przepisem §1 rozporządzenia zmieniającego wydanego przez tegoż Ministra w dniu 28 grudnia 2005r. - od dnia 1 stycznia 2006r żądanie ustalenia prawa do wypłaty równoważnika przez osoby pobierające świadczenia emerytalne nie ma charakteru sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 104 kpa, co stanowi podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego i przeszkodę w uruchomieniu procedury administracyjnej. Zamieszczenie w uzasadnieniu takiego poglądu pozostaje w sprzeczności z poglądem wyrażonym we wspomnianym wyroku. Pogląd organu poza tym wykracza poza przedmiot sprawy, który wyznacza decyzja I instancji i który - co sąd wcześniej zaznaczył - sprowadza się do istnienia lub braku podstaw stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji administracyjnej o przyznaniu równoważnika a nie uprawnienia do jego wypłaty dla emerytów i rencistów policyjnych. Z tej też przyczyny - choć w dalszej części uzasadnienia organ stwierdza , że to brak w rozporządzeniu zmieniającym przepisu nakazującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o przyznaniu równoważnika wyklucza przy "bezprzedmiotowości decyzji" zastosowanie pierwszej z norm przewidzianych w art. 162 §1 pkt 1 kpa , a bezprzedmiotowość postępowania uzasadnia w świetle art. 105 §1 kpa jego umorzenie - Sąd nie mógł uznać, że organ II instancji nie naruszył związania wynikającego z art. 153 P.p.s.a. Na naruszenie to wskazuje także odpowiedź na skargę , w której rozwijając argumentację decyzji organ wypowiedział się , że nowelizacja rozporządzenia w istocie nie pozwala na wypłatę równoważnika nie tylko emerytom i rencistom , którzy to prawo nabyli po jej wejściu w życie ale także tym, którzy to prawo nabyli przed jej wejściem w życie, wiążąc ów pogląd z utratą w wyniku nowelizacji cech sprawy administracyjnej przez sprawy o roszczenia tych podmiotów. Przyznać należy skarżącemu rację , że decyzja organu II instancji naruszyła zasadę prawa do czynnego udziału skarżącego w postępowaniu, bowiem organ ten wydał decyzję, nie zapewniając mu przed zakończeniem sprawy prawa do wypowiedzenia się, zgłoszenia uwag i wniosków , co zapewnia mu art. 10 §1 kpa. Uznawszy naruszenia art. 153 P.p.s.a. i 10 §1 kpa za wadę procesową uzasadniającą uchylenie decyzji II instancji, sąd jednocześnie skasował poprzez stwierdzenie nieważności decyzję I instancji, bowiem przyjął , że jest to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy ( wszczętej z urzędu sprawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej o przyznaniu równoważnika). Za dotkniętą wadą nieważności uznał ja wcześniej sąd w uzasadnieniu wspomnianego wyżej wyroku z dnia 17 maja 2007r. Jego pogląd nie jest odosobniony, jako że podobny pogląd wyraził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 15 lutego 2007 IV S.A./GL 434/06 nie publ. Sąd zauważa, że argumentacja skargi uzupełniona przez skarżącego na rozprawie nie w pełni dotyczy przedmiotu sprawy ( wygaśnięcie decyzji ostatecznej o przyznaniu równoważnika), stanowi natomiast wypowiedź w kwestii prawa do dalszej wypłaty równoważnika , co nie było przedmiotem sprawy. Ta kwestia stanowi przedmiot żądania skarżącego załatwionego przez organ I instancji pismem Komendanta Miejskiego Policji z dnia 14 sierpnia 2008r. doręczonym skarżącemu 22 sierpnia 2007r. a więc już po wydaniu decyzji zaskarżonej. Sprawa prawa do dalszej wypłaty równoważnika , czego odmawia mu wspomniane pismo, mogłaby być przedmiotem badania sądu na podstawie nowej skargi złożonej przy zachowaniu wymogów przewidzianych w art. 52 P.p.s.a (wyczerpanie środków zaskarżenia), 53 P.p.s.a. ( termin do wniesienia skargi), 54 P.p.s.a. (tryb wnoszenia skargi) i 57 tej ustawy (wymogi , jakim skarga winna odpowiadać). Z przytoczonych wyżej względów, sąd w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję, zaś w oparciu o art. 145 1 pkt 2 tej ustawy stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...].