II SA/Ol 258/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy I. stwierdza nieważność § 15 ust. 1 i 2 załącznika do uchwały nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy II. zaskarżony załącznik do uchwały nie podlega wykonaniu w części co do której stwierdzono jego nieważność; III. zasądza od Gminy na rzecz Spółki A kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójta Gminy, Spółka A. uzyskało zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy. Następnie pismem z dnia 14 stycznia 2008r. skarżąca spółka zwróciła się z prośbą o zmianę zapisu ust. 7 pkt a i b, odnoszących się do miejsca unieszkodliwiania i składowania odpadów komunalnych. Wnioskodawca zaproponował zapis, który dawałby mu swobodę co do miejsca składowania odpadów, nie zawężając tego obszaru tylko do składowiska w "[...]". Wójt Gminy decyzją z dnia "[...]" odmówił dokonania zmiany proponowanych przepisów, powołując się na regulację § 15. ust. 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, stanowiącego załącznik do uchwały nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]", z którego wynika, że odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości przez podmioty uprawnione podlegają unieszkodliwianiu na składowisku odpadów komunalnych w miejscowości "[...]". Wskazany regulamin ustanawiał ponadto regulacje dotyczące organizacji utrzymywania czystości i porządku na terenie gminy, w tym sposobów i częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Następnie Spółka A w "[...]" działając w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) wezwało Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, tj. § 15. ust. 1 wspomnianego regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]", wskazując, że na mocy decyzji z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Wojewody przez Dyrektora Wydziału Środowiska Urzędu Wojewódzkiego, składowisko odpadów w "[...]" uległo zamknięciu, a od 30 czerwca 2007r. nakazano zaprzestania przyjmowania na nim odpadów z uwagi na nieuzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Ponadto spółka wskazała, że art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005r., nr 236, poz. 2008 z późn. zm.), nie dawał podstawy do wprowadzenia w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Lubawa zapisu zobowiązującego podmiot odbierający nieczystości do ich składowania i odzysku w ściśle określonym składowisku odpadów. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 31 marca 2008r. Rada Gminy stwierdziła, że przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie daje podstaw do zajęcia stanowiska przez Radę Gminy. W związku z powyższym Spółka A wywiodła skargę na uchwałę nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" (Dz. Urz. Woj. z 2006r., nr 74, poz. 1336), wnosząc o stwierdzenie niezgodności z prawem § 15 ust. 1 regulaminu, będącego załącznikiem do zaskarżonej uchwały. Skarżący wskazał na sprzeczność wskazanego zapisu z art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymywaniu czystości i porządku w gminach oraz zarzucił naruszenie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. 2007r., nr 39, poz. 251 ze zm.) poprzez zawężenie uprawnienia do składowania odpadów do składowiska w "[...]". Ponadto podniósł, że przedmiotowy regulamin jest sprzeczny z art. 19 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 2001r., nr 100, poz. 1085), przez nałożenie obowiązku składowania odpadów w "[...]", mimo zamknięcia tego składowiska. Skarżący zarzucił także, że kwestionowany § 15 ust. 1 regulaminu nosi znamiona praktyk monopolistycznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że argument skarżącego dotyczący zamknięcia składowiska odpadów w "[...]" jest bezpodstawny, ponieważ funkcjonuje w tym zakresie decyzja Starosty z dnia "[...]" Organ wskazał także jako argument dużej wagi, że gminy regionu "[...]" powołały Związek Gmin Regionu "[...]" w "[...]", budując wspólnym wysiłkiem Zakład Utylizacji Odpadów Komunalnych i składowisko odpadów w miejscowości Rudno. W tej sytuacji zdaniem organu wskazanie w Regulaminie tego składowiska jest rzeczą oczywistą i racjonalną. Ponadto według organu nie zachodzi sprzeczność uchwalonego regulaminu z zakresem delegacji wynikającym z art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, bowiem artykuł ten stanowi jedynie podstawę prawną do wydania zarządzenia przez organ wykonawczy gminy, a podstawą prawną przyjęcia regulaminu jest art. 4 wskazanej ustawy i zgodnie z tym uregulowaniem Rada Gminy była uprawniona do wskazania konkretnego miejsca składowania odpadów. Zdaniem organu nie nastąpiło też naruszenie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach poprzez zawężenie uprawnienia do składowania odpadów do składowiska w "[...]", gdyż jest ono położone na terenie województwa w najbliższej odległości od Gminy zaś warunki składowania określa legalna decyzja starosty z dnia 2 stycznia 2008r. Nie zachodzi także sprzeczność uchwalanego regulaminu z przepisami art. 19 ust. 1 w związku z art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, ponieważ dopiero 30 czerwca 2007r. nakazano zaprzestanie przyjmowania odpadów w "[...]", zaś wskazaną decyzją starosty składowisko zostało zalegalizowane ponownie do czasu uruchomienia Zakładu Utylizacji "[...]", czyli do 31 grudnia 2008r. W nawiązaniu do odpowiedzi na skargę pełnomocnik strony skarżącej złożył w jej imieniu pismo procesowe opatrzone datą 3 czerwca 2008r., w którym stwierdził, że Rada Gminy powołując się na decyzję Starosty z dnia "[...]" wywodzi, że orzeczenie to usankcjonowało składowisko odpadów "[...]" do czasu uruchomienia Zakładu Utylizacji Odpadów Komunalnych w "[...]", tymczasem powołanej decyzji w żaden sposób nie można traktować inaczej jak zezwolenia w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne. Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że § 15 ust. 1 przedmiotowego regulaminu narusza art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku przez to, że jego uregulowania wykraczają poza zakres delegacji art. 4 ust. 2 wskazanej ustawy. Zdaniem strony skarżącej wyliczenie zamieszczone w ustępie 2 wymienionego artykułu ustawy ma charakter wyczerpujący, a to oznacza, że w regulaminie nie można było zamieszczać postanowień wykraczających poza treść art. 4 ustawy. Prowadzi to zdaniem organu do wniosku, że postanowienia regulaminu w tym przedmiocie, jako nie mające oparcia w treści delegacji z art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach uznać należy za wykraczające poza wskazaną normę kompetencyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwana dalej: ustawą ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak również przepis art. 135, który obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Podstawę zaskarżonej uchwały stanowi przepis art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Powołany art. 4 ust. 1 ustawy przyznaje radzie gminy kompetencje do uchwalania regulaminu czystości i porządku na terenie gminy. W myśl tego przepisu rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. W doktrynie prawa podkreśla się, iż art. 4 jest jednym z kluczowych przepisów komentowanej ustawy, który nakazuje każdej gminie wydanie odrębnej uchwały ustalającej szczegółowe zasady utrzymywania czystości i porządku na terenie gminy. W rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym omawiany regulamin jest aktem prawa miejscowego stanowionym na podstawie upoważnienia ustawowego z ustawy innej niż sama ustawa o samorządzie gminnym. Regulamin czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust.2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, przepis ten bowiem stanowi delegację ustawową dla wydania aktu prawa niższej rangi, ściśle określając zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w swoim wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. (II SA/Wr 585/06), podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi ściśle uwzględnić wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że regulacja art. 4 ust. 2 wspomnianej ustawy ma charakter wyczerpujący, tj. uchwalając na jej podstawie regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wskazując zakres zagadnień objętych regulaminem czystości i porządku, ustawodawca w skonstruowaniu delegacji ustawowej nie posłużył się sformułowaniem "w szczególności", "może określić", ale sformułowaniem "regulamin określa", co prowadzi do wniosku, że treść tego regulaminu musi bezwzględnie odpowiadać zakresowi delegacji ustawowej. Tymczasem w ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy, Rada Gminy wyszła poza kompetencje przyznane jej przez art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wskazana regulacja zawiera zapisy dotyczące m.in. wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, a także częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego, jak również maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów. Nie można zatem doszukać się w przywołanym przepisie delegacji ustawowej, która uprawniałby Radę Gminy do zamieszczenia w Regulaminie utrzymania porządku i czystości zapisów obligatoryjnie wskazujących, że odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości przez podmioty uprawnione podlegają unieszkodliwieniu na składowisku odpadów w miejscowości "[...]". W ocenie Sądu zatem treść § 15 ust.1 i 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie, nie odpowiada zakresowi powyższego upoważnienia ustawowego. Katalog spraw, które ustawodawca pozwolił ująć radzie gminy w regulaminie czystości i porządku ma charakter zamknięty, co oznacza, że wykroczenie poza zakres upoważnienia ustawowego nakazuje przyjąć, że rada gminy naruszyła swoją właściwość, a § 15 ust. 1 i 2 regulaminu nie może pozostać w obrocie prawnym. Skarżący wprawdzie ograniczył się skargą wyłącznie do zakwestionowania brzmienia § 15 ust. 1 regulaminu, niemniej Sąd nie jest związany granicami skargi, tak więc w przekonaniu Sądu także § 15 ust. 2 regulaminu jest sprzeczny z prawem. Analogicznie należy ocenić, że nie było podstaw ustawowych do zredagowania ust. 2 § 15 Regulaminu, mówiącego, że nieczystości ciekłe należy usuwać wyłącznie na stacji zlewnej w Oczyszczalni Ścieków w "[...]". Organ gminy wyszedł więc przy obu regulacjach poza przyznane mu kompetencje i poza zakres precyzyjnie wskazanej delegacji ustawowej, co było nieuprawnione. Gmina ma wprawdzie pozycję monopolisty w zakresie działalności organizacyjnej podejmowanej dla utrzymania porządku i czystości na podległym jej obszarze, co wynika z ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Gminy mają zatem obowiązek zapewnić czystość i porządek na swoim terenie oraz tworzyć warunki niezbędne do ich utrzymania, w szczególności tworząc warunki do wykonywania prac związanych z utrzymaniem czystości i porządku lub zapewniając wykonanie tych prac związanych z utrzymaniem czystości i porządku albo zapewniając wykonanie tych prac przez tworzenie odpowiednich jednostek organizacyjnych (art. 3 ust. 2 pkt 1 wspomnianej ustawy). Należy jednak pamiętać, że wykonując te zadania, gmina jest również przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, co oznacza, że ma obowiązek ich przestrzegania. Regulamin utrzymania czystości i porządku nie może być wykorzystywany do zabezpieczenia interesów komunalnych jednostek organizacyjnych zajmujących się działalnością w zakresie utrzymania czystości i porządku. (Komentarz do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, B. Dziadkiewicz, LexisNexis, Warszawa 2007r.). Każda gmina ma zatem prawo do określenia, w granicach obowiązujących ją ustaw, pewnych ogólnych warunków i ram organizowania porządku i czystości na jej obszarze. W kontekście art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku będą to na przykład wspomniane już wcześniej uprawnienia dotyczące częstotliwości i sposobu wywozu nieczystości komunalnych z terenu nieruchomości. Jednakże wskazywanie miejsca składowania odpadów prywatnemu podmiotowi jakim jest spółka prawa handlowego działająca w warunkach wolnej konkurencji jest niedopuszczalne i może stanowić w ocenie Sądu naruszenie konstytucyjnej zasady wolności prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 12 kwietnia 2006r., w którym podniósł, że wszelkie ograniczenia zasady wolności w prowadzeniu działalności, choć dopuszczalne w drodze zapisu ustawowego ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), mają charakter wyjątku i muszą być wobec tego rozumiane ściśle, a nie w sposób rozszerzający. Nie można zatem ich istnienia dorozumiewać czy domniemywać, bądź przyjmować np. w drodze analogii. Ponadto zasadnym okazał się również zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz. U. 2007r., nr 39, poz. 251 ze zm.), w którym uregulowano, że niesegregowane odpady komunalne, pozostałości z sortowania odpadów komunalnych oraz komunalne osady ściekowe powinny być poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu na obszarze tego województwa, na którym zostały wytworzone, w instalacjach spełniających wymagania najlepszej dostępnej techniki lub technologii, o której mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, lub w miejscach najbliżej położonych miejsca ich wytworzenia. Wskazany zapis ustawowy wyczerpująco określa warunki jakie musi spełniać miejsce składowania odpadów komunalnych. Umieszczenie regulacji dotyczącej zakresu określonego już we wspomnianym przepisie ustawowym, w Regulaminie utrzymywania czystości i porządku w gminie w postaci § 15 ust. 1 stanowiło nieuprawnione zdublowanie unormowań ustawowych. Ponadto treść zapisów aktu prawa miejscowego wyszła daleko poza zakres regulacji ustawowej. Analogiczna sytuacja ma miejsce przy ust. 2 § 15 przedmiotowego regulaminu, który uregulował kwestię określoną już w art. 9 ust. 4 ustawy o odpadach. Należy wskazać, że zgodnie z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych zapisów. Tym bardziej sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w zapisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez gminę raz jeszcze tego co zostało już zamieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa lecz także modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dn. 7 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Go 471/06). Przedstawienie w zapisach prawa miejscowego zapisów ustawy z dodatkową ich modyfikacją, tak jak to uczyniono w § 15 ust. 1 i ust. 2 regulaminu, stanowi podstawę do uznania, że w tym zakresie doszło dodatkowo do istotnego naruszenia prawa, gdyż takie uregulowanie regulaminu podjęto bez podstawy prawnej. Tym samym materia będąca przedmiotem regulacji w odrębnych przepisach prawa powszechnie obowiązującego nie może być ponownie regulowana w drodze uchwały rady gminy. Ponadto odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 3a ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, należy wskazać, że przedmiotem skargi jest uchwała nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w tym kontekście trudno doszukać się naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego. Odnosi się on bezpośrednio do uzyskania przez określony podmiot decyzji zezwalającej na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, co jest niejaką pochodną uregulowań aktu prawa miejscowego w postaci regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie. Podobnie nie ma istotnego znaczenia dla oceny zaskarżonych zapisów przedmiotowej uchwały fakt podnoszony przez stronę skarżącą, iż na mocy decyzji z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Wojewody przez Dyrektora Wydziału Środowiska Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego, składowisko odpadów w"[...]" uległo zamknięciu, zaś od 30 czerwca 2007r. nakazano zaprzestania przyjmowania odpadów z uwagi na nieuzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Rzeczą paradoksalną jest oczywiście nakazanie skarżącej Spółce składowania odpadów na składowisku w "[...]", podczas gdy składowisko to uległo zamknięciu, jednakże trzeba mieć na uwadze, że meritum przedmiotowej sprawy polegało na zbadaniu zgodności zapisów aktu prawa miejscowego z prawem powszechnie obowiązującym. Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna wykazała niezgodność art. 15 ust. 1 i ust. 2 przedmiotowego regulaminu stanowiącego załącznik do uchwały Rady Gminy z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Poza tym należy wskazać na art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jako na regulację przesądzającą o stwierdzeniu nieważności wskazanych zapisów regulaminu, a nie o orzeczeniu ich niezgodności z prawem, ponieważ jak wynika z treści przywołanego przepisu, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Warto tu wskazać w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2001r. (II SA 2622/00), że nowelizacja art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. dokonana na mocy art. 4 ustawy z dnia 12 maja 2000r. o zmianie ustawy o rzeczniku Praw Obywatelskich, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 48, poz. 552), ma zastosowanie do wszelkich aktów prawa miejscowego, bez względu na datę ich uchwalenia. Bez wątpienia zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem dotyczą jej zapisy omawianego przepisu ustawy o samorządzie gminnym. Z przedstawionych wyżej względów, na mocy art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto w pkt III na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.