I SA/Bd 190/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi D.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002. oddala skargę I SA/Bd 190/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] Nr [...], mocą której określono D.C. działającej pod firmą [...] " : wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2002 r. oraz wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 2002 r., ( w tym od wartości niezaewidencjonowanego przychodu 20 % zryczałtowany podatek dochodowy). Organ w uzasadnieniu przywołał następujący stan faktyczny: Skarżąca w zakresie świadczenia usług opodatkowana była na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), zwaną dalej u.p.d.r. Przeprowadzona przez organ I instancji kontrola za ww. okres wykazała: 1. zawyżenie w złożonej w dniu 18.02.2007r korekcie zeznania podatkowego oraz w ewidencji przychodów wartości przychodów ze sprzedaży specjalistycznych usług na łączną kwotę 58.700,00 zł; 2. zastosowanie nieprawidłowej stawki ryczałtu w wysokości 8,5 % zamiast stawki 3 %;do przychodu w kwocie 5.460,00 zł tytułem sprzedaży towarów handlowych 3. niezaewidencjonowanie przychodów ze sprzedaży towarów w kwocie netto 40.110,00 zł. Organ ustalił, że niezaewidencjonowana kwota przychodów ze sprzedaży towarów handlowych w wysokości 40.110,00 zł. oraz niezasadnie ujęta w ewidencji przychodów kwota z tytułu usług niewykonanych przez stronę w wysokości 58.700,00zł.- przekraczają łącznie 0,5 % przychodu wykazanego w ewidencji przychodów za rok 2002. Z tego względu organ, zgodnie z § 6 ust 1. i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 161, poz. 1078 ze zm.), zwanym dalej rozporządzeniem - uznał kontrolowaną ewidencję za nierzetelną i wadliwą. A następnie w oparciu o przepis art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r Nr 60, poz. 60 ze zm.) – dalej Op. - powyższą ewidencję nie uznano za dowód w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego we W. decyzją z dnia [...] określił skarżącej : 1. wartość niezaewidencjonownego przychodu za 2002 r. w kwocie 40.110,00 zł, 2. zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 15.775,00 zł, 3. w tym od wartości niezaewidencjonowanego przychodu 20% zryczałtowany podatek dochodowy za 2002 r. na kwotę 8.022,00 zł. Skarżąca nie zgodziła się z rozstrzygnięciem i złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie w całości wydanej decyzji , zarzucając, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów : • art. 17, art. 6 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w związku z art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. ) ; • oraz art. 122, 187 i 191 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżąca przede wszystkim nie zgodziła się zaliczeniem wartości prac wykonanych dla firm Z. i C., do przychodu jej męża W.C. Podkreśliła, iż w decyzji wydanej w sprawie podatku od towarów i usług z dnia [...] Nr [...] oraz w decyzji z dnia [...] nr [...] dotyczącej podatku dochodowego, wydanych dla jej współmałżonka, w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego, organ podatkowy przyjął dwie różne oceny odnośnie sprzedaży na rzecz firmy T., przy czym podwójnie opodatkował tę samą czynność, naruszając przy tym art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W odwołaniu stwierdzono również, iż wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży, winna podlegać opodatkowaniu według stawek określonych w przepisie art. 12 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym...) Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił zarzutów podniesionych przez skarżącą i zakwestionowane rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. Uznał, że przychody ze sprzedaży usług specjalistycznych nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej podatniczki, lecz z odrębnej działalności gospodarczej jej męża W.C. Organ wskazał na treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy u.p.d.r. w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., zgodnie z którym: " podatek dochodowy w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych opłacają osoby fizyczne osiągające przychody z prowadzonej działalności gospodarczej, przy czym w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy opodatkowaniu podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych" . Organ podniósł, że za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej działalności uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Organ wskazał, że w roku 2002 małżonkowie D. i W.C. prowadzili, we własnym imieniu i na własny rachunek odrębną działalność gospodarczą, i tak : • W.C. pod nazwą [...] ", a • D. C. pod nazwą[...] BIS". Organ wskazał, że wykonywanie usług związanych z instalacjami i urządzeniami elektrycznymi, wymagało uzyskania uprawnień określonych przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 marca 1998 r w sprawie wymagań kwalifikacyjnych dla osób zajmujących się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci oraz trybu stwierdzenia tych kwalifikacji, rodzajów instalacji i urządzeń, przy których eksploatacji wymagane jest posiadanie kwalifikacji, jednostek organizacyjnych, przy których powołuje się komisje kwalifikacyjne oraz wysokość opłat pobieranych za sprawdzenie kwalifikacji (Dz. U. Nr 59, poz. 377). Organ podniósł, że zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia eksploatację urządzeń, instalacji i sieci mogą zajmować się osoby spełniające wymagania kwalifikacyjne, które zgodnie z § 10 stwierdza się na podstawie egzaminu. Organ ustalił, iż podatniczka ww. uprawnień nie posiadała. Pomimo twierdzeń nie przedłożyła dowodów na poparcie uczestnictwa w szkoleniach tematycznych i konferencjach. Organ ponadto zauważył, że odwołująca w badanym okresie nie zatrudniała żadnych pracowników. Zdaniem Dyrektora to mąż skarżącej W.C. reprezentował firmę żony, będąc wykonawcą i koordynatorem robót, osobą odpowiedzialną za przeprowadzenie prac technicznych, pełniąc nadzór techniczny i udzielał on gwarancji na wykonawstwo usług w umowach zawartych przez firmę D.C.[...] BIS, parafując sporne dokumenty sprzedaży. Sporządzał również i potwierdzał pieczątką ze wskazaniem posiadanych uprawnień protokoły z prób technicznych jak i opracowania z przeprowadzonych badań. W uzasadnieniu Dyrektor wyjaśnił, iż w toku postępowania dowodowego nabywcy usług wskazali, iż umowę zawierano z firmą D.C. [...] BIS, lecz przedmiotowe usługi wykonywał W.C.(lub pracownik firmy ), jak również on sporządzał protokół odbiorczy. Jedynie spółka T. wykonała montaż samodzielnie. Świadkowie potwierdzili również, iż charakter wykonywanych prac wymagał specjalistycznej wiedzy technicznej oraz niezbędnych urządzeń i narzędzi. Organ podniósł, wbrew twierdzeniom podatniczki, że w wykazie nie posiadała żadnych mierników i urządzeń, niezbędnych przy wykonywaniu zakwestionowanych usług. W ocenie organu - D.C. nie dokonywała specjalistycznych usług, które wykonał w ramach odrębnie prowadzonej działalności gospodarczej – jej mąż W.C., co oznacza, że uzyskane z tego tytułu przychody należy zaliczyć do przychodów z prowadzonej przez niego działalności. Ustalenia organu zostały potwierdzone w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] wydanej w przedmiocie określenia W.C. wysokości należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Dyrektor nie poparł twierdzenia skarżącej, iż o powstaniu przychodów decyduje tylko fakt, jaki podmiot był stroną umowy z kontrahentem, a mąż może współuczestniczyć w powstawaniu przychodów żony, gdyż zyski z obu firm zasilają ten sam budżet domowy. Wyjaśnił, że podatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych jest osoba fizyczna. Fakt odrębnego prowadzenia działalności gospodarczej mimo braku umowy o rozdzielności majątkowej małżeńskiej, zobowiązuje małżonków do prowadzenia jej na własny rachunek. Każdy z małżonków winien, wyodrębnić z majątku wspólnego majątek, który przeznaczy na prowadzenie działalności gospodarczej (zgodnie z wymogami określonymi w przepisach podatkowych), jak i wysokość uzyskanych przychodów. O zakwalifikowaniu przychodów do przychodów z samodzielnie prowadzonej działalności każdej z osób decyduje faktyczny sposób jej wykonywania. Wykorzystywanie powiązań rodzinnych i formalne przypisywanie określonych przychodów innej osobie zmierzają do obejścia przepisów celem zmniejszenia obciążeń podatkowych. Zdaniem organu odwoławczego firmy małżonków ukształtowały sobie wzajemne relacje w ten sposób, że małżonek zrezygnował z części dochodu podlegającego opodatkowaniu stawką 40 % na rzecz przychodu małżonki opodatkowanego ryczałtem 8,5%. Dyrektor zaznaczył, iż nie opodatkowano wbrew twierdzeniu strony, dwukrotnie tej samej czynności. Kwoty przychodów jaką nienależnie przypisała D.C. działalności zostały zdjęte z opodatkowania ryczałtem jej firmy (u której wystąpiła nadpłata podatku), a jednocześnie ta sama wartość przychodów została przypisana małżonkowi i tym samym opodatkowana. Zdaniem Dyrektora , w sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 u.p.d.r., gdyż organ podatkowy prawidłowo określi wartość niezaewidencjonowanego przychodu, stosując w oparciu o ww. przepis ryczałt w wysokości 20 procent. W uzasadnieniu wskazano upoważnienie do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania mocą art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania lub podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Nie znajduje on jednak zastosowania, gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania (art. 21 § 2 o.p.). Organ wskazał, że w ewidencji nie zostały ujawnione przychody w wysokości uzasadniającej zastosowanie 20% stawki ryczałtu. Okoliczność, że podatnik w prowadzonej za dany rok ewidencji jednocześnie zaliczył przychody tytułem innych transakcji, które dotyczyły przychodów osób trzecich nie zwalnia organu podatkowego od obowiązku stosowania dyspozycji art. 17 u.p.d.f. W ocenie organu odwoławczego odmienna ocena składanych wyjaśnień przez podatnika i organ podatkowy nie może skutkować wadliwością ocenianej decyzji. Wbrew twierdzeniom odwołującej cena materiału dowodowego nie naruszyła przepisu art. 191 O.p. oraz wyrażonej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej. W skardze skierowanej do tut. Sądu podatniczka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez uchybienie przepisom art. 122, 187, 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zakwestionowała wyłączenie części przychodów, nie uznając zastosowanej, podwyższonej stawki ryczałtu . Nie uznała za zasadne przypisanie biernej postawy związanej z dokumentowaniem sprzedaży. Zaznaczyła, iż nie istnieją ograniczenia współuczestniczenia w powstawaniu przychodu, a małżonkowie udzielili sobie na wzajem upoważnienia do podpisywania dokumentów, co jest zgodne z przepisami podatkowymi oraz postępowania cywilnego. Podatniczka uzyskała należny jej przychód, gdyż wykazała się aktywnością w organizacji wykonania usług, niezależnie od osób trzecich. Pozostawała stroną zawieranych umów, rozliczając się z kontrahentami, przepisy podatkowe nie odwołują się do fizycznego wykonywania działalności. Posiadała również wystarczające zaplecze do wykonywania prac, a zlecenia dla firm Z. i C.– Energetyka gazowa wymagały wykorzystania jedynie podstawowych narzędzi, a nie jak twierdzi organ, sprzętu specjalistycznego. Prowadząc działalność gospodarczą od 1997 r. posiada wiedzę konieczną do wykonywania wielu usług w branży elektrycznej, lecz z uwagi na sposób jej zdobycia nie posiada obecnie możliwości przeprowadzenia dowodu na tę okoliczność. W kwestii pracowników wskazała na możliwość zatrudnienia ich nieoficjalnie. W jej ocenie organ nie ustalił, jakim sposobem mąż zatrudniając jednego pracownika mógł uzyskać w tak krótkim czasie dodatkowo przychód w kwocie 60.000 zł. Skarżąca w odniesieniu do zastosowania 20% stawki ryczałtu, zakwestionowała ustalenia organu odnośnie zawyżenia przychodów. Twierdzi, że organ nie dokonał określenia niezaewidncjonowanej sprzedaży, a jedynie ustalił prawidłowo jej wartość, co powinno skutkować zastosowaniem stawki 3,8% , o której mowa w art.12 updr. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. przytoczył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia , czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącej przypisanie przychodu ze sprzedaży specjalistycznych usług, wykazanych w ewidencji za rok 2002, które to usługi na łączną kwotę 58.700 zł. zdaniem organów wykonał mąż skarżącej, prowadzący odrębną działalność gospodarczą, o tożsamym co skarżąca charakterze. Małżonek skarżącej – W.C. prowadził w roku 2002 - [...] " natomiast skarżąca D.C. [...] -bis. Działalność skarżącej opodatkowana była zryczałtowanym podatkiem dochodowym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ( Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm. ). Natomiast mąż skarżącej w zakresie działalności gospodarczej podlegał zasadom ogólnym wynikającym z obowiązywania ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jak wynika z akt sprawy wykonywanie zakwestionowanych usług wymagało specjalistycznych uprawnień, potwierdzonych egzaminem, co wynikało z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 marca 1998 r. w sprawie wymagań kwalifikacyjnych dla osób zajmujących się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci oraz trybu stwierdzenia tych kwalifikacji, rodzajów instalacji i urządzeń, przy których eksploatacji wymagane jest posiadanie kwalifikacji, jednostek organizacyjnych, przy których powołuje się komisje kwalifikacyjne oraz wysokość opłat pobieranych za sprawdzenie kwalifikacji (Dz. U. Nr 59, poz. 377). Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci mogą się zajmować osoby, które spełniają wymagania kwalifikacyjne, które zgodnie z § 10 stwierdza się egzaminem. Powyższa kwestia jest w sprawie bezsporna. W skardze skarżąca podnosiła, że miała odpowiednią wiedzą z uwagi na odbyte szkolenia i doświadczenie wynikające z faktu, że działalność prowadziła już od roku 1997 a ponadto współpracowała z mężem . Zarzuciła, że do wykonania zakwestionowanych zleceń wystarczyły narzędzia takie jak : szpadel, miernik, wkrętak, kombinerki, komplet kluczy płaskich oraz zgrzewarka Pin Brazing, które to sprzęty znajdowały się w jej firmie , jako towar handlowy, przeznaczony do sprzedaży. Przystępując do rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy należy przede wszystkim wskazać, że zakwestionowane przez organ usługi należały do usług specjalistycznych, których wykonanie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 16 marca 1998r. w sprawie wymagań kwalifikacyjnych...) można powierzyć jedynie osobom, posiadającym wymagane kwalifikacje. Bezsporne w sprawie jest, że takich kwalifikacji skarżąca nie posiadała. Nawet wiedza zdobyta na szkoleniach ( niepotwierdzona dokumentami), czy doświadczenie nie pozwala na uznanie, że usługi zostały wykonane przez osobę uprawnioną. Co oznacza, że umiejętności i kwalifikacje winny być potwierdzone egzaminami i stosownymi świadectwami. Skarżąca takowych nie posiadała. Natomiast mąż skarżącej posiadał wszystkie wymagane uprawnienia (elektryczne, gazownicze, montażowe i kontrolno-pomiarowe) niezbędne do wykonania przedmiotowych usług. Należy zauważyć, że przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo o działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm. ) – w brzmieniu obowiązującym w roku 2002 – podaje definicję pozarolniczej działalności gospodarczej – jako : zarobkową, działalność wytwórczą , handlową, budowlaną, usługową oraz rozpoznawanie i eksploatację zasobów naturalnych, wykonywaną w sposób ciągły i zorganizowany. A do najważniejszych cech ww. działalności należy profesjonalizm , z wykorzystaniem niezbędnych sił i środków, które winny służyć tej działalności. Sugestia skarżącej, o nieformalnej możliwości zatrudnienia nie może zostać zaakceptowana. Ponadto, jak wykazało postępowanie dowodowe, w ewidencji środków trwałych nie ujęto sprzętu, o jakim strona wspomniała w skardze. Nie zasługuje na uwzględnienie pogląd skarżącej, że niezbędne narzędzia posiadała w swojej firmie w ofercie handlowej. Reasumując mąż skarżącej posiadał uprawnienia i sprzęt do wykonania zleceń. Ponadto jak wynika z materiału dowodowego to on był wykonawcą, gwarantem zakwestionowanych gdyż udzielał gwarancji na wykonawstwo usług w umowach zawieranych przez firmę małżonki, pomimo, że w badanym okresie skarżąca nie zawierała żadnych umów z firmą męża na podwykonawstwo usług. Należy zauważyć, że mąż skarżącej mimo braku pełnomocnictw podpisywał się na wielu fakturach jak i umowach, zawieranych przez firmę żony. Czynił to w ten sposób, że obok jego podpisu widniał dopisek "wz". (np. protokoły próby technicznej widnieje logo firmy [...] " i podpis skarżącego). W ten sposób także podpisywane były protokoły odbioru robót, potwierdzające wykonanie usługi, z adnotacją "wz". Ponadto, co należy podkreślić, skarżąca w badanym okresie nie zatrudniała żadnych pracowników. W tej sytuacji, zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że stroną umów zawieranych z kontrahentami była co prawda skarżąca ale prace specjalistyczne zostały wykonane przez męża. Skarżąca bowiem nie mogła wykonać zleceń, nie mając stosownych uprawnień, sprzętu i zatrudnionych pracowników. Stanowisko strony, że małżonkowie udzielili sobie nawzajem upoważnienia do podpisywania wszelkich dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym. Na żadnym etapie postępowania skarżąca takich upoważnień nie przedłożyła. Faktu tego nie zgłoszono także do ewidencji działalności gospodarczej. Odpowiadając na zarzut naruszenia zasad wynikających z obowiązywania art. 122, art.187 i art.191 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że jest chybiony. W toku postępowania organy podjęły wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i na jego podstawie dokonana została jego ocena w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z analizy materiału dowodowego wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Podatnik, jak wynika z obowiązujących przepisów ( § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym...) (Dz. U. Nr 61, poz. 1078 ze zm. ) i analogicznie art. 193 § 1 ustawy Op. ) jest obowiązany prowadzić (księgi), tu ewidencję rzetelnie i w sposób niewadliwy, a dokonywane w niej zapisy winny odzwierciedlać stan rzeczywisty. W sytuacji, prowadzenia ewidencji w sposób nierzetelny i wadliwy lub w przypadku prowadzenia jej bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy ma prawo zgodnie z art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne..) określić wartość niezaewidencjonowanego przychodu drogą oszacowania. W niniejszej sprawie nie zostały ujęte w ewidencji przychody ze sprzedaży towarów na łączną kwotę [...] zł które udokumentowano fakturami VAT: [....] z dnia [...] na kwotę netto [...] zł. [...] z dnia [...] na kwotę [...] zł. [...] z dnia[...] na kwotę [...] zł. W tej sytuacji organy zasadnie określiły wartość niezaeidencjonowanego przychodu w wysokości [...] i od tej kwoty określiły kwotę ryczałtu w wysokości 20 % tj.[...] zł. w oparciu o art. 17 cyt. ustawy z uwzględnieniem stawek określonych w art. 12 tejże ustawy. Zatem organy podatkowe z uwagi na fakt, że w ewidencji, • nie została ujęta ww. kwota [.... ]zł, • oraz niezasadnie ujęto w ewidencji kwotę przychodów osób trzecich - w wysokości [...] zł. co łącznie przekracza 0,5 % przychodu wykazanego w ewidencji za rok 2002 tj. [...] zł. - prawidłowo zastosowano § 6 ust. 1 i ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym i stwierdzono, że ewidencja podatniczki była nierzetelna i wadliwa , co uprawniało organ w myśl art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej Op. do nieuznania jej za dowód w sprawie a dane z ewidencji nie mogły służyć do określenia właściwej podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 23 § 2 ustawy Op. odstąpiono od oszacowania, gdyż dane zostały uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania . Na marginesie należy zauważyć, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 20 maja 2008r. w sprawie I SA/Bd 136/08 ze skargi W.C. orzekł, że " zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia stanowisko organów, ze przychód z umów zawartych przez firmę "[...] -bis" w wysokości [...] zł powinien być wykazany jako przychód z działalności gospodarczej Wł.C. . W tejże sprawie W.C.sam przyznał, że posługując się firmą żony " zamierzał uniknąć opodatkowania stawką 40 % , na rzecz opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5 % ." Mając powyższe na względzie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzeczono jak w sentencji wyroku.