I SA/Op 179/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Protokolant sekr. sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia [...] ustalającą S. D. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 8 miesięcy 2007 r. w wysokości 2.518 zł. Przedstawiając w uzasadnieniu stan sprawy organ odwoławczy wskazał, że wskutek nadesłanej przez stronę informacji o zakupie nieruchomości, która w jej ocenie ze względów technicznych nie może służyć prowadzeniu działalności gospodarczej, Wójt Gminy T. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia S. D. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 8 miesięcy 2006 r. zakończone decyzją z dnia [...] ustalającą wysokość tego zobowiązania na kwotę 2.518 zł. Wskutek odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dnia [...] uchyliło powyższą decyzję, przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem na konieczność przeprowadzenia dokładnych ustaleń faktycznych w zakresie wystąpienia "względów technicznych" uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej. W ramach ponownie przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy T. ustalił, że S. D. od 1 lutego 1992 r. prowadzi działalność gospodarczą, że aktem notarialnym z dnia [...] Rep. A nr [...] skarżący nabył prawo wieczystego użytkowania działki gruntu oznaczonej numerem 135/13 o powierzchni 0,1050 ha oraz stanowiący odrębną własność budynek socjalno-warsztatowy usytuowany na tej działce o powierzchni użytkowej 182 m.2. i nabycie to nastąpiło w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i na jej potrzeby, co jednoznacznie oświadczono w treści tego aktu, że w ewidencji gruntów i budynków Starosty O. S. D. figuruje jako użytkownik wieczysty działki nr 135/13 o pow. 0,1050 ha oznaczonego symbolem "Bi"-inne tereny zabudowane, że nieruchomość nabyta w dniu 28 kwietnia 2006 r. została przez stronę wprowadzona do ewidencji środków trwałych z ujmowaniem odpisów amortyzacyjnych w kosztach prowadzonej działalności gospodarczej, podobnie jak odsetki od kredytu zaciągniętego na jej nabycie, że według oświadczenia strony złożonego Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w O. od sierpnia 2006 r. rozpoczęto prace remontowe w budynku socjalno-warsztatowym i dopiero od 1 kwietnia 2007 r. rozpoczęto działalność gospodarczą w wydzielonej części budynku warsztatowego o powierzchni 82 m.2. Powyższe ustalenia faktyczne oparto na zgromadzonych w sprawie dokumentach w postaci: zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, aktu notarialnego z dnia [...], informacji strony złożonej w dniu 15 maja 2006 r. w sprawie podatku od nieruchomości, zawiadomieniu Starosty O. nr [...] z dnia [...] o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków, informacji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. z dnia 13 czerwca 2007 r. Z akt sprawy wynikało ponadto, że organ I instancji pismem z dnia 27 lutego 2007 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o przeprowadzenie oględzin nieruchomości podatnika i stwierdzenie, czy znajdujący się tam budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z wezwaniem strony przez organ I instancji do przedłożenia wszelkich dowodów potwierdzających, że nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, S. D. wyjaśnił, że o możliwości wykorzystywania obiektu budowlanego do działalności gospodarczej przesądzają przepisy ustawy – Prawo budowlane, które normują przebieg procesu inwestycyjnego i dopiero po jego zakończeniu obiekt będzie mógł służyć działalności gospodarczej. Ponieważ została uruchomiona procedura wynikająca z tych przepisów (nałożenie obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko dla zamierzonego przedsięwzięcia – malowanie i pakowanie odlewów), są to okoliczności w wystarczający sposób potwierdzające niemożność wykorzystywania posiadanej nieruchomości do planowanej działalności gospodarczej. Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] ustalił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 8 miesięcy 2006 r. w kwocie 2.518 zł. W uzasadnieniu wskazał na bezsporny fakt prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, na zaklasyfikowanie działki gruntu 135/13 w ewidencji gruntów jako "Bi" – inne tereny zabudowane, na ustalony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. fakt wprowadzenia nieruchomości do ewidencji środków trwałych z obciążaniem kosztów podatkowych odpisami amortyzacyjnymi i odsetkami od kredytu zaciągniętego na zakup tej nieruchomości. Podkreślił, że podatnik nie przedstawił żadnej dokumentacji prowadzącej do ustaleń, że nieruchomość ze względów technicznych nie jest i nie może być wykorzystywana w działalności gospodarczej. W związku z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 poz. 844 z 2006 r.) – dalej jako: [u.p.o.l.] wskazał, że grunty, budynki i budowle uznaje się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeśli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, a bez znaczenia pozostaje to, czy są one efektywnie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie, podatnik zarzucił naruszenie zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie prawa materialnego dotyczącego wymienionych ustaw oraz aktu notarialnego z dnia [...] jak również art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez "manipulację w wybiórczy sposób treścią tego przepisu", nierespektowanie interpretacji podatkowych bądź orzeczeń sądowych w kwestiach dotyczących podobnych stanów faktycznych. W uzasadnieniu zarzutów eksponował pominięcie przez organ I instancji bezspornego faktu, że nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana do planowanego w nabytym budynku przedsięwzięcia gospodarczego, t.j. wykańczania i pakowania wyrobów, a fakt ten jednoznacznie wynika z treści jego pisma z dnia 15 maja 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po uzupełnieniu materiału dowodowego o protokół z oględzin obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr 135/13 przeprowadzonych przez inspektorów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia[...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności przedstawiono stan prawny sprawy, przywołując unormowania zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności istotny dla sprawy art. 1a ust. 1 pkt 3 stanowiący, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się te, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" (gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Odwołując się do poglądów prezentowanych w literaturze przedmiotu wskazano, że sam fakt objęcia we władanie nieruchomości przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu tego przepisu, obojętne jest przy tym, czy nieruchomość jest efektywnie wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Wyłom w tej zasadzie wprowadza końcowa część powołanego przepisu, w którym wskazuje się na niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wskazując na brak legalnej definicja pojęcia "względy techniczne" i wynikającą stąd konieczność odwołania się do orzecznictwa sądów administracyjnych i poglądów doktryny wyjaśniono, że niemożność wykorzystania budynku do działalności gospodarczej występuje wtedy, gdy jego stan jest katastrofalny, grozi zawaleniem, i bez odwoływania się do przepisów prawa budowlanego można stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza. Odnosi się to więc do sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika (np. decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca opróżnienie budynku, o wyłączeniu z użytkowania ze względu na zły stan techniczny). Przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości przez podmiot gospodarczy nie daje podstaw do uznania, że nie jest ona związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mając na względzie tak zinterpretowany stan prawny organ odwoławczy wskazał na wynikający z zebranych dowodów stan faktyczny sprawy sprowadzający się do stwierdzenia, że podatnik jest przedsiębiorcą, a nieruchomość obejmującą grunt w użytkowaniu wieczystym o pow. 0,1050 ha oraz usytuowany na tym gruncie stanowiący odrębną własność budynek socjalno-warsztatowy o pow. 182 m.2. nabył w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i na jej potrzeby, co wyraźnie wskazano w treści aktu notarialnego. Protokół oględzin przeprowadzonych przez inspektorów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w dniu 21 marca 2007 r. wykazał, ze budynek jest obiektem piętrowym, murowanym, o dachu drewnianym, krytym papą, a w okresie od października 2006 r. "do nadal" przebudowywano częściowo obiekt oraz dokonano remontu centralnego ogrzewania etażowego. W ocenie organu odwoławczego wskazywany przez podatnika fakt niewykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na prowadzenie w nim prac adaptacyjno-remontowych przystosowujących obiekt do planowanej działalności gospodarczej nie mieści się w pojęciu "względów technicznych", o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jest to okoliczność wskazująca jedynie na przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy budynku a równocześnie cel prowadzonych przez podatnika robót budowlanych bezspornie dowodzi istnienia związku tego budynku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazując na obowiązujące w 2006 r. stawki podatku od nieruchomości obowiązujące na terenie Gminy T. wynikające z uchwały Rady Gminy z dnia 28 listopada 2005 r. nr XXXIII/205/05 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości Kolegium zaakceptowało obliczoną przez organ I instancji wysokości należnego podatku w kwocie 2.518 zł. Decyzja powyższa stała się przedmiotem skargi, w której skarżący wskazał na jej niezgodność ze stanem faktycznym i prawnym. Ponowił prezentowane w toku postępowania administracyjnego stanowisko, że obiekt budowlany może być wykorzystywany do działalności gospodarczej jedynie wówczas, gdy jego stan techniczny odpowiada ściśle określonym warunkom, wynikającym z Prawa budowlanego. Przepisy tego Prawa normują również przebieg procesu inwestycyjnego i wymagania, jakie musi spełnić obiekt budowlany dla wykorzystywania go w działalności gospodarczej. Zarzucił, że na żądanie organu I instancji przedłożył dowody potwierdzające jego stanowisko, w szczególności postanowienia i decyzje dotyczące projektowanego w przedmiotowym budynku przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania obiektu na zakład malowania i pakowania pojemników na radiofarmaceutyki na potrzeby Instytutu Aj w Ś. Stawiając te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...]. Do skargi dołączono szereg dokumentów związanych z postępowaniami legalizującymi rozpoczęte w budynku prace remontowe, kserokopie protokołu kontroli podatkowej i oględzin obiektu przeprowadzonych przez inspektorów nadzoru budowlanego, zdjęcia obiektu mające potwierdzać zakres uszkodzeń budynku, umowy z wykonawcami dotyczące realizacji prac remontowych, wskazanie wyroków sądów administracyjnych potwierdzających – w ocenie skarżącego – zasadność jego stanowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji publicznej między innymi poprzez badanie zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: [p.p.s.a.] uwzględnienie skargi prowadzące do uchylenia zaskarżonych decyzji lub postanowień następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając kontrolowaną sprawę w aspekcie przedstawionych powyżej kryteriów Sąd takich naruszeń się nie dopatrzył. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami mniemającymi zastosowania w rozpoznawanej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powołana regulacja dowodzi, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem majątkowym, obciążającym dany podmiot tylko z samego faktu posiadania określonych przedmiotów opodatkowania. W związku z powyższym efektywne wykorzystywanie nieruchomości (gruntów, budynków i budowli) nie jest konieczne dla uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a to oznacza, że budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym okresie lub wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt ISA/Bk 95/2006, Lex nr 192872, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt ISA/Go 769/07). Wyjątek od tej zasady przewiduje końcowa część art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawierająca zastrzeżenie, że nie uznaje się za związane z działalnością gospodarczą tych budynków, budowli i gruntów, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności. Użyty przez ustawodawcę zwrot "nie jest i nie może być" wskazuje na trwały charakter przeszkód uniemożliwiających wykorzystanie obiektów, a zatem nie mogą to być okresowe przeszkody w prowadzeniu działalności w danym budynku, zwłaszcza takie, jak: remont, modernizacja, adaptacja, względy ekonomiczne – np.. brak środków finansowych na podjęcie działalności w danym obiekcie czy na przeprowadzenie jego remontu. Nie jest wystarczające istnienie takich przeszkód w danym momencie, co wyraźnie wynika z zastosowanej w tym przepisie koniunkcji obu warunków (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/GL 792/07, niepublik.). Tak sformułowana przesłanka wskazuje, że nie chodzi w tym przepisie o przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości w bieżącej działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne", na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, odwołując się do zapatrywań doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych. Zwracano w nich uwagę, że względy techniczne to takie, które mają związek ze stanem technicznym nieruchomości (...), powodujące, że dany przedmiot opodatkowania nie tylko nie jest, ale nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę, przy czym nie obejmuje ono swym zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt ISA/GL 760/04 opublik. W: B. Dauter, M. Gródecka, T. Grzybowski, L. Kaligowska, K. Kołatan, K. Zaorski, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2007, s. 26-28). W wyroku z dnia 17 listopada 2007 r. sygn. akt ISA/Bd 622/07 WSA stwierdził, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do stosowania obniżonych stawek. Nieruchomość, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez ten podmiot działalnością, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela i dodatkowo wskazuje na konieczność ścisłej, a nie rozszerzającej interpretacji omawianego przepisu jako wprowadzającego wyjątek od zasady opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy wyższą stawką podatkową. Również w doktrynie wskazuje się, że niemożność wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej będzie miała miejsce wtedy, gdy jego stan techniczny będzie katastrofalny, grożący zawaleniem i bez odwoływania się do prawa budowlanego można stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza (por. L. Etel w komentarzu do art. 1"a" u.p.o.l. [w]: L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2003). Podzielając w całości przywołane powyżej poglądy prezentowane w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, stwierdzić należy, iż w pojęciu "względy techniczne" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości, że przeszkody w użytkowaniu nieruchomości muszą mieć charakter obiektywny, niezależny od podatnika, kiedy ich usunięcie nie leży w gestii przedsiębiorcy. Mając na względzie przedstawiony powyżej kierunek wykładni Sąd uznaje za trafną interpretację organów podatkowych w zakresie przesłanek prowadzących do zastosowania niższej stawki opodatkowania, opisanych w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym bezzasadne są zarzuty skargi o "manipulacji" przez organy podatkowe wymienionym powyżej przepisem, co w ocenie Sądu sprowadza się do zarzut błędnej jego wykładni. Został on zastosowany prawidłowo jako podstawa prawna rozstrzygnięcia i wbrew twierdzeniom skargi nie można zarzucić wadliwego rozszyfrowania jego treści. Również ustalenia faktyczne poczynione przez organy pozwalały na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest posiadanie przez skarżącego statusu przedsiębiorcy i nabycie przez niego w dniu 28 kwietnia 2006 r. - w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i na jej potrzeby - (akt notarialny Rep. A nr [...]) prawa wieczystego użytkowania gruntu położonego w Tułowiach o powierzchni 0,1050 ha, zabudowanego stanowiącym odrębną własność budynkiem socjalno-warsztatowym o powierzchni użytkowej 182 m.2., sklasyfikowanie tego gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako "Bi"- inne tereny zabudowane, włączenie nabytej nieruchomości do ewidencji środków trwałych i zaliczanie odpisów amortyzacyjnych oraz odsetek od kredytu zaciągniętego na jego nabycie do kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej działalności. Organy nie kwestionują również, iż ze względu na planowany rodzaj działalności w tym budynku, tj. malowanie i pakowanie odlewów, skarżący zamierzonej działalności faktycznie w nim nie wykonywał, rozpoczął bowiem prace adaptacyjne i remontowe, które do końca 2006 r. nie zostały zakończone i tym samym budynek nie był efektywnie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Mając na względzie opisane powyżej przyczyny, czyli prowadzenie robót adaptacyjno-remontowych niezbędnych dla zamierzonego rodzaju działalności, faktu tego nie można uznać za względy techniczne powodujące, że nieruchomość "nie jest i nie może być" wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej. Z przytoczonej powyżej linii orzeczniczej sądów administracyjnych mającej oparcie w wyraźnym brzmieniu przepisu wynika, że w przesłane "względy techniczne" mieści się cecha trwałości, a za taką nie mogą być uznane prace remontowe czy adaptacyjne. Jest to bowiem jedynie przejściowa niemożność korzystania z obiektu budowlanego. Zatem fakt, że podatnik nie wykorzystywał faktycznie budynku do prowadzonej działalności wskutek prowadzonych prac remontowych nie może prowadzić do uznania, że nieruchomość przestała być związana z działalnością gospodarczą ze względów technicznych. Wprost przeciwnie - ich prowadzenie potwierdza istnienie takiego związku. Decyzja właściciela budynku o przeprowadzeniu remontu, będąc jego zaplanowanym działaniem, stanowi etap przygotowawczy w ramach realizowanej przez niego działalności gospodarczej, której przedmiot ma ulec poszerzeniu. Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 301/05 LEX nr 193364), który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, adaptacja budynków do prowadzenia w przyszłości zamierzonej działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników tej działalności. Podzielić więc trzeba pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że wobec przejściowego niewykorzystywania budynku z uwagi na prace remontowe, nie było podstaw do uznania, że nieruchomość nie jest i nie może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych – w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W kwestionowanej decyzji zasadnie przyjęto – bazując na treści protokołu oględzin przeprowadzonych przez inspektorów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlaneg w Opolu – że dowód ten nie daje w żadnym razie podstaw do wysnucia wniosku, iż stan techniczny budynku groził zawaleniem, że konieczna była jego ewentualna rozbiórka lub wyłączenie z użytkowania. Zakres prowadzonych prac wskazywał, że w obiekcie dokonano remontu instalacji centralnego ogrzewania etażowego i częściowej przebudowy budynku, natomiast żaden dowód zebrany w sprawie nie dowodził katastrofalnego stanu obiektu, grożącego np. zawaleniem, ani też skarżący w trakcie postępowania podatkowego okoliczności tej nie podnosił. Wskazywanie przez skarżącego jako uzupełnienie argumentacji skargi na decyzje i postanowienia właściwych organów (w tym m.in. postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazujące wstrzymanie robót budowlanych w przedmiotowym budynku) wydane w toku procesu legalizującego rozpoczęte bez właściwych zezwoleń prace budowlane - również nie stanowią o wyczerpaniu przesłanki "względów technicznych", prowadzącej do zastosowania niższych stawek podatku. Potwierdzają one jedynie przejściową niemożność korzystania z obiektu budowlanego, do czasu uzyskania właściwych pozwoleń, opinii i uzgodnień niezbędnych dla realizacji procesu inwestycyjnego. Wstrzymanie robót remontowych jako realizowanych bez wymaganego zgłoszenia nie może być utożsamiane ze "stanem technicznym", gdyż jego celem jest umożliwienie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie rozstrzygnięcia co do dalszych losów inwestycji, na co wyraźnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt II S.A./Op 390/07 rozstrzygając skargę podatnika na postanowienia organów nadzoru budowlanego o wstrzymaniu prac remontowych. Dodać przy tym trzeba, że postanowienie powyższe jako wydane w roku 2007 nie może mieć żadnego znaczenia przy ocenie przesłanki "względów technicznych" istniejącej w 2006 r. Wbrew zarzutom skargi dla oceny spełnienia wymogu niewykorzystywania nieruchomości ze względów technicznych nie mają również znaczenia przepisy Prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Czym innym jest bowiem spełnienie warunków nakładanych przepisami tego Prawa, a czym innym – wysokość opodatkowania regulowana omawianymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Utożsamianie przez skarżącego tych obydwu regulacji – prawa budowlanego i prawa podatkowego stało się, jak się wydaje, źródłem sporu w niniejszej sprawie. Tymczasem, co wymaga podkreślenia, ustawa podatkowa wprowadzając w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjątek w postaci możliwości stosowania obniżonej stawki podatkowej, nie zawiera odesłania do przepisów prawa budowlanego. Gdyby taka była wola ustawodawcy, skorzystałby z takiego odesłania, jak uczynił to wyraźnie w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przepisy prawa budowlanego ani też przepisy dotyczące ochrony środowiska nie znajdują bezpośredniego zastosowania w sferze prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 r. sygn. akt ISA/GL 760/04, niepublik.) Załączone do skargi jako jej uzasadnienie kserokopie protokołu oględzin budynku, protokołu kontroli podatkowej, zdjęcia, pisma kierowane do różnych organów wraz z uzyskanymi na nie odpowiedziami potwierdzają podnoszoną przez podatnika okoliczność, że nie prowadził on w budynku działalności gospodarczej. To nie było jednak przez organy podatkowe kwestionowane. Spór dotyczył oceny prawnej tego faktu w aspekcie przesłanki prowadzącej do zastosowania obniżonych stawek, czyli trwałej niemożności wykorzystywania budynku w działalności gospodarczej ze względów technicznych. W tym zakresie stanowisko Kolegium należy ocenić jako prawidłowe, tak w zakresie trafności wykładni omawianego przepisu, jak i subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego pod prawidłowo zastosowaną normę prawną. Również dokumenty w postaci kserokopii umów z wykonawcami czy protokołów zdawczo-odbiorczych (instalacja wodno-kanalizacyjna i centralnego ogrzewania, remont dachu) nie podważają ustaleń organów podatkowych, iż budynek jedynie przejściowo nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał również podstaw do oceny, by sporna w sprawie przesłanka "względów technicznych" powodujących trwałą niemożność wykorzystywania go w prowadzonej działalności gospodarczej w jakikolwiek sposób odnosiła się do nabytego w wieczyste użytkowanie gruntu. Wobec tego również w odniesieniu do tego przedmiotu opodatkowania zasadnie zastosowano stawki podatku właściwe dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Odnosząc się końcowo do przywołanych w uzasadnieniu skargi wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że nie potwierdzają one stanowiska skarżącego, a wprost przeciwnie – wskazują na prawidłowość wykładni przyjętej przez organy podatkowe. Z tez tych orzeczeń skarżący wyprowadza wnioski korzystne dla siebie, które jednak w powołanych wyrokach nie znajdują oparcia. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonały właściwej ich wykładni, zebrały pełny materiał dowodowy, który został poprawnie oceniony w ramach przysługującej im swobodnej oceny dowodów. Nie uchybiły również przepisom postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro nie zaszła żadna z podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.