IV SA/Wa 1566/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego - skargę oddala - Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.) uwzględniając skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez P. S.A. na decyzję własną z dnia [...] czerwca 2008r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...].04.2008 r., odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym na wniosek P. S.A., dla inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej [...], przewidzianej do realizacji na działce o nr ew. [...] położonej w W. przy ul. [...] - uchyliło w całości uprzednio wydane decyzje obu instancji. Zaskarżona decyzja wydana w ramach autokontroli zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...].06.2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...].04.2008 r., odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym firmie P. S.A . W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr.80 poz. 717 ze zm.). Podniosło, iż zgodnie z nim inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdziło, że lokalizacja stacji bazowej narusza interes prawny właścicieli nieruchomości jak i interes publiczny a także stanowić będzie dysonans przestrzenny. Zaznaczyło, iż wystąpi niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ładu przestrzennego. Potwierdza to zdaniem Kolegium analiza urbanistyczna sporządzona przez zawodowego architekta. Kolegium wskazało, iż planowana inwestycja godzi w interes publiczny rozumiany jako uogólniony cel dążeń i działań uwzględniających potrzeby ogółu społeczeństwa. Protest lokalnej społeczności wobec przedmiotowej inwestycji zadaniem Kolegium stanowi podstawę do stwierdzenia, że cel przedmiotowej Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 inwestycji nie znajduje akceptacji społecznej. Okoliczność ta zatem zasadnie, w ocenie Samorządowego Kolegium, stała się podstawą odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Skargę do Sądu na tę decyzję wniósł w dniu 4.08.2008r,. P. S.A. podnosząc, iż narusza ona art. 8, 9,11 77 oraz 107 K.p.a, z uwagi na brak podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po przeanalizowaniu treści skargi oraz materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w wyniku autokontroli, wydało decyzję z dnia [...].08.2008r, którą postanowiło uwzględnić skargę w całości. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (określonej dalej jako p.z.p.) nie można odmówić lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Dla uzasadnienia swego stanowiska powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że budowa stacji telefonii komórkowej jest zaliczana do inwestycji celu publicznego. Należy ją również zakwalifikować jako obiekt infrastruktury technicznej, do którego nie stosuje się zasady "dobrego sąsiedztwa". Inwestycja ta prawie zawsze stanowi dysonans przestrzenny w stosunku do zabudowy zastanej na danym terenie. Podkreśliło, iż protesty mieszkańców choćby nawet były uzasadnione, nie mogą stanowić jedynej podstawy decyzji odmownej, biorąc pod uwagę przepis art. 56 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...].08.2008r. wniosła J. G. zarzucając jej naruszenie : 1. przepisów art. 6, 7, 10, 77, 80, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, 2. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w szczególności art. 1 ust. 2 , art. 6 oraz art. 56 przez ich dowolną interpretację, 3. naruszenie art. 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zarzuciła, iż został naruszony przepis art. 155 K.p.a, bowiem organ zmienił decyzję ostateczną. W jej ocenie nie było wystarczające wskazanie art. 54 § 3 P.p.s.a. jako samodzielnej podstawy rozstrzygnięcia. Zarzuciła lakoniczny charakter decyzji pozbawionej prawidłowego przedstawienia stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 organ odwoławczy w decyzji, nie zawarł również dla organu I instancji wytycznych co do dalszego postępowania. Nadto decyzja wydana w ramach autokontroli nie wskazała dlaczego projekt decyzji oraz sporządzona analiza urbanistyczna są nieprawidłowe. W ocenie skarżącej dysonans przestrzenny jaki tworzy stacja bazowa, wbrew stanowisku Kolegium, może być podstawą decyzji odmownej. Podniosła, iż to Burmistrz Miasta W. decyduje o rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego, a nie inwestor. Na poparcie swego stanowiska przytoczyła wyrok WSA z dnia 23.10.2007 r., sygn. akt II SA/Bd 527/07. Podniosła, iż podstawą prawną wydania decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być wyłącznie art. 56 p.z.p. Zastosowanie wykładni literalnej tego przepisu doprowadziłoby do zróżnicowania ochrony właścicieli nieruchomości na obszarze objętym planem z właścicielami znajdującymi się na terenie, dla którego planu takiego nie uchwalono. Zdaniem skarżącej tylko zastosowanie wykładni funkcjonalnej pozwala na prawidłowe odczytanie normy prawnej zawartej w przepisie art. 56 p.z.p. Treść decyzji o lokalizacji jest determinowana nie tylko przepisami odrębnymi ale i przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym art. 1 ust. 2, chroniącymi własność. Wobec tego, zdaniem skarżącej, Samorządowe Kolegium miało obowiązek wykazać jednoznacznie, iż odnośnie tej inwestycji analiza ładu przestrzennego pozostaje bez znaczenia i o sposobie zagospodarowania decyduje inwestor. Zarzuciła nadto Kolegium naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezawiadomienie jej o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz uniemożliwienie jej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Do niniejszej sprawy wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. "[...]". Podniosło, iż organ wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a rażąco naruszył przepisy postępowania administracyjnego w szczególności art. 154 K.p.a poprzez jego niezastosowanie. Organ bowiem miał obowiązek przywołać jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia ten artykuł w związku z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa czego nie uczynił. Stowarzyszenie zarzuciło błędną interpretację przepisu art. 56 p.z.p. Twierdzenie swe poparło wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 16.10.2008r, sygn. akt II SA/ Rz 258/08, w którym stwierdzono, iż podstawą prawną dla decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być wyłącznie art. 56 p. z. p. Podniosło, iż właśnie w świetle tych przepisów Burmistrz Miasta W. jest Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 organem decyzyjnym odnośnie lokalizacji inwestycji celu publicznego na swoim terenie. Przytoczyło stanowisko WSA w Bydgoszczy, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 23.10.2007r., sygn. akt II Sa/Bd 527/07. Sąd wskazał tam, iż organ I instancji powinien ustalić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, czy planowana inwestycja nie narusza w żaden sposób uzasadnionych interesów osób trzecich oraz czy planowana inwestycja stanowi infrastrukturę niekolidującą w żaden sposób z funkcją wiodącą terenu, na którym ma byc zlokalizowana. Stowarzyszenie powołało się też na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że podstawą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich są nie tylko przepisy prawa budowlanego, lecz także zawarte w Kodeksie Cywilnym przepisy o ochronie własności, obejmujące m.in. zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich ( art. 140 i 144 K.c). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że niepowiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego nie naruszyło prawa. Zgodnie z art. 53 ust 1 ustawy p.z.p o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzjach kończących postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Odnośnie zarzutu sporządzonej analizy wskazało, iż obowiązujące przepisy nie wymagają aby w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji sporządzać analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec tego analiza sporządzona przez urbanistę nie mogła być, w ocenie Kolegium, argumentem rozstrzygającym. Samorządowe Kolegium wskazało także, iz. w ramach autokontroli, uchylając decyzje obu instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji przyznało rację zarzutom skargi i uznało, że nie można odmówić lokalizacji inwestycji, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., podjęta w ramach autokontroli, nie naruszyła obowiązujących przepisów prawa w stopniu wskazującym na konieczność jej uchylenia. Przede wszystkim należy zauważyć, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ nie może zmienić roli, jaką ustawodawca przypisał tej decyzji. Nie posiada uprawnień kształtujących. Nie może więc korzystać z tzw. uznania administracyjnego. W decyzji takiej określa się m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a więc także z unormowań samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, 2005 r., s. 455). Mając na uwadze wskazany charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie dostrzegło błędność rozstrzygnięć, które uprzednio zapadły w niniejszej sprawie. Zarówno decyzja odmowna, jak i utrzymujące ją w mocy rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium przyjęły, iż brak akceptacji społecznej dla realizacji owej stacji bazowej telefonii komórkowej i oprotestowanie jej przez bardzo wielu mieszkańców odbiera jej charakter inwestycji celu publicznego. Nadto jako zamierzenie kubaturowo i przestrzennie odbiegające od zabudowy i zagospodarowania terenu istniejącego na przedmiotowym obszarze godzi w ład przestrzenny w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt. 1 p.z.p. Przyczyny te organy obu instancji wskazały jako podstawę odmowy ustalenia lokalizacji tej inwestycji celu publicznego. Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 Z poglądem tym nie sposób się zgodzić, bowiem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowało się stanowisko, iż stacje bazowe telefonii komórkowej są inwestycjami celu publicznego. Brak akceptacji dla ich realizacji społeczności lokalnej nie pozbawia ich tego charakteru. W razie bowiem zrealizowania służą szerszym celom społecznym i większej społeczności. Samorządowe Kolegium w decyzji wydanej w ramach autokontroli trafnie przyjęło zatem, iż zamierzenie inwestycyjne P. S.A. stanowi inwestycję celu publicznego. Odnośnie inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p., z którego wynika konieczność przestrzegania zasady dobrego sąsiedztwa. Nie ma zatem wymogu dostosowania powstającej zabudowy do istniejącej w danym miejscu pod względem kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Podstawą decyzji odmownej lub nakładającej jakieś ograniczenia może być zatem jedynie przepis prawa obowiązującego. Wobec deklaratywnego charakteru decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a więc faktu, iż nie jest decyzją uznaniową stwierdzenie, że organ ma prawo do oceny zgodności projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (art. 1 ust. 2 pkt. 1 p.z.p.), która to ocena mogłaby być podstawą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uznać należy za niedopuszczalne. Z przytoczonych uprzednio względów nie można się nadto zgodzić z twierdzeniem skarżącej, iż decyzja ta doprowadziłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania ochrony właścicieli nieruchomości na obszarze objętym planem z właścicielami znajdującymi się na terenie, dla którego planu takiego nie uchwalono. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny, podczas gdy plan oprócz konkretyzacji przepisów szczególnych dla danego terenu, posiada także charakter konstytutywny, kształtujący. Inna jest zatem rola planu, a inna decyzji zarówno o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla danego zamierzenia. Stąd zróżnicowanie takie w pewnym zakresie jest nieuniknione. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 p.z.p.) podczas, gdy w przypadku decyzji lokalizacyjnej brak jest podobnego uregulowania. Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter szczególny w stosunku do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Poza tym, iż nie znajduje do niej zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa, wydawana jest nadto według uproszczonej procedury i korzysta ze szczególnej trwałości. Znajduje to wyraz choćby w znacznie wyższych wymogach, które spełniać musi wniesione odwołanie. Nie wystarcza, aby z jego treści wynikało, iż strona niezadowolona jest z wydanej decyzji. Artykuł 53 ust. 6 p.z.p. wymaga określenia elementów decyzji, z których wnoszący odwołanie jest niezadowolony, wraz ze wskazaniem przepisów prawa, na których opiera swoje wątpliwości. Regulacja ta ma zagwarantować racjonalność, a więc i celowość wniesionego odwołania, ze względu na szczególne znaczenie zamierzeń, które jako cel publiczny mają zostać zrealizowane. Trzeba także mieć na względzie, że o wydanie takiej decyzji występuje inwestor, on też przedkłada stosowny wniosek, zatem w jego gestii pozostaje wskazanie terenu, na którym zamierzenie to chce realizować. W tym stanie rzeczy organy rozstrzygające zobowiązane są w oparciu o art. 56 p.z.p. ustalić, czy zamierzenie to jest zgodne z przepisami prawa. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, musi więc czynność tę oprzeć na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie można mu przekroczyć granic jakie ta norma wyznacza. Wnioskodawca natomiast w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Organ nie może zatem wprowadzić do decyzji ustaleń nie mających oparcia w wyraźnie wskazanej normie prawnej. Wskazane uchybienia decyzji obu instancji dostrzegło Samorządowe Kolegium, po zapoznaniu się z wniesioną do Sądu Administracyjnego przez inwestora skargą i mając to na względzie - w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -uwzględniło skargę w całości, uchylając zarówno decyzję odmowną, jak i utrzymującą ją w mocy decyzję własną oraz przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Artykuł 54 § 3 P.p.s.a. pozwala organowi administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję na uwzględnienie skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ w tym zakresie zastępuje niejako Sąd Administracyjny i dokonuje kontroli jedynie pod względem zgodności z prawem. Nadto art. 54 § 3 P.p.s.a. stanowi wyłączną podstawę autokontroli i nie należy go wiązać ze środkami Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 wewnątrzadministracyjnego, nadzwyczajnego postępowania kontrolnego. Stąd Samorządowe Kolegium właściwie wskazało podstawę podjętego rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, wydanej w ramach autokontroli. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prof. Tarno i uznaje, że w pewnych sytuacjach może być wydana w tym trybie decyzja kasatoryjna. Dzieje się tak wówczas, gdy przedmiot postępowania tego wymaga. W niniejszej sprawie dotychczas wydana została jedynie decyzja odmowna, ogólnikowo uzasadniona. Zatem ponowne, merytoryczne rozstrzygniecie sprawy będzie wymagało w myśl art. 138 § 2 Kpa uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, do czego organ odwoławczy nie jest uprawniony, zwłaszcza wobec konieczności zachowania dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 15 Kpa. W tym stanie rzeczy - w ramach autokontroli - decyzje obu instancji, poddane ocenie przez Samorządowe Kolegium pod kątem ich legalności zasadnie zostały wyeliminowane z obiegu prawnego, a sprawa przekazana do I instancji. Tego żądał inwestor we wniesionej skardze, a uchybienia wskazanych rozstrzygnięć musiały do tego prowadzić. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie jest trafny zarzut pominięcia skarżącej w postępowaniu lokalizacyjnym. Zgodnie z art. 53 ust 1 ustawy p.z.p o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzjach kończących postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, których to wymogów dopełniono. Odnośnie zarzutu braku wskazań co do dalszego postępowania w tej sprawie, którą ponownie rozpoznawał będzie organ I instancji stwierdzić należy, iż choć wskazania takie nie zostały wyraźnie wyartykułowane, z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikają. Organ bowiem przy ponownym rozpoznaniu sprawy ewentualnej odmowy nie może oprzeć na dotychczas wskazywanych przesłankach. Taką podstawę mógłby stanowić jedynie przepis obowiązującego prawa, który sprzeciwiałby się realizacji zamierzonego przedsięwzięcia na tym terenie. Rozstrzygnięcie odmowne musiałoby więc być oparte na wyraźnie wskazanej normie prawnej, a organowi nie można by było przekroczyć granic jakie ta norma wyznacza. W sytuacji braku takiego przepisu należałoby natomiast zastosować art. 56 p.z.p. Sygn.akt IVSA/Wa 1566/08 Na marginesie należy zauważyć, iż w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę inwestor musiałby posiadać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla zamierzonej inwestycji. Obecnie w związku ze zmianą przepisów w tym zakresie decyzja środowiskowa składa się z dwóch części, pierwsza ocena przeprowadzana jest na etapie planowania przedsięwzięcia, a brak przepisów przejściowych ustawy o udostępnianiu informacji środowiskowej... (Dz. U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227) przesądza o tym, iż reguła ta znajduje zastosowanie także odnośnie niniejszej inwestycji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.