II SA/Ol 146/09

Dnia 20 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2009 roku sprawy ze skargi J. B. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, nałożył na J. B. i W. K., prowadzących firmę pod nazwą "[...]" s.c., karę pieniężną w kwocie 36.782 zł za zajęcie pasa drogowego ulicy "[...]" w O. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w decyzji nr "[...]" z dnia "[...]", poprzez zajęcie 86,75 m2, w terminie od dnia 26 czerwca 2008r. do dnia 9 października 2008r. Organ opisał przebieg postępowania, podał przepisy mające zastosowanie w sprawie oraz wyjaśnił w jaki sposób naliczona została kara pieniężna. W uzasadnieniu wskazano, iż strona posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego do dnia 25 czerwca 2008r. Z tym dniem jednak zezwolenie wygasło, a kolejne zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przedsiębiorcy uzyskali z dniem 10 października 2008r. Od decyzji powyższej odwołanie złożyli J. B. i W. K. Potwierdzili, iż w terminie od dnia 26 czerwca 2008r. do dnia 9 października 2008r. spółka zajmowała pas drogowy bez stosownego zezwolenia. Wyjaśnili, iż doszło do tego wskutek przeoczenia odpowiedzialnego pracownika, który zaniedbał obowiązku przedłużenia zgody na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, z której korzystali od 10 stycznia do 25 czerwca 2008r. Wskazali, iż są jedynie podwykonawcami inwestycji i nałożona kara stawia ich w trudnej sytuacji finansowej. Wnieśli o ustalenie opłaty w podstawowej wysokości wraz z należnymi odsetkami. Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium stwierdziło, iż nie dopatrzyło się uchybień w wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ przytoczył treść art. 40 ust. 1, 2 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Wskazał, iż J. B. i W. K., prowadzący firmę pod nazwą "[...]" s.c., posiadali zezwolenie (decyzja nr "[...]" z dnia "[...]"., zmieniona decyzją Nr "[...]"z dnia "[...]") na zajęcie 87,5 m2 pasa drogowego ul. "[...]" w okresie od dnia 10 stycznia 2008r. do dnia 25 czerwca 2008r. Ponadto posiadali zezwolenie na zajęcie tego samego odcinka pasa drogowego w terminie od 10 do 31 października 2008r. (decyzja nr "[...]" z dnia "[...]"). Na zajmowanie pasa w terminie od dnia 26 czerwca do dnia 9 października 2007r. nie posiadali stosownego zezwolenia. O zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia świadczą zarówno protokoły z kontroli pasa drogowego, szkice sytuacyjne, protokoły oględzin pasa drogowego, wypisy z rejestrów gruntów oraz dokumentacja fotograficzna. Kolegium zauważyło, że sami wspólnicy spółki nie kwestionują tej okoliczności, a jedynie wskazują, iż doszło do tego wskutek przeoczenia pracownika. Kolegium podniosło, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne. Sformułowanie "pobiera się" oznacza, że organ ma obowiązek pobrać karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Powód zajęcia pasa drogowego jest przy tym w zasadzie obojętny. Oprócz przypadków określonych w art. 40 ust. 14 ustawa nie przewiduje bowiem żadnych innych zwolnień od opłat i kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki obligujące organ do naliczenia kary pieniężnej, której wysokość nie budzi również wątpliwości. Wskazano, że jest ona zgodna z zasadami określonymi w ustawie o drogach publicznych oraz uchwałą Rady Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie Miasta Olsztyn (Dz.Urzęd. Woj. Warm-Maz. nr "[...]"). Podkreślono jeszcze raz, że zastosowane przepisy ustawy o drogach publicznych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie zaistnienia przesłanek w nich określonych, właściwy organ administracji publicznej ma obowiązek pobrania odpowiedniej opłaty, a w razie stwierdzenia, iż nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - nałożenia kary pieniężnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję J. B. i W. K. wnieśli o jej uchylenie w związku z naruszeniem art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną interpretację. Wyjaśnili, iż jako wykonawcy Inwestora spółki A prowadzą prace budowlane, związane z przebudową obiektu kina "[...]" w O., przy ul. "[...]". Zgodnie z obowiązującymi przepisami w stosownym terminie wystąpili do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego. Decyzja uprawniająca skarżących do zajmowania pasa drogowego w O., przy ul. "[...]" została wydana w dniu 25 października 2007r. i uprawniała do zajmowania pasa drogowego o powierzchni 86,75 m2 od dnia 10 stycznia 2008 do dnia 25 czerwca 2008r. W okresie posiadania zgody na zajęcie pasa drogowego prace zostały jednak zawieszone z przyczyn formalno-prawnych na okres prawie 5 miesięcy. Skarżący w dniu 12 lutego 2008 r. zwrócili się do Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. z informacją o opóźnieniu robót z powodu zmian w dokumentacji projektowej, prosząc jednocześnie o naliczenie opłaty za okres od czasu faktycznego zajęcia pasa drogowego, tj. od dnia 10 stycznia 2008 r. W związku z tym skarżący kierując się konstytucyjną zasadą dialogu i współpracy partnerskiej, sądzili, iż termin określony w decyzji o zajęciu pasa drogowego nr "[...]" zostanie obligatoryjnie przedłużony o okres, w jakim faktycznie z tego pasa nie korzystali. Brak przedłużenia decyzji uprawniającej do dalszego zajmowania pasa drogowego spowodowany był formalnym niedopełnieniem obowiązku przez odpowiedzialnego za te czynności pracownika, a przede wszystkim uznaniem, iż złożenie w dniu 12 lutego 2008 r. pisma do Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni będzie stanowiło informację o faktycznym okresie korzystania z pasa drogowego i spowoduje automatyczne przedłużenie wydanej wcześniej decyzji. Podnieśli, iż jednostki samorządów terytorialnych winny dbać o dobrą współpracę gospodarczą z podmiotami, które w sposób pośredni i bezpośredni przyczyniają się do dbałości o obiekty zabytkowe miasta, wpływając jednocześnie na jego lepszy wizerunek, zapewniając również miejsca pracy dla mieszkańców regionu. Zdaniem skarżących w ich przypadku nie zadbano o dobrą współpracę a nawet celowo nie otrzymali jakiejkolwiek informacji czy podpowiedzi w opisywanej sprawie, a wręcz przeciwnie czekano na naliczenie kary. Natomiast skarżący, jak tylko powzięli wiedzę co do braku zgody, natychmiast zwrócili się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. z wnioskiem o wydanie zgody, jednocześnie prosząc o naliczenie opłaty podstawowej za korzystanie z pasa drogowego za faktycznie zajmowany okres. Decyzję o zezwoleniu na korzystanie z pasa drogowego otrzymali ponownie z dniem 10 października 2008 r. Zdaniem skarżących zajmowanie przez nich pasa drogowego w okresie 26 czerwca - 9 października 2008 r. nie stanowiło samowolnego zajęcia pasa, tym bardziej, iż ponowna zgoda została wydana. Stwierdzili, iż ponowne wydanie zgody może stanowić jednocześnie tzw. milczącą zgodę i aprobatę spornego okresu, tym bardziej, iż decyzja o nałożeniu kary zapadła w dniu "[...]"., a więc ponad 2 tygodnie po wydaniu decyzji wyrażającej zgodę na dalsze zajęcie pasa drogowego. Skarżący zauważyli, że zgodnie z uchwałą składu pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r. OPK 712001 "w razie samowolnego zajęcia pasa drogowego dopuszczalne jest pobranie kary pieniężnej, o której mowa wart. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, pomimo że zarządca drogi nie orzekł o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego na podstawie art. 36 tej ustawy." Podnieśli, iż z orzeczenia tego wynika, że stosowanie kary pieniężnej, o której mowa w art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych nie jest obligatoryjne, a jedynie dopuszczalne, co oznacza, iż wymierzenie tej kary zależy od interpretacji urzędniczej. Ponadto mając na względzie ogólnie przyjętą zasadę interpretacji norm prawnych skarżący wywiedli, iż w sytuacji istnienia tzw. "luzu prawnego" przepisy prawa polskiego określają stosowanie jej na korzyść strony skarżącej. Zarzucili, iż organy w sposób wręcz nadgorliwy zinterpretowały przepis ustawowy, nie zważając na zasady dialogu i uczciwej współpracy pomiędzy przedsiębiorcą a samorządem terytorialnym. Nie uwzględniono, iż nałożona kara stanowi konsekwencję drobnego błędu bądź subiektywnej, aczkolwiek zgodnej z logiką interpretacji sytuacji przez stronę. Nie wzięto pod uwagę też drastycznych skutków, jakie wywoła nałożenie przedmiotowej kary na przedsiębiorców w dobie obecnego kryzysu, co doprowadzić może nawet do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i związanych z tym zwolnień pracowników. To zaś spowoduje konieczność wypłacania zasiłków przez upoważnione jednostki, a to dodatkowo niekorzystnie wpłynie na i tak już trudną sytuację gospodarczą naszego kraju. Zaznaczyli, iż zrozumiały jest fakt, że gdyby nie występowali o zgodę na zajęcie pasa drogowego, dążąc do unikania zapłaty czy też uchylania się od niej, wymierzenie takiej kary byłoby jak najbardziej uzasadnione, ale w przypadku przedsiębiorców taka sytuacja nie miała miejsca. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Kolegium nie zgodziło się z argumentem, że wydawanie decyzji w sprawie nakładania kar zależy od uznania organu. Na uwzględnienie nie zasługuje także, w ocenie organu, podniesiony brak "samowolnego" zajęcia pasa drogowego. Z dniem 9 grudnia 2003r. zmianie uległ bowiem zapis art. 36 ustawy o drogach publicznych, z którego usunięto zwrot "samowolny". Ustawodawca przesądził zatem, że od tego dnia nie ma znaczenia, czy do zajęcia doszło w sposób zawiniony, czy też nie. Wyjaśniono również, iż bez wniosku strony właściwy organ nie może wydać nowego zezwolenia ani przedłużyć istniejącego. Działając w ten sposób wykroczyłby poza ramy wniosku, a byłoby to niedopuszczalne. Zaznaczono też, że bez znaczenia dla sprawy jest fakt, czy na zajętym odcinku pasa drogowego trwały prace budowlane, czy tez nie. Istotne dla sprawy jest bowiem to, czy nastąpiło zajęcie pasa drogowego. W okresie, w którym prace budowlane nie były wykonywane, pas drogowy był jednak nadal zajmowany, np. przez odgrodzenie części chodnika. Skoro tak, to skarżący powinni na powyższe posiadać stosowne zezwolenie. Na rozprawie w dniu 6 maja 2009r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł jak w skardze i złożył do akt dokument zatytułowany "Zasady wydawania zezwoleń na zajęcia pasa ruchu drogowego", obowiązujące w Urzędzie Miasta w O. Podniósł, że organ sam powinien przestrzegać przepisów wynikających ze złożonego pisma, a więc w ogóle nie powinien wydać spółce zezwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a jej zarzuty należy uznać za bezzasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem tej decyzji jest kara za zajęcie w okresie od dnia 26 czerwca 2008r. do dnia 9 października 2008r. pasa drogowego ul. "[...]" w O., o powierzchni 87,5 m2, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, iż J. B. i W. K., prowadzący przedsiębiorstwo pod nazwą "[...]" s.c. z siedzibą w W., wnioskiem z dnia 17 października 2007r. wystąpili do Miejskiego Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w O. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy "[...]" w O. o powierzchni 87,5 m2, w celu wygrodzenia terenu dla zabezpieczenia ruchu pieszego w związku z prowadzonymi robotami dociepleniowymi elewacji budynku. Wskazali, że będą wykonawcami robót, których prowadzenie zaplanowano od dnia 29 października 2007r. do 25 maja 2008r. Wniosek ten został uwzględniony w całości decyzją z dnia "[...]". W rozstrzygnięciu tym organ określił warunki udzielonego zezwolenia, podkreślając między innymi, że z dniem upływu terminu na jaki wydano zezwolenie, należy przywrócić pas drogowy do poprzedniego stanu użyteczności oraz nie później jak w terminie do dnia 28 maja 2008r. pisemnie powiadomić o tym zarząd drogi w celu wyznaczenia terminu odbioru. Pouczono również wnioskodawców, iż w razie uzasadnionej przeszkody, uniemożliwiającej przekazanie terenu w terminie ustalonym w decyzji, należy przed upływem terminu wystąpić o jego przedłużenie. Niedopełnienie tego wymogu spowoduje naliczenie kary pieniężnej w wysokości dziesięciokrotnych opłat zgodnie z art. 40 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych. Następnie, pismem z dnia 12 lutego 2008r. skarżący wystąpili do organu o naliczenie opłaty za zajęcie pasa drogowego od dnia 10 stycznia 2008r. kiedy to, wobec zaistniałych opóźnień spowodowanych zmianami w dokumentacji, faktycznie zajęli chodnik. Poinformowali wówczas, iż termin zakończenia zajęcia planowany jest na 25 czerwca 2008r. Uwzględniając powyższe, decyzją z dnia "[...]" organ I instancji zmienił decyzję z dnia "[...]" w ten sposób, iż zezwolił na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w terminie od 10 stycznia 2008r. do 25 czerwca 2008r. i odpowiednio ustalił nową wysokość opłaty oraz wskazał, że z dniem upływu terminu na jaki wydano zezwolenie należy przywrócić pas drogowy do poprzedniego stanu użyteczności oraz nie później jak w terminie do dnia 26 czerwca 2008r. pisemnie powiadomić o tym zarząd drogi. W dniu 7 października 2008r. organ I instancji zawiadomił przedsiębiorców o wszczęciu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. "[...]" w O. z przekroczeniem terminu określonego w decyzji z dnia "[...]", tj. od dnia 26 czerwca 2008r. W dniu 9 października 2008r. J. B. i W. K. złożyli nowy wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego na okres od 9 października 2008r. do 31 października 2008r. Decyzją z dnia "[...]" organ I instancji zezwolił na zajęcie terenu pasa drogowego ul. "[...]" w O. w terminie od 10 do 31 października 2008r. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd nie dopatrzył się zarzucanej organom nieuczciwości w postępowaniu. Wręcz przeciwnie, organ I instancji rzetelnie przedstawił w decyzji z dnia "[...]" warunki wydanego zezwolenia. Dlatego niezrozumiałym jest przekonanie skarżących, iż pierwotny termin powinien ulec odpowiednio przesunięciu. W swoim piśmie z dnia 12 lutego 2008r. skarżący wyraźnie wskazali, że zakończenie robót planują na 25 czerwca 2008r. Organ uwzględnił to, zmniejszając stosownie wysokość ustalonej pierwotnie opłaty. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia wnioskodawcom decyzji zmieniającej z dnia "[...]", to jednak z widniejącej na niej adnotacji wynika, iż ustaloną nią opłatę uiszczono przelewem z dnia 20 marca 2008r., co sugeruje, że rozstrzygnięcie to było znane skarżącym, którzy zresztą nie kwestionują w ogóle, że zajmowali pas drogowy bez zezwolenia od 26 czerwca 2008r. Przyznają też, iż przekroczenie spowodowane zostało przeoczeniem pracownika, który nie wystąpił o przedłużenie zezwolenia. Nie jest również zasadne twierdzenie skarżących, iż ponowne wydanie zgody może stanowić jednocześnie "milczącą zgodę" na zajęcie pasa drogowego w spornym okresie. Zgodnie z regułą przyjętą w art. 40 ust. 1 cytowanej ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten nakłada zatem obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Zezwolenia takiego wymaga m.in zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (art. 40 ust. 2 pkt 4 wskazanej ustawy). Z ust. 12 cytowanego artykułu oraz ze sposobu naliczania opłaty za zajęcie wynika natomiast, że jest to zgoda czasowa. Oznacza to, że z upływem ostatniego dnia zezwolenia podmiot, który na jego podstawie zajmuje pas drogowy jest zobowiązany do przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności, pod rygorem nałożenia kary w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych – za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu. Jak wynika z powołanych przepisów możliwość kontynuowania zajęcia pasa drogowego po okresie na jaki udzielona została uprzednio zgoda, uzależniona jest od wydania kolejnego zezwolenia. Tak więc dla legalnego pozostawania w pasie drogowym, wymagane jest zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na każdy kolejny okres jego zajęcia (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 45/08, LEX nr 467109 oraz wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008r., sygn. akt II GSK 253/08, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro skarżący z kolejnym wnioskiem o wydanie zezwolenia wystąpili dopiero 9 października 2008r. i otrzymali zgodę od dnia następnego, to zasadnie organy przyjęły, iż w terminie od 26 czerwca do 9 października 2008r. przedmiotowy pas drogowy skarżący zajmowali bez wymaganego zezwolenia. Wbrew stanowisku skarżących powołane przepisy mają charakter związany, obligując przede wszystkim podmiot zamierzający zająć pas drogowy do uzyskania stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Konsekwencją niespełnienia tego obowiązku jest późniejsze działanie zarządcy drogi, któremu ustawodawca nie pozostawił żadnego w tym zakresie luzu decyzyjnego. Ma on, stosownie do brzmienia ust. 12 art. 40 omawianej ustawy, wymierzyć w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. A więc również sposób wyliczenia kary został ściśle określony w ustawie. Przez to na nałożenie kary i jej wymiar nie mogą wpłynąć okoliczności podniesione w skardze (niedopatrzenie pracownika, spowodowanie trudnej sytuacji finansowej). Reasumując stwierdzić należy, iż organy orzekające prawidłowo zastosowały powyższy przepis w okolicznościach faktycznych sprawy, prawidłowo też naliczając wysokość kary. Nie przekonuje Sądu co do zasadności skargi, także zarzut podniesiony podczas rozprawy. Strona skarżąca wywiodła wówczas, iż stroną postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie może być wykonawca robót. Tym samym organ nie powinien wydawać im zezwolenia. W ocenie skarżących brak w związku z tym podstaw do nałożenia na nich, jako wykonawców robót, przedmiotowej kary. Zdaniem Sądu stroną postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1-4, może być również wykonawca robót budowlanych, któremu inwestor zlecił ich wykonanie, skoro ma on faktycznie zajmować pas drogowy i występuje o zezwolenie, godząc się uiścić stosowną opłatę. Poza tym z przedłożonej Sądowi umowy o roboty budowlane wynika, iż skarżący zobowiązali się wobec inwestora do wykonania robót zgodnie z przepisami prawa. W niniejszej sprawie istotne jest to, iż skarżący, będąc podmiotem fachowym, wystąpili o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, otrzymali je a następnie przekroczyli ustalony w nim termin, kontynuując samowolnie jego zajęcie. W tych okolicznościach skarżący są podmiotami stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej, będąc biernie legitymowani w postępowaniu toczącym się w trybie art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Podobne stanowisko co do obowiązku uiszczenia opłat za zajęcie pasa drogowego przez podmiot faktycznie ten pas zajmujący, przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 828/06. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona i na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.