VI SA/Wa 2155/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skarg M. S., K. Z. i P. K. wspólników spółki cywilnej [...] w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. - nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży; - nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży; - nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży; 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących M. S., K. Z. i P. K. wspólników spółki cywilnej [...] w W. kwotę 2271 (dwa tysiące dwieście siedemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] listopada 2009 r. skarżący: M. S., P. K. i K.Z. wspólnicy spółki cywilnej "A." w W., działając za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na trzy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r.: 1) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...], cofającą przyznane skarżącym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym "[...]" przy ul. [...] w W. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2155/09); 2) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...] cofającą przyznane skarżącym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w w/w sklepie monopolowym (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2156/09); 3) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...], cofającą przyznane skarżącym zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu (z wyłączeniem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w w/w sklepie monopolowym (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2157/09). Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] maja 2006 r. skarżący M. S., P. K. oraz K. Z. - wspólnicy spółki cywilnej "A." otrzymali zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym przy ul. [...] w W. W dniu [...] sierpnia 2008 r. do Urzędu m. st. W. – Dzielnicy U. wpłynęła skarga mieszkańców bloków położonych przy ul. Z. nr [...] i [...] oraz bloku położonego przy ul. W. nr [...] w W. na działalność sklepu monopolowego prowadzonego przez skarżących wspólników spółki "A.". Mieszkańcy zażądali likwidacji sklepu z uwagi na powtarzające się awantury, ordynarne zachowanie klientów sklepu, regularne zakłócanie ciszy nocnej oraz zanieczyszczenie terenu spowodowane niezachowaniem czystości w miejscu publicznym i ciągłe libacje alkoholowe. W skardze mieszkańcy podkreślili, iż przedmiotowy sklep monopolowy znajduje się w pobliżu przedszkola, gimnazjum oraz Kościoła. Do skargi załączyli listę 61 podpisów mieszkańców w/w bloków oraz podpis dyrektora gimnazjum. Urząd [...] dla Dzielnicy U. zwrócił się pismami z dnia [...] sierpnia 2008 r. do Komisariatu Policji W. U., a także do [...] Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] o sprawdzenie, czy w okolicy sklepu monopolowego były przeprowadzane interwencje funkcjonariuszy Policji oraz o przesłanie protokołów i innych dowodów ze zdarzeń dotyczących zakłócenia porządku publicznego oraz z ewentualnych interwencji. W odpowiedzi na powyższe pismo, Straż Miejska [...] pismem z dnia [...] września 2008 r. poinformowała, iż od dnia 1 marca 2008 r. przeprowadziła 12 interwencji własnych w przedmiocie spożywania alkoholu oraz zakłócania porządku - zakończonych pouczeniem i mandatami karnymi. Dodatkowo Straż Miejska wskazała, iż przeprowadziła 13 interwencji zleconych z tych samych powodów. Stwierdzono, iż występujące zjawiska mają charakter nagminny, a interwencje zostały podjęte w rejonie placówek handlowych. W piśmie podkreślono, że nie ujawniono przypadków sprzedaży alkoholu nieletnim, a także wskazano, iż w bazie danych Straży Miejskiej nie odnotowano zgłoszenia od prowadzących działalność handlową o konieczności podjęcia interwencji. Z kolei w piśmie z dnia [...] września 2008 r. Komendant Komisariatu Policji W.U. poinformował, iż w okresie od 1 marca 2008 r. odnotowano 96 zgłoszeń dotyczących zakłóceń ładu i porządku w rejonie sklepu monopolowego. Jednocześnie wskazał, iż funkcjonariusze Policji przeprowadzili łącznie 50 interwencji, z czego zdecydowana większość dotyczyła spożywania alkoholu w miejscu publicznym. Komendant zauważył, iż zakłócenia ciszy nocnej w rejonie sklepu miały charakter uciążliwy. Podkreślił ponadto, iż w chwili przyjazdu patrolu Policji sprawcy uspokajali się. W dniu [...] września 2008 r. doszło do zdarzenia, w którym funkcjonariusze Straży Miejskiej podjęli interwencję z uwagi na zgłoszenie o zakłócaniu porządku publicznego w rejonie ul. [...] – potwierdza to wydruk z książki zgłoszeń Straży Miejskiej. Mając na uwadze powyższe, Urząd [...] pismem z dnia [...] września 2008 r. zawiadomił wspólników spółki cywilnej "A." o wszczęciu postępowania na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych w dniu [...] maja 2006 r. przez Prezydenta [...] nr: [...], nr BZ-[...], nr [...]. Pismo zostało doręczone prawidłowo wszystkim wspólnikom na ich adresy domowe. Następnie, Sekcja Kryminalna Komisariatu Policji W. U. - w odpowiedzi na zapytanie Urzędu Miasta z dnia [...] listopada 2008 r. - pismem dnia [...] listopada 2008 r. poinformowała, iż w przedmiocie bójki w sklepie monopolowym z dnia [...] października 2008 r., w wyniku której doszło do uszkodzenia ciała J. P. prowadzone jest postępowanie przygotowawcze wobec sprawcy K. P. Sprawca pobicia został postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział [...] Karny osadzony w areszcie śledczym. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w ramach czynności wyjaśniających, zostały przesłuchane w charakterze świadka następujące osoby: - P. K., który zeznał, iż został wraz z kolegami wylegitymowany przez patrol Policji w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r., który zarzucił im spożywanie napojów alkoholowych w miejscu publicznym oraz zakłócanie porządku publicznego. Świadek zeznał, iż spożywany alkohol kupili w pobliskim sklepie nocnym przy ul. [...]; - E. B., który zeznał, iż w dniu kontroli został wraz z kolegami wylegitymowany w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r. przez patrol Policji w związku ze spożywaniem alkoholu w miejscu publicznym – zeznał, iż nie spożywał alkoholu w tym czasie i nie pamięta gdzie koledzy kupili alkohol; - M. K., który zeznał, iż siedział z kolegami na ławce w pobliżu sklepu monopolowego, prowadzili głośne rozmowy co mogło spowodować wezwanie patroli Policji przez mieszkańców. Zeznał, iż w chwili kontroli nikt nie spożywał alkoholu; - Ł. B. zeznał, iż w dniu [...] czerwca 2008 r. siedział wraz z kolegami na ławce w pobliżu sklepu monopolowego i spożywał alkohol w postaci piwa, dodał, iż nie pamięta gdzie nabył alkohol, ale prawdopodobnie kupił go w sklepie monopolowym przy ul. [...], wykluczył możliwość nabycia alkoholu w barze; - R. W. zeznał, iż nie pamięta co się działo w dniu [...] czerwca 2008 r., ale nie może wykluczyć, iż tego dnia kupował alkohol w sklepie przy ul. [...]; - D. P. zeznał, iż nie popełnił żadnego wykroczenia, tj. nie zakłócał porządku publicznego, ani nie spożywał alkoholu. Zdaniem świadka funkcjonowanie sklepu i baru przy ul. [...] nie wpływa na zakłócenie porządku w tym rejonie; - D. P. zeznał, iż w dniu wylegitymowania go przez Policję znajdował się w rejonach sklepu, ale wraz z kolegami nie zachowywali się głośno i nie pamięta czy spożywali alkohol, - Z. S. zeznał, iż w dniu [...] czerwca 2008 r. nie został ukarany mandatem i nie pamięta gdzie kupował alkohol. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. wspólnicy "A." pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. zostali poinformowani o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Pismo adresowane na adres spółki "A. " zostało odebrane przez wspólnika P. K. w dniu [...] grudnia 2008 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent [...] W., powołując się na przepisy art. 104 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzje nr [...], nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym "[...]" przy ul. [...]w W. Powyższe decyzje zostały doręczone na adres spółki cywilnej "A.". Od wyżej wskazanych decyzji organu I instancji każdy ze wspólników s.c. "A. " w dniu [...] lutego 2009 r. wniósł odwołanie, zarzucając decyzjom rażące naruszenie prawa, a także wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania. W treści odwołań skarżący zarzucili, iż: - został naruszony art. 18 ust. 10 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - poprzez brak jednoznacznego wykazania istnienia zależności między zakłóceniami porządku publicznego, a kupnem alkoholu w sklepie monopolowym; - zawiadomienie o wszczęciu postępowania dotyczyło art. 18 ust.10 pkt 1a) w/w ustawy, a więc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, zatem błędnie określono podstawę, gdyż materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie dotyczył udowodnienia przesłanek zawartych w art. 18 ust. 10 pkt 3 w/w ustawy; - świadkowie składający zeznania nie wskazali jednoznacznie na to, iż kupowali alkohol w sklepie monopolowym "[...]" przy ul. [...]; - przedmiotowe decyzje o cofnięciu zezwoleń zostały wydane z przekroczeniem kompetencji ustawowych przez Burmistrza Dzielnicy U. [...]; - został naruszony art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie wszystkich stron postępowania o wszczęciu postępowania. W odwołaniu skarżący, powołując się na przepis art. 76 § 3 k.p.a., wnieśli o dopuszczenie przez organ dowodów z nagrania na płycie CD oraz z zeznań świadka – pracownicy sklepu monopolowego "[...]" przy ul. [...] na okoliczność zajścia z dnia [...] października 2008 r. oraz na okoliczność powiadamiania Straży Miejskiej [...] i Policji o zakłóceniach porządku publicznego w okolicach w/w sklepu. Do odwołania skarżący załączyli pisemne oświadczenie pracownicy sklepu – W. R., złożone w dniu [...] lutego 2009 r., w którym pracownica ta opisała przebieg zdarzenia, do jakiego doszło w dniu [...] października 2008 r., a także stwierdziła, iż w razie zauważenia zakłócenia porządku w okolicy sklepu przez osoby będące pod wpływem alkoholu zawsze zawiadamia Policję lub Straż Miejską. W wyniku rozpatrzenia w/w odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzjami z dnia [...] lipca 2009 r. o numerach: [...],[...] oraz [...], wydanymi na podstawie m.in. art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżone decyzje i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy uznał za trafny wyłącznie zarzut nieprawidłowego doręczenia zaskarżonych decyzji, wskazując, iż zostały one doręczone na adres spółki zamiast na adres poszczególnych wspólników. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezydent [...], powołując się na przepisy art. 104 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wydał w dniu [...] września 2009 r. decyzje: 1) nr [...]cofającą przyznane skarżącym zezwolenie nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie monopolowym "[...]" przy ul. [...] w W.; 2) nr [...]z dnia [...] września 2009 r. cofającą przyznane skarżącym zezwolenie nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w w/w sklepie monopolowym; 3) nr [...] z dnia [...] września 2009 r. cofającą przyznane skarżącym zezwolenie nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu (z wyłączeniem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w w/w sklepie monopolowym. W uzasadnieniu Prezydent [...] stwierdził, iż w toku postępowania dowiedziono, że w rejonie sklepu przy ul. [...] trzykrotnie w okresie od [...] maja do [...] września 2008 r. doszło do zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych. Organ wskazał, iż zdarzenia te miały miejsce w nocy z [...] maja na [...] czerwca 2008 r., w nocy [...] czerwca 2008 r. oraz w nocy [...] września 2008 r. Od powyższych decyzji pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący wnieśli odwołanie, w którym zarzucili naruszenie art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., a także art. 78 k.p.a. - poprzez nierozpatrzenie dowodów w sprawie, a przez to wydanie decyzji cofających udzielone wcześniej zezwolenia mimo braku wszystkich przesłanek do zastosowania podstawy pranej do ich wydania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż przy wydawaniu decyzji zaskarżonych niniejszym odwołaniem organ I instancji nie wykazał, aby ponownie rozpatrzył sprawę i jej materiał dowodowy. Zdaniem skarżących organ I instancji całkowicie pominął wnioski dowodowe, naruszając w konsekwencji przepisy art. 75 § 1 oraz art. 78 k.p.a. Skarżący podtrzymali również stanowisko o braku przesłanek z art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - wydało w dniu [...] października 2009 r. decyzje: 1) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r.; 2) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r.; 3) nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził m.in., iż zdarzenie z [...] października 2008 r. nie stanowiło dowodu w tym postępowaniu administracyjnym i może mieć tylko znaczenie dla oceny ogólnej sytuacji wpływania sklepu na bezpieczeństwo w tej okolicy. Zdaniem organu odwoławczego odczucia społeczne i dane przekazywane przez osoby przebywające w okolicy (mieszkańcy podejmujące interwencję oraz osoby zatrzymywane) są zgodne w ocenie oddziaływania sklepu na zakłócania ciszy nocnej oraz publicznego spożywania alkoholu. To ogólne odczucie, zdaniem SKO, uzyskuje konkretyzację w zeznaniach składanych przez osoby zatrzymywane przez funkcjonariuszy policji i straży miejskiej. Według organu II instancji bezpośrednio wystarczające dla zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi są zeznania: P. K., M. K. i R. W., którzy spożywali w pobliżu sklepu monopolowego przy ul. [...] napoje alkoholowe zakupione w tym sklepie. W ocenie organu odwoławczego zdarzenia z nocy z [...] maja na [...] czerwca oraz z [...] czerwca 2008 r. wyczerpują dyspozycje tego przepisu i nakazują organowi wydającemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych - cofnięcie tej zgody. W dniu [...] listopada 2009 r. skarżący: M. S., P. K. i K. Z. - wspólnicy spółki cywilnej "A." w W., działając za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na trzy w/w decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości, jako naruszających prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. z uwagi na niepowiadomienie wszystkich stron o wszczęciu postępowania z urzędu, a tym samym niezapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Skarżący wskazali, że - wbrew postanowieniom art. 61 § 4 k.p.a. - ani K. Z. ani M.S., jako strony postępowania, nie zostali prawidłowo powiadomieniu o jego wszczęciu i nie brali udziału w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto skarżący zarzucili, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ podał, iż wszczyna postępowanie o cofnięcie zezwolenia w oparciu o art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, czyli w związku ze sprzedażą alkoholu osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw, co wprowadziło stronę w błąd, gdyż sytuacje związane ze wszczęciem postępowania nigdy nie miały miejsce w sklepie skarżących. Tymczasem – jak wskazali skarżący – wydane decyzje i całe postępowanie było prowadzone w innej sprawie i pod kątem zupełnie innych przesłanek, a mianowicie zakłócania porządku publicznego (art. 18 ust. 10 pkt 3 cyt. ustawy). Ponadto skarżący zarzucili organowi naruszenie przepisów art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 79 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., a ponadto art. 9 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Strona zarzuciła, iż organ powołując jako podstawę cofnięcia zezwolenia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie wskazał żadnego dowodu, który rzetelnie i bez wątpliwości dowodziłby występowania wszystkich kumulatywnie wymienionych w tym przepisie przesłanek skutkujących cofnięciem zezwolenia, a w szczególności przeprowadzone postępowanie nie wykazało niewątpliwego istnienia związku między zakłócaniem porządku publicznego w miejscu sprzedaży bądź najbliższej okolicy a zakupem alkoholu w sklepie "[...]" oraz niepowiadamiania właściwych organów o zakłócaniu porządku. Zdaniem skarżących dowody w postaci zeznań świadków, które powołano w decyzjach nie świadczą o zaistnieniu okoliczności, które dawałby podstawę do cofnięcia zezwolenia, albowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym wszelkie wątpliwości powstałe w toku postępowania dowodowego nie mogą być tłumaczone na korzyść urzędu. W tej sytuacji – zdaniem skarżących - przyjęte przez organ I instancji przesłanki uzasadniające cofnięcie zezwoleń nie zostały skutecznie udowodnione. Skarżący wskazali, że zgodnie z pismem Komendanta Komisariatu Policji W. U. w okresie objętym postępowaniem w okolicy znajdowało się wiele sklepów sprzedających alkohol (przy ul. [...], ul. [...]), a także bar "S." znajdujący się w tym samym kompleksie handlowym co sklep "[...]". Tym samym nie można z góry zakładać i domniemywać, że zakłócanie porządku publicznego w okolicy jest związane wyłącznie ze sprzedażą alkoholu w sklepie skarżących. Trzeba ten fakt udowodnić a nie uprawdopodobnić. Zdaniem skarżących pisma Straży Miejskiej i Policji o interwencjach podjętych w pobliżu sklepu nie wskazują, czy interwencje te miały miejsce w związku z zakupionym w sklepie alkoholem, ani nie wskazują, kto konkretnie powiadomił te organy o zakłócaniu porządku publicznego, a są to podstawowe, niezbędne i konieczne przesłanki mogące skutkować cofnięciem zezwolenia. Według strony stwierdzenie Straży Miejskiej, iż nie odnotowano zgłoszenia od prowadzących działalność gospodarczą nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż wskazano tam również, iż organ ten nie znajduje się w posiadaniu danych osobowych przedsiębiorców, a więc nie wiadomo, skąd zatem wie, czy zgłaszający to przedsiębiorca czy też inna osoba. Strona wskazała, iż zawiadamiając o zakłócaniu porządku publicznego pracownik sklepu podaje jedynie swoje dane personalne, a nie dane firmy, więc w rzeczywistości nie można wykluczyć, iż to właśnie zawiadamiającym był pracownik skarżących. Zdaniem skarżących pracownik sklepu "[...]" telefonicznie powiadamiał Straż Miejską i Policję w przypadku zauważenia zachowania wskazującego na zakłócaniu porządku publicznego w okolicy sklepu. Według skarżących w postępowaniu nie ustalono, kto konkretnie zawiadamiał te organy w poszczególnych przypadkach zakłócania porządku publicznego. W tej sytuacji skarżący uznali, iż organy obu instancji – wbrew dyspozycji art. 7 k.p.a. - nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto postępowanie nie wykazało – według skarżących - iż zachodzą kumulatywnie wszystkie przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy uprawniające do cofnięcia zezwolenia, naruszając tym samym prawo materialne. W związku z powyższym skarżący uznali, iż w postępowaniu naruszony został ponadto art. 9 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji określający zasadę obiektywności, która stanowi, że w toku podejmowania decyzji urzędnik uwzględni wszystkie istotne czynniki i przypisze każdemu z nich należne mu znaczenie; nie uwzględnia się żadnych okoliczności nie należących do sprawy. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., postanowił połączyć sprawy o sygnaturach: VI SA/Wa 2155/09, VI SA/Wa 2156/09 oraz VI SA/Wa 2157/09 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić dalej pod sygnaturą akt VI SA/Wa 2155/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. S., P.K. i K.Z. – wspólników spółki cywilnej "[...]" w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. - naruszają prawo. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ, wydając zaskarżone decyzje - dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. – polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, a także naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. – poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka W. R. - sprzedawczyni sklepu spożywczego należącego do skarżących, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny, czy zaszły wszelkie przesłanki niezbędne do ewentualnego zastosowania przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Tym samym organ administracji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się ewidentnego naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny spornych decyzji. Na mocy zaskarżonych decyzji SKO w W. oraz poprzedzających je decyzji Prezydenta [...], cofnięto skarżącym przedsiębiorcom zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w lokalu użytkowym położonym w W., przy ul. [...]. Podstawą prawną decyzji Prezydenta [...], a następnie organu odwoławczego był przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, który stanowi, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Niewątpliwie należy uznać, że w świetle omawianego przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 cyt. ustawy, organ może cofnąć przedsiębiorcy udzielone mu wcześniej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki w nim wymienione, a więc - po pierwsze określone w tym przepisie zachowania muszą się powtarzać - co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy. Ponadto zakłócanie porządku publicznego musi zajść w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, a także być związane ze "sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży". Jednocześnie należy wyraźnie podkreślić, iż podstawa do cofnięcia zezwolenia może powstać wyłącznie wtedy, gdy przedsiębiorca prowadzący dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego o wskazanych wyżej zakłóceniach. Zdaniem Sądu wskazany przez ustawodawcę związek przyczynowy pomiędzy zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę handlową winien być normalny (typowy), zaś pojęcie owych "powtarzających się zakłóceń porządku publicznego" nie musi być utożsamiane z czynami opisanymi w art. 51 Kodeksu wykroczeń, a zwłaszcza fakty takich zakłóceń nie muszą być ustalone orzeczeniami organów wymiaru sprawiedliwości (podobnie: I. Skrzydło-Niżnik /w:/ I. Skrzydło-Niżnik, G. Zalas, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, Doktryna, Orzecznictwo, Zakamycze 2002 r. i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 1996 r., sygn. akt SA/Kr 2456/95; tak również: m.in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1129/05). W sprawie niniejszej należy - w ocenie Sądu - uznać, iż wbrew zarzutom skarżących przedsiębiorców, Prezydent [...], opierając się na materiale dowodowym przedstawionym przez Policję oraz Straż Miejską [...], w sposób jednoznaczny i prawidłowy ustalił, iż co najmniej w dwóch przypadkach, tj. w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r. a także w nocy [...] czerwca 2008 r., w rejonie sklepu przy ul. [...]doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez ten sklep. Według Sądu ustalenia powyższe znajdują pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, iż dowodem w sprawie potwierdzającym okoliczności mające miejsce w nocy z [...] maja 2008 r. na 1 czerwca 2008 r. są zeznania świadka P.K. (vide: protokół przesłuchania świadka z dnia [...] listopada 2008 r. – k. 122 akt administracyjnych). Należy zauważyć, iż świadek ten zeznał w toku przesłuchania przeprowadzonego przez pracownika Urzędu [...], iż w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r. wraz z kolegami został wylegitymowany przez patrol Policji, który zarzucił im zakłócanie porządku publicznego oraz spożywanie napojów alkoholowych w miejscu publicznym, w związku z którym to wykroczeniem zostali oni pouczeni o konieczności zachowania ciszy nocnej. Z protokołu przesłuchania wynika wyraźnie, iż na pytanie, gdzie kontrolowani zakupili spożywany alkohol, świadek zeznał, że w pobliskim sklepie nocnym przy ul. [...]. Zdaniem Sądu z zeznań tych wynika w sposób bezsporny, iż w dacie wskazanej w aktach sprawy doszło do zakłócania porządku publicznego związanego ze spożywaniem napojów alkoholowych w najbliższej okolicy sklepu skarżących. Wbrew zarzutom skargi z zeznań tych wynika również jednoznacznie, że zakup alkoholu nastąpił w sklepie prowadzonym przez skarżących, albowiem bez znaczenia dla oceny tych zeznań pozostaje fakt wskazania przez świadka adresu ul. [...], zamiast - ul. [...], skoro w tej lokalizacji występuje tylko jeden sklep nocny. Z kolei, jeśli chodzi o zdarzenie z dnia [...] czerwca 2008 r., wskazać należy, iż jest ono również potwierdzone wyraźnymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy, tj. wydrukiem z elektronicznej książki zgłoszeń Straży Miejskiej [...], ale przede wszystkim zeznaniami zarówno świadka L.B. , jak i świadka R.W. Należy zauważyć, iż świadek Ł. B. zeznał w toku przesłuchania (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] grudnia 2008 r. – k. 140 akt administracyjnych), że w dniu [...] czerwca 2008 r. wraz z kolegami w późnych godzinach wieczornych spożywał alkohol w postaci piwa na ławce w rejonie sklepu przy ul. [...], prowadząc przy tym rozmowy, które ze względu na późną porę odbierano jako zakłócanie ciszy i za co został ukarany mandatem za spożywanie alkoholu w miejscu publicznym. Z zeznań tych wynika wprawdzie, że świadek ten nie pamięta dokładnie gdzie kupił alkohol, który spożywał, niemniej wyraźnie świadek wskazuje, że prawdopodobnie w sklepie przy ul. [...]. Z kolei świadek R.W. zeznał w toku przesłuchania (vide: protokół przesłuchania świadka z dnia [...] grudnia 2008 r. – k. 141 akt administracyjnych), że nie pamiętał okoliczności legitymowania przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej, jednak dodał jednocześnie, że nie wyklucza zakupu alkoholu w sklepie przy ul. [...], ponieważ zdarzało się, iż robił tam zakupy. Świadek ten – co zdaniem Sądu ma istotne znaczenie – wykluczył jednocześnie możliwość zakupu i spożywania alkoholu w barze przy ul. [...]. Zdaniem Sądu również z powyższych zeznań świadków wynika, iż - wbrew temu co sugeruje strona skarżąca – mężczyźni zatrzymani przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej [...] dopuścili się zakłócenia porządku publicznego w najbliższej okolicy sklepu prowadzonego przez skarżących. Niewątpliwie z zeznań tych wynika, że zakup alkoholu nastąpił w tym przypadku również w sklepie prowadzonym przez skarżących, albowiem bez znaczenia pozostają pewne drobne nieścisłości wynikające z treści owych zeznań. W ocenie Sądu zeznania w/w świadków są spójne w zakresie, w którym osoby zatrzymane przez strażników miejskich oświadczają, że wykluczają jednoznacznie możliwość zakupu i spożywania alkoholu w barze usytuowanym przy ul. [...], wskazując na duże prawdopodobieństwo zakupu owego alkoholu w jedynym w tej okolicy czynnym sklepie nocnym należącym do skarżących przedsiębiorców. Sąd dokonując oceny wiarygodności wskazanych zeznań świadków pragnie zauważyć, iż w świetle przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a w zw. z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego Sąd uznał, że należy dać wiarę zgromadzonym przez organ materiałom dowodowym, gdyż pomimo pewnych drobnych nieścisłości, z zeznań przesłuchanych świadków wynika, że co najmniej w tych dwóch przypadkach, tj. w sytuacji zdarzenia stwierdzonego w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r., a także zdarzenia z nocy [...] czerwca 2008 r., w rejonie sklepu przy ul. [...] doszło do zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez sklep prowadzony przez skarżących. Zdaniem Sądu dowody z zeznań świadków zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy jednoczesnym zapewnieniu przez organ możliwości udziału w tych czynnościach przez stronę skarżącą. Ponadto należy wskazać, iż z pozostałych ustaleń dokonanych w toku postępowania przez Prezydenta [...] wynika, że w okolicy sklepu spożywczego należącego do skarżących miały miejsce inne, bardzo liczne interwencje Policji i Straży Miejskiej [...] (vide: m.in. pismo Komendanta Komisariatu Policji [...] z dnia [...] września 2008 r. oraz pismo Naczelnika [...] Oddziału Terenowego Straży Miejskiej [...] z dnia [...] września 2008 r.). Ponadto w licznych pismach okoliczni mieszkańcy wskazywali na konieczność wzywania na pomoc Policji lub Straży Miejskiej [...] (tak m.in. /w:/ pismo mieszkańców bloków przy ul. Z. [...] i [...] oraz ul. W. [...]). Z całości materiałów sprawy wynika, iż sąsiedztwo sklepu prowadzącego nocną sprzedaż alkoholu było niezwykle uciążliwe dla mieszkańców znajdujących się obok budynków, a problem uciążliwości był przedmiotem licznych skarg i interwencji organów porządku publicznego, co mogłoby być uznane za dodatkowe potwierdzenie zasadność podjętych przez organy decyzji. Niemniej, w ocenie Sądu, w świetle zasad procedury administracyjnej za jednoznaczny należy uznać wyłącznie materiał dowodowy dotyczący zakłóceń porządku publicznego stwierdzonych we wskazanych wyżej przypadkach zaistniałych w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r., a także w nocy [...] czerwca 2008 r. Mając powyższe na względzie, należy – zdaniem Sądu - zgodzić się jednakże ze stroną skarżącą w zakresie, w którym skarżący zarzucają, iż organy administracji nie dokonały konkretnych ustaleń dotyczących okoliczności zawiadamiania organów ochrony porządku publicznego o poszczególnych przypadkach zakłóceń tego porządku, w szczególności o dwóch, wskazanych wyżej, przypadkach mających rozstrzygające znaczenie dla końcowej oceny niniejszej sprawy. Według Sądu należy uznać przede wszystkim, że nie zostało jednoznacznie ustalone, czy rzeczywiście – jak twierdzili skarżący – to pracownik sklepu przy ul. [...] powiadomił organy Policji i Straży Miejskiej [...] o zajściach, które miały miejsce w okolicy sklepu w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r., a także w nocy [...] czerwca 2008 r., a które stały się podstawą dla wydanych decyzji. Należy zauważyć, iż w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca, podejmując próbę ustalenia spornych okoliczności, zgłosiła w piśmie z dnia [...] lutego 2009 r., zawierającym odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka pracownicy sklepu monopolowego "[...]" przy ul. [...] na okoliczność nie tylko – jak mylnie twierdziły organy - zajścia z dnia [...] października 2008 r., ale również na okoliczność powiadamiania Straży Miejskiej [...] i Policji o zakłóceniach porządku publicznego w okolicach w/w sklepu. Pomimo powyższego wniosku strony skarżącej, organ odwoławczy, rozstrzygając w niniejszej sprawie, wbrew wyraźnej dyspozycji przepisów art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. – nie przeprowadził dowodu z przesłuchania w charakterze świadka W. R.- sprzedawczyni sklepu spożywczego należącego do skarżących, opierając się wyłącznie na informacji udzielonej przez Straż Miejską, z której wynikać miało, że w bazie tej formacji nie odnotowano zgłoszenia od prowadzących działalność handlową. Należy zauważyć, iż pomijając już okoliczność, że jedno ze zdarzeń mających znaczenie dla sprawy (vide: fakt zakłócenia porządku przez świadka P. K.) dotyczyło interwencji Policji (która nie wyjaśniała tej kwestii) a nie Straży Miejskiej, zauważyć trzeba, iż z pisemnego oświadczenia pracownicy sklepu wynikać miało, że zawsze osoba ta dzwoniła przez prywatny telefon komórkowy z informacją o wszelkich zakłóceniach porządku do stosownych instytucji. W tej sytuacji organ winien tym bardziej dokonać czynności procesowej i przesłuchać na tę okoliczność wskazanego przez stronę świadka, skoro - w świetle przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - podstawa do cofnięcia zezwolenia może zachodzić wyłącznie wtedy, gdy przedsiębiorca prowadzący dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego o jego zakłóceniach. Zaniechanie organów w tym zakresie doprowadziło w konsekwencji do sytuacji, w której nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny, czy zaszły wszelkie przesłanki niezbędne do ewentualnego zastosowania przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 cyt. ustawy. Mając na względzie powyższe uznać należy, że SKO w W. z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważyło należycie i wszechstronnie całokształtu zebranego materiału dowodowego i z naruszeniem art. 80 k.p.a. ustaliło, że doszło do sytuacji dającej podstawę do cofnięcia skarżącym przedsiębiorcom udzielonych im zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Należy wskazać, iż związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie zobowiązane były m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 (ONSA 1984, nr 2, poz. 117) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Należy wskazać, iż z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Zdaniem Sądu organ może – w ramach zasady określonej w art. 80 k.p.a. - odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Ma to szczególne znaczenie w przypadku występowania dowodów o przeciwstawnej treści (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1984 r., sygn. akt III SA 113/84, ONSA 1984, nr 1, poz. 42). Według Sądu zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ zobowiązany jest przeprowadzić w uzasadnieniu decyzji jasny, logiczny i przekonywujący zarazem wywód odnośnie uwzględnienia jednego dowodu przy jednoczesnym odrzuceniu pozostałych dowodów. W niniejszej sprawie należy zauważyć, iż SKO w W., wydając zaskarżone decyzje w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż alkoholu, oparło się wyłącznie na nieprecyzyjnej informacji Straży Miejskiej, pomijając w swych rozważaniach zarówno stanowisko samej strony skarżącej, jak i pisemne oświadczenie powoływanego przez nią w toku postępowania - świadka. Brak pełnego odniesienia się przez organ do przedłożonego przez stronę skarżącą materiału dowodowego nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności spornych decyzji. Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organ, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi. W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie organu administracji ocenić w sposób prawidłowy i odpowiedzialny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przede wszystkim kwestii wiarygodności dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonych decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę proceduralną zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie tych rozstrzygnięć nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Mając powyższe na względzie należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organ administracji winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz ustosunkować się szczegółowo do wszystkich powołanych przez stronę argumentów, a przede wszystkim jednoznacznie wyjaśnić, czy rzeczywiście – jak twierdzą skarżący – to pracownik sklepu przy ul. [...] powiadomił organy Policji i Straży Miejskiej [...]o zajściach, które miały miejsce w okolicy tego sklepu w nocy z [...] maja 2008 r. na [...] czerwca 2008 r., a także w nocy [...] czerwca 2008 r. W tym miejscu wskazać należy, iż organ winien w toku czynności wyjaśniających rozważyć zarówno konieczność przesłuchania w charakterze świadka pracownika w/w placówki handlowej, jak i możliwość zażądania od strony skarżącej oraz organów ochrony porządku publicznego stosownych wyjaśnień oraz materiałów dowodowych mogących pomóc w ustaleniu spornej okoliczności (np. biling połączeń telefonicznych potwierdzony przez operatora telefonii komórkowej pracownika sklepu, czy też wykaz stosownych rejestrów policyjnych lub zestawień Straży Miejskiej [...], etc.), bądź też - kierując się wytycznymi ustawodawcy zawartymi w przepisie art. 136 k.p.a. - zlecić przeprowadzenie stosownych czynności procesowych organowi pierwszej instancji, pamiętając jednakże o pewnych istotnych obostrzeniach formalno-prawnych zawartych w przepisach k.p.a., dotyczących zakresu przeprowadzanych postępowań wyjaśniających (vide: m.in. art. 138 § 2 k.p.a.). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, Sąd zastosował przepis art. 152 p.p.s.a. Zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, poniesionych w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).