I SA/Sz 811/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę. [...]w dniu [...]r. złożyła Wójtowi Gminy [...]informację w sprawie podatku od nieruchomości. W informacji tej wskazała jako przedmiot opodatkowania budowlę o wartości [...]zł. W konsekwencji powyższego, wszczęte zostały czynności sprawdzające w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności ze złożonym wykazem nieruchomości [...]. W dniu [...]r. organ I instancji wydał postanowienie, na mocy którego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok [...]za pawilon handlowy. Uzasadniając wydane orzeczenie, organ wskazał, że pawilon handlowy, w którym [...]prowadzi działalność gospodarczą, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie spełnia wymogów definicji budynku lub budowli w rozumieniu przepisów ustawy z dnia [...]r. o podatkach i opłatach lokalnych. Strona w dniu [...]r. złożyła "odwołanie" od postanowienia Wójta Gminy [...], wskazując, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia uiszczała od tego pawilonu podatek od nieruchomości. Podniosła także, iż w sąsiedniej gminie [...]uiszcza naliczany podatek od nieruchomości od obiektów handlowych, postawionych na okres 120 dni. Skarżąca wskazała, że skoro w Gminie [...]i Gminie [...]dotychczas pobierany był podatek od nieruchomości, to w jej ocenie, taka praktyka powinna być stosowana nadal. Postanowieniem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazało, że organ I instancji słusznie zastosował art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości nie może być wszczęte. Organ odwoławczy wskazał, iż obiekt zgłoszony przez [...]do opodatkowania nie jest nieruchomością, ani obiektem budowlanym w rozumieniu prawa podatkowego, a w szczególności ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a wobec tego nie można wymierzyć od niego podatku od nieruchomości. Organ II instancji uznał, iż obiekt zgłoszony przez podatnika jest tymczasowym obiektem budowlanym, co także wynika z zaświadczenia Starosty [...], w którego treści wyraźnie podano, iż żywotność obiektu wynosi 120 dni. Zatem obiekt, w którym strona prowadzi w [...]działalność gospodarczą, nie jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a więc nie jest ani budynkiem ani budowlą, o których mowa w art. 1 a pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych, a zatem nie może być przedmiotem podatku od nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie [...]wykazywała, że pawilon handlowy, w którym prowadzi działalność gospodarczą, jest obiektem budowlanym. Powołała się na treść pisma Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia [...]w sprawie opłaty targowej, wskazując, że jeśli tymczasowy obiekt budowlany jest budynkiem lub budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, to jest opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2007r., sygn. akt I SA/ Sz 712/06 uznał, że skarga jest zasadna. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, natomiast spór pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia, czy ocena organu podatkowego, co do braku przesłanek opodatkowania pawilonu handlowego w świetle art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych jest prawidłowa. Następnie, Sąd odwołał się do definicji budynku z art. 1a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych oraz budowli z art. 1a pkt 2 tej ustawy, zauważając, że nie odpowiadają wymaganiom definicji ustawowej budynku nie związane trwale z gruntem tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. Budynki nie związane trwale z gruntem w sensie fizycznym i wzniesione do przemijającego użytku nie odpowiadają także definicji budynku z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Będą budowlą w rozumieniu tej ostatniej ustawy, o ile stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zatem, aby stwierdzić, czy dany obiekt winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości należy stwierdzić, czy jest obiektem budowlanym, następnie ustalić, czy obiekt ten ma cechy budynku, a jeśli nie spełnia, należy uznać go za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych. Ponieważ definicja z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jest jedynie przykładowym wyliczeniem obiektów budowlanych, które należy uznać za budowlę, niezbędna jest dalsza klasyfikacja danego obiektu. Jeśli więc mamy do czynienia z obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, a nie jest to budynek w rozumieniu art. 1a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych, gdyż brak trwałego związku z gruntem i fundamentów, to na podstawie definicji budowli z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. jest budowlą. To, że obiekt budowlany jest budowlą nie przesądza jeszcze o tym, że podlega on temu podatkowi, gdyż będzie tak wówczas, gdy jest związany z prowadzeniem działalności. Uznając, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie mogło być uznanie organów, co do braku podstaw do objęcia opodatkowaniem obiektów tymczasowych, wobec ich odrębnego zdefiniowania w art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni dokonaną wykładnię we wskazanym kierunku, a ponadto rozważy, czy spełnione są pozostałe przesłanki opodatkowania tj. osobę podatnika i związek z działalnością gospodarczą. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]złożyło skargę kasacyjną, zaskarżając ww. wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, bądź o uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania Sądowi, jak też o zasądzenie kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r. o sygn. akt II FSK 1083/07 oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżonym wyrokiem nie naruszono prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wymienionych w tym środku zaskarżenia przepisów tak ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych jak i ustawy Prawo budowlane. Sąd po przytoczeniu treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych oraz treści przepisu art. 3 pkt 1 lit. a - c oraz pkt 2 Prawa budowlanego, wskazał, że w sprawie nie mamy do czynienia z budynkiem. Wobec tego, stwierdził, że uwzględniając odesłanie w tym względzie do Prawa budowlanego poprzez przepisy ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych, przez budowlę należy rozumieć taki obiekt budowlany, który stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W przepisie art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego budowle takie wymienione zostały przykładowo. Jak wynika z dotychczasowego przedstawienia powyższych przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych jako przedmiot opodatkowania wskazano m.in. obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Zatem rozstrzygnięcia wymagało, czy tymczasowy obiekt budowlany spełnia ww. warunki. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nadanie obiektowi budowlanemu cechy tymczasowości, pozbawia go możliwości zakwalifikowania do obiektów budowlanych. Z samej definicji zawartej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego wynika, że chodzi o obiekt budowlany z art. 3 pkt 1 tej ustawy, tyle, że tymczasowy. Sama omawiana ustawa podatkowa posługuje się tylko pojęciami "budynek", "budowla" jako obiektami budowlanymi w rozumieniu Prawa budowlanego, bez dalszych cech różnicujących. Sąd zauważył, że analiza pozostałych przepisów Prawa budowlanego, których treść przytoczył w swoim uzasadnieniu, pozwala na wniosek o prawidłowości takiego stanowiska. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy Prawa budowlanego przewidują pewne odstępstwa od wymogów z zakresu tego prawa ze względu na czas użytkowania, odstępstwa dotyczące tymczasowych obiektów budowlanych. Jednakże, zarówno tymczasowe jak i nietymczasowe, traktowane są jako obiekty budowlane z art. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. A do tych definicji odsyła ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec tego jako nieuzasadnione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawa materialnego tj. błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych, art. 3 pkt 1, art.3 pkt 1 lit. b), art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. W zakresie zarzutu sformułowanego we wniesionym uzupełnieniu skargi kasacyjnej tj. naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisu prawa materialnego art. 6 ust. 2 i 4 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych poprzez dopuszczenie do niewłaściwego zastosowania tych przepisów, Sąd zauważył, że wskazane ustępy art. 6 powołanej ustawy nie były stosowane przez organy podatkowe, a w konsekwencji nie podlegały kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wójt Gminy [...]decyzją z dnia [...]umorzył postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za [...]r. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że obowiązek podatkowy od tymczasowego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce powstaje dopiero od [...]następnego roku, a w dniu tym nie istniał już przedmiot opodatkowania, gdyż zgłoszenie obejmowało tylko okres od dnia [...]r. do [...]r. Według Wójta w opisanej sytuacji nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości (co wynika z interpretacji zaprezentowanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2009r., sygn. akt II FSK 1391/07), natomiast w sprawie powstał obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Nie zgadzając się z decyzją organu I instancji, [...]wniosła odwołanie, zarzucając: 1. naruszenie przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe; 2. naruszenie przepisu art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie uznanie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie o sygnaturze akt II FSK 1083/07 zapadłego w niniejszej sprawie - a powołanie się przez organ na wyrok NSA, który zapadł w innej sprawie; 3. naruszenie przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie przez organ prawomocnego ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w niniejszej sprawie; 4. brak rozważenia w sprawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wydaną decyzję, a w szczególności poprzez bezzasadne uznanie przez organ, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w rozpoznawanej sprawie nie powstał, albowiem obowiązek podatkowy od tymczasowego obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce powstaje dopiero od [...]następnego roku, a zdaniem organu w dniu tym nie istniał już przedmiot opodatkowania - co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Strona wniosła o uchylenie ww. decyzji oraz ustalenia podatku od nieruchomości na [...]r. przy założeniu, że wartość przedmiotu opodatkowania wynosiła [...]zł. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji fotograficznej, znajdującej się w aktach sprawy, potwierdzającej, że przedmiot opodatkowania znajdował się na nieruchomości począwszy od [...]r. aż do [...]r. oraz przeprowadzenie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2009r., sygn. akt II FSK 1083/07. W uzasadnieniu strona wskazała, że organ błędnie ustalił stan faktyczny istniejący w niniejszej sprawie, albowiem obiekt budowlany znajdujący się na nieruchomości i zgłoszony do opodatkowania podatkiem od nieruchomości istniał na gruncie począwszy od [...]r. czyli od momentu postawienia go aż do [...]. Powołując się na treść art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, strona wskazała, że budynek był użytkowany nieprzerwanie przez cały powyżej wskazany okres, wobec tego za bezzasadny jest zarzut organu jakoby postępowanie w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości stało się zbędne z uwagi na fakt, iż w dniu [...]obiekt nie istniał. Organ podatkowy w tym zakresie nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego i pominął całą dokumentację fotograficzną dokumentującą "całoroczne usytuowanie obiektu". Strona podkreśliła, że dla objęcia obowiązkiem podatkowym budynku, nie ma znaczenia czy został on wybudowany legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę czy też był samowolą budowlaną. Istotne jest, że obiekt budowlany istnieje w sensie fizycznym, została zakończona jego budowa albo rozpoczęto jego użytkowanie i można go zakwalifikować do budynków lub budowli, by podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (na poparcie swojego stanowiska, powołała się na pismo Ministerstwa Finansów - Zastępcy Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 13 stycznia 2006 r., znak LK-833/MS/05/781 w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków lub ich części). Ponadto, strona wskazała, że w sprawie w dniu [...]r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie zapadł wyrok (sygn. akt II FSK 1083/07). Zgodnie z treścią art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Bez znaczenia pozostaje fakt, że w okresie późniejszym w podobnej sprawie zapadł inny odmienny wyrok. Skarżąca podkreśliła, że organ nie ma prawa polemizować z prawomocnym orzeczeniem sądu zapadłym w konkretnej sprawie i wydawać decyzje sprzeczne z tymże prawomocnym wyrokiem na tej tylko podstawie, że w terminie późniejszym w innej sprawie zapadło odmienne orzeczenie. Skarżąca podkreśliła, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że organ całkowicie pominął prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w niniejszej sprawie i oparł swoją decyzję na podstawie innego wyroku tego Sądu, zapadłego w analogicznej sprawie. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że decyzje podatkowe nie są decyzjami uznaniowymi, czy dowolnymi, a Wójt, będący organem podatkowym w zakresie podatków i opłat lokalnych, dokonuje wymiaru podatków na podstawie bezwzględnie go wiążących przepisów prawa, jeśli zaś brak podstaw ku temu, takiej decyzji wydać nie może. W ocenie organu, zgodnie ze złożoną przez [...]deklaracją, należałoby przyjąć, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za obiekt postawiony (wybudowany) w dniu [...]r. powstałby z dniem [...]r., lecz zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy podatkowej, obowiązek podatkowy za ów obiekt powinien wygasnąć z upływem miesiąca, w którym obiekt przestał istnieć, czyli z upływem [...] r. W takiej sytuacji Kolegium uznało, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za tymczasowy obiekt budowlany postawiony przez ww. nigdy nie powstał, bo wygaśnięcie obowiązku podatkowego było wcześniejsze od dnia powstania tego obowiązku, tj. dnia [...]r. Zgłoszony do opodatkowania obiekt, miał charakter tymczasowy, a okres jego posadowienia wynosił 120 dni, tj. od dnia [...]r. do dnia [...]r., zatem organ uznał, że jeżeli istnienie budowli, w postaci tymczasowego obiektu budowlanego, ustanie, zanim mógł powstać obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, obowiązek ten, na podstawie normujących w tym zakresie przepisów art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie powstanie. W związku z ustaleniem takich okoliczności w toku prowadzonego postępowania, organ podatkowy I instancji słusznie umorzył postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe, gdyż wymierzenie podatku od nieruchomości w takiej sytuacji było niemożliwe. W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał za nietrafiony zarzut dotyczący kwestii naruszenia art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania odwoławczego organ stwierdził, że w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże, w ocenie Kolegium nie można przyjąć, by organ podatkowy I instancji nie uznał prawomocnych wyroków zapadłych w rozpatrywanej sprawie, albowiem po uchyleniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, organ podatkowy przeprowadził postępowanie, mając na uwadze zapadłe rozstrzygnięcia i wydał nową decyzję. Uprzednio prowadzone postępowania dotyczyły odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, obecne zaś postępowanie umorzone zostało jako bezprzedmiotowe. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, stwierdził, że przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu prowadzonym przed organami podatkowymi I instancji, a w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto, Kolegium przyznało, że sąd który wydał orzeczenie, ale również inne sądy oraz organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, są związane zapadłym wyrokiem - w rozpatrywanej sprawie przepis ten nie został naruszony. NSA ww. wyrokiem w sprawie o syg. akt II FSK 1083/07 oddaliło skargę kasacyjną, tym samym po uchyleniu przez WSA w Szczecinie w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 721/06 postanowienia Kolegium i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy [...]z dnia [...], wniosek strony z dnia [...]r. musiał być, po przeprowadzeniu postępowania, rozpatrzony merytorycznie. Organ wskazał również, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach nie podzielił poglądu zaprezentowanego w wyroku tego Sądu z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1083/07, gdyż z uzasadnienia tego orzeczenia nie wynika rozważenie funkcjonalnej wykładni i możliwości zastosowania przepisów art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatkach lokalnych, którego rozważenie na tle rozpatrywanej sprawy jest kluczowe. Ustosunkowując się do zarzutu braku rozważenia w sprawie całego zebranego materiału dowodowego i błędnego ustalenie stanu faktycznego organ uznał, że jest on nieuzasadniony. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika termin posadowienia obiektu ("zamiar wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu pawilonu handlowego"), który określony został przez [...]na [...] r., a przed tą datą nie istniał, zaś po jego upływie obiekt należało niezwłocznie usunąć, a teren doprowadzić do stanu poprzedniego. Taki też termin mógł przyjąć organ podatkowy, gdyż był on zgodny ze zgromadzonymi dokumentami urzędowymi. Podnoszone przez stronę twierdzenia, a także składane oświadczenia, stoją w sprzeczności ze składanymi w [...]r. przed organem podatkowym oraz innymi organami dokumentami i oświadczeniami, tj. informacją w sprawie podatku od nieruchomości, zgłoszeniem zamiaru postawienia pawilonu handlowego do Starostwa Powiatowego. W tej sytuacji organ podatkowy uznał, że nie może oprzeć się na twierdzeniach skarżącej obecnie prezentowanych, które są odmienne od uprzednio składanych oraz sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami urzędowymi, obrazującymi stan sprawy w [...]r. Organ podatkowy obowiązany jest opierać się na dokumentach i nie może ich pominąć w związku z odmiennymi oświadczeniami strony. Przedłożone przez skarżącą dokumenty i oświadczenia, które wpłynęły do Kolegium po przekazaniu odwołania, również nie dowodzą, iż zgłoszony do opodatkowania w [...]r. obiekt istniał już od [...]r. Wynika z nich bowiem, że strona w [...]r., w [...]przy ul. [...] posadowiła "sezonowy pawilon handlowy", w którym zgodnie z odrębnymi uregulowaniami uzyskała możliwość sprzedaży artykułów żywnościowych i alkoholu (na lata [...]) od upoważnionych w tym zakresie instytucji. Z dokumentów tych nie można wywnioskować, by posadowiony obiekt fizycznie istniał po zakończeniu sezonowej działalności w [...]r., oraz że był to ten sam obiekt, którego dotyczyło prowadzone w [...]r. postępowanie, a jedynie, że był to "sezonowy pawilon handlowy"(załącznik nr 12), "sezonowy sklep spożywczy" (załącznik nr 10), a także iż w latach [...]przy ul. [...]na terenie Ośrodka "[...]" stał punkt handlowy, co nie wyklucza jego corocznego ustawiania na terenie tego ośrodka. Z samego pisma strony zaś wynika, że w [...]r. zgłosiła ona w Starostwie Powiatowym zamiar postawienia tymczasowego obiektu budowlanego w celu prowadzenia sezonowej działalności handlowej, na co otrzymała zgodę na 120 dni. Zatem z twierdzeń strony wynika, że również w [...]r. na 120 dni postawiła ona pawilon handlowy. Po okresie 120 dni, zgodnie z obowiązującymi wówczas unormowaniami, zobowiązana była obiekt niezwłocznie usunąć, a teren doprowadzić do stanu poprzedniego. Skoro zdaniem skarżącej obiekt istniał nieprzerwanie od [...]r., nieuzasadnione i niezgodne z zasadami logiki zdaje się być zgłaszanie w [...]r. zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na postawieniu pawilonu handlowego o konstrukcji drewnianej. W tych okolicznościach Kolegium nie dało wiary twierdzeniom strony dotyczącym istnienia zgłoszonego w [...]r. do opodatkowania obiektu od [...]r. do [...]r., gdyż stoi to w sprzeczności z samymi oświadczeniami skarżącej, jak również ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza, dokumentami urzędowymi obrazującymi stan sprawy w [...]r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, [...] wniosła skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej, że wydana została z naruszeniem prawa. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że wbrew stanowisku Kolegium, decyzja Wójta Gminy [...]obarczona jest nieprawidłowościami, które powinny skutkować jej wyeliminowaniem z obiegu prawnego poprzez uchylenie. Dalej, strona skarżąca wskazała, że z decyzji tej wynika, iż organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie na treści zgłoszenia do opodatkowania, nie zaś na analizie stanu faktycznego sprawy, co wynika z treści decyzji, której fragment strona przytoczyła. Następnie, strona skarżąca podniosła, że z treści decyzji nie wynika, iż organ prowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe co do istnienia oraz wykorzystywania spornej budowli. Według strony dla organu to czy i za jaki okres zgłoszono daną budowlę do opodatkowania, przesądza to czy obowiązek podatkowy w ogóle powstał. Zdaniem skarżącej taka teza jest błędna, albowiem na podstawie obowiązującego prawa treść zgłoszenia do opodatkowania, nie przesądza jeszcze o obowiązku podatkowym, gdyż o tym przesądzają fakty. Dalej, strona powołując się na treść art. 6 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, wskazała, że przepisy ustawy nie stanowią zasady, iż opodatkowaniu podlegają jedynie zgłoszone budowle i tylko za okres, jaki wynika ze zgłoszenia. Zdaniem skarżącej, gdyby przyjąć taką zasadę za słuszną, to oznaczałoby to, że organy podatkowe nie posiadają prawa do wyliczenia właściwego wymiaru podatku w sytuacji podania nieprawidłowych danych przez podatnika, organ byłby związany oświadczeniem podatnika i nie miałby możliwości dokonania rozstrzygnięcia innego niż to, które wynika z treści złożonej przez podatnika deklaracji. Tymczasem, organy podatkowe mają nie tylko prawo lecz i obowiązek wyliczenia podatku, odpowiadającego stanowi faktycznemu. Dlatego też, organ podatkowy nie może opierać się jedynie na treści złożonych przez podatnika informacji. Organ powinien dążyć do poznania stanu faktycznego, jaki w istocie zaistniał i zgodnie z nim powinien wyliczyć zobowiązanie podatkowe, tym bardziej w sytuacji, gdy sprawa jest sporna. W ocenie skarżącej, z uzasadnienia decyzji wynika, że organ nie oparł się na jakichkolwiek dowodach poza treścią zgłoszenia, przez co naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 178 § 1 ww. ustawy. Jak wynika z treści decyzji, organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego dostępnego materiału dowodowego. Odniósł się tylko do treści jednego oświadczenia. A przecież organ posiadał wiedzę, że sporna budowla stała także poza okresem wskazanym w decyzji, wobec tego należało zapytać o te okoliczność osobę, która pobierała na tym terenie opłatę targową. Osoba ta musiała widzieć znajdujący się w [...]przy ul. [...] obiekt handlowy. Zdaniem strony skarżącej, w tym stanie rzeczy, oczywistą jest potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w sprawie. Strona wskazała, że biorąc pod uwagę konieczność wykazania w jakim okresie budynek znajdował się we wskazanym przez podatnika miejscu, należało uzupełnić postępowanie dowodowe. W szczególności można było przeprowadzić dowody z zeznań świadków, którzy podpisali oświadczenie. W ocenie strony, Kolegium zlekceważyło jednak przedstawione dowody m. in. oświadczenie z dnia [...]r. świadków potwierdzających fakt, że przedmiotowa budowla (punkt handlowy) znajdowała się w [...]przy ul. [...], na terenie ośrodka "[...]" w latach [...]. Według strony skarżącej z treści tegoż oświadczenia nie wynika by obiekt znajdował się tam z przerwami. Natomiast oświadczenie to stało w sprzeczności z ustaleniem Wójta Gminy [...] na którym organ ten oparł swe rozstrzygnięcie. A zatem, Kolegium mając niewyjaśnioną kwestię o podstawowym, rozstrzygającym znaczeniu, utrzymało decyzję Wójta Gminy [...]bez dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czym naruszyło zasadę wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasadę ustalania prawdy obiektywnej. W tym stanie rzeczy, rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa procesowego. W efekcie decyzja wydana została także z naruszeniem prawa materialnego. Wskutek niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy doszło bowiem do błędnego przekonania organu co do faktów, a to skutkowało wydaniem decyzji z rozstrzygnięciem niezgodnym z prawdziwym stanem rzeczy. Zdaniem strony, organy błędnie stwierdziły w swych decyzjach, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki do wymierzenia podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżąca pismem z dnia [...]r. uzupełniła skargę. W uzasadnieniu strona powtórzyła zarzuty zawarte w skardze, a dodatkowo podniosła, że Kolegium badając sprawę, powinno brać pod uwagę zebrane wcześniej dowody (w tym dokumenty). Według strony skarżącej rażąco niezgodne z prawem jest pomijanie i lekceważenie nowych dowodów przedstawionych przez nią z tej tylko przyczyny, że nie odpowiadają dokumentom wcześniej włączonym do akt sprawy. Ponadto, strona wskazała, że w oświadczeniu z dnia [...]r. zawarła wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Jeśli organ miał wątpliwości co do treści, to powinien wezwać stronę do złożenia wyjaśnień. Strona skarżąca wskazała także, że niezbędne było przesłuchanie w charakterze świadka [...]– właściciela terenu, na którym stała przedmiotowa budowla. Natomiast, Kolegium poprzez zaniechanie przeprowadzenia tych czynności naruszyło zasadę wyrażoną w art. 122, 187 i 188 Ordynacji podatkowej. Następnie, strona powołując się na przedłożone wcześniej dokumenty, wskazała, że z nich wynika, iż w okresie od [...]r. w obiekcie tym prowadziła sklep spożywczy. Po tym okresie prowadziła działalność w zakresie sprzedaży pamiątek oraz odzieży. O istnieniu obiektu w kwestionowanym okresie świadczy także decyzja [...]oraz zdjęcia z [...]r. Nadto, strona zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 6 oraz § 4 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak przedstawienia stanu faktyczne i dowodów, na jakich oparł się organ I instancji, rozstrzygając w sprawie. Brak właściwego uzasadnienia faktycznego w sprawie, powoduje, że podatnik nie posiada informacji na jakich dowodach oraz w jaki sposób dokonanych ustaleniach organ oparł swe rozstrzygnięcie. Według strony, organ naruszył także zasadę z art. 124 Ordynacji podatkowej, tj. przekonywania podatnika oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu – art. 123 ww. ustawy, albowiem zatajenie powyższych okoliczności uniemożliwia podatnikowi polemikę w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie spór dotyczy nieobjęcia pawilonu handlowego, będącego tymczasowym obiektem budowlanym, podatkiem od nieruchomości przez organ podatkowy. Z akt sprawy wynika, że [...] postawiła pawilon handlowy w okresie [...]. i zgłosiła go w tym czasie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako tymczasowy obiekt budowlany. Sąd podzielił pogląd, organu podatkowego, że w niniejszej sprawie nie powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, pomimo istnienia przedmiotu (pawilonu), spełniającego przesłanki objęcia go tym podatkiem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 z dnia 12 stycznia 1991 r. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006r., Nr 121, poz. 844), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle art. 6 ust. 1 w/w ustawy, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem [...]roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (ust. 2). Pawilon handlowy będący tymczasowym obiektem budowlanym, które postawiła skarżąca nie podlegał opodatkowaniu od nieruchomości, gdyż obowiązek podatkowy powstałby dopiero od [...]następnego roku po roku, w którym rozpoczęto użytkowanie budowli, tj. od [...]., lecz wtedy przedmiotowa budowla już była usunięta, bądź utraciła legalność swojego istnienia w przypadku jej nierozebrania po upływie okresu na jaki zezwolono na jej użytkowanie. Skarżąca podnosiła, iż pawilon handlowy istniał w latach [...]oraz że nie był on rozbierany i usuwany z działki nr [...]przy ul. [...] w [...], gdyż jedynie formalnie występowała co roku do Starostwa Powiatowego w [...]ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na podstawieniu pawilonu handlowego. Powyższe pozostaje jednak bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu, pawilon handlowy jest tymczasowym obiektem budowlanym i co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, lecz w niniejszej sprawie na skutek utraty cech legalności istnienia tej budowli, gdyż strona winna ją rozebrać po okresie terminu czasowej 120 dniowej lokalizacji, a teren doprowadzić do stanu poprzedniego, obowiązek podatkowy nie powstał. Po upływie czasowej lokalizacji tego obiektu strona nie mogła go już użytkować. Według Sądu, organ podatkowy działał prawidłowo, po przeprowadzeniu postępowania, umorzył je. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.