I SA/Sz 836/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa Sędziowie: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Anna Sokołowska Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, lipiec, sierpień, grudzień 2006 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, listopad 2006 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Nr [...], po rozpatrzeniu odwołań J A od decyzji Dyrektora [...] z dnia [...] Nr [...] , zmieniającej decyzję tego organu z dnia [...] Nr [....] i określającej podatnikowi w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowe oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres odpowiednio za poszczególne miesiące [...] r., tj. miesiące[...] , Dyrektor Izby Skarbowej w S uchylił tę decyzję w części i określił stronie w podatku od towarów i usług: – zobowiązanie podatkowe za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [....] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [....] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...] – zobowiązanie podatkowe za [..] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...] – Podstawę wydania decyzji organu odwoławczego stanowiły zaś art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej zwanej "O.p."), art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 42 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 3, ust. 4, ust. 11 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o VAT"). Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że J A prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w K P a przedmiotem jego działalności w [...] była sprzedaż hurtowa owoców i warzyw oraz artykułów pochodzenia zagranicznego i krajowego z branży spożywczej wraz ze sprzedażą detaliczną. Dyrektor [...] postanowieniem z dnia [...]r., wszczął wobec J A postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług za [...] w toku którego od kontrolowanego pobrano faktury w wersji elektronicznej, wyselekcjonowano faktury ze stawką podatku 0 % i dokonano analizy poprawności jej zastosowania. Następnie wystąpiono do podatnika o przedłożenie faktur papierowych wraz z wyjaśnieniami dotyczącymi zastosowania preferencyjnej stawki 0 %. Ustalono, że stosował on stawkę 0 % do sprzedaży różnych artykułów spożywczych, które w obrocie krajowym opodatkowane są według stawek 3 %, 7 % oraz 22 %. Część faktur zawierała zaś adnotację informującą, że towar wywieziono samochodem oraz określającą kraj przeznaczenia towaru i numer rejestracyjny pojazdu. Z uwagi na fakt, że nie przedstawiono żadnych innych dokumentów uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki, w celu ustalenia stanu faktycznego przesłuchano księgową hurtowni - A K oraz kasjerki - H A i B U. Przesłuchane w dniu [...]r., kasjerki zgodnie oświadczyły, że wystawiały faktury VAT UNIA i po wydaniu faktury prosiły o dokonanie adnotacji, że towar został wywieziony z kraju wraz ze wskazaniem środka transportu, a czyniły tak na zalecenie księgowej firmy - A K. A K, w dniu [...] złożyła oświadczenie, z którego wynika, że poza wyżej opisaną adnotacją nie posiada żadnych dokumentów stwierdzających wywóz towarów. Zeznania te potwierdziła w dniu [...]r., uzupełniając je przez wskazanie, że faktury sprzedażowe ze stawką podatku od towarów i usług w wysokości 0 % wystawiały i wprowadzały do systemu kasjerki. A K wraz z K S w oparciu o zestawienie faktur, sporządzała zestawienia rejestrów sprzedaży za dany miesiąc i na tej podstawie - deklaracje VAT-7. Zeznała ponadto, że kasjerki stosowały stawkę 0 % podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy wiedziały, że towar przeznaczony jest dla kontrahenta zagranicznego. Nie żądały żadnych dokumentów od kontrahentów kierując się jedynie znajomością tych osób oraz obiegową wiedzą o tym, że są oni obcokrajowcami. Zeznała również, że wprowadzając faktury ze stawką 0 % do ewidencji, na podstawie których sporządzała deklaracje VAT-7 nie posiadała żadnych dokumentów potwierdzających zasadność zastosowania stawki 0 %. Nie wiedziała, kto i w jakim momencie dokonywał na fakturach adnotacji dotyczących wywozu towaru do N. Niemniej jednak zalecała kasjerkom, by taka adnotacja znajdowała się w momencie sprzedaży. W związku ze stwierdzonym w trakcie kontroli stanem faktycznym, strona dokonała przeliczenia wystawionych przez siebie faktur VAT UNIA, według stawek dla sprzedaży dokonywanej w kraju, a następnie, w dniu [...]r., A K złożyła oświadczenie, że przedstawia kontrolującym zestawienie faktur sprzedaży wewnątrzwspólnotowej ze stawką 0 %, która została przeliczona według stawek podatku od towarów i usług obowiązujących dla sprzedaży krajowej. Na podstawie otrzymanej dokumentacji organ pierwszej instancji ustalił liczbę wystawionych przez przedsiębiorcę faktur podlegających korekcie w podatku należnym za poszczególne miesiące [..] tj. za: [...] W tym stanie sprawy, biorąc pod uwagę zadeklarowane przez podatnika dane w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące [...]oraz stwierdzone nieprawidłowości w zakresie podatku należnego, m.in. na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, Dyrektor [...]wydał decyzję z dnia [...]Nr [...] w której określił J A w podatku od towarów i usług kwoty zobowiązań podatkowych oraz nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za okres [...] Nie zgadzając się z powyższą decyzją organu kontroli skarbowej, J A złożył odwołanie z dnia [...]podnosząc w nim zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 11 ustawy o VAT, i wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Dyrektor Izby Skarbowej w S, rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego, stwierdził, że w decyzji z dnia [...]r. zobowiązania podatkowe za [...] zostały określone w wysokości niższej niż to wynika z zebranego materiału dowodowego oraz z uzasadnienia decyzji. W związku z tym, działając na podstawie art. 230 § 1 O.p., postanowieniem z dnia [...] Nr [...] zwrócił sprawę organowi pierwszej instancji, w celu dokonania wymiaru uzupełniającego przez zmianę wydanej decyzji. Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Dyrektor [...]zmienił wydaną uprzednio decyzję z dnia[...]. i określił J A w podatku od towarów i usług: – zobowiązanie podatkowe za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...]\ – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [..] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...] – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za [...] – zobowiązanie podatkowe za [...] – J A, pismem z dnia [...]złożył odwołanie od decyzji z dnia[...]., w którym podtrzymał w całości zarzuty zawarte w odwołaniu z [..]r. i wniósł o uchylenie w całości tej decyzji oraz decyzji, która uległa zmianie. Ponadto, na poparcie swojego stanowiska strona powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B z dnia [...]r. o sygn. akt I SA/Bd 678/08. Dyrektor Izby Skarbowej w S, po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych przez odwołującego się. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy na wstępie przywołał treść przepisów art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy o VAT, i wyjaśnił pokrótce, na czym polega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, jakie warunki muszą zostać spełnione, aby dana czynność została potraktowana jako taka dostawa oraz podlegała opodatkowaniu stawką 0 %, jak również, w jaki sposób dostawa ta winna zostać udokumentowana. Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie wynika, że J A zawierał transakcje z siedmioma kontrahentami posiadającymi aktywny numer VAT UE, którym wystawił łącznie [...] faktur VAT (dane dotyczące kontrahentów oraz numerów i data wystawienia faktur wyszczególniono na s. 11-14 decyzji). Jednocześnie materiał dowodowy wskazuje, że podatnik dysponuje jedynie fakturami VAT zawierającymi odręczną adnotację o wywozie towaru, miejscu przeznaczenia i numerze rejestracyjnym środka transportu, którym miał być dokonany wywóz. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć, że towar faktycznie został wywieziony na terytorium innego państwa członkowskiego. Na potwierdzenie powyższego, organ przywołał treść zeznań złożonych przez księgową hurtowni - A K oraz kasjerki - H A i B U, i wskazał, że J A zapoznawszy się w dniu [...] r. z oświadczeniem A K z dnia [..]r., zgodził się z jego treścią, co potwierdził podpisem. Odnosząc się do stanowiska odwołującego się co do tego, jakimi dokumentami - w świetle art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy o VAT - powinien legitymować się podatnik chcący skorzystać z preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0 %, organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji zakwestionował stawkę 0 % podatku od towarów i usług w 78 fakturach VAT wystawionych na rzecz różnych kontrahentów, a analiza poszczególnych dokumentów wskazuje, że zachodzą pomiędzy nimi istotne różnice w treści, a zatem nie można objąć ich jednakową oceną. Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązkowym minimum dla udokumentowania wewnątrzwspólnotowej odstawy towarów jest posiadanie przez podatnika kopii faktury wraz ze specyfikacja towaru, przy czym ten ostatni dokument nie musi być sporządzony oddzielnie od faktury. Jeżeli treść faktury wypełnia znamiona specyfikacji, to uznać należy, że podatnik posiada specyfikację. Organ odwoławczy wskazał, że J A posiada wszystkie kopie faktur, które w swej treści zawierają także specyfikację towaru i dane dotyczące stron wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru. Organ ten nie zgodził się jednak ze stanowiskiem odwołującego się, że wystarczającym dowodem dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów może być jedynie faktura o treści wypełniającej znamiona specyfikacji. Zdaniem organu, warunkiem koniecznym do zastosowania stawki podatku 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów jest bowiem posiadanie - obok ww. dokumentów - dowodów jednoznacznie potwierdzających wywóz towarów, będących przedmiotem dostawy, poza terytorium kraju, wymienionych w ww. przepisach. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na nieposiadanie przez J A żadnych dokumentów, które mogłyby świadczyć, że towar został wywieziony z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, organ kontroli skarbowej zasadnie odmówił podatnikowi prawa do zastosowania preferencyjnej stawki 0 % dla transakcji udokumentowanych spornymi fakturami. Organ odwoławczy odniósł się także do twierdzenia odwołującego się, który podniósł że posiada dowody zapłat za wywieziony towar określone w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, natomiast w przypadku klientów, którzy nie zapłacili, dowodem mogą być odpisy akt sprawy sądowej o zapłatę wskazujące, że nabywcy towarów nie kwestionują faktu dostarczenia towaru na terytorium obcego państwa, a jedynie sposób zapłaty. Organ wskazał mianowicie, że podatnik podnosił ten zarzut zarówno na etapie postępowania kontrolnego, wnosząc zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak i odwoławczego. Niemniej jednak na żadnym etapie postępowania nie przedstawił dowodów, na które się powołuje. Tymczasem organy podatkowe, działające w myśl art. 122 i art. 187 O.p., nie są zobowiązane do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, gdy ta ostatnia nie przedstawia stosownych dowodów. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że o sposobie interpretacji wskazanych powyżej przepisów, dotyczących wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie mogą decydować przywołane przez odwołującego się wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 147/08, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 678/08, albowiem zostały one wydane w indywidualnych sprawach o odmiennych stanach faktycznych i wiążą jedynie strony postępowania. Jakkolwiek Dyrektor Izby Skarbowej w S nie podzielił stanowiska strony wyrażonego w odwołaniach, to jednak za konieczne uznał uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i określenie kwot zobowiązań podatkowych/nadwyżek podatku naliczonego nad należnym w prawidłowych wysokościach. Wyjaśniając powyższe, organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na odmowę uznania transakcji udokumentowanych spornymi fakturami za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, zastosowanie w sprawie znajduje art. 41 ustawy o VAT, zgodnie z którym stawka podatku wynosi 22 %. Przy czym, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7 % (...). Ponadto, na mocy art. 146 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej do dnia 30 kwietnia 2008 r. stosuje się stawkę w wysokości 3 % w odniesieniu do czynności, o których mowa w art. 5, których przedmiotem są towary i usługi wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, z wyłączeniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i eksportu towarów. Księgowa firmy - A K, dokonała przeliczenia faktur VAT UNIA, według obowiązujących w okresie objętym kontrolą stawek podatku od towarów i usług dla sprzedaży krajowej, mnożąc kwotę wynikającą z faktury przez stawkę podatku właściwą dla danego towaru. Analogiczny sposób przeliczenia przyjął także organ pierwszej instancji zarówno w decyzji z dnia [...]r., jak i w decyzji z dnia [..]Tymczasem, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, kwota otrzymana przez podatnika z tytułu sprzedaży, wykazana w wystawionych fakturach jest kwotą brutto. Wobec tego, wysokość podatku należnego powinna być ustalona jako iloczyn obrotu brutto i współczynnika odpowiadającego danej stawce, tj. [...]W konsekwencji, po dokonaniu wyliczeń we wskazanym powyżej zakresie (s.18-21 decyzji), organ odwoławczy stwierdził, że J A zaniżył podatek należny o kwoty wynikające z przedmiotowych faktur, tj.: [...]Następnie, celem obliczenia prawidłowej kwoty podatku należnego za [...]organ odwoławczy zwiększył kwoty podatku należnego, zadeklarowane przez podatnika w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 za odpowiednie miesiące, o ww. kwoty podatku należnego, wynikające z faktur sprzedaży, które nie dokumentują wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S J A wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S, jako naruszającej art. 42 ustawy o VAT. W uzasadnieniu J A podniósł, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że kontrolujący kwestionują zasadność zastosowania preferencyjnej stawki w wysokości 0 % do towarów sprzedawanych kontrahentom zagranicznym w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, uznając że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających wywóz towarów z terytorium kraju. W jego ocenie, twierdzenie to jest niezgodne z prawdą, zaś spór dotyczy spełnienia warunku dotyczącego posiadania dowodów, ze towary dotarły do kontrahenta zagranicznego w ramach WDT. Skarżący wskazał, że katalog tych dokumentów został wymieniony w art. 42 ust.3 ustawy o VAT, w którym wyraźnie określono, że podatnik chcący skorzystać z preferencyjnej stawki VAT w wysokości 0 % winien posiadać obligatoryjnie fakturę VAT oraz specyfikację, przy czym specyfikacja nie musi być sporządzona oddzielnie od faktury, jeżeli jej treść w całości wypełnia znamiona specyfikacji. Natomiast pozostałe warunki służą wykazaniu dostarczenia będących przedmiotem WDT do nabywcy unijnego do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa UE innym, niż terytorium kraju. Zdaniem skarżącego, najbardziej istotne w przedmiotowej sprawie są zapisy na fakturach, które wyraźnie świadczą o adresie miejsca przeznaczenia i przede wszystkim zawierają podpisy odbiorcy. Skoro bowiem faktura VAT odbierana jest i potwierdzana przez odbiorcę, to odbiorca, składając podpis, potwierdza i akceptuje jej treść, a tym samym kwituje odbiór według zamieszczonej na fakturze specyfikacji i potwierdza miejsce przeznaczenia dostarczenia towaru. Prawidłowość powyższego potwierdza zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B z dnia 12 stycznia 2009 r. o sygn. akt I SA/Bd 678/08. Skarżący stwierdził także, że w przypadku gdy dokumenty - w jego przypadku dokument w postaci faktury VAT - zawierające wszystkie wymagane treścią przepisu art. 42 ust.3 elementy, nie potwierdzają w sposób jednoznaczny faktu dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa, bierze się pod uwagę inne dowody przewidziane w art. 42 ust. 11, np. dokument potwierdzający zapłatę za towar. Wskazał, że posiada w swoich archiwach takie dowody zapłat za wywieziony towar, natomiast w przypadku ich braku, spowodowanych nierzetelnością klientów, którzy do dnia dzisiejszego nie zapłacili, dowodem mogą być odpisy akt sprawy sądowej o zapłatę, z których wynika jasno ich nabywcy towarów nie kwestionują faktu dostarczenia towaru na terytorium obcego państwa a jedynie sposób zapłaty. Powyższe oznacza zaś, że skarżącemu nie można postawić zarzutu braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wywóz towarów handlowych po za granice kraju. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 P.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle tak ukształtowanych kompetencji, stwierdzić należy, że nie narusza ona przepisów prawa, tak materialnego jak i procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało oddalenie skargi. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe zasadnie odmówiły skarżącemu prawa do zastosowania stawki 0 % dla transakcji udokumentowanych [...]fakturami z tytułu dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ze względu na brak dokumentów jednoznacznie potwierdzających wywóz towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Rozpoznanie sprawy należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem właściwie ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi dają podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie z przepisami zawartymi w dziale IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej zwanej "O.p."), organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane, w myśl art. 187 § 1 O.p., w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie, zgodnie z art. 191 O.p., dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Skarżący zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i w skardze powołuje się na fakt posiadania w swoich archiwach dokumentów potwierdzających wywóz towaru za granicę, jednak na żadnym etapie postępowania takich dowodów nie przedłożył. Należy podkreślić, że obowiązek podejmowania działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego nie oznacza, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży tylko na organie podatkowym. W postępowaniu podatkowym obowiązuje m.in. zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt III SA 1452/02, Monitor Podatkowy 2004/4/5). A zatem czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z określonych faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Mając na uwadze powyższe, Sąd zauważa, że stan faktyczny sprawy został ustalony jednoznacznie i sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej zwana "ustawą o VAT"), przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, który zgłosił zamiar dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i został zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7. Dalej, stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Według art. 97 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, podlegający obowiązkowi zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności. Warunkiem opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów według 0 % stawki VAT jest posiadanie przez podatnika dowodów, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 42 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT). Przepis art. 42 ust. 3 ustawy o VAT stanowi natomiast, że dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2) kopia faktury, 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Zgodnie, z kolei, z przepisem art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3 (kopia faktury, specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku), powinien posiadać dokument zawierający co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. Dodatkowo, przepis art. 42 ust. 11 ustawy o VAT stanowi, iż w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. W ocenie Sądu, z powołanych regulacji wynika, iż dowodami tego, że dane towary stanowiły przedmiot wewnątrzwspólnotowej dostawy są dokumenty, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Ponadto, dla udowodnienia faktu wywozu towarów objętych wewnątrzwspólnotową dostawą towarów za granicę, istotne znaczenie ma treść dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 i ust. 4. W sytuacji, gdy dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3-5 ustawy o VAT nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy, dowodami mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. W ocenie Sądu, ważne jest, aby zgromadzone przez podatnika dokumenty potwierdzały fakt, iż towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że prawidłowo organy podatkowe uznały, iż nie jest wystarczającym dowodem dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jedynie faktura o treści wypełniającej znamiona specyfikacji. Skarżący posiada wszystkie kopie faktur, które w swej treści zawierają także specyfikację towaru i dane dotyczące stron wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, niektóre z faktur zawierają oświadczenie nabywców o zamiarze wywozu towaru. W ocenie Sądu jednak, to nie są dowody jednoznacznie potwierdzające wywóz towarów poza terytorium kraju, a co najwyżej mogą stanowić dowód zamiaru wywozu towaru przez nabywcę. Ze względu na powyższe, organy podatkowe zasadnie odmówiły podatnikowi prawa do zastosowania stawki 0 % dla transakcji udokumentowanych spornymi fakturami. Obiegowa wiedza o kontrahentach nie może stanowić podstawy do zastosowania stawki 0 %, podatnik musi posiadać jakiekolwiek dowody potwierdzające fakt, iż towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Powołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B z dnia 12 stycznia 2009 r. o sygn. akt I SA/Bd 678/08 dotyczy innego stanu faktycznego i nie mógł mieć wpływu na ocenę sprawy będącej przedmiotem rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Sąd, uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.