I SA/Sz 73/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę Wnioskiem z 14 sierpnia 2009 r. CM D. Spółka z o.o. z siedzibą w T. wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprecyzowanym we wniosku Spółka (podlegająca w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu) wskazała, iż 16 października 2006 r. zawarła - jako pożyczkobiorca - umowę pożyczki z podmiotem powiązanym - spółką z o.o. z siedzibą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Z umowy pożyczki wynika, iż Wnioskodawca (pożyczkobiorca) przeznaczy zaciągniętą pożyczkę na cele związane z działalnością gospodarczą Spółki, w tym na zakup nieruchomości i finansowanie bieżącej działalności. Środki pieniężne otrzymane na podstawie umowy pożyczki zostały ulokowane na rachunku bankowym Spółki, a następnie z tego rachunku, część środków została wykorzystana na bieżącą działalność (np. wpłacanie wadiów), a część na zapłatę ceny za nieruchomość (nabycie nieruchomości nastąpiło kilka miesięcy po zawarciu umowy pożyczki). Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego Spółka zadała pytanie, czy prawidłowe jest stanowisko, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a, pkt 11 i pkt 12 oraz art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku przeznaczenia pożyczki na cele związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, w tym na zakup nieruchomości i finansowanie bieżącej działalności, odsetki od pożyczki (w tym od środków wydatkowanych na zapłatę ceny za nabywaną nieruchomość) stanowią koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy w dniu ich zapłaty/kapitalizacji? W dniu 13 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną nr [...] - uznając stanowisko Spółki przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny stwierdził, iż - co do zasady - odsetki od tej pożyczki podlegają zaliczeniu w koszty podatkowe w momencie zapłaty. W sytuacji natomiast, gdy umowa pożyczki przewiduje kapitalizację odsetek rozumianą jako dopisanie zobowiązania z tytułu spłaty odsetek do zobowiązania głównego, czyli przekształcenie go w zobowiązanie z tytułu spłaty części kapitałowej pożyczki, odsetki stanowią koszt uzyskania przychodów Spółki w momencie ich kapitalizacji. Równocześnie organ stwierdził, że odsetki od pożyczek zaciągniętych na zakup środka trwałego, naliczane do dnia przyjęcia środka trwałego do używania, powiększają wartość początkową środka trwałego, czyli są zaliczane do kosztów podatkowych w drodze amortyzacji środka trwałego, natomiast odsetki należne po dniu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych, nie powiększają wartości początkowej tego środka, ale są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w sposób bezpośredni. Nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w przedmiotowej interpretacji, Spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiadając na to wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając jej naruszenie: - art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a, pkt 11 i pkt 12 oraz art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną wykładnię tych przepisów przejawiającą się w uznaniu, że nieprawidłowe jest stanowisko Spółki zawarte we wniosku, iż w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, w przypadku przeznaczenia pożyczki na cele związane z działalnością gospodarczą Spółki, w tym na zakup nieruchomości i finansowanie bieżącej działalności, odsetki od pożyczki (w tym od środków wydatkowanych na zapłatę ceny za nabywaną nieruchomość) nie stanowią kosztów uzyskania przychodu Spółki w dniu ich zapłaty/kapitalizacji, podczas gdy "prawidłowym jest uznanie stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku za prawidłowe". W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ interpretacyjny dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, stwierdzając, że szczególny sposób rozliczania odsetek od pożyczek przewidział ustawodawca dla sytuacji, gdy pożyczka została zaciągnięta w związku z nabyciem lub wytworzeniem środka trwałego bądź też nabyciem wartości niematerialnej i prawnej - odsetki takie powinny być kapitalizowane w wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji, natomiast odsetki należne po dniu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych, nie powiększają wartości początkowej tego środka, ale są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w sposób bezpośredni. Zdaniem Spółki, prawidłowe jest stanowisko przedstawione we wniosku (a także w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa), bowiem stanowisko Ministra Finansów zawarte w skarżonej interpretacji, nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Takiej interpretacji przepisów - w ocenie Spółki - sprzeciwiają się podstawowe zasady wykładni przepisów prawa podatkowego. Przywołując przepis art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a, pkt 11 i 12 oraz art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych skarżąca Spółka wskazała, że istota umowy pożyczki polega na tym, iż biorący pożyczkę staje się właścicielem otrzymanych (pożyczonych) środków pieniężnych i to od jego woli zależy jak wykorzysta te środki (w przeciwieństwie do umowy kredytu bankowego). Przeznaczenie pożyczki, na podstawie przedmiotowej umowy pożyczki, na cele związane z działalnością gospodarczą, w tym na zakup nieruchomości i finansowanie bieżącej działalności w pełni realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Pozyskane środki służą bowiem uzyskaniu przychodu (bądź zachowaniu tego źródła przychodu) z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, ocena, czy odsetki od pożyczki powinny być zaliczone do wartości początkowej środka trwałego (nabytej nieruchomości) powinna być dokonywana jedynie w granicach wyznaczonych przez pojęcie "kosztu związanego z zakupem", o którym mowa w art. 16g ust. 3 wymienionej ustawy, dlatego prawidłowe jest stanowisko, iż odsetki od pożyczki (nawet w części wydatkowanej na zapłatę ceny za nieruchomość), nie są "kosztami związanymi z zakupem", o których mowa w art. 16g ust. 3 tej ustawy. Takim kosztem związanym z zakupem nieruchomości byłyby bowiem np. odsetki zapłacone przez nabywcę na rzecz sprzedawcy w związku z opóźnieniem w zapłacie ceny. Spółka uważa, iż przedmiotowe odsetki od pożyczki - jako wydatki związane z działalnością gospodarczą Spółki, w tym na zakup nieruchomości i finansowanie bieżącej działalności - będą stanowiły w całości (w tym od środków wydatkowanych na zapłatę ceny za nabywaną nieruchomość) koszty uzyskania przychodu w dniu ich zapłaty/kapitalizacji. Dodatkowo Spółka podniosła, iż definicja ceny nabycia zawarta w art. 16g ust. 3 ustawy wskazuje na to, że oprócz kwoty należnej zbywcy, cena nabycia przyjęta dla potrzeb podatkowych może zostać powiększona jedynie o tzw. koszty techniczno-organizacyjne, które poniósł nabywca od dnia zakupu do dnia przekazania nabytego składnika majątku do używania. Wyliczenie zawarte w tym przepisie - w ocenie Spółki - jednoznacznie wskazuje na to, że "chodzi tutaj tylko o takie koszty, które bezpośrednio związane są z zakupem, w tym wypadku z transakcją kupna-sprzedaży przedsiębiorstwa, potwierdzoną notarialnie oraz o te, które nabywca poniósł później do dnia przekazania do używania nabytego przedsiębiorstwa". Taki pogląd wyrażono w interpretacji indywidualnej z [...]. wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. (sygn. [...]). Skarżąca uważa ponadto, że prezentowany przez nią pogląd dodatkowo potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2008 r. (sygn. akt II FSK 417/07), w którym stwierdzono, iż "definicja ceny nabycia zawarta w art. 16g ust. 3 (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) wskazuje na to, że oprócz kwoty należnej zbywcy cena może zostać powiększona jedynie o tzw. koszty techniczno-organizacyjne, które poniósł nabywca od dnia zakupu do dnia przekazania nabytego przedsiębiorstwa do korzystania (...)". Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, gdyż stanowisko wyrażone przez organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest prawidłowe. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotowa interpretacja wydana została na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami: "Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną)" (§ 1), przy czym minister ten "może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów" (§ 6). Ponadto w myśl 14c § 1 O.p.: "Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie". Stosownie do § 2 tego artykułu: "W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym". W ocenie Sądu, organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji indywidualnej w sposób należyty zrealizował obowiązek wynikający z ww. przepisu 14c § 2 O.p., bowiem wskazał w niej prawidłowe stanowisko oraz uzasadnił prawne przesłanki, jakimi się kierował przy jej wydaniu. Uzasadniając taką ocenę, należy wskazać, że na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego Spółka zadała pytanie: "Czy prawidłowe jest stanowisko, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a), pkt 11 i pkt 12 oraz art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w przypadku przeznaczenia pożyczki na cele związane z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, w tym na zakup nieruchomości i finansowanie bieżącej działalności, odsetki od pożyczki (w tym od środków wydatkowanych na zapłatę ceny za nabywaną nieruchomość) stanowią koszty uzyskania przychodu Wnioskodawcy w dniu ich zapłaty/kapitalizacji? Przedmiot zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowiła więc kwestia kwalifikacji podatkowej odsetek od otrzymanej pożyczki. Odnosząc się zatem do tej kwestii należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.), [dalej: u.p.d.o.p.], kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Definicja tych kosztów ma więc charakter ogólny, co powoduje konieczność każdorazowej indywidualnej oceny prawnej poniesionego przez podatnika wydatku – za wyjątkiem sytuacji, gdy ustawa wyraźnie wskazuje przynależność takiego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę, zasadnie organ interpretacyjny stwierdził, że dla oceny możliwości uznania odsetek od pożyczki za koszty podatkowe niezbędne jest ustalenie związku przyczynowo-skutkowego, jak i ekonomicznego pomiędzy ich uregulowaniem, a przychodami, jakie Spółka osiąga lub ma szansę osiągnąć, wydatkując środki pieniężne pochodzące z pożyczki na dany cel. Skoro Spółka zaciągnęła pożyczkę u spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (podmiotu powiązanego) na finansowanie bieżącej działalności (np. zapłatę wadiów) oraz na nabycie nieruchomości (zapłatę ceny za nieruchomość), to odsetki obciążające pożyczkobiorcę stanowią więc koszty podatkowe Spółki – co wynika z ogólnej zasady wyrażonej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. W związku z zawartym w ww. przepisie odesłaniem do katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, określonych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne są również te uregulowania. W myśl art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a u.p.d.o.p. - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. – "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), (...)" - pominięty fragment przepisu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przepis ten, w przytoczonej części, obowiązywał również w 2006 r. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p., "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów)". Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 12 tej ustawy, "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji". W myśl tych przepisów nie podlegają więc zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na spłatę pożyczki (kredytu) oraz naliczone, lecz nie zapłacone albo umorzone odsetki, a także odsetki zwiększające koszty inwestycji w okresie jej realizacji. Wyjątkiem od tej zasady jest przewidziana w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a u.p.d.o.p. możliwość zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodu skapitalizowanych odsetek od pożyczek. Zatem w sytuacji, gdy pożyczka zaciągnięta przez podatnika służy finansowaniu bieżącej działalności, to - co do zasady - odsetki od tej pożyczki podlegają zaliczeniu w koszty podatkowe w momencie zapłaty, a gdy umowa pożyczki przewiduje kapitalizację odsetek - rozumianą jako dopisanie zobowiązania z tytułu spłaty odsetek do zobowiązania głównego, czyli przekształcenie go w zobowiązanie z tytułu spłaty części kapitałowej pożyczki - odsetki stanowią koszt uzyskania przychodów Spółki w momencie ich kapitalizacji. W powyższym zakresie stanowisko organu interpretacyjnego nie zostało zakwestionowane przez skarżącą Spółkę. Zastrzeżenia Spółki dotyczą kwestii kwalifikacji podatkowej odsetek od przedmiotowej pożyczki, w części przeznaczonej na zakup nieruchomości. Z przedstawionego bowiem we wniosku stanu faktycznego oraz z zadanego pytania wynikało, że w umowie pożyczki stwierdzono, iż środki z tej pożyczki zostaną przeznaczone także na nabycie nieruchomości (tj. środka trwałego). Zatem to Spółka wskazała na ścisły związek pomiędzy zaciągniętą pożyczką a nabyciem nieruchomości z tych środków – niezależnie od tego, iż pomiędzy zaciągnięciem pożyczki a nabyciem nieruchomości upłynęło kilka miesięcy. Dokonując oceny stanowiska Spółki organ interpretacyjny musiał więc uwzględniać ten wskazywany we wniosku związek i w odniesieniu do niego przedstawić prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Odnosząc się więc do wskazywanej we wniosku kwestii nabycia nieruchomości organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że ustawodawca przewidział szczególny sposób rozliczania odsetek od pożyczek dla sytuacji, gdy pożyczka została zaciągnięta w związku z nabyciem lub wytworzeniem środka trwałego bądź też nabyciem wartości niematerialnej i prawnej. Odsetki takie są bowiem kapitalizowane w wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji. Kwestię tę reguluje przepis art. 16f ust. 1 u.p.d.o.f., w myśl którego podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b. Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uważa się natomiast - w myśl art. 16g ust. 1 u.p.d.o.p. (z uwzględnieniem ust. 2 - 14) - w razie odpłatnego nabycia, cenę ich nabycia (pkt 1), a w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia (pkt 2). W związku z powyższym istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma przepis art. 16g ust. 3 u.p.d.o.f., zgodnie z którym: "Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, (...)". Ponadto w myśl ust. 4 tego artykułu: "Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania". Zgodnie zatem z cytowanym przepisem art. 16g ust. 3 u.p.d.o.p., odsetki od pożyczek zaciągniętych na zakup środka trwałego, naliczane do dnia przyjęcia środka trwałego do używania, powiększają wartość początkową środka trwałego, czyli są zaliczane do kosztów podatkowych w drodze amortyzacji środka trwałego, natomiast odsetki należne po dniu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych, nie powiększają wartości początkowej tego środka, lecz są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w sposób bezpośredni. Prawidłowo również organ interpretacyjny wskazał dodatkowo, że jeśli spłata odsetek dotyczy pożyczki udzielonej przez udziałowców lub podmioty powiązane kapitałowo, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.f. nie zalicza się takich odsetek do kosztów uzyskania przychodów – w sytuacjach i na warunkach opisanych w tych przepisach. Wyrażone w zaskarżonej interpretacji stanowisko, iż odsetki które zostały naliczone za okres do dnia wprowadzenia środka trwałego (nieruchomości) do używania powiększają jego wartość początkową, a pozostałe odsetki będą mogły stanowić koszt uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, znajduje też potwierdzenie w treści art. 16 ust. 1 pkt 12 u.p.d.o.f., zgodnie z którym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. Również brzmienie cytowanego powyżej przepisu art. 16g ust. 4 u.p.d.o.f. potwierdza takie stanowisko. Końcowy fragment tego przepisu w sposób nie budzący wątpliwości zalicza bowiem odsetki od pożyczek (i kredytów) naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania za koszt wytworzenia środka trwałego, a więc są one zaliczane do kosztów podatkowych w drodze amortyzacji tego środka. Zasadnie więc organ interpretacyjny uznał w związku z tym, iż nie można racjonalnie stwierdzić, aby ustawodawca w odmienny sposób kwalifikował jako koszty podatkowe odsetki od pożyczki, w zależności od tego, czy środek trwały jest nabywany czy też wytwarzany. Sąd nie podzielił przy tym zarzutu skargi, opartego na istocie umowy pożyczki, która przenosi na pożyczkobiorcę własność pożyczonych środków pieniężnych i od jego woli – w przeciwieństwie do umowy kredytu bankowego – zależy jak wykorzysta te środki, zatem przeznaczenie ich na cele związane z działalnością gospodarczą w pełni realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Przede wszystkim należy bowiem wskazać, że ustawodawca w omawianej ustawie podatkowej nie różnicuje skutków podatkowych odsetek od pożyczki i odsetek od kredytu, a więc nie można w drodze interpretacji tworzyć takich odrębności, które nie znajdują również logicznego uzasadnienia. Istotny jest bowiem związek tych odsetek z celami wskazanymi w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., niezależnie od tego czy dotyczą pożyczki, czy kredytu i niezależnie od tego w jakim odstępie czasowym środki z pożyczki zostaną wydatkowane na cel opisany w umowie pożyczki (w przedmiotowej sprawie w części przeznaczonej na zakup nieruchomości). Brak też podstaw prawnych i logicznych, aby z ogólnej kategorii odsetek które ustawodawca zaliczył do ceny nabycia lub wytworzenia środka trwałego wyłączać odsetki od pożyczek. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – skargę oddalił.