I SA/Wr 28/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi A spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. na rzecz A sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5.617 zł (pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza N. z 25 czerwca 2008 r. nr [...] określającą A spółce z o.o. z siedzibą w W. podatek od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 152.567 zł Jak wynika z akt sprawy, Spółka A 16 stycznia 2008 r. złożyła deklarację w podatku od nieruchomości na 2008 r., wykazując podatek od budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w kwocie 152.567 zł. Następnie pismem z 14 kwietnia 2008 r. wniosła o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń, luty i marzec 2008 r. w kwocie 38.150 zł oraz o zwrot zapłaconych odsetek za zwłokę i kosztów upomnienia. Uzasadniając wniosek, Spółka powołała się na zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z Uchwały Rady Gminy i Miasta N. nr XXXVI/325/02 z dnia 25.06.2002 r. Jednocześnie wskazała, że zmiana tej Uchwały, polegająca na jej uchyleniu, dokonana Uchwałą Nr XVII/120/07 z dnia 19.09.2007 r., nie pozbawia Spółki prawa do zwolnienia podatkowego, gdyż wynika ono z praw przez Spółkę nabytych. Do wniosku o stwierdzenie nadpłaty Spółka dołączyła korektę deklaracji w podatku od nieruchomości na 2008 r., w której nie wykazuje do opodatkowania żadnych gruntów i budynków. Burmistrz N., po wszczęciu postępowanie w sprawie określenia A spółce z o.o. w W. podatku od nieruchomości za 2008 r., decyzją z dnia 25 czerwca 2008 r. ustalił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 152.567 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 2 §1 pkt 3, art. 13 §1 pkt 1, art. 21 § 5 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.) oraz art. 1c, art. 1a ust. 1pkt 3, art.5 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej: upol) i § 1 pkt 2 i pkt 8 Uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia 9.11.2007 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. Woj. Dolnośl. z 2007 r. nr 284, poz. 3529). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Uchwała Rady Miasta i Gminy w N. z dnia 25.06.2002 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości przedsiębiorców inwestujących w K. Specjalnej Strefie Ekonomicznej Małej Przedsiębiorczości, na którą powołuje się Spółka, została uchylona Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 19.09.2007 r. z dniem 1 styczna 2008 r. Podjęcie takiej uchwały było możliwe, ponieważ z dniem 1 maja 2004 r. został uchylony art. 13 ustawy z 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U z 2007 r. nr 42, poz. 274), który zakazywał, w okresie na jaki ustanowiono strefę, zmiany na niekorzyść przedsiębiorców zasad i wielkości pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcom inwestującym w specjalnej strefie ekonomicznej. Uchylenie Uchwały z 2002 r., przyznającej zwolnienie z podatku od nieruchomości, powoduje, że Spółka zobowiązana jest do zapłaty podatku od nieruchomości według stawek wynikających z Uchwały Rady Miejskiej w N. Nr XX/139/07 z dnia 9.11.2007 r. W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła: - naruszenie uchwał : Rady Miasta i Gminy w N. z dnia 25.06.2002 r. i Rady Miejskiej w N. z 19.09.2007 r. przez ich błędną wykładnię, - naruszenie Uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia 9.11.2007 r. przez jej błędne zastosowanie, - naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - powołanie nieprawidłowej podstawy prawnej, tj. art. 5 ust.1 pk 5 upol – który nie istnieje oraz art. 2 § 1 pkt 3 O.p., który nie dotyczy podatku od nieruchomości. Uzasadniając swoje stanowisko, Spółka stwierdziła, że zwolnienie z podatku od nieruchomości, przyznane Uchwałą z dnia 25.06.2002 r., ustanowiono na cały okres funkcjonowania K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej, tj. do 2017 r. Rozpoczynając inwestycję w Strefie w 2006 r. Spółka działała w zaufaniu, że do końca funkcjonowania Strefy będzie korzystać z tego zwolnienia. Strona powołuje się na prawa nabyte w postaci zwolnienia podatkowego i twierdzi, że zmiana Uchwały nie ma do niej zastosowania. Za błędne Spółka uważa powoływanie się na niezgodność Uchwały z dnia 25.06.2002 r. z prawem europejskim i wskazuje na art.87 ust. 3a Traktatu WE, który jako wyjątek od generalnego zakazu udzielania pomocy publicznej wskazuje zwolnienia z podatku od nieruchomości uznawane za pomoc regionalną. Błędne, zdaniem Spółki, jest także powołanie się przez organ na art. 13 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, gdyż nie ma on sprawie zastosowania, dotyczy bowiem wyłącznie zwolnień przewidzianych w tej ustawie, tj. zwolnień z podatku dochodowego. Strona powołuje się także na zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (art. 2 Konstytucji RP) i podnosi, że pewność prawa wiąże się z jego przewidywalnością, która pozwala obywatelowi określić konsekwencje zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego stanu prawnego. Założenie przewidywalności działania organów państwa sprowadza się do nakazu takiego stanowienia i stosowania prawa, by adresat normy prawnej mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie narazi się na negatywne skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji. Uwzględniając powyższe, a także fakt wybudowania fabryki na terenie Strefy, Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty i uchylenie decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podatek wynikający z decyzji pierwszoinstancyjnej został prawidłowo wyliczony. Odnosząc się do zasadności złożonej przez Spółkę korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za 2008 r., organ wyjaśnił, że Uchwała z dnia 25.06.2002 r., przewidująca zwolnienie którego zastosowania domaga się Spółka, została uchylona Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 19.09.2007 r. Uchwała uchylająca została uznana, za legalną przez organ nadzoru i weszła do porządku prawnego. Postanowienia tej Uchwały są prawem powszechnie obowiązującym na terenie Gminy. Organy podatkowe zobowiązane są zatem do ich stosowania i nie mają prawa do oceny zgodności przepisów tej Uchwały z Konstytucją RP. Ponieważ Uchwała Rady Miejskiej z dnia 19.09.2007 r., uchylająca Uchwałę Rady Gminy i Miasta z dnia 25.06.2002 r., nie zwiera przepisów przejściowych brak, w ocenie organu, podstaw do zastosowania starych regulacji do podmiotu, który korzystał ze zwolnień w okresie przed zmianą przepisów Uchwały. Organ odwoławczy skorygował także błędy w powołanej przez organ I instancji podstawie prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A spółka z o.o. w W. wniosła o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła: - naruszenie §1 Uchwały Rady Gminy i Miasta N. z dnia 25.06.2002 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości oraz Uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia 19.09.2007 r., przez błędną ich wykładnię. - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez brak poszanowania interesów w toku Spółki, - art. 120 i art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie wyrażonych w nich zasad legalizmu i praworządności oraz zaufania do organów podatkowych. Zdaniem Spółki, organ błędnie i niegodnie z prawem przyjął, że wobec braku przepisów przejściowych w Uchwale Rady Miejskiej w N. z dnia 19.09 2007 r., co do stosowania uchylonego zwolnienia podatkowego, nabyte przez Spółkę prawo do zwolnienia podatkowego wygasło. Nowa Uchwała, zdaniem skarżącej, ma zastosowanie do podmiotów rozpoczynających działalność w Strefie po jej wejściu w życie. Do podmiotów działających w Strefie przed tą datą przepisy art. 2 Konstytucji RP i art. 120 O.p. nakazują takie stanowienie i stosowanie prawa, które uwzględnia przedsięwzięcia gospodarcze i finansowe rozpoczęte pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że ustawodawca nie regulując kwestii intertemporalnej, otwiera drogę do stosowanie przepisów nowych, do stosunków nowopowstałych i tych, które trwają w dacie wejścia w życie tych przepisów. Konieczność stosowania przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia powodującego skutki podatkowe dotyczy przepisów prawa materialnego. Natomiast przepisy procesowe i ustrojowe stosuje się według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zostało zawieszone, na podstawie art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie ze skargi B spółki z o.o. w W. o uchylenie Uchwały Rady Miejskiej w N. z dnia 19.09.2007 r. (sygn. akt III SA/Wr 596/08). Postępowanie podjęto, po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27.10.2009 r. wyroku, w którym uchylono w całości wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3.06.2009 r. i odrzucono skargę B sp. z o.o. w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że Uchwała Nr XXXVI/325/02 Rady Gminy i Miasta N. z dnia 25.06.2002 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości przedsiębiorców inwestujących w K. Specjalnej Strefie Ekonomicznej Małej Przedsiębiorczości – obszar Gminy N. została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz 1591) w związku z art. 7 ust. 2 upol. Uchwała ta całkowicie zwalniała z podatku od nieruchomości, przez cały czas funkcjonowania K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej Małej Przedsiębiorczości – obszar Gminy N., mieszczące się w jej granicach grunty oraz położone na tych gruntach budynki i budowle, w zakresie objętym Uchwałami Nr I/3/98 z dnia 28.10.1998 i Nr XXVII/254/01 z dnia 24.07.2001 r. i na warunkach zawartych w Uchwale. K. Specjalna Strefa Ekonomiczna Małej Przedsiębiorczości została ustanowiona na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 1997 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w K. (Dz. U. Nr 135, poz. 903 ze zm.), m. in. na terenie gminy N., na okres 20 lat, tj. do 2017 r. W Uchwale przewidziano zatem zwolnienie przedmiotowe, powszechne, dotyczące wszystkich gruntów, budynków i budowli położonych na terenie Gminy N. i objętych Strefą niezależnie od tego, kto na tych gruntach podjął działalność gospodarczą. Określono też jednoznacznie ramy czasowe obowiązywania tego zwolnienia. Oznacza to, że podmioty, które podjęły inwestycje na gruntach znajdujących się w Strefie i należących do gminy N., w zakresie i na warunkach wynikających z Uchwały Rady Gminy i Miasta N. z dnia 25.06.2002 r., miały prawo oczekiwać, że do końca 2017 r. nie będą opłacać podatku od nieruchomości. Przewidziane zaś Uchwałą zwolnienie, w myśl § 2 Uchwały, traktowane będzie jak pomoc publiczna, w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 60, poz.704 ze zm.). Uchwałą Nr XVII/120/07 z dnia 19.09.2007 r. Rada Miejska w N. uchyliła uchwałę Nr XXXVI/325/02 Rady Gminy i Miasta N. z dnia 25.06.2002 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości przedsiębiorców inwestujących w K. Specjalnej Strefie Ekonomicznej Małej Przedsiębiorczości – obszar Gminy N., stanowiąc, że nowa Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. Nie jest możliwe do zaakceptowania stanowisko organów podatkowych, że skutki, jakie niesie uchylenie, Uchwałą z dnia 19.09.2007 r., Uchwały z dnia 25.06.2002 r. (tj. brak zwolnienia z podatku od nieruchomości dla podmiotów inwestujących w Strefie) dotyczą także podmiotów, które przed dniem publikacji Uchwały z dnia 19.09.2007r. takie inwestycje podjęły. Prawo do wprowadzenia zwolnień przedmiotowych - innych niż określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw - w drodze uchwały rady gminy – czyli w formie prawa miejscowego, wynika z art. 7 ust. 3 uopl. Przyznane w tym trybie zwolnienia podatkowe rada gminy może modyfikować, może także uznać, że zwolnienia te przestaną obowiązywać. Zmiany w tym zakresie winna jednak wprowadzać z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przepisach tych zadeklarowano, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, jednocześnie nakładając na wszystkie organy (w tym także organy jednostek samorządu terytorialnego) obowiązek działania na podstawie i granicach prawa. Uwzględniając treść obu uchwał (tj. Uchwały z dnia 25.06.2002 r. i Uchwały z dnia 19.09.2007 r.) należy stwierdzić, że dokonana przez organy podatkowe wykładania Uchwały z dnia 25.06.2002 r. i Uchwały 19.09.2007 r. narusza zasady wynikające z art. 2 i art. 7 Konstytucji, a także wynikającą z art. 121 O.p. zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Zakres obowiązywania zasady wyrażonej w art. 121 O.p. obejmuje zarówno proces stanowienia jak i stosowania prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20.07.1993 r. (sygn. akt I SA/Wr 301/93 – Monitor Podatkowy z 1994 r. Nr 1) przyjął, że "Zaskakiwanie obywateli nowymi rozwiązaniami prawnymi bez możliwości dostosowania swoich zachowań do nowego stanu prawnego oraz wprowadzenie w błąd obywateli przez przedstawicieli władzy państwowej zapowiedziami o przyszłym stanie prawnym, a następnie niedotrzymywanie tych zapowiedzi nie jest do pogrodzenia z zasadami zaufania obywateli do Państwa i zaufania do prawa." Zasada zaufania do organów podatkowych ma zastosowanie w takiej samej mierze w zakresie stosowania przepisów prawa materialnego jak i przepisów procesowych. Przy stosowaniu prawa materialnego organ nie może rozstrzygać na niekorzyść strony wszystkich niejasności przepisów. Zasada zaufania przemawia za tym, aby w razie wątpliwości, co do rozumienia konkretnego przepisu stosować taką jego wykładnię, która nie byłaby krzywdząca dla podatnika. Przyjęcie zatem, że przyznane, na szczegółowo określonych warunkach i w pewnym zamkniętym przedziale czasowym (do 2017 r.), zwolnienie podatkowe przestaje obowiązywać przed upływem wyznaczonego czasu mimo spełnienia warunków, narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, które dokonując wykładni przepisów Uchwały z dnia 25.06.2002 i Uchwały z dnia 19.09.2007 r. nie uwzględniły chronionych przez prawo praw nabytych i interesów w toku. Celem zwolnienia podatkowego, wprowadzonego Uchwałą z dnia 25.06.2002 r., było stworzenie lepszych warunków inwestowania i rozwijania działalności gospodarczej w K. Specjalnej Strefie Ekonomicznej – na terenie gminy N.. Rada Gminy i Miasta N. zagwarantowała zwolnienie z podatku od nieruchomości na okres do 2017 r. Obowiązkiem zatem wobec podmiotów, które w zaufaniu do stanowionego prawa miejscowego podjęły na tym terenie, oczekiwane przez Radę Gminy i Miasta działania, jest wywiązanie się z podjętych zobowiązań. Oznacza to, że uchylenie Uchwały z dnia 25.06.2002 r. może wywołać skutek wobec podmiotów, które do czasu uchylenia tej Uchwały nie podjęły na tym terenie działalności objętej zwolnieniem. Nie może jednak takich skutków wywoływać wobec podmiotów, które prawo do zwolnienia podatkowego nabyły na okres do 2017 r. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia, że w Uchwale z dnia 19.09.2007 r. brak przepisów przejściowych, gwarantujących stosowanie uchylonej Uchwały z dnia 25.06.2002 r. do podmiotów, które nabyły prawo do zwolnienia podatkowego. Prawo takie należy bowiem wywodzić z przyznanego, uchyloną Uchwałą, zwolnienia podatkowego na z góry określony czas. Dokonując wykładni przepisów Uchwały z dnia 25.05.2002 r. i Uchwały z dnia 19.09.2007 r. organy podatkowe winny okoliczność tę uwzględnić. Stosowanie prawa podatkowego, jako mocno związanego z gospodarką, a także prawami i wolnościami jednostki, nie może ograniczać się do analizy tekstu prawnego, ale winno być oparte także na zasadach konstytucyjnych i zasadach prawa wspólnotowego. W wykładni prawa podatkowego należy dążyć do uzyskania równowagi między zasadą pewności prawa i zasadą sprawiedliwości. Przy czym zasadę pewności prawa należy rozważać także w aspekcie planowania gospodarczego z uwzględnieniem stałego stosowania prawa w czasie, zaś zasadę sprawiedliwości jako równość opodatkowania. Z tych przyczyn chybione jest, w ocenie Sądu, powoływanie się w zaskarżonej decyzji na zasadę legalizmu (art. 120 O.p.) i wskazywanie, że Uchwała z dnia 19.09.2007 r. jest prawem powszechnie obowiązującym na terenie Gminu N., a zatem orany podatkowe zobowiązane są ją stosować. Nie znajduje także oparcia w obowiązujących przepisach twierdzenie organu, że uchylenie Uchwały z dnia 25.06.2002 r. stało się możliwe, gdyż z dniem 1 maja 2004 r. uchylono art. 13 ustawy z 20 październik 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 42, poz. 274), który to przepis zakazywał, w okresie na jaki ustanowiono strefę, zmiany na niekorzyść przedsiębiorców zasad i warunków pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcom inwestującym w specjalnej strefie ekonomicznej. Powołany przepis stanowił, że w okresie, na jaki ustanowiono strefę, zasady i wielkości pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom na podstawie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie mogą ulec zmianie na niekorzyść przedsiębiorców posiadających ważne zezwolenie, o którym mowa w art. 16 ust.1. ww. ustawy. Powołany art. 13 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych odnosił się zatem do pomocy publicznej udzielanej na podstawie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, a nie do pomocy publicznej jaką przedsiębiorcy uzyskiwali w ogóle. Ustawa o specjalnych strefach ekonomicznych nie obejmowała zaś zwolnień w podatku od nieruchomości przyznanych, zgodnie z art. 7 ust. 3 upol, na podstawie przepisów prawa miejscowego. Uchylenie art. 13 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, nie mogło zatem mieć jakiegokolwiek wpływu na przyznane, Uchwałą z dnia 25.06.2002 r., zwolnienie z podatku od nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy winien do przepisów Uchwały z dnia 25.06.2002 r. i Uchwały z dnia 19.09.2007 r. zastosować przedstawioną w uzasadnieniu wyroku wykładnię, uwzględniającą prawa nabyte i interesy w toku podmiotów, które w zaufaniu do przepisów prawa pojęły inwestycje w Strefie przed podjęciem uchwały uchylającej Uchwałę z dnia 25.06.2002 r. Następnie na podstawie tak rozumianych przepisów w zakresie zwolnień z podatku od nieruchomości, organ winien ocenić czy skarżąca Spółka ma prawo do korzystania, w myśl przepisów Uchwały z dnia 25.06.2002 r., ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w 2008 r. i w jakim zakresie. Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku uzasadnia art. 152 ww. ustawy, a rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego art. 200 tej ustawy.