II SA/Gl 1195/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...]roku, nr [...], Marszałek Województwa [...] odroczył "A" z o.o. w R.(dalej "A" w R.) termin płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska w I kwartale [...] roku z tytułu wprowadzania bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego ścieków do wód. Następnie na wniosek "A" w R. decyzja ta, w części dotyczącącej oczyszczalni "B", została dwukrotnie zmieniona decyzjami Marszałka Województwa [...]kolejno z [...]roku, nr [...]i z dnia [...]roku nr [...]. Ostatnio wskazaną decyzją termin uiszczenia podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska w II kwartale [...] roku ustalony został, na dzień [...]roku. Jednocześnie orzeczeniem tym zmieniony został wskazany w podstawie prawnej decyzji zmienianej art. 317 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska na przepis art. 317 ust. 1a tej ustawy oraz zastąpiony został załącznik nr 1 do tej decyzji zawierający harmonogram realizacji przedsięwzięcia. Kolejnym wnioskiem z dnia [...]roku "A" w R. wystąpiło o zmianę decyzji z dnia [...]roku, domagając się odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za odprowadzanie ścieków do zlewni oczyszczalni "B" do dnia [...]roku (wniosek ten dotyczył w sumie zmiany [...] decyzji Marszałka Województwa [...]). W uzasadnieniu wniosku podmiot podał, że kontynuuje prace prowadzone w ramach pozyskanych przez miasto Rudę [...] funduszy przedakcesyjnych dla przedsięwzięcia "Oczyszczanie ścieków – R.". Jednocześnie wskazał, że proponowany termin odroczenia podwyższonych płatności jest zgodny z art. 317 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie: Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), bowiem inwestycja polegająca na uporządkowaniu gospodarki wodno-ściekowej na terenie R. została ujęta w krajowym programie oczyszczania ścieków komunalnych. Przedsiębiorstwo wyjaśniło jednocześnie, że zmiany terminów realizacji przedsięwzięcia wynikły z przyczyn od niego niezależnych z uwagi na odstąpienie od realizacji kontraktu przez "C" S.A. i konieczność wyłonienia w drodze przetargów nowych wykonawców. Pismem z dnia [...]roku Marszałek Województwa [...] wezwał "A" w R. do uzupełnienia złożonego wniosku. Wskazał, że z dołączonego do niego harmonogramu realizacji przedsięwzięcia wynika, iż ma ono zostać zakończone do końca [...] roku, a w złożonym wniosku przedsiębiorstwo domaga się odroczenia terminu płatności podwyższonych opłat do [...]roku. Marszałek zauważył także, że dołączona do wniosku decyzja Komisji Europejskiej jako termin ukończenia inwestycji wskazuje dzień [...]roku. Organ wezwał również przedsiębiorstwo do wyjaśnienia, dlaczego przedmiotowy wniosek został złożony dopiero po dniu [...]roku, skoro decyzja Komisji Europejskiej o wydłużeniu terminu realizacji inwestycji zapadła już [...]roku. Na złożenie wyjaśnień i uzupełnienie złożonego wniosku wyznaczony został siedmiodniowy termin, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. Pismem z dnia [...]roku "A" w R. wniósł o przedłużenie wyznaczonego terminu o 21 dni. W odpowiedzi Marszałek Województwa pismem z dnia [...]roku poinformował wnioskodawcę o pozostawieniu złożonego wniosku bez rozpoznania wyjaśniając stronie, że termin z art. 64 § 2 k.p.a. jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Organ poinformował jednocześnie przedsiębiorstwo, że uzupełnienie wniosku po wyznaczonym terminie będzie skutkować wszczęciem nowego postępowania administracyjnego. Pismo "A" w R., które wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego w dniu [...]roku, wszczęło kolejne postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznych ustalających terminy płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska, w częściach dotyczących zlewni oczyszczalni "B", w tym m.in. wszczęło postępowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia [...]roku ustalającej odroczone terminy płatności za okres I kwartału [...] r. (dwukrotnie już zmienianej decyzjami z dnia [...]roku i [...]roku). W wyniku rozpatrzenia tego wniosku decyzją z dnia [...]roku, nr [...], Marszałek Województwa [...] odmówił zmiany przedmiotowej decyzji. Podał, że wniosek przedsiębiorstwa został złożony już po upływie terminu ukończenia inwestycji ustalonego w decyzji o odroczeniu terminu płatności, tj. po dniu [...]roku. Wskazał ponadto, że w związku z postanowieniami art. 317 ust. 1 lub ust. 1a Prawa ochrony środowiska nie można wydłużyć terminu realizacji przedsięwzięcia. W związku z tym wydanie decyzji pozytywnej dla strony świadczyłoby, w jego ocenie, o niewywiązywaniu się organu z obowiązku przewidzianego w art. 320 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Marszałek Województwa [...] dodał także, że w trakcie poprzednio prowadzonego postępowania w sprawie zmiany terminu odroczenia płatności opłaty środowiskowej, zakończonego decyzją z dnia [...]roku, strona nie wskazywała na zgodę Komisji Europejskiej na przesunięcie na dzień [...]roku terminu zakończenia inwestycji. Powyższe dowodzi, że "A" w R. już w [...]roku składając wniosek o zmianę decyzji odraczających terminy płatności mogło uwzględnić zmiany poczynione przez Komisję Europejską i wnioskować o wydłużenie terminu zakończenia realizacji zadania do dnia [...]roku. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez SKO w K. decyzją z dnia [...]roku, nr [...]Kolegium zwróciło m.in. uwagę, że stosownie do art. 318 ust. 1 Prawa ochrony środowiska wniosek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do właściwego organu przed upływem terminu , w którym powinny one być uiszczone, a zgodnie z ust. 6 tego artykułu organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty albo kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą. Wnioskiem z dnia [...]r. "A" w R. wystąpiło do SKO w K. o wznowienie kilkunastu postępowań w sprawie zmiany terminu odroczenia płatności podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska zakończonych decyzjami Marszałka Województwa [...] (w tym m. in. decyzją z dnia [...]roku, nr [...]). We wniosku tym, uzupełnionym następnie pismem z dnia [...]roku, strona wystąpiła także o wznowienie postępowań zakończonych kilkunastoma decyzjami SKO w K. utrzymującymi w mocy decyzje Marszałka Województwa [...]. Wśród tych decyzji wymieniona została decyzją SKO z dnia [...]roku, nr [...], której przedmiotem była odmowa zmiany decyzji odraczającej termin płatności podwyższonej opłaty za odprowadzanie ścieków do wód w I kwartale [...] roku, w części dotyczącej zlewni oczyszczalni "B". W uzasadnieniu tego żądania strona powołała się na przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Oświadczyła, że zasadniczym argumentem przemawiającym za wznowieniem postępowania jest informacja, iż przed dniem [...]roku "A" w R. nie posiadało zaktualizowanego harmonogramu realizacji przedsięwzięcia, uwzględniającego zerwany kontrakt na wykonawstwo przedmiotowego zadania. Z tego też powodu nie można było dokonać korekty wniosku o zmianę terminu odroczenia płatności podwyższonych opłat. Decyzją z dnia [...]roku, nr [...], SKO w K., działając w oparciu o art. 149 § 3 w zw. z art. 150 § 1 k.p.a., odmówiło wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że strona wnioskująca o wznowienie postępowania nie dotrzymała terminu miesięcznego do złożenia podania o wznowienie, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Zdaniem SKO w pismach z dnia [...]roku oraz z dnia [...]roku strona nie wykazała w sposób precyzyjny kiedy dowiedziała się o podniesionej przez siebie okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania. W ocenie organu z treści tych pism wynika jednocześnie niezbicie, że przedsiębiorstwo posiadało jednak wiedzę dotyczącą tej okoliczności, co najmniej od [...] roku, a zatem na długo przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Tymczsem termin, o jakim mowa w art. 148 § 1 k.p.a. byłby zachowany, gdyby strona powzięła informację o powołanej przez nią przesłance uzasadniającej wznowienie postępowania na miesiąc przed złożeniem przez nią wniosku o wznowienie, a zatem nie wcześniej niż w dniu [...]roku. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "A" w R. zarzuciło dowolność w ustaleniu przez SKO daty powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o przesłance uzasadniającej wznowienie postępowania. Podało jednocześnie, że w swoim odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...]roku jednoznacznie wskazało precyzyjną datę powzięcia wiadomości uzasadniającej wznowienie postępowania, a to dzień [...]roku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]roku SKO utrzymało w mocy swoje orzeczenie z dnia [...]roku. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniosło, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedsiębiorstwo jednoznacznie wskazało na powzięcie informacji o przesłance uzasadniającej wznowienie postępowania w dniu [...]roku, a zatem uzasadnione było wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania z uwagi na niedochowanie przez stronę terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" w R. wniosło o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciło wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez błędne uznanie, że podanie o wznowienie postępowania nie zostało złożone w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Ponadto skarżące przedsiębiorstwo zarzuciło naruszenie art. 318 ust. 1 Prawa ochrony środowiska przez błędne przyjęcie, że nie złożyło ono wniosku o zmianę decyzji w materii dotyczącej terminu odroczenia płatności podwyższonej opłaty - z dnia [...]roku na dzień [...]roku - przed upływem terminu określonego w decyzji o odroczeniu. Uzasadniając te zarzuty przedsiębiorstwo wskazało, że zaskarżona decyzja nie ma uzasadnienia prawnego i faktycznego. Ujawnienie nowych okoliczności stanowi bowiem samoistną przesłankę wznowienia postępowania, a nie ulega wątpliwości, że taką okolicznością, mogącą wpłynąć na treść decyzji, było powzięcie przez stronę skarżącą wiadomości o rozstrzygnięciu przetargu na realizację zadnia "Budowa kanalizacji w zlewni oczyszczalni – I etap". Wiadomość o zaistnieniu tej okoliczności skarżące przedsiębiorstwo powzięło w dniu [...]roku, a w dniu [...]roku złożyło wniosek ( pismem z dnia [...]r. – przyp. Sąd) o zmianę decyzji Marszałka Województwa z dnia [...]roku. Wniosek ten uzasadniło zaistnieniem nowej, wyżej opisanej, okoliczności. Z tego względu pismo to należało potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania, bez względu na jego treść i redakcję petitum. O charakterze tego pisma powinna bowiem decydować jego treść wyczerpująca przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec powyższego należało uznać zarzut zawarty w zaskarżonej decyzji za niewłaściwy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, SKO wskazało, że chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne uznanie niedotrzymania terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. Badanie wstępne wniosku o wznowienie postępowania wykazało bowiem, że podnoszona przez stronę przesłanka wznowienia postępowania ( okoliczność nie posiadania przez "A" zaktualizowanego harmonogramu realizacji przedsięwzięcia) była jej znana co najmniej od [...] roku, a zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie został przez nią dochowany. Okoliczność ta zobowiązywała organ do odmowy wznowienia postępowania. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 318 ust. 1 Prawa ochrony środowiska Kolegium stwierdziło, że przedmiotem postępowania nie była zmiana terminu odroczenia płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska lecz wstępne badanie wniosku o wznowienie postępowania. Z tego względu nie mogło ono uchybić przepisowi art. 318 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Chybiony wreszcie zdaniem SKO był zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, bowiem na etapie postępowania wstępnego nie było ono uprawnione do orzekania w innym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana w decyzja w ocenie składu orzekającego nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, a tylko w takim przypadku Sąd był władny ją uchylić, czy stwierdzić jej nieważność. Taki zakres orzekania sądów administracyjnych wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W świetle tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty należy na wstępie wyjaśnić, że przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie była kwestia dopuszczalności odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska w I kwartale [...] roku. Przedmiotowym orzeczeniem odmówiono bowiem wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, którą odmówiono zmiany decyzji odraczającej te płatności. Dodatkowo jeszcze, w związku z wielotorowością toczących się postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych inicjowanych przez stroną skarżącą, sprecyzować trzeba, że w niniejszym postępowaniu Sąd skontrolował legalność decyzji SKO w K. utrzymującej w mocy decyzję tego organu, którą odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO w K. z dnia [...]roku, nr [...]. Tą ostatnio zaś wskazaną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] roku, nr [...], odmawiającą zmiany decyzji odraczającej termin płatności podwyższonej opłaty za odprowadzanie bez pozwolenia wodnoprawnego ścieków do wód w zlewni oczyszczalni "B" w I kwartale [...] roku. Z tego też względu w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie mógł odnieść się merytorycznie do zarzutu dotyczącego błędnego zakwalifikowania pisma strony skarżącej z dnia [...]roku, które wpłynęło do organu Marszałka Województwa [...] w dniu [...]r. Przechodząc po tych koniecznych uwagach wstępnych do analizy prawnej zaskarżonego aktu stwierdzić należy, że uregulowana przepisami art. 145 – 153 k.p.a. instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma na celu usuwanie wad jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich dotkniętych wadami prawnymi orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na który powołało się "A" w R., jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydal decyzję. Złożenie przez stronę podania o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne, które kończy się albo opartym na przepisie art. 149 § 1 k.p.a. postanowieniem o wznowieniu postępowania, albo decyzją odmawiającą wznowienia postępowania. W orzecznictwie istnieje zgodność poglądów, że we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego organ administracji winien badać wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty został o ustawowe przesłanki wznowienia, wymienione w art. 145 § 1 czy art. 145 a § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. ( por. m.in. wyrok NSA z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99, [w:] ONSA 2001/4/179, POP 2002/1/2) oraz wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 roku, II OSK 1747/07, [w:] LEX nr 484887). W tej fazie postępowania organ może się wypowiadać się zatem jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw, bowiem stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku jednak ujawnienia w postępowaniu wstępnym, że podanie o wznowienie nie wskazuje na przesłanki przewidziane w art. 145 § 1, bądź art. 145a § 1 k.p.a. lub nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W orzecznictwie podkreśla się jednocześnie, że jeśli zachodzą jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy, na której zostało oparte żądanie wznowienia postępowania przez stronę i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu (por. wyroki NSA z dnia 8 lipca 1997 r., SA/Rz 606/96, w: Samorząd Terytorialny 1997, nr 11, poz. 62 oraz z dnia 24 marca 1998 r., II SA 122/98, w: ONSA 1999, nr 2, poz. 53). Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że jedną z przeszkód nie pozwalających na wznowienie, na żądanie strony, postępowania administracyjnego jest niedochowanie przez nią terminu zgłoszenia tego żądania i jednocześnie brak podstaw do przywrócenia tego terminu. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 148 § 1 k.p.a. strona winna wnieść podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Od tej zasady ustawodawca wprowadził dwa wyjątki (w art. 148 § 2 i w art. 145a § 2 k.p.a.), które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że organ administracji obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r., II OSK 976/05, [w:] Lex nr 275519; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r., I SA/Wa 1740/07,[w:] LEX nr 489207; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2008 r., II SA/Gd 18/08, [w:] LEX nr 4000689). Z uzasadnienia złożonego przez "A" w R. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz z uzasadnienia wniesionej skargi wynika niezbicie, że informację o zaistnieniu w sprawie przesłanki w oparciu o którą przedsiębiorstwo domagało się wznowienia postępowania administracyjnego, jego kierownictwo powzięło już w dniu [...]roku, a zatem na kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...]r. Z powołanych pism wynika ponadto, że okoliczność ta była wiadoma orzekającym w tej sprawie organom, bowiem złożony w dniu [...]roku do Urzędu Marszałkowskiego w K. wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie zmiany decyzji odraczającej termin płatności podwyższonych opłat został uzasadniony okolicznością związaną z przetargiem na realizację zadania "Budowa kanalizacji w zlewni oczyszczalni - etap". W świetle przywołanych okoliczności należy przyjąć, że wniosek strony skarżącej, w którym domagała się ona wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją SKO z dnia [...]roku, nr [...], został wniesiony z uchybieniem terminu miesięcznego, o jakim jest mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Z literalnego brzmienia przepisu art. 148 § 1 k.p.a. wynika, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Termin ten może tym samym rozpocząć swój bieg, jeszcze przed uzyskaniem waloru ostateczności przez decyzję kończącą postępowanie w sprawie, w której strona domaga się wznowienia postępowania. Konieczność zastosowania do przepisu art. 148 § 1 k.p.a. wykładni literalnej wynika z charakteru postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. Postępowanie to ma bowiem charakter nadzwyczajny, co wyklucza zastosowanie wykładni rozszerzającej do przepisów regulujących jego przebieg. Zauważyć wreszcie należy, że odmiennie sytuacja przedstawia się w przypadkach uregulowanych przepisami art. 148 § 2, czy art. 145 a § 2 k.p.a., w których ustawodawca w sposób niebudzący wątpliwości wskazał na zdarzenia mające miejsce już po wydaniu ostatecznego orzeczenia, od których rozpoczyna bieg termin miesięczny do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Z urzędu należy wskazać, że w orzecznictwie pojawiają się poglądy, iż omawiany termin nie może rozpocząć biegu przed wejściem do obrotu prawnego decyzji ostatecznej zapadłej w sprawie, której wznowienia domaga się strona. Gdyby jednak nawet stanąć na tym stanowisku, należałoby dostrzec, że postępowanie zakończone decyzją z dnia [...]r. nie mogło być wznowione również z innej przyczyny. We wniosku o wznowienie postępowania, a także w pismach późniejszych strona, w ocenie Sądu, nie wskazała żadnej okoliczności mogącej stanowić podstawę wznowienia postępowania przewidzianej przepisami k.p.a. Nie można bowiem przyjąć, że do wskazania przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania wystarczające jest jedynie wskazanie przez stronę na któryś z przepisów art. 145 § 1 k.p.a. Tym samym w sprawie niedopuszczalne było wznowienie postępowania także z przyczyn przedmiotowych. Na tę podstawę odmowy wznowienia postępowania SKO w K. nie powołało się wprost w swojej decyzji. Z treści uzasadnienia tej decyzji, a w szczególności z rozważań dotyczących okoliczności dotyczących rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynika jednak, że organ ten dostrzegł także brak wskazania przez stronę przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).