II SA/Łd 116/10

Dnia 29 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz §13 ust. 1 w związku z §9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 286, poz. 2870) wstrzymał M. O. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, przyznaną decyzją z dnia [...], z uwagi na niezrealizowanie przedsięwzięcia zadeklarowanego w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 17 września 2008r. strona złożyła oświadczenie o niezrealizowaniu zadeklarowanego przedsięwzięcia z powodu długotrwałej niezdolności do pracy. Do oświadczenia dołączyła m.in. orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 marca 2006r. o częściowej niezdolności do pracy wystawione na męża W.O.. W dniu 17 marca 2009r. przeprowadzono kontrolę na miejscu, która wykazała brak dokumentów potwierdzających zakup maszyn rolniczych i zwierząt gospodarskich, jako dowód zakupu zwierząt strona przedstawiła jedynie paszporty koni. Organ wyjaśnił, iż z uwagi na brak dokumentów potwierdzających zrealizowanie przedsięwzięcia, jednocześnie wobec oświadczenia strony o niezrealizowaniu przedsięwzięcia obowiązany był wstrzymać przyznaną płatność, tym bardziej, iż zaświadczenie o trwałej niezdolności do pracy zostało wystawione na W.O. nie zaś na M.O. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.O., zarzucając naruszenie art. 6-8, art. 107 §3 Kpa, wadliwe zastosowanie §9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, ponieważ płatność może być wypłacona, jeżeli realizacja przedsięwzięcia określonego w planie rozwoju była niemożliwa m.in. z uwagi na długotrwałą niezdolność do pracy producenta. Odwołująca zarzuciła również naruszenie przepisów ustawy Kodeks cywilny w związku z art. 2 pkt 4b ustawy o podatku od czynności cywilno-prawnych, art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji o wypłacie IV i V raty płatności, dopuszczenie dowodu w postaci oświadczenia producenta, że konie, na które przedstawiono paszporty i zaświadczenie Związku Hodowców Koni są własnością producenta, nadto dowodu w postaci zestawienia ilości przedsięwzięć zawnioskowanych w ogólnej liczbie wniosków na terenie oddziału regionalnego, wyciągu z akt okresu zatrudnienia J.L. W uzasadnieniu strona podkreśliła, iż ustawa o ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności przewiduje, iż w przypadku małżonków nadaje się jeden numer identyfikacyjny, zatem pod numerem tym figuruje tak M.O., jak i W.O. Dodała, iż przypisanie numeru jednemu z małżonków, zgodnie z ustawą, oznacza przypisanie takiego numeru obojgu. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., działając w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art.. 5 ust. 1a, ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, §8 ust. 1, ust.2, §9 ust. 1, §13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, art. 67, art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.Urz. (WE), Nr L 153, str.30-83), art. 64 rozporządzenia komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.Urz. (WE) Nr L 368, str. 15-73 ze zm.) utrzymał mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność pojętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż we wniosku z dnia 2 marca 2005r. strona zadeklarowała, iż zrealizuje 6 przedsięwzięć, analizując poszczególne z nich organ ustalił, iż strona nie przestawiła gospodarstwa na produkcję metodami ekologicznymi, brak w aktach sprawy certyfikatu zgodności z wymaganymi przepisami o rolnictwie ekologicznym. Strona nie przedłożyła również dowodów zakupu maszyn rolniczych oraz zwierząt gospodarskich. Wyjaśnił, że zaświadczenie Związku Hodowców Koni o wpisaniu lub zgłoszeniu koni do rejestru koniowatych nie może uchodzić za dokument potwierdzający zakup zwierząt. Dalej organ podał, iż strona przedłożyła zaświadczenia o ukończeniu jednego ze szkoleń, o którym mowa w §5 pkt 4 rozporządzenia, jednakże nie uzyskała pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawę dobrostanu zwierząt oraz nie zrealizowała projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006". Dyrektor podkreślił, iż strona nie zrealizowała przedsięwzięcia, nadto nie zachowała 7 dniowego terminu na złożenie oświadczenia o realizacji przedsięwzięcia określonego w planie rozwoju, jednak ustawa nie wskazuje skutków takiego uchybienia. Organ w oparciu o informacje mieszczące się w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli ustalił, iż płatności w trzecim roku realizacji planu dokonano w dniu 16 kwietnia 2008r., zatem termin 6 miesięczny realizacji przedsięwzięcia upłynął w dniu 16 października 2008r., natomiast siedmiodniowy termin na złożenie oświadczenia upłynął z dniem 23 października 2008r., oświadczenie takie strona złożyła w dniu 16 września 2008r. Organ odwoławczy zaznaczył, iż fakt, że strona nie zrealizowała planowanego przedsięwzięcia uzasadnia wstrzymanie płatności. Ustosunkowując się do odwołania podał, iż owszem stosownie do §9 ust. 2 rozporządzenia płatność może być wypłacona jeżeli realizacja przedsięwzięcia określonego w planie rozwoju była niemożliwa ze względu na długotrwałą chorobę producenta rolnego. Niemniej jednak konieczne jest poświadczenie tej okoliczności poprzez złożenie orzeczenia wydanego przez lekarza-rzeczoznawcę, bądź komisję lekarską KRUS, strona takiego pisma nie złożyła. W aktach znajduje się natomiast orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 marca 2006r. z którego wynika, iż W.O. do marca 2007r. był częściowo niezdolny do pracy. Organ zwrócił uwagę, iż elementem, którego stwierdzenie jest konieczne dla zastosowania §9 ust. 2 rozporządzenia jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy długotrwałą niezdolnością do pracy a niezrealizowaniem przedsięwzięcia. Organ ocenił, iż taki związek w sprawie nie zachodzi, gdyż W.O. pozostawał niezdolny do pracy do marca 2007 roku, gdy tymczasem termin do realizacji przedsięwzięcia upływał w dniu 16 października 2008r., zatem trudno uznać, że producent rolny nie miał możliwości realizacji przedsięwzięcia. Organ dodał, iż przez cały ten okres zdolna do pracy pozostawała M.O., mogła zrealizować zadeklarowane przedsięwzięcie, tym bardziej, iż wywiązała się z części Planu kończąc dwa określone w Planie szkolenia. Organ odwoławczy zgodził się z zarzutem naruszenia art. 107 §3 Kpa, jednocześnie jednak wyjaśnił, iż uchybienia te nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia i zostały usunięte w ramach uzasadnienia decyzji niniejszej. Dodał, iż wpływu takiego nie ma także okoliczność, że organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego okoliczność niezdolności do pracy oraz fakt doręczenia decyzji I instancji bezpośrednio stronie z pominięciem pełnomocnika. M.O. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż przepisy nie wymagają, aby długotrwała niezdolność do pracy była poświadczona przez lekarza KRUS, wymagane jest jedynie oświadczenie o przyczynie niezrealizowania przedsięwzięcia, a takie zostało złożone. Strona nie zgodziła się z argumentacją organu, iż konieczne jest wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy niezdolnością do pracy, a niezrealizowaniem przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącej przepisy wprost przewidują, iż w przypadku niezrealizowania przedsięwzięcia z uwagi na niezdolność do pracy płatność jest wypłacana, tym bardziej, iż strona zrealizowała część założeń Planu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organom administracji nie można zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcie, czy zasadnie stronie skarżącej wstrzymano płatności do gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty w związku z niespełnieniem przesłanek warunkujących jej dalsze wypłacanie. W pierwszej kolejności wskazać wypada, iż zgodnie z §9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. 2004 r., Nr 286, poz. 2870 ze zm.) płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w §8 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei, w myśl §8 ust. 1 płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: 1) zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu, oraz 2) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Przedmiotowe oświadczenie składa się na formularzu udostępnionym przez ARiMR w terminie 7 dni liczonych od dnia, w którym upłynął wskazany powyżej sześciomiesięczny termin na zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem. W sytuacji, gdy omówione warunki nie zostaną spełnione, organ zobligowany jest zastosować rozwiązanie przewidziane w § 9 rozporządzenia, stosownie do którego płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jej wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w § 8 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust. 1) w/w rozporządzenia. Przy czym w przypadku, o którym mowa w ust. 1, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego może być wypłacona, jeżeli realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie chociażby jednej z następujących okoliczności: 1) długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego; 2) wystąpienie klęski żywiołowej; 3) zniszczenie budynków inwentarskich w gospodarstwie na skutek ognia lub innych zdarzeń losowych, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych; 4) wystąpienie choroby zakaźnej zwierząt w gospodarstwie niskotowarowym producenta rolnego (ust. 2). W przypadku gdy realizacja przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego była niemożliwa ze względu na zaistnienie okoliczności wymienionych w ust. 2, zamiast oświadczenia, o którym mowa w §8 ust. 1 pkt 2, producent rolny składa oświadczenie o zaistnieniu tych okoliczności (ust. 3). Z przywołanej regulacji prawnej wywieść należy, iż w przypadku ustalenia, że strona nie zrealizowała określonego w Planie rozwoju gospodarstwa przedsięwzięcia, organ może wypłacić przyznaną płatność, jeżeli zaistniała w sprawie chociażby jedna z okoliczności wymienionych w przytoczonym § 9 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia. Taką okolicznością jest niewątpliwie długotrwała niezdolność do pracy producenta rolnego. W niniejszej sprawie na taką właśnie przeszkodę uniemożliwiającą realizację przedsięwzięcia wskazała skarżąca, przedkładając oświadczenie o niezrealizowaniu Planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego z uwagi na długotrwałą niezdolność do pracy, załączając potwierdzające tę okoliczność orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 marca 2006r. poświadczające, iż mąż W.O., do marca 2007 roku był częściowo niezdolny do pracy. W tym miejscu wskazać trzeba, iż powyższe dokumenty są wystarczające dla poświadczenia zaistnienia zadeklarowanych w nich okoliczności, bowiem żaden z przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, nie nakłada na producenta rolnego obowiązku udowodnienia stosownym zaświadczeniem lekarskim, czy też uprawdopodobnienia długotrwałej niezdolności do pracy. Nie odsyła w tym zakresie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, czy też do przepisów innego aktu normatywnego, tak jak ma to miejsce w przypadku określonym w §9 ust. 2 pkt 3, gdzie ustawodawca expressis verbis odsyła do przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Jedynym dokumentem, jaki w tym wypadku zobligowany jest złożyć producent rolny, jest oświadczenie o zaistnieniu okoliczności przewidzianych w § 9 ust. 3 w/w aktu (wyrok WSA z dnia 11 stycznia 2010r., sygn.akt II SA/Łd 909/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Skarżąca niewątpliwie wywiązała się z powyższego obowiązku, składając stosowne oświadczenie z dnia 17 września 2008r., jednocześnie jak słusznie wskazywała w odwołaniu razem z mężem są zarejestrowani jako producenci rolni, mają przyznany jeden numer identyfikacyjny, zatem okoliczności jakie wystąpiły po stronie W.O. mają wpływ na sytuację skarżącej. Niemniej jednak wskazanie długotrwałej niezdolności do pracy jako skutkującej brakiem realizacji przedsięwzięcia zadeklarowanego w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie jest automatycznie przesłanką uprawniającą do wypłaty przyznanej płatności stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia. W tym zakresie należy podzielić stanowisko organów administracji, iż konieczne jest zaistnienie, wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałą niezdolnością do pracy a niewywiązaniem się z założeń Planu rozwoju gospodarstwa nieskotowarowego. Chodzi zatem o wykazanie, iż w przypadku niewystąpienia przeszkody, jaką była czasowa niezdolność do pracy, strona wywiązałaby się ze swych deklaracji i zrealizowała przedmiotowy Plan rozwoju. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której każda, nawet nieistotna przeszkoda usprawiedliwiałaby działanie producenta, który nie podjął czynności zmierzających do realizacji założonego przez siebie Planu. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, gdyż w założeniu przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, uwarunkowane realizacją zadeklarowanego przez producenta rolnego Planu rozwoju gospodarstwa, ma motywować wnioskodawcę do wywiązania się z jego założeń w przeciwnym razie nie byłoby zasadnym wyznaczanie konkretnych celi, które w określonych okresach czasu producent rolny jest obowiązany osiągnąć. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, z orzeczenia komisji lekarskiej ZUS W.O. do marca 2007 roku był niezdolny do pracy, jednocześnie jednak nie przedłożył żadnego dokumenty świadczącego o przedłużeniu się tego okresu, Wprawdzie, na rozprawie w dniu 24 marca 2010r. W.O. oświadczył, iż nadal jest częściowo niezdolny do pracy i zobowiązał się do złożenia odpowiedniego dokumentu, to jednak do dnia wydania wyroku w sprawie żaden dokument poświadczający oświadczenie producenta rolnego nie wpłynął do Sądu. W tej sytuacji uprawnione jest uwzględnienie w ustaleniach faktycznych wyłącznie niezdolności do pracy trwającej do marca 2007 roku. Przypomnieć natomiast wypada, iż trzecia płatność na wspieranie gospodarstwa niskotowarowego miała miejsce w dniu 16 kwietnia 2008r., zatem 6 miesięczny termin realizacji przedsięwzięcia upłynął w dniu 16 października 2008r. Analizując istnienie związku przyczynowego pomiędzy niezdolnością do pracy a brakiem realizacji Planu zauważyć należy, iż niezdolność trwała do marca 2007r. natomiast w marcu 2008 roku M.O. ukończyła dwa kursy. Z kolei w lutym 2008 roku W.O. również ukończył kurs, zatem od marca 2007 roku do daty złożenia oświadczenia z dnia 17 września 2008r. producenci rolni poza tymi kursami nie zrobili nic. Brak jest w aktach sprawy dokumentów poświadczających wykonanie innych punktów Planu, jak chociażby zakup zwierząt i maszyn rolnych, które to strona zadeklarowała jako wykonane. Przy czym nawet gdyby te zadania zostały zrealizowane to jedynie 3 spośród 6 zadeklarowanych. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem wypłaty kolejnych rat płatności było wykonanie przez producenta rolnego wszystkich zadań objętych Planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Podkreślić wypada, iż producent sam deklaruje jakie zadania i ile zadań w ramach Planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego ma zamiar zrealizować, w tym zakresie nie jest mu nic narzucane. W konsekwencji skoro producent sam zakreślił 6 zadań to winien liczyć się z tym, iż jedynie wywiązanie się ze wszystkich sześciu skutkować będzie wypłatą kolejnych rat płatności. Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, iż inni producenci zakreślili mniej zadań. Nie przemawia na korzyść strony fakt, że wybrała więcej zadań niż pozostali producenci rolni, kwestia wyboru ilości i rodzaju zadań była bowiem pozostawiona woli producenta. Nie można również pominąć faktu, iż producentem rolnym, który wystąpił o przyznanie płatności była M.O. i to ona zobowiązała się do wykonania wszystkich zadań ujętych w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. W aktach sprawy nie znajduje się natomiast żaden dokument poświadczający, iż w okresie, w jakim producent rolny miał wywiązać się z założeń Planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, M.O. była niezdolna do pracy. W tej sytuacji słuszne jest założenie, iż skarżąca jako wnioskodawczyni winna dążyć do zrealizowania wszystkich postawionych przez siebie zadań. Na uwzględnienie zasługuje stanowisko organu odwoławczego, iż zgłaszane w odwołaniu wnioski dowodowe pozostają bez wpływu na wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. Oświadczenie producenta rolnego, że konie, których paszporty przedkładał wraz z dokumentami ze Związku Hodowców Koni, należą do niego, co za tym wywiązał się z 3 zadeklarowanego w Planie zadania, nie ma wpływu na wynik sprawy. Niewątpliwie bowiem ustawodawca wymaga, aby do oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia zadeklarowanego we wniosku a polegającego na zakupie zwierząt gospodarskich, strona załączyła dokumenty potwierdzające zakup tych zwierząt. Takimi dokumentami zakupu nie są paszporty, zaświadczenia ZHK, ani tym bardziej oświadczenie samego producenta. Konieczne jest złożenie odpowiednich dokumentów, których strona nie złożyła. Bez wpływu na wyjaśnienie całokształtu okoliczności sprawy pozostaje również wniosek strony o przesłuchanie pracownika organu na okoliczność pouczenia co do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz zestawienie ilości przedsięwzięć zawnioskowanych w ogólnej liczbie wniosków na terenie oddziału regionalnego. Niewątpliwie w dacie wnioskowania o pomoc skarżąca podpisała oświadczenie, iż znane jej są zasady przyznawania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, w konsekwencji takiej deklaracji, nie można podzielić jej stanowiska, iż wywiązanie się jedynie z części zadań wypełnia przesłanki otrzymania dalszych rat płatności. Nadto rozporządzenie Rady ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich jest aktem ogólnodostępnym opublikowanym w Dzienniku Ustaw, z którym strona mogła się w każdym czasie zapoznać. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i prawnych należy podzielić stanowisko organów administracji publicznej, iż wobec niewywiązania się przez stronę skarżącą z zdeklarowanych w Planie rozwoju gospodarstwa rolnego zadań oraz z uwagi na brak związku przyczynowego pomiędzy częściową niezdolnością do pracy producenta rolnego a brakiem realizacji Planu, zaistniały podstawy prawne do wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Wobec powyższego argumenty skargi należało uznać za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić AG