II SA/Po 134/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odsetek od uposażenia; I. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie odmowy wypłaty odsetek za okres od dnia [...] czerwca 2006 r. do dnia faktycznej wypłaty skarżącemu uposażenia , II. w pozostałym zakresie skargę oddala. /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska /-/ W.Batorowicz II SA/Po 134/10 UZASADNIENIE C. J. pismem z dnia [...].10.2007 r. wystąpił z żądaniem wypłaty przez Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu i Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w L. kwoty [....] zł z ustawowymi odsetkami. Wnioskodawca wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...].12.2002 r. nr [...] Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego wypowiedział mu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Po zwolnieniu ze służby wypłacono mu świadczenia związane ze zwolnieniem, tj. odprawę, ekwiwalent za urlop i jednorazowe odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia. W dniu [...].04.2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] stwierdził nieważność wymienionej decyzji z dnia [...].12.2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Po przywróceniu do służby wojskowej wnioskodawca objął obowiązki służbowe w dniu [...].06.2006 r. Wnioskodawca otrzymał w dniu [...].08.2006 r. należności ze stosunku służbowego za okres od [...].08.2003 r. do [...].05.2006 r., z tym że potrącono z nich kwotę [...] zł, na którą składały się odprawa, ekwiwalent za urlop i odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia, wypłacone w dniu zwolnienia ze służby tj. [...].07.2003 r. Zdaniem C. J. potrącenia dokonano sprzecznie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i art. 87 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, bowiem nie wyraził on zgody na potrącenie. Ponadto żądana przez wnioskodawcę kwota obejmuje skapitalizowane odsetki w wysokości [...] zł, za zwłokę w wypłacie uposażenia, należnego wnioskodawcy za okres od [...].08.2003 r. do [...].05.2006 r. Odsetki zostały obliczone w wysokości ustawowej od pierwszego dnia każdego miesiąca, w którym należność z tytułu uposażenia była wymagalna do dnia zapłaty "wyrównania", tj. [...].08.2006 r. Decyzją nr [...] z dnia [...].08.2006 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w L. odmówił przyznania C. J. świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że z dniem [...] listopada 2003 r. Dowódca Wojsk Lądowych, w oparciu o rozkaz [...] z dnia [...] września 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacyjnych w wojskowych komendach uzupełnień zlikwidował, między innymi, stanowisko służbowe strony. Ponieważ żołnierz odmówił przyjęcia innego stanowiska służbowego, Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego wydał decyzję o wypowiedzeniu stronie zawodowej służby wojskowej. Dnia [...].04.2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] stwierdził nieważność decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Strona stawiła się do miejsca pełnienia służby wojskowej i została przyjęta na ewidencję i zaopatrzenie. Za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do zawodowej służby wojskowej przyznano stronie zwaloryzowane należności wynikające z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Przy wypłacie tych należności, w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej, potrącono nienależne świadczenia z tytułu odprawy, ekwiwalentu za urlop. Po otrzymaniu tych świadczeń strona wystąpiła z wnioskiem o odsetki i zwrot potrąconych świadczeń. Powołując się na treść art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ wskazał, iż instytucja zwłoki, uregulowana w art. 476 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - w odróżnieniu od opóźnienia (art. 481 kc) warunkowana jest winą. Zważywszy na okoliczności, nie sposób przypisać tej winy organowi zobowiązanemu do zapłaty uposażenia. Chociaż decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych o nieważności decyzji Dowódcy POW wywiera skutki ex tunc, to wydana została w określonym czasie, a realizacja wynikających stąd świadczeń została spełniona bez zwłoki (wypłata zwaloryzowanych świadczeń). Organ zawrócił uwagę, że mimo, iż w spornym okresie strona nie pełniła służby wojskowej, to jednak otrzymywała od resortu MON należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, w szczególności dwunastomiesięczne uposażenie, emeryturę wojskową i odprawę wojskową. Organ podniósł, iż po przywróceniu do służby strona odmówiła zwrotu świadczenia emerytalnego i innych nienależnych świadczeń, stąd roszczenia o odsetki nie mają żadnego uzasadnienia. Najbardziej nieuzasadnione wydaje się roszczenie o odsetki za świadczenie, które pobrał żołnierz z góry (roczne uposażenie przez pierwszy rok po zwolnieniu). Zdaniem organu, dopiero w chwili, kiedy decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej stała się wykonalna, roszczenia o odsetki można naliczać od tego właśnie momentu, ale nie wstecz, lecz po tej dacie. C. J. wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia i podnosząc, że prawo do określonych świadczeń powstało w terminach określonych w przepisach prawa, a nie z chwilą wykonalności decyzji stwierdzającej nieważność. Odsetki zdaniem skarżącego należą się od nieterminowo wypłaconych składników uposażenia z okresu od dnia [...] sierpnia 2003 r. do dnia [...] maja 2006 r. Decyzją z dnia [...].10.2008 r. nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i wskazując, że zasadnie wydano decyzję o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od wypłaconego uposażenia oraz świadczenia potrąconego przy wypłacie tego uposażenia, jako świadczenia nienależnego. C. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w L., oraz powołując te same zarzuty i tę samą argumentację co w odwołaniu. Podniesiono, że prawo do uposażenia ma charakter stały i powstaje z mocy prawa i wobec tego roszczenie o odsetki jest zasadne od chwili nieterminowej wypłaty tego uposażenia. Skarżący wyraził również wątpliwości, co do właściwości administracyjnej drogi postępowania w przedmiocie roszczenia o odsetki. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 01.04.2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 555/08 uchylił decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu z dnia [...] października 2008 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Sąd stwierdził, iż od [...] lipca 2004 r. zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ustawa w art. 1 pkt 4 określa zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych, a w art. 8 ust. 1 ustanawia sposób załatwiania wszystkich spraw uregulowanych w ustawie. Ponieważ należności pieniężne nie zostały wymienione w art. 8 ust. 2, który to przepis wyklucza spod kontroli Sądu administracyjnego sprawy wymienione w pkt od 1 do 4, należy uznać, że świadczenia odsetkowe, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy należą do drogi administracyjnej. Przepis art. 75 ust. 3 ustawy stanowi, że w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Stwierdzając nieważność decyzji organ administracyjny jednoznacznie wskazał na kwalifikowaną wadliwość decyzji ze skutkiem ex tunc. Stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy oznacza, że wypowiedzenie nie było skuteczne. Organy powinny były więc przyjąć, że skarżący nie został skutecznie zwolniony. Zestawienie przepisów art. 81 ust. 1-3 ustawy z art. 75 ust. 3 tejże ustawy skutkuje przyjęciem, że organy zobowiązane do wypłaty świadczeń skarżącemu pozostawały w zwłoce. Sąd zwrócił uwagę, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy było rażące naruszenie prawa. Spowodowało to sytuację, w której ustanie stosunku służbowego, a co za tym idzie i podstaw do wypłaty określonych świadczeń pieniężnych, było skutkiem działań organów administracji naruszających w istotny sposób przepisy prawa. Od powyższego wyroku Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Poznaniu wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 29.01.2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 765/09 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Poznaniu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż decyzja stwierdzająca nieważność jest aktem o charakterze deklaratoryjnym działającym ex tunc. Jednakże trzeba również mieć na względzie, że decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również elementy nowego stanu prawnego, wywiera skutki w obrocie prawnym. Są to elementy konstytutywne decyzji nieważnościowej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 5 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 737-738; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, Wydanie II, s. 1000-1002). Decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności. Jednakże należy mieć na względzie okoliczność, iż nie wszystkie skutki wywołane przez decyzję nieważną są odwracalne. Trzeba zauważyć, że decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek prawny w postaci rozwiązania stosunku służbowego. W efekcie skarżący został przeniesiony do rezerwy, a więc uzyskał status, z którym wiąże się prawo do odprawy i po spełnieniu odpowiednich przesłanek prawo do emerytury wojskowej, który można ogólnie określić jako status przeniesionego do rezerwy. Oczywistym jest, że w tym samym czasie skarżący nie mógł mieć statusu żołnierza zawodowego jak i statusu przeniesionego do rezerwy. Zatem dopóki w obrocie prawnym pozostawała decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, dopóty nie powstawało roszczenie o zapłatę uposażenia za okres, który nastąpił po rozwiązaniu stosunku służbowego i uzyskania statusu przeniesionego do rezerwy. W tym czasie w stosunku do skarżącego zaktualizowały się inne uprawnienia wynikające z instytucji prawnych uruchamianych po rozwiązaniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wobec tego w tym okresie zachodziła przedmiotowa niemożność świadczeń z tytułu stosunku zawodowej służby wojskowej, a zatem nie można przyjąć, aby doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia. Wprawdzie decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek wsteczny w zakresie stosunku zawodowej służby wojskowej, jednakże poza zaktualizowaniem z dniem, gdy stała się ona ostateczna prawa do uposażenia za okres od dnia rozwiązania stosunku służbowego nie mogła odwrócić skutku upływu czasu w zakresie prawa do tych świadczeń. W czasie pozostawania w obrocie prawnym decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej nie istniał między stronami administracyjnoprawny stosunek obligacyjny. Dopiero stwierdzenie nieważności tej decyzji spowodowało, że powstało roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Jest to skutek prawny decyzji stwierdzającej nieważność, będący elementem konstytutywnym decyzji nieważnościowej. W rezultacie należy stwierdzić, że skoro roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od rozwiązania stosunku zawodowej służby wojskowej do dnia przywrócenia tego stosunku ze skutkiem ex tunc powstało po stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej ten stosunek administracyjnoprawny, to brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie, iż zostały spełnione przesłanki prawa do odsetek, o których mowa w art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za każdy miesiąc okresu, w którym skarżący miał statusu przeniesionego do rezerwy. Zatem Sąd I instancji błędnie odczytał przepis art. 75 ust. 3 cytowanej ustawy i w konsekwencji niewłaściwe go zastosował w ustalonym stanie faktycznym. Skoro wymagalność uposażenia wpłaconego skarżącemu za okres od [...] sierpnia 2003 r. do [...] maja 2006 r. jest skutkiem decyzji stwierdzającej nieważność decyzji wypowiadającej stosunek zawodowej służby wojskowej rzeczą Sądu I instancji będzie - przy uwzględnieniu powyższych rozważań - dokonanie ustalenia dokładnej daty wymagalności należności i dopiero rozstrzygnięcie czy organ dopuścił się zwłoki w wypłacie uposażenia oraz w jakiej wysokości należne są odsetki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanowiska stron nie uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Działając przy tym w myśl art. 134 § 1 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga fakt, iż orzekał w niej już Naczelny Sąd Administracyjny i wyrokiem z dnia 29.01.2010 r. sygn. I OSK 765/09 uchylił wyrok Sądu I instancji. Zgodnie z art. 190 powołanej wyżej ustawy, Sąd związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub inna należność pieniężna stały się wymagalne. Zatem podstawową kwestią do ustalenia przy rozstrzyganiu sprawy w zakresie odsetek jest ustalenie daty wymagalności należności wynikających ze stosunku służbowego. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wymienionym wyżej wyroku z dnia 29.01.2010 r. decyzja stwierdzająca nieważność jest aktem o charakterze deklaratoryjnym działającym wstecz i eliminującym skutki prawne wadliwej decyzji. Decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również elementy nowego stanu prawnego. Są to elementy konstytutywne decyzji nieważnościowej. Decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności. Nie wszystkie skutki wywołane przez decyzję nieważną są odwracalne. Do skutków o charakterze nieodwracalnym należy upływ czasu, który ma niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej wywołała skutek prawny w postaci rozwiązania stosunku służbowego. W efekcie skarżący został przeniesiony do rezerwy, a więc uzyskał status, z którym wiąże się prawo do odprawy i po spełnieniu odpowiednich przesłanek prawo do emerytury wojskowej, który można ogólnie określić jako status przeniesionego do rezerwy. Oczywistym jest, że w tym samym czasie skarżący nie mógł mieć statusu żołnierza zawodowego jak i statusu przeniesionego do rezerwy. Zatem dopóki w obrocie prawnym pozostawała decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, dopóty nie powstawało roszczenie o zapłatę uposażenia za okres, który nastąpił po rozwiązaniu stosunku służbowego i uzyskania statusu przeniesionego do rezerwy. W tym czasie w stosunku do skarżącego zaktualizowały się inne uprawnienia wynikające z instytucji prawnych uruchamianych po rozwiązaniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wobec tego w tym okresie zachodziła przedmiotowa niemożność świadczeń z tytułu stosunku zawodowej służby wojskowej, a zatem nie można przyjąć, aby doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia. Roszczenie o wypłatę takiego uposażenia w tym okresie nie powstawało, gdyż nie istniał administracyjnoprawny stosunek obligacyjny, stanowiący podstawę do wypłaty tego typu należności. Dopiero stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego spowodowało, że powstało roszczenie o wypłatę uposażenia za okres od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Jest to skutek prawny decyzji stwierdzającej nieważność, będący elementem konstytutywnym decyzji nieważnościowej. Zatem, dopiero z chwilą stwierdzenia przez Dowódcę Wojsk Lądowych nieważności decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego obalona została moc obowiązująca dokonanego wobec skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji - z uwagi na fakt, iż w okresie między dokonanym wypowiedzeniem stosunku służbowego a stwierdzeniem nieważności takiej decyzji organ nie miał podstaw prawnych do wypłaty uposażenia wobec niepozostawania przez skarżącego w zawodowej służbie wojskowej - nie sposób przyjąć, aby mogło dojść do zwłoki w wypłacie uposażenia, liczonej według terminów, o których mowa w art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż reaktywowanie stosunku służbowego z mocą wsteczną stwarza jedynie fikcję prawną, iż żołnierz pozostawał cały czas w służbie. Uposażenie przysługuje zaś żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym, lecz za pełnienie służby. Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia. Wobec powyższego roszczenie o zaległe uposażenie staje się wymagalne z chwilą stawienia się żołnierza do służby – tzn. w sytuacji, gdy żołnierz nie tylko pozostaje w służbie wojskowej, ale również wyraża gotowość do pełnienia tej służby. Biorąc pod uwagę powyższe oraz okoliczność, iż wypłacone należności dotyczą okresu od dnia zwolnienia ze służby do dnia stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu, uznać należy, iż wszelkie roszczenia za ten okres stały się wymagalne w dniu, w którym skarżący zgłosił się do służby. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż C. J. stawił się do pełnienia służby w dniu [...].06.2006 r. W tej więc dacie stało się wymagalne roszczenie skarżącego o zapłatę uposażenia. Jednoznacznego ustalenia wymaga natomiast data wypłacenia skarżącemu przysługujących mu należności. W aktach sprawy znajduje się rozliczenie księgowe żołnierza przywróconego do służby wojskowej z dnia [...].07.2006 r., brak natomiast jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałaby rzeczywista data wypłaty przedmiotowych świadczeń. Sam skarżący podaje, że wypłata powyższych należności nastąpiła w dniu [...].08.2006 r., natomiast organy wojskowe ani w swoich decyzjach, ani w odpowiedzi na skargę do tej okoliczności się nie odniosły. Podkreślić należy, iż już data rozliczenia księgowego wskazuje, iż doszło do zwłoki w wypłacie uposażenia począwszy od dnia [...].06.2006 r., jednak nieznany jest dokładny okres tej zwłoki, ani tym samym wysokość roszczenia odsetkowego należnego skarżącemu z tego tytułu. Organy wojskowe nie poczyniły w tym zakresie niezbędnych ustaleń, naruszając przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa i w konsekwencji odmawiając C. J. wypłaty odsetek także za okres mu należny, tj. od dnia [...].06.2006 r. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim odmówiono skarżącemu wypłaty odsetek za okres do dnia [...].06.2006 r. odpowiadała prawu i w tej części skarga na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu. Natomiast w części dotyczącym prawa do odsetek za okres od dnia [...].06.2006 r. zaskarżone decyzja wydana została bez zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i bez ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § kpa. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji w podanym wyżej zakresie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając sprawę należy ustalić należycie stan faktyczny sprawy, w szczególności datę wypłacenia skarżącemu zaległego uposażenia. Dopiero powyższe ustalenia pozwolą organowi na jednoznaczne rozstrzygnięcie, w jakim zakresie skarżącemu przysługują odsetki na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Odnośnie kosztów postępowania Sąd zastosował przepis art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odstępując od ich zasądzenia na rzecz skarżącego, bowiem skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do zgłoszonego przez C. J. żądania. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz