IV SA/Po 931/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi P. R.-K.j p.w. Matki Bożej Cz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony Skarżącej kwotę 457 złotych (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia[...] września 2009 r. decyzję nr [...] wydana została w następujących okolicznościach. Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1997r. znak [...] ustalił - na wniosek inwestora Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "T." (dalej Przedsiębiorstwo "T.")- warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej "Ż." przewidzianej do realizacji na działce nr geod. [...] ark. [...] obręb N., położonej w P. pomiędzy ulicami J. R. i N. a torami kolejowymi, z terminem ważności decyzji do dnia [...] maja 1999r. Decyzja ta stała się ostateczna i przy jej uwzględnieniu dnia [...] listopada 1997r. zatwierdzono projekt budowlany oraz plan zagospodarowania terenu osiedla mieszkalnego "Ż.". Po wszczęciu w dniu [...] czerwca 2006r. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dnia [...] grudnia 2006r. wydało decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1997r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy zespołu budynków mieszkalnych na działce nr [...] pomiędzy ulicami J. R., N. i torami kolejowymi. W ocenie Kolegium brak podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo. Po rozpatrzeniu wniosku P. R. – K. pod wezwaniem M. B.C. w P. (dalej Parafia), o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] maja 2007r. nr [...] utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Parafii na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu, wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Po 339/07), uchylił zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności WSA podniósł, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. przez trzyosobowy skład orzekający, z którego to składu dwóch członków uczestniczyło w wydawaniu pierwszej decyzji z dnia [...] grudnia 2006r. - musi zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa) z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. WSa przytoczył pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego w Uchwale (7) z dnia 22 lutego 2007r. (syg. II GPS 2/06 (ONSA i WSA 2007/3/6), iż artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zd. 1 kpa. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 tego Kodeksu, czyli na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym, WSA stwierdził, że nie może w składzie orzekającym kolegium rozpatrującym sprawę, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, znaleźć się członek kolegium, który brał udział w wydawaniu pierwszej decyzji. W dalszej kolejności WSA zauważył, że organ orzekający badał jedynie, czy doszło do naruszenia przepisów szczególnych, natomiast nie prowadził w postępowaniu nieważnościowym kontroli legalności przedmiotowej decyzji pod kątem zgodności z obowiązującym w dacie jej wydania planem miejscowym. Potraktował przedmiotową decyzję tak, jakby decyzja o warunkach zabudowy wydana została w trybie art. 59 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.- dalej upzp) w odniesieniu do inwestycji zamierzonych na terenie pozbawionym planu. W związku z powyższym WSA zalecił, by w toku dalszego postępowania administracyjnego, przy ponownym badaniu, czy przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 1997r. rażąco narusza prawo pamiętać, że decyzja ta wydana została na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Sąd przytoczył treść art. 40 wymienionej ustawy, a także wskazał na unormowania art. 16 pkt 1 i art. 34 tej ustawy. Z tych ostatnio wymienionych wynika, że sprzeczność decyzji w zakresie przyjętych w niej rozstrzygnięć z ustaleniami planu powoduje jej nieważność. Sąd dodał, iż wprawdzie ustawa ta, jak i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. z grudnia 1994r., już nie obowiązują, ale rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny w dniu wydania tej decyzji; na taką ocenę nie może mieć wpływu późniejsza zmiana prawa. Sąd zwrócił też uwagę na podniesienie, bez jednoznacznego wyjaśnienia, kwestii rozbudowy cmentarza usytuowanego na sąsiedniej działce nr [...] bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. W tym kontekście, WSA stwierdził, iż istotne będzie wyjaśnienie, czy i ewentualnie kiedy oraz na podstawie jakiej decyzji nastąpiła rozbudowa (poszerzenie) cmentarza na działce [...] w kierunku działki nr [...] stanowiącej teren inwestycji objętej decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym. Po wyroku z dnia [...] grudnia 2007 r. SKO w Poznaniu podjęło w dniu [...]września 2009 r. decyzję nr [...]. Utrzymano w niej własną decyzję z dnia [...]grudnia 2006 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1997 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych na działce nr [...] pomiędzy ulicami J. R., N. i torami kolejowymi, położonej w P.. Jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazano art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. SKO, powołując się na ustalenia wskazało, iż teren zabudowy mieszkaniowej pomiędzy ulicami J. R., R., N. i torami kolejowymi powstał w oparciu obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] grudnia 1994 r. Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1997r. ustalono warunki zabudowy dla budowy zespołu budynków mieszkalnych na działce nr [...], a pomiędzy inwestorem działki [...] oraz właścicielem działki [...] ustalono strefę ochronną 50 metrów. Strefa ta ustalona została przez organ pierwszej instancji w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z dnia 16 września 1959r). W szczególności w przepisie § 3 wskazuje się na odległości, jakie musi zachować cmentarz od zabudowań. Zdaniem organu, rozporządzenie to ma zastosowanie w przypadku lokalizowania nowego cmentarza, który miałby powstać w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, nie ma zaś zastosowania w przypadku, gdy planowana jest zabudowa mieszkaniowa w sąsiedztwie istniejącego cmentarza. Na potwierdzenie, SKO przywołało treść postanowienia PTIS w P. z dnia [...] kwietnia 1985 r., w którym nakazuje się Parafii zachowanie odległości 50 metrów od nowoprojektowanej granicy cmentarza do zabudowy mieszkaniowej i użyteczności publicznej. W konkluzji organ stwierdził, iż warunek zachowania odległości 50 metrów od zabudowań mieszkalnych i użyteczności publicznej nałożony został na rzecz Parafii, a nie na rzecz inwestora działki [...] - Przedsiębiorstwa "T.". SKO podało też, że decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] zatwierdzono plan realizacyjny dla poszerzenia cmentarza. Zatwierdzenie to, zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami prawa - art. 21 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - traciło ważność po roku, jeśli inwestor nie wystąpił o pozwolenie na budowę. Z treści przedłożonych akt administracyjnych nie wynika, by Parafia legitymowała się pozwoleniem na budowę dla poszerzenia cmentarza. Ponadto SKO wskazało, iż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. W postępowaniu takim obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji pozostającej w obrocie prawnym i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Zdaniem organu: "Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie." Od powyższej decyzji skargę wniosła Parafia reprezentowana przez adwokata B. K.. W skardze m. in. zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy,a w szczególności przepisu § 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1956 roku (powinno być 1959 r.) (Dz. U. Nr 52, poz. 315, dalej: rozporządzenie), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że 50 - metrową strefę ochronną, o której mowa w/w przepisie nie należy liczyć od granicy cmentarza, czyli granicy działki [...] i że strefę taką można było podzielić i prawnie skutecznie podzielono między władającymi działkami [...] i [...]. Zdaniem Skarżącego, w/w rozporządzenie ma zastosowanie tylko w przypadku lokalizowania nowego cmentarza który miałby powstać w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. W skardze zarzucono także oparcie zaskarżonej decyzji na błędnym dowolnym ustaleniu: 1/ że w/w 50 metrową strefę ochronną podzielono solidarnie pomiędzy inwestora zabudowy mieszkalnej a władającego działką nr [...], mimo iż w rzeczywistości ustaleń takich ugodą nie poczyniono, oraz 2/ że nie ma utworzonej strefy ograniczonego użytkowania o szerokości 50 metrów od granicy cmentarza - działki nr [...], mimo iż taka strefa wynika z w/w przepisu § 3 ust 1 w/w rozporządzenia. W skardze zarzucono także dowolne i błędne przyjęcie, że Skarżąca miała w 1985 r. obowiązek wystąpienie o pozwolenie na budowę cmentarza, bowiem Parafia nie realizowała na poszerzonym terenie cmentarza żadnych prac wymagających poszerzenia. Wskazano także na błędne przyjęcie, że naruszenie w/w przepisu w/w rozporządzenia nie ma charakteru naruszenia "rażącego". W skardze wskazano również na "ignorowanie i niewykonanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zawartych na stronie 6 i 7 w uzasadnieniu wyroku tego sądu z dnia 18.12.2007 r. sygn. akt; II SA/Po 339/07, nakazujących przy ponownym wydawaniu decyzji przez SKO rozważyć przepisy art.40 ust. 1 i art.42 ustawy o planowaniu przestrzennym a także wyjaśnić zgodność przedmiotowej decyzji z [...].06.1997 r. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do prowadzenia odpowiedniemu organowi administracji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż z treści postanowienia PTIS wynika, iż ten nakazuje Parafii zachowanie odpowiednich odległości nowoprojektowanej granicy cmentarza, te zaś są określone w rozporządzenie. Nadto wskazano, że działka nr [...] została zabudowana przez Przedsiębiorstwo "T.", zawarto też umowy przeniesienia nieruchomości na rzecz osób fizycznych. Odpowiedź na skargę wniósł też uczestnik postępowania Przedsiębiorstwo "T.", wnosząc o oddalenie skargi. Powołując się na rozporządzenie, wyrażono stanowisko, iż to na działce Parafii winna być ustanowiona strefa izolacyjna dla terenów mieszkaniowych w sąsiedztwie. W związku z powyższym stwierdzono, iż "(...) nie może ostać się zarzut skarżącego dotyczący niewykonania wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2007 r." Nadto wskazano, powołując się na bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne, iż uchybienia, które Skarżąca zarzuca decyzji SKO, nie można uznać za rażące. W tym kontekście zwrócono uwagę na kwestię "nieodwracalności skutków prawnych" unormowaną w art. 156 par. 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmian.- dalej ppsa). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy – ppsa, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszej kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...]czerwca 1997 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych na działce nr [...] pomiędzy ulicami J. R., N. i torami kolejowymi, położonej w P.. Decyzja ta została wydana po wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2007 r. (sygn. II SA/Po 339/07). Wydanie zaskarżonej decyzji, po wyroku WSA, ma znacznie zarówno w toku ponownego rozpoznawania sprawy przez organ administracji publicznej, jak i w niniejszym postępowaniu. Znaczenie wyroku sądu administracyjnego dla dalszego rozpoznawania sprawy w postępowaniu administracyjnym normuje art. 153 ppsa. Polega ono na tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tak więc, zarówno organ ponownie rozpoznający sprawę, jak i Sąd, który następnie decyzję wydaną po ponownym rozpoznaniu kontroluje, muszą uwzględniać (przyjmować) poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku. Nadto, organ obowiązany jest zastosować się do wytycznych zawartych wyroku, a rolą Sądu jest ocena, czy organ do nich się zastosował. Jak z powyższego wynika, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ musi tak prowadzić postępowanie, by zrealizować wytyczne Sądu. Co do zasady, jeżeli organ dostosuje się do wytycznych Sądu, i poprowadzi postępowanie zgodnie z przepisami proceduralnymi, w tym zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego (art. 6 do art. 15 kpa), to sąd kontrolujący decyzję nie ma podstaw do jej uchylenia. Odnosząc powyższe do zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, iż tylko w jednej kwestii SKO zastosowało się do wytycznych WSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. Mianowicie, organ uwzględnił wytyczne co do składu orzekającego. Zaskarżona decyzję wydano w składzie, w którym zasiedli członkowie, nie uczestniczący w wydaniu decyzji I-szoinstancyjnej. Wytyczne w zakresie ustaleń dotyczących "rozbudowy cmentarza", zdaniem składu orzekającego, nie zostały w pełni uwzględnione. Organ nie podjął działań celem pozyskania informacji bądź dokumentów (dowodów) w tej kwestii. Nieuzasadnione jest też stwierdzenie SKO, że Parafia, po zatwierdzeniu planu realizacyjnego na poszerzenie cmentarza "(...) miała obowiązek ubiegać się o pozwolenie na budowę." Należy dodać, iż Parafia w skardze wyjaśnia, że nie miała obowiązku ubiegania się o pozwolenie i nie realizowała na poszerzonym terenie cmentarza żadnych prac wymagających pozwolenia na budowę. W powyższym kontekście Sąd podkreśla, iż organ ponownie rozpoznający sprawę działa zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, i ma obowiązek ponownie dokonać ustaleń, zgodnie z art. 7 i art. 77 Kpa, rozstrzygnąć sprawę i zgodnie z normą art. 107 § 3 kpa, decyzję uzasadnić. W świetle powyższego, uznać należy za trafny również i kolejny zarzut skargi, co do braku jednoznacznych ustaleń w kwestii strefy ochronnej między cmentarzem i działkami, na których pobudowano osiedle Ż.. Również w pozostałym zakresie SKO zignorowało wytyczne Sądu; chodzi o wytyczne dotyczące podstaw materialnoprawnych badania prawidłowości decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej "Ż." Trzeba zatem zgodzić się z zarzutem Skarżącej, wskazującym na: "ignorowanie i niewykonanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zawartych na stronie 6 i 7 w uzasadnieniu wyroku tego sądu z dnia 18.12.2007 r." Znamienne przy tym jest to, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wydanej po uchyleniu przez Sąd poprzedniej decyzji – ani słowem nie wspomniał o przedmiotowym wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. Skład orzekający w niniejszej sprawie szczególną rangę nadaje wspomnianym wyżej wytycznym. Są one istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych na działce nr [...] pomiędzy ulicami J. R., N. i torami kolejowymi, położonej w P. (decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 1997 r.). Jak już podniesiono, ww. wytyczne WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. dotyczą podstawy materialnoprawnej rozpoznania sprawy nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Trudno przypuszczać, że można rozpoznawać taką właśnie sprawę, tj., czy decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza prawo, bez ustalenia, w świetle jakich przepisów badanie należy przeprowadzić. A o takich działaniach można mówić w niniejszej sprawie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że I-szoinstancyjna decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2006 r. wskazuje jako podstawę materialnoprawną wyłącznie przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp): art. 59, art. 60 i art. 61. Przy czym, ani treść tych przepisów nie została przytoczona, ani z uzasadnienia wprost nie wynika, by organ je stosował. Również zaskarżona decyzja wymienia – w ramach podstawy materialnoprawnej – tylko przepisy ww. ustawy z 2003 r.: art. 59 i art. 60. SKO jednak ich nie przytoczyło i nie wytłumaczyło, odnośnie każdego z przepisów, czy zastosowało zawartą w nim normę i jakie okoliczności rozpoznawanej sprawy o tym przesądziły. Na marginesie można dodać, iż poprzednia decyzja II-instancyjna SKO, tj. z dnia [...] maja 2007 r. (uchylona wyrokiem WSA z 18 grudnia 2007 r.) wskazywała, obok art. 59, art. 60 i art. 61 upzp, także art. 40, art. 41 i art. 42 ustawy z 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Jednak również i w tej decyzji nie wyjaśnia się treści wskazanych przepisów. Należy przypomnieć, iż WSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. zalecił, by w toku dalszego postępowania administracyjnego, przy ponownym badaniu, czy przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 1997r. rażąco narusza prawo uwzględnić, że decyzja ta wydana została na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd przytoczył treść art. 40 wymienionej ustawy, a także wskazał na unormowania art. 16 pkt 1 i art. 34 tej ustawy oraz stwierdził, iż z tych ostatnio wymienionych wynika, że sprzeczność decyzji w zakresie przyjętych w niej rozstrzygnięć z ustaleniami planu powoduje jej nieważność. W tym stanie rzeczy, będąc związanym oceną prawną, zaprezentowaną w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2007 r., skład orzekający w niniejszej sprawie, był obowiązany orzec jak w sentencji pkt 1 wyroku. Tym samym aktualne pozostają wytyczne, sformułowane w wyroku dnia 18 grudnia 2007 r., nakazujące badać prawidłowość decyzji o warunkach zabudowy w świetle obowiązujących wówczas przepisów prawnych, co oznacza badanie zgodności takiej decyzji z obowiązującym wówczas planem miejscowym. Pozostając przy wytycznych, dotyczących ponownego rozpoznania sprawy, związanych z ustaleniem podstaw materialnoprawnych, i ich zastosowania, Sąd zwraca uwagę na wyrok NSA z dnia 04 grudnia 2007 r. (sygn. II OSK 1503/07, LEX nr 460509). W wyroku tym zinterpretowano § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku (Dz. U. Nr 52, poz. 315.) w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, a także § 7 ww. rozporządzenia. W efekcie uznano, iż § 3 odnosi się do lokalizacji nowych cmentarzy, a § 7 – do cmentarzy już istniejących. Sformułowano tez konkluzję, iż "organy planistyczne nie mają bezwzględnego obowiązku zastosowania się do dyspozycji przepisu § 3 ww. rozporządzenia co do rozmiarów strefy sanitarnej wokół istniejących już cmentarzy." Odnosząc się do odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwa "T.", Sąd podziela większość przytoczonych poglądów orzecznictwa i doktryny co do rozumienia przesłanki "rażące naruszenie prawa". Jednakże nie zgadza się z konstatacją, iż organ w zaskarżonej decyzji zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2007 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ppsa, orzeczono o uchyleniu zaskarżonej uchwały. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ppsa. ja