I SA/Sz 186/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi "W." Spółki z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] nr [...], określającą "W F" Sp. z o.o. z siedzibą w S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr [...] z [...]. wyżej wskazana Spółka nabyła prawo własności zabudowanej działki gruntu nr [...] o obszarze [...] ha położonej w S. Ponadto postanowieniem Sądu Rejonowego sygn. akt I Co 2218/06 z 11 marca 2008 r. przysądzono Spółce prawo własności nieruchomości niezabudowanej stanowiącej działki nr [...] [...] obrębu 23 miasta S. o powierzchni [...] ha. W dniu 16 stycznia 2009 r. podatniczka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2009 r., w której wskazała, iż grunty o powierzchni [...] ha są gruntami pozostałymi, niezabudowanymi. Na skutek wezwania organu podatkowego do złożenia korekty deklaracji uwzględniającej prawidłowe zakwalifikowanie powierzchni gruntów Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2009 r., w której zakwalifikowała grunty, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku ze sprzedażą działki nr [...], dokonanej 27 kwietnia 2009 r. (akt notarialny rep. A nr [...]), Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości. Następnie 29 lipca 2009 r. podatniczka złożyła kolejną korektę deklaracji w sprawie podatku za 2009 r., w związku z dokonaną na jej zlecenie aktualizacją gleboznawczą klasyfikacji gruntów w działkach [...][...]. Wraz z korektą przedłożono kopie decyzji nr [...] oraz [...] z [...] wydanych przez Starostę, które zatwierdzały aktualizację gleboznawczą klasyfikacji gruntów na wyżej wymienionych działkach wraz z wykazem zmian danych ewidencyjnych stanowiących integralną część przedmiotowych decyzji. Decyzje te odebrane zostały przez wnioskodawcę 7 lipca 2009 r. i stały się ostateczne 21 lipca 2009 r. W trakcie postępowania wszczętego przez organ podatkowy I instancji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2009 podatniczka wniosła o przeprowadzenie przeciwdowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest ewidencja gruntów i budynków, przedkładając opinię dotyczącą oceny stanu faktycznego użytkowania gruntów oznaczonych ww. numerami geodezyjnymi: [...][...]. Decyzją Prezydenta Miasta z [...]. nr [...] określono Spółce z o.o. "W F" wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że wysokość podatku od nieruchomości na rok 2009 wynosi: - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres od stycznia do kwietnia 2009 r.: 2.669.635 m2 x 0,67 zł = 1.788.655,45 zł : 12 m-cy = 149.054,62 x 4 m-ce = 596.218,48 zł, - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres od maja do lipca 2009 r.: 629.879 m2 x 0,67 zł = 422.018,93 zł: 12 m-cy = 35.168,24 x 3 m-ce = 105.504,73 zł, - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za okres od sierpnia do grudnia 2009 r.: 87.493 m2 x 0,67 zł = 58.620,31 zł: 12 m-cy = 4.885,03 x 5 m-cy = 24.425,13 zł. Ogółem podatek od nieruchomości za rok 2009 (w zaokrągleniu do pełnych złotych) wyniósł [...] zł. Organ wyjaśnił, iż nie mógł ustalić wysokości zobowiązania podatkowego z pominięciem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, bowiem zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą wymiaru podatku od gruntów i budynków jest stan prawny tych gruntów i budynków wynikający z ewidencji. Do czasu zmiany sposobu zakwalifikowania posiadanych przez Spółkę gruntów, która nastąpiła 6 lipca 2009 r., przy ustalaniu wysokości zobowiązania należało więc uwzględnić dotychczasowy zapis w ewidencji gruntów. Organ podatkowy I instancji wskazał również, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zatem w przedmiotowej sprawie podatnik nie mógł korygować deklaracji podatkowej za cały 2009 r., gdy decyzja zmieniająca dotychczasową klasyfikację gruntów uprawomocniła się 21 lipca 2009 r. i po uprawomocnieniu dokonana została zmiana klasyfikacji gruntów. Skoro zmiana klasyfikacji gruntów nastąpiła w lipcu 2009 r., zgodnie z art. 6 ust. 1 i ust. 9 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zmiana klasyfikacji powoduje skutki od daty dokonania takiej zmiany i od tej daty dopiero zmiana klasyfikacji ma wpływ na sposób i wysokość naliczenia podatku od nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła, że organ podatkowy stanął na stanowisku, iż dla ustalenia podatku należnego od nieruchomości posiadanych przez Spółkę nieistotny jest stan faktyczny, lecz znaczenie mają tylko zapisy w rejestrze gruntów, a takie działanie organu w jej ocenie jest sprzeczne z przepisem art. 84 Konstytucji RP. Podatniczka wskazała, że z protokołów z przeprowadzonego badania użytków i klas gruntów sporządzonych przez klasyfikatora gruntów i Wojewódzkiego Inspektora ds. klasyfikacji gruntów z 3 lipca 2009 r. oraz "Opinii dotyczącej oceny stanu faktycznego użytkowania gruntów o powierzchni [...] ha, oznaczonych nr geodezyjnymi: [...][...] obrębu 23 Miasta S.", sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę, wynika, że grunty w ww. działkach nr [...] stanowią użytki rolne i grunty te były użytkami rolnymi także przed datą przeprowadzonego badania. Do momentu przeprowadzenia badania użytków i klas gruntów wymienione grunty były zatem błędnie sklasyfikowane, a jako użytki rolne nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Spółki, wydanie przez Starostę decyzji z [...], zatwierdzającej aktualizację gleboznawczą klasyfikacji gruntów w wymienionych działkach w żaden sposób nie zmieniło stanu faktycznego, który istniał już przed wydaniem decyzji. Wobec tego, działanie organu podatkowego, dokonującego wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. z pominięciem ustaleń dotyczących rzeczywistego stanu faktycznego, w sposób rażący naruszyło zasadę zaufania wyrażoną w przepisie art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.), [zwanej dalej: O.p.], oraz zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w przepisie art. 122 O.p., gdyż organ podatkowy I instancji z rażącą szkodą dla podatnika zakwestionował prawidłowo ustalony przez klasyfikatora gruntów i wojewódzkiego inspektora ds. klasyfikacji stan faktyczny, mimo iż organ I instancji wiedział, że zarówno w charakterze gruntów, jak i w sposobie ich wykorzystania na przestrzeni lat 2008 i 2009 nie zaszły żadne zmiany. Organ podatkowy zaniechał jednak całościowej analizy zagadnienia, ograniczając się do stwierdzenia, że decyzje Starosty zatwierdzające aktualizację klasyfikacji gleboznawczej gruntów nie mają mocy wstecznej. Podatniczka wskazała również, że w trakcie postępowania wymiarowego wnioskowała o przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, jakim jest ewidencja gruntów, i przed wydaniem decyzji wymiarowej organ podatkowy powinien taki dowód przeprowadzić. Odmowa przeprowadzenia dowodu w sytuacji, gdy organ podatkowy sam stwierdził, że istnieje rozbieżność pomiędzy stanem wynikającym z ewidencji gruntów a "rzeczywistym stanem faktycznym", stanowi rażące naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., które nakładają na organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przyjęcia rozstrzygnięcia na podstawie kompleksowej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów oraz rozstrzygnięcia powstałych wątpliwości na korzyść podatnika. Uzasadniając dalej swoje stanowisko organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podkreślając - za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 30 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 819/07 - iż użyte w treści przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (jak też art. 1 ustawy o podatku rolnym) pojęcie "ewidencja gruntów i budynków" należy rozumieć jako ewidencję gruntów i budynków przewidzianą w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 wymienionej ustawy) i mają walor dokumentu urzędowego. Przepis art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy interpretować ściśle – zgodnie z ogólną zasadą ścisłej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że o wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje treść wpisu do ewidencji gruntów i budynków, świadcząca o klasyfikacji danego gruntu jako użytku rolnego, niezależnie od tego czy jego treść jest zgodna z rzeczywistością lub też nie. Organ podatkowy stwierdza jedynie albo istnienie przesłanki w postaci sklasyfikowania gruntu w ewidencji gruntów i budynków, np. jako użytku rolnego - co spowoduje wyłączenie takiego gruntu z podatku od nieruchomości i opodatkowanie go podatkiem rolnym, a w razie stwierdzenia braku takiej klasyfikacji – powstaje możliwość opodatkowania takiego gruntu podatkiem od nieruchomości. Przeprowadzenie przeciwdowodu jedynie wykaże, że treść takiego wpisu jest niezgodna z rzeczywistością, nie powoduje natomiast anulowania, czy też zmiany treści takiego wpisu. Jest to jedynie możliwe poprzez zmianę jego treści w samej ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 22 ust. 2 i art. 23 Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie dane z wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących działek [...][...] i dane z ewidencji grantów dotyczące działki [...] wskazywały, iż sporne grunty oznaczone były symbolami Ba, Bp i dr, które zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 2, 4 i 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków oznaczają odpowiednio tereny przemysłowe, zurbanizowane tereny niezabudowane i drogi. W art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zdefiniowano pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, określając, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Mając na uwadze dane z ewidencji gruntów oraz fakt, iż podatniczka jest przedsiębiorcą, należące do niej grunty należało opodatkować podatkiem od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał również, iż wypis z ewidencji gruntów ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., tj. stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Podatnik kwestionując dokument urzędowy powinien dążyć do przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi. Jeśli zatem uważa, że dane zawarte w ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym, to winien wszcząć procedurę w celu ich zmiany, czy też sprostowania, w organie prowadzącym ewidencję. Organ podatkowy nie jest natomiast uprawniony do kwestionowania danych z ewidencji, nie może ich zmieniać, czy też wszcząć procedury zmiany w ewidencji, ani też nie może pominąć danych wynikających z ewidencji. W przedmiotowej sprawie Spółka zainicjowała taką procedurę, co spowodowało zmiany w ewidencji, które zostały zatwierdzone decyzjami Starosty z [...] Stały się one ostateczne w dniu 21 lipca 2009 r. W związku z tym od tego momentu zmiany w ewidencji gruntów mogą być stosowane przez organ podatkowy. Zmian tych nie można jednak zastosować wstecz, bowiem zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości ma charakter roczny, a jego wysokość jest określana na podstawie stanu faktycznego i prawnego z danego roku podatkowego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art.2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną interpretację oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez oparcie decyzji na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym, a także rozstrzygnięcie istniejących wątpliwości na niekorzyść podatnika. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż do momentu przeprowadzenia badania użytków i klas gruntów przez klasyfikatora gruntów i wojewódzkiego inspektora ds. klasyfikacji gruntów, grunty na działkach nr [...] były błędnie sklasyfikowane, a jako użytki rolne nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w ciągu całego 2009 r. Zdaniem skarżącej, obowiązkiem administracji publicznej jest prowadzenie rejestrów gruntów w taki sposób aby zapisy w nich dokonane odpowiadały stanowi faktycznemu, zaś jeśli są one błędne to organy powinny dokonać odpowiednich zmian przywracających zgodność zapisów w rejestrach gruntów ze stanem faktycznym, a nie wykorzystywać takich błędów w zapisach dla ustalania i poboru nienależnych podatków. Dodatkowo Spółka zwróciła uwagę, iż odmowa przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu jakim jest ewidencja gruntów i budynków, w sytuacji gdy istnieje rozbieżność pomiędzy stanem wynikającym z ewidencji a stanem faktycznym, stanowi naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., nakładających na organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przyjęcia rozstrzygnięcia na postawie kompleksowej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów oraz rozstrzygnięcia powstałych wątpliwości na korzyść podatnika. Skarżąca wskazała także, iż zwróciła się do organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków, tj. Starosty i Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, o wydanie decyzji zmieniającej decyzje Starosty z [...] poprzez dopisanie w sentencji decyzji słów "począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r.". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Kwestia sporna w rozważanej sprawie sprowadza się w istocie do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy i jakie znaczenie ma ewidencja gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok podatkowy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.), [dalej: u.p.o.l.], w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z ust. 2 tego artykułu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym w myśl ustawowej definicji, zawartej w art. 1 ust. 3 pkt 1 wymienionej ustawy, przez użyte w ustawie określenie użytki rolne, rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Treść przepisu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jest zbieżna z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, ze zm.), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Powyższe oznacza, że klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego powoduje jego opodatkowanie podatkiem rolnym oraz wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości - z wyjątkiem sytuacji gdy grunt taki jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Klasyfikację użytków rolnych określa § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454), zgodnie z którym użytki rolne dzielą się na: 1) grunty orne, oznaczone symbolem - R, 2) sady, oznaczone symbolem złożonym z litery "S" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym założony został sad, np. S-R, S-Ł, S-Ps, 3) łąki trwałe, oznaczone symbolem - Ł, 4) pastwiska trwałe, oznaczone symbolem - Ps, 5) grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ł, B-Ps, 6) grunty pod stawami, oznaczone symbolem - Wsr, 7) rowy, oznaczone symbolem - W. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem - Ls, 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem - Lz, lub, w przypadku zadrzewień śródpolnych, zaistniałych na gruntach objętych klasyfikacją gleboznawczą - symbolem złożonym z liter "Lz" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, np. Lz-R, Lz-Ł, Lz-Ps. Przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) należy rozumieć - zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 tej ustawy, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków. Przywołana wyżej regulacja prawna dowodzi, jak trafnie zauważyły organy obu instancji, iż okolicznością istotną z punktu widzenia wymiaru podatku od nieruchomości musi być każdorazowo ustalenie przez organ podatkowy do jakiego rodzaju użytku gruntowego należy nieruchomość gruntowa będąca przedmiotem opodatkowania. W tej kwestii miarodajny charakter - na co zwraca się uwagę zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - posiadają dane wynikające z treści ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta bowiem stanowi dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów, a szczegółowe zasady jej prowadzenia zostały uregulowane w ww. rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest więc, że organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości są związane zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Ka 2592/93, Monitor Podatkowy 1995/6/179 oraz z 9 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 1212/00, Zbiór Orzeczeń Legalis). Ponadto organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności danej nieruchomości, jak również co do jej powierzchni, rodzaju czy klasy użytków rolnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, z 14 marca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1562/98, z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1411/07 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z 25 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 782/08, w Rzeszowie z 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Rz 37/09, w Szczecinie z 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 739/08). Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji dotyczących prawa własności, powierzchni bądź klasy gruntów, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym i dopóki nie zostanie dokonana zmiana w tej ewidencji, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń, co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy. Należy więc wskazać, iż - co do zasady - dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p, a zatem - w myśl tego przepisu - stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Przeprowadzanie w postępowaniu podatkowym przeciwdowodu przeciwko zapisom zawartym w ewidencji nie może więc zmierzać do wykazania niezgodności wpisu ze stanem rzeczywistym, bowiem to z woli ustawodawcy organy podatkowe związane są treścią tego wpisu, w szczególności – jak w przedmiotowej sprawie – klasyfikacją gruntów. Skuteczne podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić jedynie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji - co zresztą skarżąca Spółka uczyniła. Wskazać bowiem należy, że przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia wskazują organy właściwe do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, tryb oraz zasady dokonywania zmian w zapisach tej ewidencji. Wśród tych uprawnionych organów nie zostały wymienione organy podatkowe. Zgodnie zaś z przepisem art. 22 ust. 2 tej ustawy, właściciel, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów. Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że decyzjami z [...]nr [...] i [...] Starosta zatwierdził aktualizację gleboznawczą klasyfikacji gruntów na działkach należących do skarżącej (działki nr [...][...]) oraz działki [...] (nie należącej już do skarżącej), klasyfikując część powierzchni tych działek jako użytki rolne. Decyzje te stały się ostateczne z dniem 21 lipca 2009 r. W tak ustalonym stanie faktycznym organy podatkowe obu instancji trafnie uznały, iż dopiero ostateczne decyzje Starosty z [...] mogły stanowić podstawę do zmiany klasyfikacji przedmiotowych gruntów w ewidencji i uzyskania przez nie statusu "użytków rolnych", a w konsekwencji objęcia ich zwolnieniem określonym w art. 2 ust. 2 u.p.o.l., począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku - zgodnie z treścią art. 6 ust. 3 tej ustawy, stanowiącym, iż jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie - tj. w przedmiotowej sprawie od 1 sierpnia 2009 r. W tym znaczeniu ww. decyzje odniosły skutek konstytutywny, gdyż dopiero wtedy ich treść (rozstrzygnięcie) mogła kształtować (zmienić) treść operatu ewidencyjnego poprzez wprowadzenie orzeczonych w tych decyzjach zmian w zakresie klasyfikacji gleboznawczej użytków gruntowych działek oznaczonych numerami [...][...] oraz [...]. Organy również prawidłowo uznały, iż skoro w ww. decyzjach organ zaniechał wskazania, z jaką datą nastąpiła orzeczona zmiana klasyfikacji gleboznawczej wymienionych w niej użytków gruntowych - decyzja ta wywiera skutki od chwili uzyskania przez nią przymiotu ostateczności, tj. na przyszłość (ex nunc). Z tego względu, nie sposób zaaprobować poglądu strony skarżącej, by uznać skuteczność ex tunc przedmiotowych decyzji o zmianie klasyfikacji, a w konsekwencji uznać, że przedmiotowe grunty już od początku roku podatkowego (t.j. od 1 stycznia 2009 r.) powinny być traktowane jako użytki rolne, nie podlegające podatkowi od nieruchomości. Akceptacja takiego stanowiska oznaczałaby m.in., iż grunty te w tym okresie (od stycznia do lipca 2009 r.) w ogóle nie podlegałyby opodatkowaniu, bowiem nie będąc w tym czasie sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, nie podlegałyby również opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu takim podatkiem podlegają "grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne (...)". Ustawowe uregulowania dotyczące opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości albo podatkiem rolnym, nakazujące uznanie za użytki rolne jedynie gruntów tak oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków, może więc oznaczać, że w niektórych sytuacjach klasyfikacja taka nie będzie zgodna ze stanem rzeczywistym, jednak i w takich wypadkach – z jednoznacznego nakazu ustawowego – organy podatkowe za podstawę ustalenia (określenia) zobowiązania podatkowego muszą przyjąć dane zawarte w ewidencji i nie mogą w tym zakresie prowadzić postępowania dowodowego dla ustalenia rzeczywistego stanu gruntów. W związku z tym, z uwagi na prawidłowe i zgodne z prawem przeprowadzenie postępowania przez organy podatkowe obu instancji, zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.