I SA/Wr 216/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi: "A" S.A. Biuro zarządu w L. na interpretację indywidualną Dyrektor Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. W dniu 25 sierpnia 2009 r. został złożony przez [...] S.A. Biuro Zarządu w L. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Spółka, Skarżąca) wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (Spółka) jest pracodawcą w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. W związku z dokonywaniem wypłat wynagrodzeń dla swych pracowników, pełni funkcję płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określonym w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000, Nr 14, poz.176 ze zm.), dalej: updof. Obecnie Wnioskodawca planuje zawrzeć umowę z placówką medyczną X na zakup dodatkowego pakietu usług medycznych na rzecz zatrudnianych u Wnioskodawcy pracowników. W ramach pakietu usług medycznych, do korzystania z którego uprawniony byłby każdy pracownik, który wyrazi wolę objęcia go prawem do pakietu, placówka medyczna X zagwarantuje: •konsultacje lekarzy specjalistów bez skierowania lekarza pierwszego kontaktu, •badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne, •zabiegi rehabilitacyjne. Usługi medyczne wykonywane przez placówkę medyczną X na rzecz pracowników Wnioskodawcy, objętych prawem do pakietu, nie będą stanowiły świadczeń, które z mocy prawa winny być finansowane przez pracodawcę (np. na podstawie przepisów Kodeksu pracy). Odpłatność za usługi medyczne świadczone w ramach dodatkowego pakietu medycznego ponosiłby Wnioskodawca – bez względu na to czy pracownik uprawniony w danym miesiącu skorzystałby czy też nie ze świadczeń wchodzących w skład tego pakietu. W związku z zawartą umową Wnioskodawca uiszczał będzie stałą opłatę abonamentową w wysokości Y zł miesięcznie za jednego pracownika objętego pakietem w danym miesiącu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w przedstawionym stanie faktycznym zakup przez Wnioskodawcę dodatkowego pakietu usług medycznych na rzecz zatrudnianych u Wnioskodawcy pracowników skutkować będzie powstaniem u nich przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, od którego Wnioskodawca jako płatnik zobowiązany byłby pobierać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do przepisu art. 31 updof osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy (...). Zatem, aby płatnik był zobowiązany do poboru zaliczek, o których mowa w art. 31 updof, pracownik musi uzyskać od tego zakładu przychód w rozumieniu art. 11 i art. 12 updof. Zgodnie z regulacją art. 11 ust. 1 updof przychodami (...) są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jednocześnie przepis art. 12 ust. 1 updof stanowi, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W świetle powołanych przepisów Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż ustawodawca dokonał uzależnienia możliwości kwalifikacji świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń do przychodów, od których płatnik zobowiązany jest pobrać zaliczki, od faktu ich "otrzymania", czyli uzyskania przez pracownika faktycznej korzyści, w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych, gdzie samo "postawienie do dyspozycji podatnika" powoduje przysporzenie majątkowe. W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, otrzymanie świadczenia oznaczać będzie w ocenie Wnioskodawcy faktyczne skorzystanie przez pracownika z usługi wynikającej z zakresu dodatkowego pakietu medycznego. W konsekwencji, Wnioskodawca jako płatnik nie będzie zobowiązany do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości nabytych i postawionych do dyspozycji wszystkich objętych w danym miesiącu pakietem medycznym pracowników. Dopiero, gdy pracownik faktycznie skorzystałby z usług medycznych oferowanych w ramach pakietu medycznego, u pracownika w tym miesiącu powstałby przychód podlegający opodatkowaniu. Za wartość przychodu należałoby w tej sytuacji przyjąć, zgodnie z przepisami art. 11 updof, cenę zakupu pakietu medycznego. W tym przypadku ceną zakupu byłaby określona w zawartej z placówką medyczną X umowie na zakup dodatkowego pakietu medycznego, stała miesięczna opłata abonamentowa w wysokości Y należna za tego pracownika. Wnioskodawca musiałby w tej sytuacji otrzymać od placówki medycznej, z którą zawarł umowę, imienną listę pracowników, którzy skorzystali w danym miesiącu z usług medycznych. Dopiero po otrzymaniu tej listy Wnioskodawca mógłby doliczyć do przychodu każdego pracownika znajdującego się na liście kwotę Y i pobrać od niej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. W rezultacie opodatkowanie i pobranie zaliczki na podatek nie nastąpiłoby w miesiącu, w którym pracownik faktycznie skorzystał z usług medycznych, lecz w innym, późniejszym miesiącu. Termin poboru zaliczki uzależniony byłby w tej sytuacji od terminu, w którym placówka medyczna X dostarczy Wnioskodawcy listę pracowników, którzy faktycznie skorzystali w danym miesiącu z usług medycznych oraz obowiązującego terminu wypłaty wynagrodzenia za pracę pracowników, z którego możliwe byłoby potrącenie zaliczki na podatek od przedmiotowego świadczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. Nr [...] uznał stanowisko Wniskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 12 ust. 1 updof, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Użyty powyżej zwrot "w szczególności" oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wymienione jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przy czym art. 11 ust. 2a pkt 2 ww. ustawy stanowi, iż wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się – jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi zakupione – według cen zakupu. Organ wskazał, iż w przypadku zakupu przez pracodawcę usług medycznych uprawniających poszczególnych pracowników do skorzystania z dobrowolnych świadczeń medycznych, ich wartość stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Wartość świadczenia medycznego opłaconego za pracownika, pracodawca ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 updof. Podkreślił, iż w przypadku ryczałtowej formy dokonywania rozliczeń z jednostką medyczną świadczącą usługi medyczne, fakt skorzystania lub nie skorzystania przez pracownika w danym miesiącu z usługi, pozostaje bez wpływu na sposób opodatkowania przedmiotowych świadczeń. O powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania pracownika z konkretnej usługi medycznej. Strona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa złożyła na w/w interpretację skargę do tut. Sądu wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art.11 ust.1 oraz art.12 ust.1 updof oraz art.14c§2 Ordynacji podatkowej. W zakresie naruszenia prawa materialnego podtrzymała w całości swoje stanowisko i argumentację zawartą w we wniosku o interpretacje powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. art.14c§2 Ordynacji podatkowej Skarżąca podnosiła, że organ nie wskazał podstawy prawnej na jakiej oparł swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Tak więc, uchylenie interpretacji indywidualnej może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie narusza prawo materialne lub procesowe - art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że wydana interpretacja indywidualna, w której Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego. W szczególności wskazać należy na art. 14 c § 1 OP zgodnie z którym interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie do art. 14 c § 2, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z powołanego przepisu wynika dla organu obowiązek oceny stanowiska pytającego przede wszystkim przez wskazanie, czy jest ono prawidłowe, jak też uzasadnienie dokonanej oceny przez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy. Ocena z istoty swej musi zawierać także wyjaśnienie, uzasadnienie prawne, którego wymaga omawiany przepis. Obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy musi zawierać także wyjaśnienie z punktu widzenia przepisów prawa, dlaczego stanowisko to i przytoczona na jego poparcie argumentacja są lub też nie są prawidłowe. Ramy oceny dokonywanej przez organ zostają zakreślone przez podmiot występujący o interpretację, bowiem to jego podstawowym obowiązkiem jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego. Z art. 14c § 1 OP wynika, że wydanie interpretacji przez organ jest przede wszystkim formą oceny stanowiska wnioskodawcy, niż stanowi samą interpretację przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do podanego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Oznacza to, że organ podzieli się swoją wiedzą na temat przepisów prawa podatkowego tylko w zakresie pozostającym w związku z podaniem przez wnioskodawcę swojego stanowiska w sprawie. Interpretacja ma dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, nie zaś spełniać funkcji opinii prawnej wydawanej na potrzeby podatnika przez organ. W świetle powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 14c § 2 OP, bowiem organ w wydanej interpretacji wyraźnie wskazał przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Udzielając interpretacji organ jednoznacznie przedstawił swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez skarżącą. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna udzielona Skarżącej, która wystąpiła o jej wydanie jako ewentualny płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego przez pracowników, na rzecz których planuje wykupić dodatkowe usługi medyczne (tzw. abonamenty medyczne). W tym celu zamierza zawrzeć stosowną umowę z podmiotem prowadzącym działalność w zakresie świadczenia usług medycznych dla pracowników Spółki. Zgodnie z umową podmiot świadczący usługi medyczne uzyskuje wynagrodzenie ryczałtowe. Istota sporu stron sprowadza się do stwierdzenia, czy w przypadku wykupienia przez Skarżącą jako pracodawcę, abonamentów medycznych na rzecz pracowników będą one świadczeniami nieodpłatnymi w rozumieniu art. 11 ust. 1 updof, a w rezultacie stanowią przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Każda ze stron stanowisko swoje wywodziła z art. 12 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 updof. Zgodnie z art. 12 ust. 1 updof za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Natomiast art. 11 ust. 1 updof stanowi, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zdaniem Sądu Minister Finansów prawidłowo uznał, że w przypadku wykupienia przez Skarżącą na rzecz jej pracowników abonamentów medycznych będą one stanowiły świadczenia nieodpłatne, wymienione w art. 12 ust. 1 updof. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24 maja 2010 r. podjął uchwałę o sygn. akt II FPS 1/10, o treści: "Wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy." W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż otrzymanie przez pracownika możliwości nieodpłatnego skorzystania z usług medycznych na skutek wykupu przez pracodawcę pakietu tych usług w odpowiedniej placówce medycznej nie oznacza, że pracownik z tej możliwości skorzysta. Jest to zależne od jego potrzeb, stanu zdrowia, itd., a czynniki te są zmienne w czasie. Jednakże umowa między pracodawcą a danym centrum medycznym polega na przekazaniu przez pracodawcę świadczenia pieniężnego w zamian za zobowiązanie się danego centrum medycznego do zapewnienia, w razie takiej potrzeby, opieki medycznej uprawnionym pracownikom. Jej istota nie jest zatem związana wyłącznie z faktem udzielenia konkretnych świadczeń medycznych, lecz obejmuje także gotowość do świadczenia odpowiednich usług. Taka gotowość jest opłacana przez pracodawcę bez względu na to, czy pracownik skorzysta ze świadczeń, czy też nie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sama możliwość skorzystania z usług medycznych posiada istotny wymiar finansowy, czego dowodzi także szybko rosnąca popularność pakietów medycznych. Gdyby pracownik ową możliwość chciał zapewnić sobie samodzielnie, musiałby wykupić abonament, płacąc za niego częstokroć więcej, niż kwota wydatkowana przez pracodawcę w przeliczeniu na jednego uprawnionego zatrudnionego. Z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika, że moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy nie tylko danej sprawy (art. 187 § 2 p.p.s.a.) ale też spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale dopóty sądy administracyjne powinny to stanowisko respektować. Wyjaśnić należy, że świadczeniem nieodpłatnym w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przesunięcie majątkowe, stanowiące przysporzenie po stronie przyjmującego świadczenie pracownika, kosztem majątku pracodawcy. Innymi słowy pracownik otrzymujący takie świadczenie uzyskuje korzyść majątkową z uwagi na fakt zatrudnienia u konkretnego pracodawcy, nie ponosząc żadnego świadczenia ekwiwalentnego do uzyskanego świadczenia nieodpłatnego. Z powyższego wynika, że za przychodem pracownika będzie świadczenie rzeczywiście poniesione przez pracodawcę na jego rzecz, czyli takie, które spowodowało "ubytek" w majątku pracodawcy, czy też dokonane zostało kosztem majątku pracodawcy. Skarżąca, jako pracodawca, nie zamierza świadczyć swoim pracownikom usług medycznych. Będzie ponosić natomiast na ich rzecz comiesięczny wydatek - abonament medyczny. Świadczeniem Skarżącej będzie więc przekazanie pracownikom w sposób nieodpłatny prawa do korzystania z usług medycznych opłaconych przez nią abonamentem. W konsekwencji pracownicy, na rzecz których, Skarżąca wykupi abonament medyczny uzyskają korzyść majątkową, ponieważ nie ponosząc wydatków na abonament medyczny, będą mogli korzystać z usług, które spółka medyczna świadczy odpłatnie. Konstatacja powyższa prowadzi do wniosku, że dla uzyskania przez konkretnego pracownika nieodpłatnego przychodu nie ma znaczenia okoliczność, czy faktycznie skorzystał on z usług medycznych opłaconych abonamentem. To abonament bowiem i stworzona przez jego opłacenie możliwość korzystania z usług medycznych, a nie opłata za konkretną usługę medyczną, jest świadczeniem, jakie pracownik uzyska od Skarżącej. W samej relacji pracodawca-pracownik świadczenie pracodawcy w postaci abonamentu realizuje się w momencie jego uiszczenia tak, aby pracownik mógł korzystać z usług medycznych. W rezultacie uznać należało, jak to uczynił Minister Finansów, że pracownicy uzyskają świadczenie nieodpłatne z chwilą, gdy poprzez zapłatę przez Skarżącą abonamentu nabędą prawo do korzystania ze świadczeń medycznych. Skarżąca twierdzi, że w opisanym przez nią stanie faktycznym pracownik, uzyska korzyść w wysokości opłaty abonamentowej, gdy skorzysta z usługi medycznej i dopiero po otrzymaniu listy osób które skorzystały ze świadczeń mogłaby doliczyć jego wartość do przychodu pracownika i pobrać jako płatnik zaliczkę. Skarżąca w istocie nie kwestionuje więc, że udziela pracownikom nieodpłatnych świadczeń, a jedynie wskazuje inny moment kiedy świadczenie to zostaje otrzymane. Zdaniem Sądu możliwość wywiedzenia takiej konkluzji podważa zasadność stanowiska Skarżącej. Odwoływanie się do świadczeń medycznych, z których skorzystał dany pracownik jest niezasadne również z tego względu, że nie przystaje do rzeczywistego wydatku (abonamentu), jaki Skarżąca ponosi na rzecz tego pracownika, i który przez to staje się przychodem tego pracownika. W świetle powyższego momentem uzyskania przychodu nie mógłby być moment, gdy - w oparciu o wykupiony przez Skarżącą abonament – pracownikowi wyświadczona zostaje konkretna usługa medyczna, a tym bardziej moment przekazania Skarżącej przez placówkę medyczną listy osób, które z usług skorzystały. Świadczenie Skarżącej nie jest świadczeniem jedynie postawionym do dyspozycji pracownika, skoro skutek tego świadczenia rzeczywiście powstaje, a jest nim faktyczne umożliwienie korzystania z usług medycznych czyli objęcie pracownika dodatkową opieką medyczną. Skarżąca, obejmując pracownika umową o świadczenie usług medycznych zapewnia im możliwość skorzystania z tych usług. Możliwość ta realizuje się jednakże poprzez zapłatę abonamentu i z tego względu - jak już Sąd wskazał - to właśnie zapłata abonamentu jest zdarzeniem istotnym z punktu widzenia uzyskania przez pracownika przychodu. Powyższa argumentacja doprowadziła Sąd do przekonania, że jeżeli pracodawca na rzecz pracownika wykupuje abonament medyczny o określonej wartości, wartość ta na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 updof stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy. Zasadnie Minister Finansów wskazał, że obowiązkiem Skarżącej jako płatnika jest doliczenie wartości nieodpłatnego świadczenia (kwoty przypadającego na pracownika abonamentu) do wynagrodzenia wypłaconego w danym miesiącu i pobranie oraz odprowadzenie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.